Net terug van Zornik in de AB. Nostalgische avond maar wel zeer strak en vernieuwend gespeeld. Zeer sterk.
Ik ben naar … geweest en het was …
- Onderwerp starter Ron
- Startdatum
Ik ben gisteren naar een zeer bijzonder optreden geweest van Jo Quail & Friends.
Jo Quail is een celliste die een avond organiseerde met het Wilmink Project Orkest. In het eerste kleine uur voor de pauze nodigde ze hier ook 3 vocalisten voor uit. Eerst 3 nummers met Maria Franz (van Heilung) die vooral ademtechnieken en hoge uithalen over de klassieke muziek legde. Daarna 3 nummers met Lorenzo Esposito Fornasari die met zijn hoge stem een zeer filmische beleving gaf. Het hoogtepunt voor de pauze was echter het nummer samen met Lucie Dehli. Dit nummer was een langer, meer uitgesponnen nummer met rustige en opbouwende stukken waar het zo af en toe tot een climax kwam. Mooi om die samenwerking tussen orkest en vocalen op een hoog niveau te horen. Jo Quail zelf was grotendeels onderdeel van het geheel en sprong er individueel in de eerste helft niet ontzettend bovenuit.
In de tweede helft veranderde het en werd de avond nog bijzonderder. Het eerste nummer speelde ze solo, waarbij ze met een loopstation laag op laag stapelde. Het tweede nummer improviseerde ze samen met de organist. Wat een machtig groot contrast geeft dat. Zij met een elektrische cello dichtbij en de organist ver weg tegen de achterwand met zo'n joekel van een kerkorgel die in het muziekkwartier zit.
Het derde nummer na de pauze was het meest indrukwekkend en zal me altijd bijblijven. Het nummer heette 'Enschede', speciaal voor deze avond geschreven en eigenlijk waar dit project voor samenkwam. Door het stuk heen zaten verschillende referenties naar de stad. Zo waren de letters uit de naam als grit gebruikt, het ritme bepaald op basis van de weefmachines in de Museumfabriek (Enschede was een echte textielstad) en hadden de kerkklokken die werden gebruikt precies dezelfde tonen als de klokken uit de Oude kerk in het centrum. Door het muziekstuk werd de geschiedenis van de stad vertelt. In het teken van de 700ste verjaardag van de stad. Voor een geboren en getogen Enschedeër als ik heel uniek.
Gelukkig was er nog tijd om af te sluiten met een dynamisch stuk onuitgebrachte muziek, wat afwisselend rustig en bombastisch was. Bijzondere en mooie avond.
Jo Quail is een celliste die een avond organiseerde met het Wilmink Project Orkest. In het eerste kleine uur voor de pauze nodigde ze hier ook 3 vocalisten voor uit. Eerst 3 nummers met Maria Franz (van Heilung) die vooral ademtechnieken en hoge uithalen over de klassieke muziek legde. Daarna 3 nummers met Lorenzo Esposito Fornasari die met zijn hoge stem een zeer filmische beleving gaf. Het hoogtepunt voor de pauze was echter het nummer samen met Lucie Dehli. Dit nummer was een langer, meer uitgesponnen nummer met rustige en opbouwende stukken waar het zo af en toe tot een climax kwam. Mooi om die samenwerking tussen orkest en vocalen op een hoog niveau te horen. Jo Quail zelf was grotendeels onderdeel van het geheel en sprong er individueel in de eerste helft niet ontzettend bovenuit.
In de tweede helft veranderde het en werd de avond nog bijzonderder. Het eerste nummer speelde ze solo, waarbij ze met een loopstation laag op laag stapelde. Het tweede nummer improviseerde ze samen met de organist. Wat een machtig groot contrast geeft dat. Zij met een elektrische cello dichtbij en de organist ver weg tegen de achterwand met zo'n joekel van een kerkorgel die in het muziekkwartier zit.
Het derde nummer na de pauze was het meest indrukwekkend en zal me altijd bijblijven. Het nummer heette 'Enschede', speciaal voor deze avond geschreven en eigenlijk waar dit project voor samenkwam. Door het stuk heen zaten verschillende referenties naar de stad. Zo waren de letters uit de naam als grit gebruikt, het ritme bepaald op basis van de weefmachines in de Museumfabriek (Enschede was een echte textielstad) en hadden de kerkklokken die werden gebruikt precies dezelfde tonen als de klokken uit de Oude kerk in het centrum. Door het muziekstuk werd de geschiedenis van de stad vertelt. In het teken van de 700ste verjaardag van de stad. Voor een geboren en getogen Enschedeër als ik heel uniek.
Gelukkig was er nog tijd om af te sluiten met een dynamisch stuk onuitgebrachte muziek, wat afwisselend rustig en bombastisch was. Bijzondere en mooie avond.
Ik sluit mij hier volledig bij aan het was de reis naar Enschede van meer dan 2 uur waard. Waarbij ik vooraf mijn persoonlijke hoogte punt van de eerste helft verwachtte bij de nummers met Maria Franz werd dat het stuk met Lucie Dehli waar dit nog vrij rustig begon volgde in dit stuk hoogtepunt na hoogtepunt elkaar op. Ik zat vrij vooraan dus was het wel een beetje jammer om na de pauze al wat lege stoelen te zien van publiek dat alleen de eerste helft heeft gekeken.
De opening na de pauze met het nummer Embrace van haar nieuwe plaat Notan was een schot in de roos. Ik heb haar nu een aantal keer aan het werk mogen zien maar het blijft een genot om te luisteren hoe zij laag over laag legt met haar loopstation. Die laatste plaat is trouwens een aanrader om eens op te zetten.
Het nummer Enschede was waarvoor deze avond georganiseerd was en was zeer indrukwekkend en heerlijk om naar te luisteren ook voor een niet local. En het laatste stuk maakt mij nieuwsgierig naar het nieuwe album waar dit nummer als het goed is op uitgebracht zal worden.
Jo Quail heeft daarnaast bij mij een hoge gunfactor vanwege haar kwetsbaarheid die zij op het podium uitstraalt tussen de nummers door. Tijdens de nummers is daar helemaal niets meer van te merken en zie je haar vooral veel plezier hebben en trots zijn dat alles samenkomt zoals gehoopt. Op naar de optredens in het voorjaar van haar.
Alweer een kleine week geleden, maar ik was vorig weekend drie dagen op Explore The North in Leeuwarden, samen met mijn vrouw die juist meer van theater dan muziek is. Dit kleine indoor-festival is best een aanrader voor iedereen die wat meer dan alleen muziek wil (het gaat echt over 'verhalen', dus ook theater, poëzie, spoken-word - die laatste twee bezoeken wij normaal gesproken nooit, maar was voor een weekend wel leuk), maar je zou er ook drie dagen een volledige muziekroute kunnen afleggen met een line-up die een beetje Le Guess Who?, een beetje Best Kept Secret en een beetje Popronde is.
Qua muziek zagen we Ugly weer, net als eerder dit jaar op BKS. Ze speelden bijna alleen maar nieuwe nummers, maar sloten gelukkig af met The Wheel, net als op BKS. The Wheel is zó'n sterk liedje dat ik me bijna afvraag of het wel goed is voor de band dat ze dit nummer achter de hand hebben, want al het andere voelt bijna als een voorprogramma voor dat sluitstuk. Gelukkig is dat 'voorprogramma' zelf ook erg lekker. Mary Lattiomore solo in de Grote Kerk was mooi, maar ook een tikkie saai. Rizan Said maakte er met zijn muziek een mooi feest van, wat lekker in contrast stond met zijn uitstraling als sympathieke maar vermoeide taxichauffeur die bijna weekend heeft. Saartje van Campen had ik al regelmatig gezien als sidekick van Spinvis, maar solo zit daar een erg sterke Wende-achtige artiest in. Vooral een lang, veelzijdig nummer over de opstanden in Belarus vond ik erg indrukwekkend.
Saartje speelde op zondagavond en dat was echt maar voor een man of vijftig. Sowieso denk ik dat er in totaal maar iets van 500 kaarten verkocht kunnen zijn, ook nog eens voor best weinig geld, waardoor ik denk dat dit festival wel voor een heel groot deel op subsidies draait. Maargoed, zelf draag ik daar graag wat belasting voor af.
Qua niet-/amper-muziekacts wil ik nog twee dingen benoemen: Drie Dagen Fris vond ik een erg leuk, toegankelijk én op momenten ook ontroerend collectief van drie schrijvers die 'wereldberoemd in de muziek willen worden'. De voorstelling/beleving Opstand over activisme was mijn hoogtepunt van het weekend. Wie hiervoor open staat: eind februari te beleven in Theater Kikker, Utrecht. Niet teveel inlezen, gewoon gaan!
Qua muziek zagen we Ugly weer, net als eerder dit jaar op BKS. Ze speelden bijna alleen maar nieuwe nummers, maar sloten gelukkig af met The Wheel, net als op BKS. The Wheel is zó'n sterk liedje dat ik me bijna afvraag of het wel goed is voor de band dat ze dit nummer achter de hand hebben, want al het andere voelt bijna als een voorprogramma voor dat sluitstuk. Gelukkig is dat 'voorprogramma' zelf ook erg lekker. Mary Lattiomore solo in de Grote Kerk was mooi, maar ook een tikkie saai. Rizan Said maakte er met zijn muziek een mooi feest van, wat lekker in contrast stond met zijn uitstraling als sympathieke maar vermoeide taxichauffeur die bijna weekend heeft. Saartje van Campen had ik al regelmatig gezien als sidekick van Spinvis, maar solo zit daar een erg sterke Wende-achtige artiest in. Vooral een lang, veelzijdig nummer over de opstanden in Belarus vond ik erg indrukwekkend.
Saartje speelde op zondagavond en dat was echt maar voor een man of vijftig. Sowieso denk ik dat er in totaal maar iets van 500 kaarten verkocht kunnen zijn, ook nog eens voor best weinig geld, waardoor ik denk dat dit festival wel voor een heel groot deel op subsidies draait. Maargoed, zelf draag ik daar graag wat belasting voor af.
Qua niet-/amper-muziekacts wil ik nog twee dingen benoemen: Drie Dagen Fris vond ik een erg leuk, toegankelijk én op momenten ook ontroerend collectief van drie schrijvers die 'wereldberoemd in de muziek willen worden'. De voorstelling/beleving Opstand over activisme was mijn hoogtepunt van het weekend. Wie hiervoor open staat: eind februari te beleven in Theater Kikker, Utrecht. Niet teveel inlezen, gewoon gaan!Fijn avondje Cloud Nine (Tivoli) met Robin Kester en voorprogramma Muylike.
Robin Kester vind ik vooral op plaat enorm fijn, top-10 materiaal voor AOTY. Live is het ook dik in orde, maar de live-ervering tilt het - o.a. door de onzekerheid die ze met zich meedraagt en ook uitspreekt (waarvoor respect hoor; ik hoop voor haar dat ze tegenover haar angsten alsnog genoeg plezier of voldoening haalt uit het leven als artieste) - voor mij niet per se naar een nog hoger niveau. Dan nog maakt ze met haar band prachtige muziek.
Robin Kester vind ik vooral op plaat enorm fijn, top-10 materiaal voor AOTY. Live is het ook dik in orde, maar de live-ervering tilt het - o.a. door de onzekerheid die ze met zich meedraagt en ook uitspreekt (waarvoor respect hoor; ik hoop voor haar dat ze tegenover haar angsten alsnog genoeg plezier of voldoening haalt uit het leven als artieste) - voor mij niet per se naar een nog hoger niveau. Dan nog maakt ze met haar band prachtige muziek.
Zaterdag een lekker avondje Hardcore in Trix (Club).
Calcine trapte de avond af. Fijne energieke band, met een frontvrouw die het beste van zichzelf gaf. Zou ze op een festival nog wel eens gaan checken.
Daarna volgde Whispers. Voor mij de ontdekking van de avond. Fijne muziek, sympathieke jongens wiens Bangkok Evilcore met stip in mijn luisterlijstje terecht is gekomen. Wel vreemd dat ze gewoon met de zaallichten aan speelden en geen enkele vorm van lichtshow hadden, maar op een of andere manier paste dat ook wel weer.
Vervolgens was het aan BigBoy. Het publiek was tegen nu wel opgewarmd, veel participatie en al aardig wat "dansmoves", maar mijn ding is het niet. Kon de vocalen niet meteen pruimen.
Tot slot beklom Guilt Trip als hoofdact het podium. Ik vind dit echt een topband. Muzikaal brengt het mij volledig terug naar eind jaren '90 toen ik als tiener genoot van het beukwerk van Terror en Hatebreed en heel goed ging op melodieuzere hardcore bands als Morning Again en Culture. Voor mij brengt Guilt Trip deze werelden wat samen in hun muziek. Live brachten ze hun werk superenergiek, waardoor ik het publiek nog iets uitbundiger had verwacht. Misschien dat het lage plafond het stagediven binnen de perken hield . Maar zeer tof optreden dat mij al alvast doet uitkijken naar hun passage op Graspop.
Calcine trapte de avond af. Fijne energieke band, met een frontvrouw die het beste van zichzelf gaf. Zou ze op een festival nog wel eens gaan checken.
Daarna volgde Whispers. Voor mij de ontdekking van de avond. Fijne muziek, sympathieke jongens wiens Bangkok Evilcore met stip in mijn luisterlijstje terecht is gekomen. Wel vreemd dat ze gewoon met de zaallichten aan speelden en geen enkele vorm van lichtshow hadden, maar op een of andere manier paste dat ook wel weer.
Vervolgens was het aan BigBoy. Het publiek was tegen nu wel opgewarmd, veel participatie en al aardig wat "dansmoves", maar mijn ding is het niet. Kon de vocalen niet meteen pruimen.
Tot slot beklom Guilt Trip als hoofdact het podium. Ik vind dit echt een topband. Muzikaal brengt het mij volledig terug naar eind jaren '90 toen ik als tiener genoot van het beukwerk van Terror en Hatebreed en heel goed ging op melodieuzere hardcore bands als Morning Again en Culture. Voor mij brengt Guilt Trip deze werelden wat samen in hun muziek. Live brachten ze hun werk superenergiek, waardoor ik het publiek nog iets uitbundiger had verwacht. Misschien dat het lage plafond het stagediven binnen de perken hield
. Maar zeer tof optreden dat mij al alvast doet uitkijken naar hun passage op Graspop.
Cameron Winter weet hoe hij het publiek stil kan krijgen (in de goede zin). Wat was het een prachtige avond.
Bob Vylan AB 02/12
Ja deels hier om te zien wat het ging geven, maar grotendeels omdat ze dijken van nummers hebben. Niet teleurgesteld - behalve dat er "slechts 900" bezoekers waren. Ze hebben het toch 20 minuten volgehouden voordat het publiek de bekende leuze vanop Glastonbury begon te scanderen.
Strakke setlist, leuke vibe, ze waren in hun nopjes dat het ondanks de ietwat magere opkomst toch hun grootste show in België ooit was. Enige minpuntje blijft dat het gros van de muziek vanop een tape komt, maar gezien hun context absoluut begrijpelijk. Hopelijk van de zomer opnieuw ergens te zien.
Ja deels hier om te zien wat het ging geven, maar grotendeels omdat ze dijken van nummers hebben. Niet teleurgesteld - behalve dat er "slechts 900" bezoekers waren. Ze hebben het toch 20 minuten volgehouden voordat het publiek de bekende leuze vanop Glastonbury begon te scanderen.
Strakke setlist, leuke vibe, ze waren in hun nopjes dat het ondanks de ietwat magere opkomst toch hun grootste show in België ooit was. Enige minpuntje blijft dat het gros van de muziek vanop een tape komt, maar gezien hun context absoluut begrijpelijk. Hopelijk van de zomer opnieuw ergens te zien.
Die hype is ook weer een beetje voorbij zo te lezen.Bob Vylan AB 02/12
Ja deels hier om te zien wat het ging geven, maar grotendeels omdat ze dijken van nummers hebben. Niet teleurgesteld - behalve dat er "slechts 900" bezoekers waren. Ze hebben het toch 20 minuten volgehouden voordat het publiek de bekende leuze vanop Glastonbury begon te scanderen.
Strakke setlist, leuke vibe, ze waren in hun nopjes dat het ondanks de ietwat magere opkomst toch hun grootste show in België ooit was. Enige minpuntje blijft dat het gros van de muziek vanop een tape komt, maar gezien hun context absoluut begrijpelijk. Hopelijk van de zomer opnieuw ergens te zien.
Ik ga hier ook niet meer aan vuil maken dan wat er in reviews is geschreven, het was erg mooi en blij dat ik er bij was. Had wel het idee dat hij ziek is/begint te worden. (geen last van met z'n stem overigens, meer tussendoor met kuchen enzo)
Laatst bewerkt:
Net terug van The Lathums in een halfleeg Doornroosje. 3 Nederlandse shows was dan ook wel iets teveel van het goede.
Een fijne vocalist met strakke liveband, maar het repertoire is wel veel van hetzelfde. Desalniettemin hebben ze de gunfactor, leuke avond gehad.
Een fijne vocalist met strakke liveband, maar het repertoire is wel veel van hetzelfde. Desalniettemin hebben ze de gunfactor, leuke avond gehad.
Ze hadden beter dan 1 van die shows in België gedaan. Had ze ook eens graag gezien.
Ik ga vanavond in Rotterdam in de Maassilo. Ze staan ook wel heel vaak in Nederland. Op 1 april dit jaar stonden ze ook al in Tivoli en jaar ervoor heb ik ze in Rotown gezien. Dus ze touren bijna elk jaar door ons land.
Ik ben dan wel benieuwd hoe veel Maassilo zal staan. Verbaasde me bij de aankondiging al dat ze voor deze grote zaal kiezen en niet Rotown zelf.
Zal denk ik sws de kleine zaal worden in de maassilo. Maar ben zelf ook wel benieuwd. 2 jaar geleden in Paradiso stond het wel helemaal vol bij the Lathums.
3/12 - Danko Jones @ Trix Antwerpen
Het was van Graspop 2023 geleden dat ik Danko nog eens live mocht aanschouwen, dus ik trok met veel goesting naar Trix. Het nieuwe album Leo Rising draaide al een paar keer, maar goed: Danko blijft na twaalf platen trouw aan hetzelfde recept. Rechttoe rechtaan rock. En daar is niks mis mee, vraag dat maar aan AC/DC of Motörhead.
Ik zag deze Canadezen ondertussen al een keer of zeven en wist wel wat te verwachten en ook nu werd het een fijne, stevige set. Vier nieuwe tracks vonden moeiteloos hun plek tussen de meebrulklassiekers.
Maar de echte reden waarom een Danko-show werkt? Danko zelf. Zijn aura vult de zaal, zijn humor is heerlijk droog en zijn interactie voelt bijna als stand-up tussen de riffs door. Waar veel frontmannen het tempo uit een show lullen (is het niet, Fred Durst?), bouwt Danko er net extra sfeer mee op. Hij laat je lachen en roepen, en voelt tegelijk authentiek aan.
Ik stapte alleszins met een brede smile de net niet uitverkochte zaal uit. Tot volgend jaar ergens, beste Danko en kornuiten!?
Het was van Graspop 2023 geleden dat ik Danko nog eens live mocht aanschouwen, dus ik trok met veel goesting naar Trix. Het nieuwe album Leo Rising draaide al een paar keer, maar goed: Danko blijft na twaalf platen trouw aan hetzelfde recept. Rechttoe rechtaan rock. En daar is niks mis mee, vraag dat maar aan AC/DC of Motörhead.
Ik zag deze Canadezen ondertussen al een keer of zeven en wist wel wat te verwachten en ook nu werd het een fijne, stevige set. Vier nieuwe tracks vonden moeiteloos hun plek tussen de meebrulklassiekers.
Maar de echte reden waarom een Danko-show werkt? Danko zelf. Zijn aura vult de zaal, zijn humor is heerlijk droog en zijn interactie voelt bijna als stand-up tussen de riffs door. Waar veel frontmannen het tempo uit een show lullen (is het niet, Fred Durst?), bouwt Danko er net extra sfeer mee op. Hij laat je lachen en roepen, en voelt tegelijk authentiek aan.
Ik stapte alleszins met een brede smile de net niet uitverkochte zaal uit. Tot volgend jaar ergens, beste Danko en kornuiten!?
Gisteravond spontaan 2 resale tickets in vak 110 voor 22 euro (!) totaal geboekt om samen mijn verloofde weer eens naar kensington in de ziggo dome te gaan.
Ben geen typische kensington hater en had ze al 7x hiervoor gezien waaronder meerdere malen ziggo dome. toch wel knap dat ze nu in totaal 22x de ziggo dome uitverkocht hebben, ookal zaten hier en daar gezien de honderden resale tickets wel wat lege plekjes op de tribune
Verwachtingen waren niet hoog. Nieuwe zanger is prima, maar kleurt net als de muziek weinig buiten de lijntjes. gewoon een veilige keuze. Nieuwe album groeide wel na een paar luistersessies. stay, a moment, en call you home zijn prima kensington songs en met lighting kleuren ze eindelijk eens wel buiten de lijntjes.
Show opende met stay, wat rustig werd opgebouwd. waarna alle registers werden opengetrokken inclusief vuurwerk voor nummers als 'bridges', 'little light', en de klassiekers zoals 'home again' en 'uncharted' . Je merkt bij de oude vertrouwde nrs dat het publiek het meeste meedoet. Maar aantal van het nieuwe album klonken zeer aangenaam! geluid was gewoon steengoed, en jason dowd (nieuwe zanger) heeft een wat meer warmere maar wel krachtige stem. de uithaal na 'sorry' hield ie ook bijna 15 seconden voor. alleen bij 'all for nothing' zat ie er 1 of 2x ff naast, maar is m vergeven.
Top show! naarmate naar het einde groeide de show steeds meer en dit was denk ik wel mn beste kensington show. bij de toegift werd 'streets' keihard meegebruld en 'a moment' was gewoon een hele fijne afsluiter.
Als je vanavond kan gaan, pak een leuk resale ticket en gaan!
Ben geen typische kensington hater en had ze al 7x hiervoor gezien waaronder meerdere malen ziggo dome. toch wel knap dat ze nu in totaal 22x de ziggo dome uitverkocht hebben, ookal zaten hier en daar gezien de honderden resale tickets wel wat lege plekjes op de tribune
Verwachtingen waren niet hoog. Nieuwe zanger is prima, maar kleurt net als de muziek weinig buiten de lijntjes. gewoon een veilige keuze. Nieuwe album groeide wel na een paar luistersessies. stay, a moment, en call you home zijn prima kensington songs en met lighting kleuren ze eindelijk eens wel buiten de lijntjes.
Show opende met stay, wat rustig werd opgebouwd. waarna alle registers werden opengetrokken inclusief vuurwerk voor nummers als 'bridges', 'little light', en de klassiekers zoals 'home again' en 'uncharted' . Je merkt bij de oude vertrouwde nrs dat het publiek het meeste meedoet. Maar aantal van het nieuwe album klonken zeer aangenaam! geluid was gewoon steengoed, en jason dowd (nieuwe zanger) heeft een wat meer warmere maar wel krachtige stem. de uithaal na 'sorry' hield ie ook bijna 15 seconden voor. alleen bij 'all for nothing' zat ie er 1 of 2x ff naast, maar is m vergeven.
Top show! naarmate naar het einde groeide de show steeds meer en dit was denk ik wel mn beste kensington show. bij de toegift werd 'streets' keihard meegebruld en 'a moment' was gewoon een hele fijne afsluiter.
Als je vanavond kan gaan, pak een leuk resale ticket en gaan!
Oei... Riskante post wel.
Ik dacht dat we Kensington intussen gedegradeerd hadden tot Vrienden van Amstel-core.
