Ik ben naar … geweest en het was …

[festibob]

Gisteren naar Gent Jazz geweest: Mount Kimbie was een ontdekking en wel een verschil tussen hun vnl synthesizer geinspireerde liedjes en die met ook veel gitaarwerk uit hun nieuw gedeelte. Speciale groep zonder echte frontman. Anna Calvi was goed maar bleek dezelfde set en muzikanten mee te hebben als op het cactusfestival vorig jaar waar ik aanwezig was voor War on Drugs. St Vincent vorig jaar in de Roma was een belevernis maar ze had nu een volledig nieuw pakket muzikanten mee met twee extra gitaristen. En ze was in haar optreden vuiler en ruiger. Begin van de recensie in humo vat het goed samen:
Een artieste die zichzelf heilig noemt, ruikt dat niet naar grootheidswaanzin? Als je concerten speelt als Annie Clark, schiet dat prefix nog tekort. Op Gent Jazz was St. Vincent alweer overrompelend, waanzinnig, ontzagwekkend, intens, allesverwoestend. Amen!

Dus weer een superoptreden gezien van haar met crowdsurving op het gevoelige new york waar ze op haar rug gedragen door het publiek het liedje zong, het samenspel met haar medegitaristen waar ze zichtbaar van genoot, de inside jokers die ze met de bandleden uitwisselde, haar theatraliteit die iets toevoegde aan haar muziek en vooral de kracht van haar songs en stem. Om over haar gitaarspel maar te zwijgen.

 

[imac]

Zaterdag stond er een dagje Parijs op de kalender. Iron Maiden mocht zijn ding doen in La Defense Arena. Indrukwekkende zaal, waar 40.000 Maiden fans voor een schitterende sfeer zorgden. En de oudjes van Maiden hebben zowaar hun eeuwenoude backdrops ingeruild voor een heel groot led scherm. Al moet ik toegeven dat de beelden de aandacht wegtrekken van de band die zijn ding staat te doen. Zeker als je niet dicht genoeg staat.De setlist was super. Ik heb enorm genoten van het oude werk. Ik zag Maiden een eerste keer in 1981, dus nog met Paul Di'Anno. En hoe goed Bruce ook is, de nummers van de eerste 2 albums zijn anders als ze door Bruce gezongen worden. En ik had de indruk dat Bruce gebruik maakte van autotune. Wat er ook van is, ik hoop dat ze volgend jaar op Hellfest staan.

 

[Lawaaipapegaai]

Gisteravond voor de tweede keer dit jaar naar Dune Rats geweest met als voorprogramma Birth Of Manuel in Ekko. Laatstgenoemde is een punkbandje met metal en hardcore-invloeden uit Utrecht. Heel enthousiast en de zanger deed uitermate zijn best om het publiek erbij te betrekken. Aardige opwarmer voor Dune Rats. Dune Rats blijft Dune Rats: aanstekelijke, vrolijke en humorvolle muziek. De mannen hadden er duidelijk zin in, maar wanneer eigenlijk niet. Heerlijke show met de bekende meebrullers als UP, 6 Pack, What A Memorable Night, Scott Green, Dalai Lama Big Banana Marijuana, Beers Bongs And Bullshit, Bullshit, etc. Genoten!

 

[Royke]

Ook hier even delen:

Bericht in onderwerp 'Verzameltopic overige Nederlandse festivals 2025'

28 jul 2025

Ik ben afgelopen weekend naar Weitjerock geweest en het was weer geweldig. Vorig jaar is dit festival op mijn radar gekomen en ik ben vorig jaar ook verliefd geworden op het festival. Het mooie aan dit festival is dat het een heerlijk familiair festival is. Je hoeft niet te kiezen tussen acts want als de act op het ene podium klaar is, heb je 10 minuten om eten en drinken te halen en naar de overkant van het terrein te komen voor de act op het andere podium. Ook zijn op het terrein diverse bankjes en hangmatten te vinden. Ook qua eten is er voldoende keuze. Wat mij opviel is dat het...

• Royke

• 

 

[puncturewounds]

Gisteren “even” naar Londen voor PRESIDENT. Bijzonder knap hoe deze band zo’n following heeft weten te creëren zonder uberhaupt een EP uit te hebben. Dat komt deels door goede marketing maar ook deels door de hele mysterie rondom de band, doordat ze maskers dragen ging de Sleep Token fanbase er zowat automatisch vanuit dat dit een soort sideproject moest zijn en vervolgens is iedereen een beetje blijven plakken geloof ik. Alle merch drops, de EP release en show presales waren binnen twee minuten uitverkocht, en dat voor een band met drie singles en niet meer dan dat.

Als groot liefhebber van de zanger’s vorige band ben ik alleen maar blij dat hij weer besloten heeft om weer terug te gaan naar zijn heavy roots. The Garage is natuurlijk een intieme venue dus ook deze kaartjes waren uiteraard binnen een minuut weg. Enorm geluk gehad dus. Bij binnenkomst waande je je in een soort Amerikaanse 60’s vibe, inclusief muziek, slingers, photobooth. Er werd door de crew, zelf ook gemaskerd of in pak, vanalles uitgedeeld (pinbadges, vlaggetjes, posters).

Support kwam van Zethra. Die zag ik ooit in 013 als support van Ville Valo en ik vond deze set aanzienlijk sterker. Ook zij hebben iets mysterieus — er wordt dan ook geen woord gesproken tegen het publiek en de set stopt naar mijn mening daardoor best abrupt.

Dan PRESIDENT. Voor een band met drie singles en twee onuitgebrachte nummers die je op YouTube kunt terugzien kent iedereen in deze ruimte die vijf nummers, woord voor woord. Twee uur voordat de deuren open gingen stond er al een rij van pakweg 150 man. Vanaf het begin gaat het volledig los, er wordt gemosht, crowdsurfers vliegen over je hoofd en het zweet druipt nog net niet van het plafond. Voor een show van 15 pond en het korte bestaan van de band weet je natuurlijk dat je geen set van een uur hoeft te verwachten, maar om het nog enigszins op te rekken knallen ze er nog even een cover van Change (In the House of Flies) van Deftones in. En ook die werd door iedereen luidkeels meegebruld. Echt enorm genoten.

Voor een band met zo weinig nummers pakken ze deze hele marketingcampagne echt enorm goed aan en dit zou voor de zanger zomaar eens zijn gewenste doorbraak in de States kunnen zijn. Er komen nog support shows aan voor Architects en een intieme headline run in Europa begin januari, maar het zal me niet verbazen als deze band over pakweg een jaar gewoon de grotere zalen uitverkoopt, want de vraag is echt enorm. Heel benieuwd hoe de toekomst eruit gaat zien, kaartjes voor Keulen in elk geval in the pocket en wellicht swap ik Amsterdam ook nog wel tegen die tijd. Nu maar weer richting vliegveld.

 

[wenteldave]

Gisteren “even” naar Londen voor PRESIDENT. Bijzonder knap hoe deze band zo’n following heeft weten te creëren zonder uberhaupt een EP uit te hebben. Dat komt deels door goede marketing maar ook deels door de hele mysterie rondom de band, doordat ze maskers dragen ging de Sleep Token fanbase er zowat automatisch vanuit dat dit een soort sideproject moest zijn en vervolgens is iedereen een beetje blijven plakken geloof ik. Alle merch drops, de EP release en show presales waren binnen twee minuten uitverkocht, en dat voor een band met drie singles en niet meer dan dat.

Als groot liefhebber van de zanger’s vorige band ben ik alleen maar blij dat hij weer besloten heeft om weer terug te gaan naar zijn heavy roots. The Garage is natuurlijk een intieme venue dus ook deze kaartjes waren uiteraard binnen een minuut weg. Enorm geluk gehad dus. Bij binnenkomst waande je je in een soort Amerikaanse 60’s vibe, inclusief muziek, slingers, photobooth. Er werd door de crew, zelf ook gemaskerd of in pak, vanalles uitgedeeld (pinbadges, vlaggetjes, posters).

Support kwam van Zethra. Die zag ik ooit in 013 als support van Ville Valo en ik vond deze set aanzienlijk sterker. Ook zij hebben iets mysterieus — er wordt dan ook geen woord gesproken tegen het publiek en de set stopt naar mijn mening daardoor best abrupt.

Dan PRESIDENT. Voor een band met drie singles en twee onuitgebrachte nummers die je op YouTube kunt terugzien kent iedereen in deze ruimte die vijf nummers, woord voor woord. Twee uur voordat de deuren open gingen stond er al een rij van pakweg 150 man. Vanaf het begin gaat het volledig los, er wordt gemosht, crowdsurfers vliegen over je hoofd en het zweet druipt nog net niet van het plafond. Voor een show van 15 pond en het korte bestaan van de band weet je natuurlijk dat je geen set van een uur hoeft te verwachten, maar om het nog enigszins op te rekken knallen ze er nog even een cover van Change (In the House of Flies) van Deftones in. En ook die werd door iedereen luidkeels meegebruld. Echt enorm genoten.

Voor een band met zo weinig nummers pakken ze deze hele marketingcampagne echt enorm goed aan en dit zou voor de zanger zomaar eens zijn gewenste doorbraak in de States kunnen zijn. Er komen nog support shows aan voor Architects en een intieme headline run in Europa begin januari, maar het zal me niet verbazen als deze band over pakweg een jaar gewoon de grotere zalen uitverkoopt, want de vraag is echt enorm. Heel benieuwd hoe de toekomst eruit gaat zien, kaartjes voor Keulen in elk geval in the pocket en wellicht swap ik Amsterdam ook nog wel tegen die tijd. Nu maar weer richting vliegveld.

Ik vind dit dus helemaal kut. Erg fijn dat je het leuk hebt gehad, dat vooropgesteld (!), maar het lijkt alsof bands tegenwoordig niet zoveel moeite hoeven te steken in een album, maar gewoon heel veel in goeie marketing. De rest volgt dan vanzelf.

 

[puncturewounds]

Ik vind dit dus helemaal kut. Erg fijn dat je het leuk hebt gehad, dat vooropgesteld (!), maar het lijkt alsof bands tegenwoordig niet zoveel moeite hoeven te steken in een album, maar gewoon heel veel in goeie marketing. De rest volgt dan vanzelf.

Zeker met je eens, ook best wat kritiek op geweest ook (en terecht imo).

Las ergens dat de 1500 cap venues in de UK al geen doorkomen aan is wat verkoop betreft, was allemaal zo weg. En dan heb je 3 singles uit. Industry plant is geen verkeerde benaming imo. Ondanks het feit dat de zanger in kwestie toch al zeker 20 jaar actief is in de muziekscene van Engeland.

Moet er overigens aan toevoegen dat als ik geen fan was van zijn andere werk ik hier helemaal niet naartoe was gegaan hoor haha.

 

[superginger]

Gisteren naar empire of the sun in 013 geweest. Ik was al heel lang benieuwd hoe zij live zouden zijn. Ze touren weinig en gister was volgens mij hun eerste Nederlandse show in 14(?) jaar, dus ik was blij ze eindelijk te kunnen aanschouwen.
Had van te voren wat vrees dat ze zich heel erg serieus zouden nemen gezien de muziek toch al een beetje tegen kitsch aanschuurt, maar gelukkig was het tegenovergestelde het geval. Theatraal met een knipoog.
De show stak verder goed in elkaar met bizarre visuals en danseressen die zowat elke song een nieuwe outfit droegen (zanger kon er ook wat van). Al deze verkleed partijen haalden voor mij dan wel wat de vaart uit de show, er miste een beetje een climax. Sommige nummers kregen een live rock of house make over, wat voor de ene beter uitpakte voor de ander. Soms was je blij dat ze een bepaald nummer speelde en deze werd dan na 2 refreinen omgedoopt in een niet zo bijzondere gitaarsolo (had dit heel erg met Standing on the shore). Desalniettemin was het strak, goede liveband en magnifiek geluid. Blij om het eens gezien te hebben.

 

[rocktailerr]

Gisteren naar suikerrock geweest. Sterke line-up met veel van m'n meer favoriete artiesten.
Toegekomen tijdens de gietend regen, maar dat het feestje uiteindelijk niet laten vergallen.

Als eerste mocht ILA de mainstage openen. Ik kende ze niet echt, maar wel een sterk optreden met goede gitaren. Mooie opener van de dag (***1/2)

Daarna Kids With Buns. Tweede keer dat ik ze zag dit jaar, maar minstens even goed als de vorige keer. Op zich weinig speciaal, maar toch met de juiste overtuiging en plezier gebracht. Enkele toffe meezingmomenten ook (***1/2).

Tussentijds ook stukjes van Blue Robin en Gulo Gang gezien. Wel niet genoeg kunnen innemen om een cijfer op te plakken.

Toen de enige artiest die er toe deed van de dag volgende de tienermeisjes die sinds 13u aan de barelen van de main stage stonden: Only The Poets
Iets de afgelikte muziek zonder wat diepgang in mijn ogen. Nogal veel herhaling in sommige songteksten . Nu Even Hell en Jump! kan ik nog smaken, maar de rest was redelijk tegenvallend. (**)
's Avonds nog de frontman tegengekomen op het terrein, als die superfans dat hadden geweten..

Mij op de eerste rijen gepositioneerd voor m'n twee favorieten van de dag.
Eerst The Wombats. Tweede keer dit jaar en wederom een dik feestje. Goede setlist, lekker gevarieerd met de nodige hitjes, maar ook met het nodige nieuwere werk. Veel gedanst en gezongen. Af en toe wat banter tussen het optreden, niet te geforceerd en kwam allemaal spontaan genoeg over. Klein hoogtepuntje was toen een wombat in pak een belly slide deed over de uitloper van het podium. (****1/2)

Daarna The Vaccines. Ook hier enorm zitten springen en zingen. Zeer fijne muziek, goed gebracht, soms iets de routinematig had ik de indruk, maar bederfde de pret helemaal niet. Het voordeel met deze band is dat ze er een goed tempo in houden. In combinatie met dat de meeste nummers niet bijster lang zijn, heb je wel enorm veel verschillende liedjes krijgt op dat ene uurtje. Had nog graag Sometimes, I Swear gekregen, m'n favoriete van de laatste plaats, maar snap wel dat dit wat minder zou kunnen werken op een festival. (***1/2)

Even iets gaan eten. Bijzonder lang moeten aanschuiven aan de frituren, was natuurlijk een slecht moment, maar op RW was dit toch een pak vlotter.

De volgende jaren nul klassieker was Kaiser Chiefs. Begonnen er meteen furieus aan met Everyday I love you less and less om meteen erna Ruby al te spelen.
Zorgde ervoor dat de sfeer meteen goed zat met het publiek. Had wel de indruk op sommige momenten dat Ricky Wilson niet bijster goed bij stem was. Hij alludeerde er ook wel naar in zijn bindteksten. Wel op moeten letten of dit eindigt nog als Axl Rose. De set zakt naar het midden toe wel wat in, hadden veel kruit al verschoten in het begin, maar dan The Angry Mob to the rescue. Uiteindelijke hoogtepunten waren I Predict a Riot & Oh My God waar het publiek enorm hard meeging. De perfecte festivalband (***1/2).

Even Kaat Van Stralen gaan zien op het zijpodium, de muziek zelf doet me bitterweinig, maar het is toch wel altijd een amusante stukje theater om te zien. Vind ik zelfs een pak meer entertainend dan een Goldband.

Bazart had de eer om als sub te spelen voor een enorm vol terrein. Muzikaal doet het me weinig ook weer, maar je kunt er niet omheen dat Mathieu Terryn een frontman is die alle kneepjes van het vak kent. Weet perfect het publiek te bespelen en krijgt zelfs de achterste regionen mee aan het bewegen en zingen. Wel enorm genoten van Goud & Chaos. Zijn sterke festivalnummers. (***)

Me snel gehaast naar de kleine tent om Isaac Roux voor de derde keer dit jaar te zien. Ontdekt in het Wintercircus enkele maanden geleden en enorm fan van geworden. In tegenstelling tot Boomtown vorige week, weinig last gehad van de hollandse ziekte en volledig kunnen opgaan in de muziek. Je kan deze band enorm hard vergelijken met The Haunted Youth, maar toch elk zijn eigen identiteit. Veertig minuten dik genieten en wegdromen. (****)

M'n weg moeten banen tussen het publiek om een plekje te zoeken om de hollandse zieken te ontwijken voor Snow Patrol. 75 minuten meekwelen met de klassiekers, maar met de wrange nasmaak dat het toch wat gevarieerder kon. Was te veel een kopie van de show in Vorst, maar dan wel zonder de nieuwe nummers. Slechts 1 nummer van hun laatste plaat. 2 van de voorlaatste. Terwijl ik die 2 toch wel zeer sterke platen vindt. Echt enorm jammer. Gary Lightbody weet wel de kneepjes van het festivalvak (lees: speel de hitjes), maar zelfs de hitjes brengen ze nog steeds hetzelfde als enkele jaren terug. Shut Your Eyes laten meezingen heel zacht naar heel luid, wel eens tof, maar het wordt té.

Ik mis wat variatie, zijnde nieuw werk (Hold Me In the Fire aub!) Of wat ander ouder werk dan dezelfde 5 nummers van Eyes Open die ze al jaren spelen. Final Straw, A Hundred Million Suns, Fallen Empires hebben nog andere sterke nummers die nog eens op een setlist mogen staan (Spitting Games, How To Be Dead, New York, Lifening, If There's A Rocket Tie Me To It of de 16-minuten lange volledige versie van The Lightning Strike!).

Ben enorm van de Snow Patrol, maar als ze de setlist niet wat beginnen variëren en sommige liedjes eens in een ander jasje steken zal ik niet snel nog een kaartje voor hen kopen denk ik. (***)

 

[Bubba]

Uiteindelijk weer een fijne editie van Absolutely Free Festival, met vier memorabele muzikale hoogtepunten:

Dag 1

Toegekomen tijdens Jan Verstraeten. Niet mijn ding. Te zwakke nummers en daar helpt geen leren jas, geen konijnenmasker of geen als een reuzegorilla verklede persoon iets aan. Dame Area was vervolgens ook niet naar mijn goesting. Te cliché, vond ik. Tijdens het eerste nummer al doorgegaan naar TJE.

Aanvankelijk was ik twijfelachtig of het iets voor mij was, maar geleidelijk, na enkele nummers, was ik mee. De nummers zijn vrij minimaal qua instrumentatie, maar haast allemaal goed en met uitstekende zang. De aankleding met hier en daar wat subtiele elektronica vond ik ook zeer geslaagd. Wil ik zeker nog eens zien en ik ben benieuwd naar hun eerste album (dat blijkbaar in de maak is).

Daarna naar Deerhoof die ik al meerdere keren gezien heb. De beste keer blijft mijn eerste optreden van hen, in de Lintfabriek in 2006. De laatste keer dat ik ze zag, 10 jaar geleden in Mons, was ik minder onder de indruk. Maar deze keer waren ze weer top.

Het gitaarspel van John Dieterich is natuurlijk iets om niet te missen. Voor Deerhoof schitterde hij al in o.a. Colossamite (check All Lingo's Clamor!) En Ed Rodriguez is zeker zijn gelijke op gitaar. Beide zijn virtuoos, maar zonder in technische saaiheid te vervallen. Hun samenspel deed me bij momenten denken aan The Magic Band en ik probeerde me voor te stellen hoe de stem van Captain Beefheart erbij zou klinken. Ze zouden zeker niet misstaan hebben in The Magic Band.

Greg Saunier, met zijn heel fysieke stijl, is een erg opvallende en entertainende drummer, maar vooral ook een unieke en buitengewoon goede. Satomi, last but not least, bracht naast haar uitstekende baslijnen vooral met haar stem de perfecte klemtoon bij de gitaarlijnen. Genoten van hun optreden!

Vervolgens even naar Adult DVD gegaan, maar na twee cliché postpunk-nummers het voor bekeken gehouden en doorgegaan naar Σtella. Ik herinner me dat ik ooit een nummer van Σtella goed vond, maar live vond ik het maar een magere bedoening, dus ben ik teruggekeerd naar Adult DVD, die de rest van hun set verder binnen de postpunk-lijntjes kleurden.

Afsluiter van dag 1, Los Bitchos, was naar mijn mening goed, maar ook niet meer dan dat, Beetje hetzelfde als hoe ik over hun platen denk: ze grijpen me nooit echt maar het was ok.


Dag 2

Wakker geworden met gekuch en hoofdpijn door het gerook in de tenten van de dag ervoor. Er werd hier al eerder gewezen op het asociale hiervan tegenover niet-rokers. Ik vind het vooral zielig gedrag van (vanbinnen) onzekere individuen die geen blijf weten met hun handen in publiek en meer met hun imago bezig zijn dan met het optreden.

Ik twijfelde even om te gaan, maar ben toch gegaan. Had Honeyglaze willen zien, maar ben uiteindelijk pas tegen 19u30 toegekomen. Honeyglaze ga ik wel checken op Misty Fields.

Nog een klein stukje Laswerk gezien, dat wel boeiend klonk, maar te weinig gehoord om er echt een mening over te hebben. Ben ook even naar Arsenal Mikebe ft. HHY gegaan maar dat kon me niet bekoren.

Getdown Services had ik vorig jaar al op Misty Fields gezien. In zekere zin wel entertainend, maar niet echt mijn ding. Muzikaal blijft hier niets van plakken. Muzikale evenknie van een verstand-op-nul-film. Het lijken me wel toffe gasten, nochtans.

leather.head valt ook onder de postpunk-noemer, maar kon me wel bekoren. Geen grote ego's die de muziek in de weg zitten maar een bende vrienden die passioneel muziek maken. Even ondertussen naar Susobrino gegaan, maar quasi onmiddellijk teruggekeerd naar leather.head.

Hoe Warmduscher het tot headliner van AFF en Misty Fields heeft geschopt is beyond me. Muzikaal voelde het eerder als een koude douche aan. Weinig druk, weinig temperatuur. Ik kreeg het er niet warm van.

Bij SUUNS vond ik de structuur van de nummers geniaal. Ze gaan haast nooit over naar luidere stukken, en dat maakte het boeiender dan het cliché stil-luid-stil-luid van veel groepen. Als een auditieve trip die van één weird naar een ander weird ging. Een tweetal nummers van hen konden me minder bekoren, maar het merendeel dus echt wel. Tof optreden!

Ook heel even voor een stukje van een nummer van The Orchestra (For Now) weggegaan maar teruggekeerd. Er werd hier al heel lovend geschreven over hun optredens, maar het leek me wat te veel binnen de lijntjes van de Windmill-postpunk-hype te vallen. Te kort gehoord om er echt iets over te zeggen. Hopelijk kan ik binnenkort eens een heel optreden van hen meepikken.

Afsluiter Porridge Radio tenslotte verraste me. Op plaat vond ik hen wat te emotioneel uitputtend, en ik was dan ook nooit echt diep in hun discografie gedoken. Maar live stoorde die emotionele intensiteit me helemaal niet. Ik had echt niet verwacht dat ze zo goed zouden zijn. Muzikaal alle vier sterk; elk instrument schitterde in de nummers. En Dana heeft een sublieme beheersing van zowel haar stem als haar gitaar. Echt geen noot op de verkeerde plaats. Ben blij dat ik ze toch een keer live heb gezien voor ze splitten. Zonde dat die band stopt. Ik ga me toch verder verdiepen in hun platen.

Favorieten in volgorde:
1. Porridge Radio
2. Deerhoof
3. SUUNS
4. TJE
5. leather.head

 

[elo]

Uiteindelijk weer een fijne editie van Absolutely Free Festival, met vier memorabele muzikale hoogtepunten:

Dag 1

Toegekomen tijdens Jan Verstraeten. Niet mijn ding. Te zwakke nummers en daar helpt geen leren jas, geen konijnenmasker of geen als een reuzegorilla verklede persoon iets aan. Dame Area was vervolgens ook niet naar mijn goesting. Te cliché, vond ik. Tijdens het eerste nummer al doorgegaan naar TJE.

Aanvankelijk was ik twijfelachtig of het iets voor mij was, maar geleidelijk, na enkele nummers, was ik mee. De nummers zijn vrij minimaal qua instrumentatie, maar haast allemaal goed en met uitstekende zang. De aankleding met hier en daar wat subtiele elektronica vond ik ook zeer geslaagd. Wil ik zeker nog eens zien en ik ben benieuwd naar hun eerste album (dat blijkbaar in de maak is).

Daarna naar Deerhoof die ik al meerdere keren gezien heb. De beste keer blijft mijn eerste optreden van hen, in de Lintfabriek in 2006. De laatste keer dat ik ze zag, 10 jaar geleden in Mons, was ik minder onder de indruk. Maar deze keer waren ze weer top.

Het gitaarspel van John Dieterich is natuurlijk iets om niet te missen. Voor Deerhoof schitterde hij al in o.a. Colossamite (check All Lingo's Clamor!) En Ed Rodriguez is zeker zijn gelijke op gitaar. Beide zijn virtuoos, maar zonder in technische saaiheid te vervallen. Hun samenspel deed me bij momenten denken aan The Magic Band en ik probeerde me voor te stellen hoe de stem van Captain Beefheart erbij zou klinken. Ze zouden zeker niet misstaan hebben in The Magic Band.

Greg Saunier, met zijn heel fysieke stijl, is een erg opvallende en entertainende drummer, maar vooral ook een unieke en buitengewoon goede. Satomi, last but not least, bracht naast haar uitstekende baslijnen vooral met haar stem de perfecte klemtoon bij de gitaarlijnen. Genoten van hun optreden!

Vervolgens even naar Adult DVD gegaan, maar na twee cliché postrock-nummers het voor bekeken gehouden en doorgegaan naar Σtella. Ik herinner me dat ik ooit een nummer van Σtella goed vond, maar live vond ik het maar een magere bedoening, dus ben ik teruggekeerd naar Adult DVD, die de rest van hun set verder binnen de postrock-lijntjes kleurden.

Afsluiter van dag 1, Los Bitchos, was naar mijn mening goed, maar ook niet meer dan dat, Beetje hetzelfde als hoe ik over hun platen denk: ze grijpen me nooit echt maar het was ok.


Dag 2

Wakker geworden met gekuch en hoofdpijn door het gerook in de tenten van de dag ervoor. Er werd hier al eerder gewezen op het asociale hiervan tegenover niet-rokers. Ik vind het vooral zielig gedrag van (vanbinnen) onzekere individuen die geen blijf weten met hun handen in publiek en meer met hun imago bezig zijn dan met het optreden.

Ik twijfelde even om te gaan, maar ben toch gegaan. Had Honeyglaze willen zien, maar ben uiteindelijk pas tegen 19u30 toegekomen. Honeyglaze ga ik wel checken op Misty Fields.

Nog een klein stukje Laswerk gezien, dat wel boeiend klonk, maar te weinig gehoord om er echt een mening over te hebben. Ben ook even naar Arsenal Mikebe ft. HHY gegaan maar dat kon me niet bekoren.

Getdown Services had ik vorig jaar al op Misty Fields gezien. In zekere zin wel entertainend, maar niet echt mijn ding. Muzikaal blijft hier niets van plakken. Muzikale evenknie van een verstand-op-nul-film. Het lijken me wel toffe gasten, nochtans.

leather.head valt ook onder de postrock-noemer, maar kon me wel bekoren. Geen grote ego's die de muziek in de weg zitten maar een bende vrienden die passioneel muziek maken. Even ondertussen naar Susobrino gegaan, maar quasi onmiddellijk teruggekeerd naar leather.head.

Hoe Warmduscher het tot headliner van AFF en Misty Fields heeft geschopt is beyond me. Muzikaal voelde het eerder als een koude douche aan. Weinig druk, weinig temperatuur. Ik kreeg het er niet warm van.

Bij SUUNS vond ik de structuur van de nummers geniaal. Ze gaan haast nooit over naar luidere stukken, en dat maakte het boeiender dan het cliché stil-luid-stil-luid van veel groepen. Als een auditieve trip die van één weird naar een ander weird ging. Een tweetal nummers van hen konden me minder bekoren, maar het merendeel dus echt wel. Tof optreden!

Ook heel even voor een stukje van een nummer van The Orchestra (For Now) weggegaan maar teruggekeerd. Er werd hier al heel lovend geschreven over hun optredens, maar het leek me wat te veel binnen de lijntjes van de Windmill-postrock-hype te vallen. Te kort gehoord om er echt iets over te zeggen. Hopelijk kan ik binnenkort eens een heel optreden van hen meepikken.

Afsluiter Porridge Radio tenslotte verraste me. Op plaat vond ik hen wat te emotioneel uitputtend, en ik was dan ook nooit echt diep in hun discografie gedoken. Maar live stoorde die emotionele intensiteit me helemaal niet. Ik had echt niet verwacht dat ze zo goed zouden zijn. Muzikaal alle vier sterk; elk instrument schitterde in de nummers. En Dana heeft een sublieme beheersing van zowel haar stem als haar gitaar. Echt geen noot op de verkeerde plaats. Ben blij dat ik ze toch een keer live heb gezien voor ze splitten. Zonde dat die band stopt. Ik ga me toch verder verdiepen in hun platen.

Favorieten in volgorde:
1. Porridge Radio
2. Deerhoof
3. SUUNS
4. TJE
5. leather.head

Postrock? Je bedoelt denk ik postpunk. Grappig, want ik vond Adult DVD dan weer helemaal niet zo cliché postpunk met die elektro-elementen. Vet hoor, 4 synthesizers. Eens over Warmduscher trouwens, wat een kutband.

 

[Bubba]

Postrock? Je bedoelt denk ik postpunk. Grappig, want ik vond Adult DVD dan weer helemaal niet zo cliché postpunk met die elektro-elementen. Vet hoor, 4 synthesizers. Eens over Warmduscher trouwens, wat een kutband.

Ja, bedoelde wel postpunk, ik vergiste me. Maar blijkbaar is Adult DVD synthpunk. Postpunk met synths wat mij betreft. Ik vond ze nog altijd te voorspelbaar (naar mijn goesting). Algoritmevriendelijk. Smaken verschillen.

 

[residentalien]

Uiteindelijk weer een fijne editie van Absolutely Free Festival, met vier memorabele muzikale hoogtepunten:

Helemaal eens over Deerhoof, ik heb ze in 2023 weer eens gezien en toen waar ze tig keer beter dan rond 2015 waar ze inderdaad wat stroef waren. Melkweg 2008 gaan ze voor mijn doen nooit meer overheen.

Ik hou van Porridge Radio op plaat maar het is inderdaad een band die nogal heel hard op emotie draait wat je moet liggen en live trappen ze net meer het gaspedaal in zeker met inderdaad het geweldige samen spel. Zelf als ze voor een uiterest ongeinterseerd publiek staan te spelen op een veels te groot podium, kuch kuch here's the the thing 2023, zetten ze erg goede sets neer. Gelukkig meerdere keren kunnen zien(niet tijdens de laatste tour jammer genoeg) waar de keer in de Muziekgieterij toch een van beste gitaar bandjes shows was die ik de laatste 5 jaar zag.

 

[DanielNedelko]

Ook weer een topweekend gehad op AFF. Muzikaal misschien weinig hele grote uitschieters waar we nog jaren over doorpraten, maar kwaliteit across the board. Vooraf keek ik het meest uit naar The Orchestra (For Now). Helaas heb ik ze op London Calling moeten laten schieten, maar het wachten werd beloond. Wat een band is dat. Verder nog onder de indruk van leather.head, Tje, Mojo & the Kitchen Brothers (waarom kende ik dit nog niet??), Library Card en Honeyglaze. Adult DVD is voor mij de perfecte feestband. Heus niet te moeilijk, maar genoeg te zien op het podium. Dit in tegenstelling tot Getdown Services. Lijken me ontzettend gezellige jongens om een avondje mee door te zakken, maar muzikaal trek ik 't echt niet. En Los Bitchos en Porridge Radio... Alhoewel beide terechte headliners, en alhoewel ik Porridge Radio in Nijmegen geweldig vond, merkte je toch dat het op dit tijdslot lastig was om de aandacht erbij te houden. Ook voor mij.

Dank aan alle vrijwilligers. Alles bij elkaar opgeteld misschien 2 minuten moeten wachten aan de bar(!!). De camping was weer gezellig en kneuterig, en na de marathons op grotere festivals voelt het extra luxe dat je na een paar stappen lopen in je slaapzak ligt. Naar eigen zeggen had de camping dit jaar dubbele capaciteit. Dat was helaas ook wel te merken. Van het sanitair was zondagmorgen weinig over. Hopelijk doen ze daar iets aan.

Ik blijf het moeilijk te geloven vinden dat dit festival kan bestaan in het huidige economische klimaat. Twee weken geleden heb ik nog 50,- neergeteld voor een dagje Weitjerock met artiesten uit Nederland en Belgie, mijn favoriete lokale festival is uberhaupt omgevallen door stijgende kosten, en dan trekken ze hier zo'n line-up uit de hoge hoed. Voor niks. Oh well, ik geniet ervan zo lang het kan. Tot volgend jaar!

 

[Brian]

Eerste dag Øya gehad.

Relaxed festival, alles dichtbij elkaar, mooi park, fijne sfeer, nauwlijks gepraat tijdens optredens, sobere aankleding verder en dingen zijn geen eens heel veel duurder dan op Nederlandse festivals (maar wel een beetje).

Begonnen met Kanaan & Ævestaden. Noorse samenwerking van psychedelische rock en folk die heel goed werkt. Hele fijne opstarter die het publiek ook echt kon waarderen. Flamer Dance Band was prima, maar daarna kwam echt iets heel bijzonders.

Een film tentoonstelling van The Bomb met orkest, DJ en zangeres. Ter nagedachtenis aan 80 jaar geleden dat de atoombom op Hiroshima viel. Heel indrukwekkend en beklijvend. Intensief.

Anna Lille was lekker op de achtergrond en Khruangbin saai als altijd. Beth Gibbons daarentegen was helemaal my cup of tea. Fijn die violisten en de muzikant met blazers + xylofoon die voor een complete sound zorgen. Vooral hierbij viel het aandachtige publiek positief op. Via het leuke The Impossible Green naar headliner van de dag

Chappell Roan. Wat veel mensen. Een halfuur voor aanvang stond het hele veld goed vol. Gelukkig met de verhogingen en plateaus een goed plekje kunnen vinden om het te overzien. Het begin voelde voor mij een beetje aan als wat fillers qua setlist en een cover erbij maakte dat gevoel erger. Liveband was oke, maar mocht ook niet teveel op de voorgrond treden dus die waren wat stilletjes op de eigen plek. De hits waren allemaal leuk en raak. Ik had dit een geweldig optreden gevonden als het een halfuur korter had geduurd. Eigenlijk perfecte sub headliner, maar dat kan qua populariteit natuurlijk totaal niet. Productie was trouwens top.

Na de dag kun je ervoor kiezen om een van de venues van Oslo in te duiken voor de Øyanatt. Gedaan voor Alan Sparhawk in een klein, donker zaaltje. Dat was intiem en vooral in de tweede helft van het optreden mooi. In het begin was het vooral electronica met veel autotune zingen over een beat aangevuld door bassist en drummer. Vanaf het moment dat hij zijn gitaar omdeed vond ik het mooier en wist hij me met momenten echt te raken. Bijzondere artiest.

Op naar dag 2, Charli!

 

[Brian]

2de dag Øya. Minder gezien, maar nog gezelliger gehad. Dat zegt genoeg toch

Lola Young maakte de hype wat mij betreft niet helemaal waar. Het is wel echt meer dan dat "hitje", maar het overtuigd mij nog niet in een gehele set.

MJ Lenderman is fantastisch. Heerlijk dat dit soort Indie met een alternatief country randje zo op een festival terecht komt. Heel erg voor de liefhebbers, maar die worden dan ook op de wenken bediend.

Wet Leg is compleet anders dan de vorige keer dat ik ze zag. Schattig/aandoenlijk/verlegen ingeruild voor zelfverzekerd/scherp/volwassenen. Het beviel me wel. De mic tussen oud en nieuw werk viel goed. Fijn uurtje gehad.

Charli xcx man man man man. Wat een energie, wat een icon om de stage zo te ownen als zij deed in haar eentje. Enorm van genoten. Alle kritieken zijn overigens terecht qua hoeveelheid zang, magere productie en het ontbreken van een liveband. Maar op een of andere manier stoorde ik me daar totaal niet aan. Had het leuk verwacht en keek ernaar uit, maar wist niet dat ik het zo fantastisch zou vinden.

 

[Martijn]

2de dag Øya. Minder gezien, maar nog gezelliger gehad. Dat zegt genoeg toch

Lola Young maakte de hype wat mij betreft niet helemaal waar. Het is wel echt meer dan dat "hitje", maar het overtuigd mij nog niet in een gehele set.

MJ Lenderman is fantastisch. Heerlijk dat dit soort Indie met een alternatief country randje zo op een festival terecht komt. Heel erg voor de liefhebbers, maar die worden dan ook op de wenken bediend.

Wet Leg is compleet anders dan de vorige keer dat ik ze zag. Schattig/aandoenlijk/verlegen ingeruild voor zelfverzekerd/scherp/volwassenen. Het beviel me wel. De mic tussen oud en nieuw werk viel goed. Fijn uurtje gehad.

Charli xcx man man man man. Wat een energie, wat een icon om de stage zo te ownen als zij deed in haar eentje. Enorm van genoten. Alle kritieken zijn overigens terecht qua hoeveelheid zang, magere productie en het ontbreken van een liveband. Maar op een of andere manier stoorde ik me daar totaal niet aan. Had het leuk verwacht en keek ernaar uit, maar wist niet dat ik het zo fantastisch zou vinden.

Leuk dat je er ook bent! Ik zit qua Charli inderdaad in het andere kamp: Brat blijft fantastisch, maar met deze full on fissa set maakt ze het zichzelf wel erg makkelijk.

 

[Brian]

Leuk dat je er ook bent! Ik zit qua Charli inderdaad in het andere kamp: Brat blijft fantastisch, maar met deze full on fissa set maakt ze het zichzelf wel erg makkelijk.

Ja, klopt. Ik snap het andere kamp ook heel goed. Maar zo midden in het publiek al die feestnummers beleven, want zo voelt het echt, geeft toch ook een kick vind ik.

 

[luluasas]

Ja, klopt. Ik snap het andere kamp ook heel goed. Maar zo midden in het publiek al die feestnummers beleven, want zo voelt het echt, geeft toch ook een kick vind ik.

Ik zie haar ook vaak terugkomen in voorspellingslijstjes voor festivals volgend jaar bij bijvoorbeeld Werchter of Pinkpop. Vind jij het headlinerwaardig? Vind een leuk feestjes met veelal autotune en een bandje op de achtergrond nou niet echt veelbelovend.

 

[Joss]

Ik zie haar ook vaak terugkomen in voorspellingslijstjes voor festivals volgend jaar bij bijvoorbeeld Werchter of Pinkpop. Vind jij het headlinerwaardig? Vind een leuk feestjes met veelal autotune en een bandje op de achtergrond nou niet echt veelbelovend.

Charli XCX zou met haar huidige act perfect passen in the Barn op Werchter, a la Rosalia in 2023. Maar ja, qua populariteit zal dat hem niet worden. Zonder live band op mainstage zie ik niet gebeuren.