(vervolg discussie GMM-topic)
Interessante discussie, maar er wordt wel wat langs elkaar heen gepraat inderdaad.
Eigenlijk zijn er drie verschillende contexten als het gaat om het innemen van politieke standpunten door artiesten:
- de muziek zelf
- 'geleuter' tussen de liedjes
- buiten optredens om
Ik zie vooral de eerste twee punten in de discussie naar voren komen, maar niet het derde, wat feitelijk het geval was bij David Draiman, de aanleiding voor de hele discussie.
De discussie draait dus feitelijk om waar, wanneer en hoe een artiest politieke standpunten mag maken, en om waar, wanneer en hoe een publiek daar op mag/moet reageren.
Over het eerste punt zullen we het inmiddels wel allemaal eens zijn (hoop ik): politiek en kunst (waaronder muziek) zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, dat was altijd al zo en zal ook zo blijven.
Politiek is nu eenmaal een van de grootste inspiratiebronnen voor artiesten, wat ook niet zo raar is als je bedenkt dat politiek alles aspecten van ons leven raakt en bepaalt.
Het tweede punt is wellicht niet altijd even populair onder sommige bezoekers, maar is eveneens een wezenlijk en logisch onderdeel van live-optredens.
Een artiest die een dusdanig gepassioneerd standpunt over een bepaalde politieke kwestie heeft, dat hij dat in een nummer verwerkt, zal dat standpunt daarbuiten ook niet onder stoelen of banken gaan steken.
Zeker niet als een bepaald nummer extra relevantie heeft als gevolg van actuele gebeurtenissen.
Als dat je niet bevalt, sta je waarschijnlijk bij de verkeerde artiest.
Wat het derde punt betreft, kunnen we ook wel kort zijn, mag ik aannemen: iedereen heeft het recht om (binnen de grenzen der wet) politieke standpunten te uiten.
Natuurlijk pleit dat recht je niet vrij van reacties van anderen op die uitingen, dat is een consequentie die je op de koop toe zal moeten nemen.
Als jij iets vindt, dan hebben anderen immers ook het recht om daar weer wat van te vinden.
Voor een artiest kan dat o.a. leiden tot minder (of meer) boekingen, minder (of meer) publiek, boegeroep (of applaus).
Het is dus een risico dat je als artiest neemt, maar dat velen bereid zijn om te nemen als ze een standpunt belangrijk genoeg vinden.
Doorgaans zal het met de negatieve impact reuze meevallen, aangezien het merendeel van het publiek dat ze aantrekken toch al grotendeels dezelfde standpunten zal delen.
Soms betreft het echter een controversieel standpunt over een gevoelige kwestie, waarop zelfs echte fans kunnen afknappen.
Het Israël/Palestina-conflict, en met name de huidige situatie in Gaza, is vanzelfsprekend zo'n kwestie waarover vele mensen in de wereld een uitgesproken mening hebben.
Dat Draiman daarbij nadrukkelijk en publiekelijk de kant van Israël kiest, is natuurlijk totaal niet verwonderlijk.
Hij doet dat echter ook met de nodige nuance, en roept vooral om het uitschakelen van Hamas, en een beter leven voor het Palestijnse volk.
Dat is in principe een standpunt waar niet veel mensen het mee oneens zullen zijn.
Uiteraard kun je (mij incluis) echter wel zware bedenkingen hebben over hoe de Israëlische overheid dat doel denkt te bereiken.
Het signeren van een bom is wat dat betreft dus allerminst 'handig', en het ondermijnt zijn standpunt ook deels, maar vanuit zijn standpunt is ook dat nog wel enigszins te begrijpen (in zijn ogen zal de bom symbolisch bedoeld zijn voor Hamas, niet het Palestijnse volk).
Hoe dan ook is het een feit dat deze kwestie absoluut niet zwart-wit is, en dat beide partijen zowel bestaansrecht als bloed aan hun handen hebben.
Helaas zijn er tegenwoordig echter velen (zowel artiesten als publiek) die de kwestie blijkbaar juist wel alleen maar als volledig zwart-wit kunnen zien, onder wie natuurlijk ook vele 'meelopers'.
Zoals
@1880 al treffend zei: "Tegenwoordig is het blijkbaar hip om het podium te kapen voor die politieke boodschappen te uiten."
Maar goed, dat is zoals gezegd nog steeds hun goed recht.
Toch vind ik nog steeds dat er een juiste plek, een juist moment en een juiste manier is om je ongenoegen kenbaar te maken.
Je kunt Draiman 'straffen' door niet meer naar hem te gaan kijken, of door hem uit te joelen bij een optreden (op bv. een festival).
In het laatste geval 'straf' je echter ook de mensen om je heen, wellicht echte fans die speciaal voor hem/Disturbed gekomen zijn.
Bovendien was hij bij het concert van Ozzy een genodigde gast, en deed hij zelf geen politieke uitingen op het podium.
Als je met kerst bij je ouders gaat eten, en het blijkt dat ze hun eikel van een buurman (met twijfelachtig morele opvattingen) ook uitgenodigd hebben, dan ga je hem toch ook niet zonder aanleiding aanvallen? Dan zet je uit respect voor je ouders je principes opzij en negeer je hem gewoon, of je gaat weg als je dat echt niet kunt opbrengen.
Het meest verbazingwekkend vind ik eigenlijk nog dat Draiman wordt verguisd om een mening, niet van iets waar hij zelf schuldig aan is of verdacht van wordt, zoals Phil Anselmo (ook aanwezig bij Ozzy), Marilyn Manson (video-boodschap), Till Lindemann, Ronnie Radke, etc.
Ik zeg natuurlijk niet dat ik het met Draiman eens ben, maar ik vond het absoluut niet de plek, tijd en manier om hem publiekelijk aan de schandpaal te binden.
). Dat was ook zo'n beetje (deel van) mijn punt.
