Ben nog een beetje aan het bijkomen, want het was weinig slaap en veel bier, maar wat een geweldig weekend. Eerste keer DTRH en zeker voor herhaling vatbaar. Positief verrast door hoe het publiek meeleefde bij elk optreden.
Even door het weekend heen lopen.
Allereerst was ik donderdagavond eerst nog even in de Ziggo Dome bij Kylie Minogue geweest, wat ook een fenomenale show was. Daarna door om de laatste shuttlebus te pakken. Tentje stond gelukkig al klaar, nog een biertje gedaan en daarna gaan pitten.
Vrijdag hadden we een rustige start van de dag, terrein verkennen, wat eten, kijken welke podia waar zijn en hoe lang het ongeveer duurt om van plek naar plek te komen. Belangrijk gezien mijn drukke schema.
Eerste op mijn agenda was Rogê. Ik merkte op tegen iemand uit onze groep dat de mensen die soundcheckten er niet echt Braziliaans uitzagen, maar meer Indonesisch. Toen dacht ik van wacht eens even, deze gasten lijken erg veel op Nusantara Beat. En dat waren ze dus ook. Positieve verrassing, want die wilde ik graag een keer in actie zien. Was een erg leuke startshow, knap hoe ze de teleurgestelde mensen in Braziliaanse shirtjes niet de sfeer lieten beïnvloeden, door positieve psychedelische pop. Ben benieuwd naar wanneer er een debuutalbum komt en hoe die gaat klinken. Percussionist van Altin Gün was erbij en dat vind ik echt een geweldige muzikant ook.
Daarna moest ik mee naar S10. Ik ga me er niet te lang over uit laten, want ik zag dat veel mensen er enorm van genoten. Ik ben gewoonweg de doelgroep niet. Ik vond het al niet zo heel spannend en toen er een blok kwam met meerdere trage nummers heb ik de groep kunnen overtuigen om eens ergens anders te gaan kijken. Zo zijn we bij The Lathums terecht gekomen, wat een maat van me wilde zien. Dit was wel geinig. Frontman met veel enthousiasme en energie, voelde een beetje Britse Fifa Rock revival, met hier en daar wat Jangle Pop. Prima te pruimen.
JPEGMAFIA was de volgende op de lijst. Jaren geleden eens op Woohah gezien, sindsdien heeft hij zijn oeuvre flink uitgebreid, met een stel sterke platen. Vond de show wel wat minder tot z'n recht komen dan toen op Woohah. Toen was het lekker donker en kwam die alleen met z'n laptopje aanzetten. Dat hele DIY gevoel paste er toen wel goed bij. Het voelde nu een beetje wat plichtmatiger, ondanks dat de energie er altijd flink in zit bij Peggy. De groep trok het niet zo, maar ik ben wel tot het laatste nummer gebleven.
Daarna meteen door naar Amyl & The Sniffers waar ik zonder groep stond. Heeft wel iets, maar blijft toch wel een beetje in het simplistische hangen op bepaalde punten. Amy heeft wel ontzettend veel humor en charisma, maar ze hebben meer hits nodig als 'Hertz' en 'You Should Not Be Doing That'.
Ietsje te laat bij Patti Smith aangekomen, waardoor ik 'Redondo Beach' had gemist. Helaas het enige nummer van 'Horses' dat ze speelde. Het leek even wat warming up nodig te hebben, maar rond het 4e nummer was de klik met het publiek er compleet. Het werd echt ontzettend krachtig. De klik met het publiek was er zeker. Leuk ook om iemand met zoveel muzikale ervaring nog ontroerd te zien raken van een publiek. Hoogtepunt van de vrijdag.
Daarna zijn we wat gaan eten, heb ik me 2 nummers zitten ergeren aan De Jeugd, man wat vind ik dat slecht zeg. In The Bizarre een kijkje gaan nemen bij Zack Fox die de hele tent liet losgaan. Ging van compleet leeg naar helemaal vol in 15 minuten.
Massive Attack vond ik een hele lastige act om te beoordelen. Muziek was bij deze performance minder belangrijk dan de visuals. De visuals vond ik soms echt totaal de plank misslaan. Tenenkrommende vertalingen en hele vage conspiracy theorieën op een gegeven moment. Ik had het sterker gevonden als de focus was gebleven op de oorlogen. Halverwege de act ontstond er een soort exodus en liepen er ontzettend veel mensen weg. Ik vond het ook moeilijk om te focussen op hoe alles muzikaal klonk. Kan daarom geen heel goed oordeel geven.
Zaterdag:
Kostte de nodige moeite om de groep een beetje op tijd op de been te krijgen. Ik wilde graag Kokoroko zien, maar dat lukte pas voor het laatste half uur. Ik werd er al voor gewaarschuwd dat het een beetje vlak zou zijn en op plaat krijg je dat gevoel soms ook nog wel, maar met een band met blazers hoop je toch altijd op een feestje. Helaas viel het inderdaad wat tegen, heel erg binnen de lijntjes kleuren.
Een stukje in de Fuzzy bij Bassolino wezen kijken, maar het voelde alsof die op North Sea Jazz beter tot hun recht zouden komen. Ik vond het hele puike Jazz-Fusion, maar er was weinig klik met het publiek en ook met mijn groep. Ik wilde eigenlijk nog wel blijven, maar de rest wilde naar Wunderhorse, dus ik schikte me ditmaal. Daar heb ik wel eens wat nummers van geluisterd en maakte allerminst indruk op me. Live vond ik het ook echt heel matig, nee niks voor mij.
Franc Moody daarna vond ik ook bijna beledigend veilig. Spotify-playlist muziek. Gebeurde echt niks interessants. Devaluatie van muziek als kunstvorm.
Gelukkig kon ik die steriele smaak daarna wegspoelen met het hoogtepunt van de zaterdag: Model/Actriz. Heb ze in 2023 in het Stroomhuis gezien in Eindhoven, wat een ontzettend kleine zaal is. Hele intense show, dus ik wist wel een beetje wat er kon gaan gebeuren, maar sindsdien hebben ze wel een nieuw album uitgebracht, welke zeer sterk is. Blijf het toch knap vinden dat je met een band van 4, met slechts 3 man die een instrument bespelen, zulke mechanische Dance-Punk kan maken. Sterke sound, geweldige ritmes en het publiek ging er helemaal in mee. Het kwam in een groter terrein fantastisch uit de verf en ik denk dat ze zelfs nog groter aan kunnen. Hele kwalitatieve act. Dat de leadzanger door het publiek ging lopen verbaasde me na het vorige concert zeker niet, maar alsnog was het geniaal om te zien.
Wet Leg vond ik een stuk beter dan de criticasters vonden. Ik vind het nieuwe imago wel interessant. Wel jammer dat Hester Chambers een wat anonieme rol heeft gekregen nu, Vind haar een leuke verschijning. De metamorfose van Rhian Tesdale ben ik positief over. Vind dat rebelse imago wel goed passen bij de muziek, helemaal als af en toe nog een beetje de immersie gebroken wordt, zoals toen ze in lachen uitbarste gedurende 'Chaise Longue', maar wel door bleef zingen. 'Davina McCall' is echt een sterk nummer trouwens. Nog in een leuk moshpitje gestaan ook.
Eetpauze en tijdens het eten gekeken bij Joey Valence & Brae. Kende ze wel al, maar alleen een paar nummers van ze geluisterd. Dit kwam live ook zeer goed uit de verf. Beastie Boys invloeden qua vocalen, maar instrumentaal voelde het veel meer mid-2000s geïnspireerd. Publiek stond zelfs buiten de tent los te gaan. Ga ik zeker eens wat meer beluisteren binnenkort. Je zag dat de gasten zelf ook verrast waren en genoten hoe men tekeer ging.
Iggy Pop was ook genieten. De beste man is 78, dus we moeten niet doen alsof we hoogtijdagen Stooges performances verwachten, maar het was wel gewoon vakmanschap. Backing band uitstekend, drummer blonk uit, wat een energie.
FKA Twigs zette een uitstekende show neer, desondanks weet ik niet of het muzikaal volledig bij me paste. Het was wel van een objectief hoog niveau, dus dat is zeker wat waard.
Underworld heb ik maar een stukje van meegekregen. Ik heb heel weinig met Elektro, maar de geluiden die zij wisten te produceren klonken wel wat diepgaander, gebeurde heel veel. Helaas veel van gemist.
Zondag:
Wekkertje gezet om ervoor te zorgen dat we naar Ichiko Aoba gingen. Folk en akoestische gitaarmuziek is niet mijn smaak, maar Ichiko kan zulke mooie muziek maken, dat het in mijn ogen genre-ontstijgend is. Uitstekende show in al haar bescheidenheid. Publiek was heel netjes stil en liet zich helemaal vervoeren en ontroeren. Halverwege het optreden begon de regen uit de lucht te vallen, dus moest ik even nadenken over een planning. Uiteindelijk niet veel geks hoeven doen.
Wel schuilend naar Durand Jones & The Indicators gekeken en die hadden echt pech met het weer. Die muziek was met een zonnetje veel beter tot z'n recht gekomen. Durand heeft een fenomenale strot, maar het bleef bij vlagen ook wel erg vlakjes weer.
Onderdeel van het schuilplan was om Judeline mee te pikken. Tamelijk bizarre show met een manische danser, maar wel met allure. Volgens mij is ze nog vrij jong, maar stage presence is er zeker. Flamenco-invloeden waren er richting het einde pas, dat waren wel gelijk interessante nummers. Nog een 'La Tortura' cover gehoord ook.
Daarna was het eten halen en blijven schuilen, want Geordie Greep stond op het programma. Deze man volg ik al jaren met veel interesse. Black Midi vond ik de afgelopen jaren de meest interessante band in het muzieklandschap en Geordie post-Black Midi heeft zich ontzettend ontwikkeld. 'The New Sound' is een fenomenaal album met inderdaad een nieuw geluid. Een mix tussen Prog-Rock als Mahavishnu Orchestra, met Samba (en dus niet Bossa Nova zoals daar omgroepen werd, dat is echt iets anders) en Salsa invloeden (Geordie zegt zelf veel van Salsa te hebben opgestoken, normaal spelen ze ook een paar Willie Colón nummers) met een flinke Jazz-Fusion saus. Zingend over bizarre mannen die zo in Steely Dan nummers hadden kunnen zitten.
Dit kwam live ook weer fenomenaal uit de verf. Het begon al met 'Bongo Season', maar dan een versie die 4-5 keer zo lang is als de albumversie. Ik had na 5 minuten pas door dat ze dit nummer aan het spelen waren. Zo abstract werd het. De setlist van 1 uur had maar 6 nummers, versies totaal anders dan op het album, met lange uitgerekte solo's en interpolaties, zoals hij met Black Midi ook al deed. Men ging stuk toen 'Mamma Mia' voorbij kwam, volgens mij midden in 'The New Sound'. Enige kritiekpuntje was dat 'Walk Up' live net wat minder bombastisch was dan op plaat, maar alsnog vond ik deze wall of sound versie ook uitstekend. Wat we in het publiek deden tijdens 'Holy Holy' was een van de hoogtepunten van het hele weekend.
De planning was ontzettend strak, want in mijn Bloc Party shirt moest ik daarna naar Bloc Party rennen, om ervoor te zorgen dat ik maar max. het eerste nummer zou missen. Geweldig om nummers als 'Banquet' en 'Helicopter' eindelijk eens live te zien. Nummers als 'Flux' en 'Ratchet' waren ook genieten, evenals het recente 'Traps'. Verder merk je dat het oeuvre toch niet super consistent is, want sommige nummers waren gewoon een stukje minder goed.
Het laatste wat ik echt wilde zien dit weekend waren de Viagra Boys. Die staan tegenwoordig overal, dus vond het niet heel erg dat we iets te laat waren, want die pik ik wel weer ergens anders mee binnenkort. Was gewoon weer ijzersterk. Je weet wat je van ze kan verwachten en precies dat wordt ook gebracht. Moshpit op 'Sports' was genieten, maar ook 'Punk Rock Loser' kwam geweldig uit de verf. Heerlijk vunzig. De saxofonist was een stuk kalmer vandaag dan toen in Utrecht, maar dat drukte de pret totaal niet. Hulde ook aan de backstage medewerker die de toetsenist hielp om de Palestina vlag mee het podium op te nemen, want daar stond een security die vond dat het niet mocht, terwijl Massive Attack op vrijdag het ene na het andere statement stond te maken. Ik houd helemaal niet van censuur, laat men de uitingen maken die ze willen. Daarvoor boek je artiesten toch?
Beth Gibbons nog meegepikt. Dit was muzikaal erg sterk, maar ik miste persoonlijk de connectie op dit moment. Al denk ik dat dit niet gek was, nadat het zwaartepunt voor mij voorbij was. Helemaal omdat het een tempotje achteruit ging. Het lag vooral aan mij, niet aan Beth zelf.
Tenslotte het einde van Nothing but Thieves nog gezien. Is niet mijn band. Had Sam Fender toch geprefereerd.
Top 10:
1. Geordie Greep
2. Model/Actriz
3. Patti Smith
4. Ichiko Aoba
5. Viagra Boys
6. Wet Leg
7. FKA Twigs
8. Bloc Party
9. Iggy Pop
10. Nusantara Beat
