Het is heel erg off-topic (sorry!), maar het is altijd van dit "whataboutisme" waar ik kiekenvel van krijg. Het is niet omdat er nog andere oorlogen zijn dat je noodzakelijk moet kiezen om het over alle óf helemaal geen enkele oorlog te hebben. Gojira zingt vb. over (het leed van) walvissen. Maar dat zou dan niet mogen want er zijn nog andere vissen.
Cultuur (en dus ook muziek) is vaak per definitie een politiek statement. Sommige genres (punk, metalcore, hardcore,...) zouden er heel anders uitzien zonder de politiek-culturele lading, bands als Rage Against The Machine, Black Flag, Bad Religion, System of a Down,... zouden niet eens bestaan. Kijk naar het verleden en hoe anders The Beatles, Joy Division, CCR,... zouden klinken. Het is dus zeker geen hedendaags fenomeen, het was altijd hip. Woodstock was een politiek event en het "festival" is daar begonnen. Muziek en politiek zijn altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden.
En als een artiest geraakt wordt door iets en beslist om dat mee te nemen in de show (vandaar de term "je podium gebruiken"), dan is dat zo. Je wordt als artiest gevraagd om een slot te vullen, en je doet dat met de creativiteit en authenticiteit die je bezit. "Indignez-vous!" (Neem het niet!) zou Stéphane Hessel zeggen. Als wij het niet meer doen (de jeugd, de cultuur, de gezichten van die cultuur,...) dan is dat het definitief voorbij. En als er onschuldige burgers en kinderen vermoord worden omdat uw buurland last heeft van een micropietpremier, dan mag daar naar gewezen worden. Cultuur weegt op politiek en politiek weegt op geopolitiek.
Dat het als toeschouwer niet uitkomt en dat je liever onbezorgd naar een stukje muziek wou kijken, is meer een jij-probleem. Op geen enkel moment heb jij controle over die omstandigheden. Je kijkt er naar of je kijkt er niet naar. Dat zijn de keuzes die je hebt.