Ik ben naar … geweest en het was …

[residentalien]

Ik doe ook maar een reportje

Red Kross+melvins @ TivoliVredenburg

Red Kross iedere keer dat ze recent(-ish) in Nederland waren geweest gemist dus dit was eigenlijk de hoofdreden dat ik ging. Groot fan van de LA Punkers die langzaam maar zeker steeds meer power-poppy werden en hun album van vorig jaar is uitstekend wat ook gelde voor deze show. Als je de band een beetje kent weet je dat het zeer 'ouderwets rock show is' en wat over-de-top is maar het past perfect bij de muziek ook al blijven verzoeken om ritmisch mee te klappen nogal niet mijn ding. Sterke setlist die een beetje alle punten van hun discografie aanraakte en een mooie afwisseling had tussen de Cheap Trick achtige 'power' indie-rock die ze sinds de jaren 90 spelen, ouder pure punk spul en langere tegen metal aanleunde nummers die toch steeds terug grijpen naar de LA Punk roots die de band heeft. Weinig mensen die kunnen zeggen dat ze al vanaf hun 13/14de in dezelfde band spelen en hiermee optreden maar de broertjes McDonald wel ook al het kapsel van Jeff nu wel flink gekortwiekt. Publiek was voor mijn gevoel er wat gemixt over; waren groot fan of vonden het niks maar als je band 2/4de uit de Melvins bestaat op dit moment logische toursupport en ik was er erg blij mee.

Tjah de Melvins, keertje 5 of 7 ik ben de tel kwijt. Zegt ook wel veel over hoe degelijk de show is dat ik ze al zo vaak heb gezien en dit was weer erg goed. Ik ben wat minder fan van de sets die ze spelen sinds Steve van Red Kross hun bassist is omdat de voorste helft nogal leunt op het snellere spul waar in het geval van de Melvins hoe slomer/sludgier hoe leuker ik het vindt maar ze spelen deze nummers met volle energie en ze blijven gewoon erg goed. Wat niet goed was het publiek; tering irritante praters om mij heen die het voor elkaar kregen boven het nogal hardere geluid uit te komen, gasten van 2 meter die je opzij douwen om naar de pit te gaan en dan na 3 minuten weer terugkomen via dezelfde route, gegooi met de hardcups die Tivoli heeft. Met als hoogtepunt de gast die het nodig vond om te stage invaden en de eerste zinnen van Honey Bucket te schreeuwen waardoor de band alles stil gooide, hij van het podium werd verwijderd en Buzzo een geïrriteerde 'are you done yet' er op losliet. Goede reminder waarom ik toch liever naar kleinere shows ga deze dagen omdat zelf in de Ronda dit soort dingen mij echt te vaak voorkomen zelfs bij bands die niet overjarige dronken metalheads aanspreken als de Melvins.

Enfin genoeg gezeurd; tweede helft vanaf A History of Bad Men was uitstekend. Ik ben niet zo verliefd op de twee drummer line-up die na jaren weer terug is zoals meeste fans maar Coady is een geweldige drummer en het werkt erg goed op nummers als Revolve. De finish van Your Blessened/Night Goat is geweldig en jammer genoeg geen encore met Boris deze keer, als ik zo kijk heel de tour niet, maar dat heb ik al tig keer gehoord en het zal weinig toevoegen. Uitstekend geluid ook wat soms nogal een probleem bij melvins is.

 

[Brian]

Oya is toch wel eentje op het verlanglijstje. Is het het waard er alleen naartoe te gaan?

Bij deze Fred, 7 redenen om naar Øya af te reizen!

7 redenen om als Nederlander naar Øyafestivalen in Noorwegen te gaan

Øyafestivalen 2025 had een ijzersterke line-up op een toplocatie. Dit is waarom ook jij de trip naar Noorwegen moet ondernemen.

festileaks.com

Kan ik meteen nog mijn top10 delen, want dat was ik nog vergeten en moet eigenlijk wel.

1. Girl in Red
2. Fontaines D.C.
3. Alan Sparhawk
4. Charli XCX

(scheiding van erg goed naar goed)

5. Beth Gibbons
6. The Bomb
7. Anna of the North
8. MJ Lenderman & The Wind

(scheiding van goed naar erg leuk)

9. Chappell Roan
10. Kanaan & Ævestaden

Met brenn., Grenam, Wet Leg, Deerhoof en Bare Folk als honourable mentions

 

[BeWario]

Veel goeie verhalen hier, misschien dan toch eens proberen mijn vriendin over te halen voor een weekendje Oslo/Göteborg volgende zomer!

 

[mattman]

Veel goeie verhalen hier, misschien dan toch eens proberen mijn vriendin over te halen voor een weekendje Oslo/Göteborg volgende zomer!

Ik ga diezelfde missie aan.

 

[swissepfan]

Ook vet dat Anna von Hausswolff nog even om de hoek kwam kijken bij het laatste nummer. Als ik me niet vergis hebben ze zelfs nog nooit in de Benelux gestaan, jammer genoeg. Zou ze graag zien, prachtige band!

Jawel hoor, recent nog zelfs, ergens in april in de AB tijdens BRDCST-festival. Haar papa speelde toen ook een set onder andere.

 

[wenteldave]

Jawel hoor, recent nog zelfs, ergens in april in de AB tijdens BRDCST-festival. Haar papa speelde toen ook een set onder andere.

Zie niet helemaal in hoe die zin over Anna ging Doelde op Kite omdat het ging over dat ze weinig kaarten in Nederland zouden verkopen.

 

[swissepfan]

Zie niet helemaal in hoe die zin over Anna ging Doelde op Kite omdat het ging over dat ze weinig kaarten in Nederland zouden verkopen.

Sorry 5 dagen Pride/Ed Sheeran hebben mijn begrijpend leesvermogen aangetast. Mijn excuses voor de verwarring.

 

[Martijn]

Ik ga diezelfde missie aan.

Alvast goed om te weten dat Way Out West en Flow al hebben aangekondigd een week later in augustus zitten.

 

[timbo]

Alvast goed om te weten dat Way Out West en Flow al hebben aangekondigd een week later in augustus zitten.

Zelfde geldt voor Syd For Solen. Redelijk veilige aanname dat het dan ook voor Øya zal gelden.

 

[BeWario]

Alvast goed om te weten dat Way Out West en Flow al hebben aangekondigd een week later in augustus zitten.

Dus wel in t Lowlands weekend?

 

[teunajax]

Dus wel in t Lowlands weekend?

Lowlands zal ook wel weer een week opschuiven

 

[timbo]

Lowlands zal ook wel weer een week opschuiven

Lijkt mij ook. Dit jaar hele grote overlap in namen tussen LL en de vier Scandinavische festivals, dus lijkt wel logisch, anders kunnen ze veel van die namen afschrijven

 

[Lawaaipapegaai]

Met mijn zoon naar een avondje 'takkeherrie' in De Helling. The Fall Of Troy, Boneflower en Meth..

Meth, omschreven als experimentele metal vol gure hoosbuien van kletterende noise en keihard, deed haar best en dan vooral de zanger om het publiek mee te krijgen. Hij bevond zich zo'n beetje ook alleen maar in het publiek. Vooral het nummer 'Shame' was erg goed.

Dan Boneflower. Screamo uit Madrid. Volgens eigen zeggen spelen ze al 5 jaar dezelfde setlist, maar nu met het pas uitgebrachte nieuwe album uiteraard ook wat nieuwe nummers. Ik vond het album al erg goed, maar wat is deze band live ook prima zeg! Ik zeg: voor herhaling vatbaar. Gelijk ook maar even een album gescoord: coloured in een mooie gatefold.

En mijn derde keer The Fall Of Troy. Ter ere van 20 jaar Doppelgänger. En wat is de band nog goed. Muzikaal fenomenaal, zeker met die kenmerkende TFOT-rifjes van gitarist/leadzanger Thomas Erak. Ook zijn screams blijven geweldig. En wat zijn de nummers van Doppelgänger nog steeds goed. Grandioos!

Ik dacht trouwens in Utrecht met mijn Saetia-shirt uniek te zijn, loopt er gewoon iemand met exact hetzelfde shirt.

 

[residentalien]

Meth, omschreven als experimentele metal vol gure hoosbuien van kletterende noise en keihard, deed haar best en dan vooral de zanger om het publiek mee te krijgen. Hij bevond zich zo'n beetje ook alleen maar in het publiek. Vooral het nummer 'Shame' was erg goed.

Hopelijk komt er nog snel een Meth solo show(Complexity Fest gaat me niet lukken jammer genoeg), de show in de Little Devil was geweldig en de nieuwe plaat komt volgens mij er bijna aan.

Ik heb het zelf toch wat dichter bij huis gehouden gisteren met Mojo & The Kitchen Brothers en Earthless in de Mezz, Mojo is niet mijn ding, oerdegelijk en goed gespeeld maar het wordt nogal snel saai. Daartegen was Earthless even goed als de vorige keer dat ik ze zag ongeveer 12 jaar geleden; lange (bijna) instrumentale psychedelische jams zijn moeilijk om interessant te maken voor mij maar dit was zo dynamisch en heeft net dat kleine beetje extra kracht erachter om het een erg goede live show te maken. Alle drie geweldige muzikanten maar het blijft vooral tof om Mario Rubalcaba aan het werk te zien, geweldige drummer en je ziet zijn hardcore-punk roots nogal in zijn stijl maar hij kan even goed Rush achtige partijen eruit rammen. Verassend druk nog voor de maandag in Breda ook.

 

[superginger]

Gisteren naar Hatebreed in tivoli pandora geweest.

Ondanks het feit dat ze met twee invallers speelden (bas en lead gitaar) stond de band als een huis. De frontman was af en toe wat buiten adem waardoor hij zijn uithalen moest inkorten, maar het mocht de pret niet drukken. De energie die zij op het podium uitstraalden resoneerde met het publiek, dat echt helemaal uit z'n plaat ging. De band benoemde dan ook meermaals dat ze helemaal verrast waren door een uitverkochte show op een dinsdagavond in augustus (kleine zaal weliswaar) en waren zichtbaar aan het genieten. Mooi om te zien.

 

[Martijn]

Øya Festivalen, 6-9 augustus, Oslo

Woensdag
Bij de opening gelijk het terrein op gegaan. Mijn eerste indrukken waren positief: een compact, groen terrein, waarbij je je snel van het ene naar het andere podium kan verplaatsen. Dat maakt helaas wel dat je bij de rustige(re) stukken van optredens ook het geluid van andere podia meekrijgt. Verder lagen drie van de vier openluchtpodia aan een heuvel, waardoor je altijd goed zicht hebt op de podia. Tot slot viel het jonge publiek me erg op. Waar ik me op BKS met 32 jaar totaal niet oud voel, had ik dat afgelopen week een stuk meer. Ik denk dat een belangrijk deel van het publiek bestond uit tieners en twintigers, goed om te zien dat de ticketprijs voor hun geen barrière vormt.

Voor wat betreft de muziek: ik begon mijn festival met de samenwerking tussen de Noorse bands Kanaan & Aevestaden. Tijdens het inluisteren viel hun album Langt, langt vekk positief op en op een klein inkakmoment in het midden van de set was dit een overtuigend begin van het festival. Wat Øya goed doet is dat ze iedere dag de eerste twee slots op het Hagen podium aan jong, opkomend talent geven. Op de woensdag zag ik daar Pachinko, waar de blijdschap goed zichtbaar was dat ze op dit podium mochten staan. Zij gaven een leuke, aanstekelijke indie-set en ik houd ze in de gaten voor hun debuut. Vervolgens werd in de tent stilgestaan dat het tachtig jaar geleden was dat de atoombom op Hiroshima is afgeworpen. Dit werd gedaan door de experimentele film ‘The Bomb’ te laten zien en een orkest live een nieuw soundtrack te laten spelen. Bijzondere ervaring, te meer in het tijdsgewricht waarin we nu leven. Op het Hagen podium was het opnieuw tijd voor indie met achter elkaar Bartees Strange en Jasmine 4.t. Ik heb Bartees Strange eerder als voorprogramma gezien van the National en hij maakt meer dan prima muziek. Eén act die je er op je festival altijd bij kunt hebben. Met Jasmine 4.t kon ik zelf wat minder, maar ze heeft een mooie, oprechte boodschap. Het hoogtepunt van de dag was het optreden van Beth Gibbons: op plaat kan ik er erg weinig mee, maar live weet de sfeer van de nummers me echt te pakken en vond ik het erg goed.

Donderdag
In de ochtend eerst naar het Nasjonal Museet geweest. Zoals de naam al zegt een soort Rijksmuseum, maar met een bredere collectie met ook internationale werken en moderne kunst. Prachtig gebouw, dito collectie en de kans om een van de Schreeuwen te zien zonder de drukte van het Munchmuseum. Vervolgens de dag muzikaal begonnen met Heartworms: gave muziek en duidelijk als act gegroeid sinds ik ze zag in de Ekko, maar deze tent voelde voor hun wel erg groot aan. Op Best Kept Secret zou ik ze bijvoorbeeld eerder in The Secret dan in de Two zetten. Daarna ben ik wat gaan dwalen over het terrein: Lola Young zag ik twee jaar eerder al op Way Out West en heeft inmiddels een strakke popshow, maar mij kan het niet bekoren. Ook van La Lom, een soort band voor Mexicaanse feesten en partijen en Hermanos Gutierrez (een goede soundtrack voor hele trage films) kon ik niet erg gelukkig worden. Wie dat wel deed waren MJ Lenderman & The Wind: net als bij Beth Gibbons zou ik het niet snel op plaat opzetten, maar dit was een fijn uur wegdromen. Wet Leg vind ik een leuke band, maar de tweede plaat bevat voor mij net teveel filler om een uur te blijven boeien. Over Charli XCX hebben we het al uitgebreid gehad in dit topic. Ik denk dat deze show voor mij perfect zou werken in een donkere, dampende club, maar van een afsluiter op een festival verwacht ik weer.

Vrijdag
Het tweede museum dat ik in Oslo heb bezocht is het Munchmuseum: goed vergelijkbaar met het van Gogh museum in Amsterdam qua opzet, maar dan in een hypermodern gebouw en in zijn algemeen wat moderner van opzet. Duidelijk meer in trek bij de toeristen dan het Nasjonal Museet, want het was er druk, maar desondanks de moeite waard om te bezoeken. Na op de donderdag geen Noorse bands te hebben gezien, begon ik de vrijdag met Pumpegris en Pom Poko. Pumpegris maakt degelijke, dromerige folk en paste goed als opener van het Vindfruenpodium. Hun Noorse collega’s Pom Poko mixen melodieuze indierock met hardere instrumentale stukken en dat valt lekker in mijn straatje. Ook het enthousiasme van de zangeres werkte aanstekelijk. Het eerste hoogtepunt van de dag kwam van Envy: ik kende ze voor de aankondiging voor Øya nog niet, maar het is post-rock in de lijn van Mogwai. Het enige jammere was dat er tijdens de set technische problemen waardoor het even stil lag, mogelijk waren ze anders nog hoger geëindigd in mijn top vijf. Daarna hadden de (Noord)-Ieren het voor het zeggen. Ik heb Kneecap op Best Kept Secret bewust overgeslagen, maar was nog wel benieuwd naar hun show. Het werd daar voor mij helaas snel duidelijk dat hun muziek niet voor mij is. Ik vind het erg eentonig, dus ik had het na een kwartier wel gezien. Het hoogtepunt van mijn weekend was de show van Fontaines D.C. Door jetlag kon ik vorig jaar niet bij de shows in Amsterdam zijn, dus ik was extra gebrand om hier een goede plek te scoren. Dat was uiteindelijk geen enkel probleem en voor de shows nog leuk kunnen kletsen met andere fans. Gaaf om te zien dat ze met Romance weer een stap voorwaarts hebben gezet. In This Modern World is een anthem en ik ben klaar voor de headlineshows van negentig minuten op festivals.

Zaterdag
De ochtend begonnen met een hardlooptraining voor mijn marathon. Ook daar kwam de schoonheid van Oslo weer naar boven, al gingen de hoogtemeters me niet in de koude kleren zitten. Vervolgens een bezoek gebracht aan het Astrup Fearnley museum. Een fraaie locatie in de haven direct aan het water, met een mooie collectie moderne kunst van een oude scheepvaardijfamilie. Na een late lunch in de Mathallen richting het terrein gegaan. Amenra gaf dezelfde, sterke set als op Best Kept Secret, maar ook hier voelde het niet helemaal op zijn plek. Ik moet toch maar eens een clubshow bijwonen met een gefocust publiek. Daarna zorgde Daniel Romano’s Outfit voor mijn verrassing van het weekend. Van zijn solowerk kan ik niet enthousiast worden, maar dit was zo’n leuk waar zelfs de enorme bak regen die losbrak boven het park niet aan kon afdoen. Het was mijn bedoeling om daarna nog mk.gee te zien, maar daar brak mij op dat de tent waarin hij speelde het enige overdekte podium was en dat het halve festival daar dus stond te schuilen. Ik had graag Girl in Red nog een kans gegeven, maar bijna twee uur wachten in deze natte omstandigheden was teveel van het goede dus terug naar het hotel gegaan om PSV te kijken.

Mijn top vijf is denk ik als volgt:

Fontaines D.C.
Daniel Romano’s Outfit
Beth Gibbons
Envy
The Bomb

Zoals ik al eerder heb aangegeven vind ik Øya door de combinatie met de stad Oslo een ontzettende aanrader. Volgens is mij er naast de musea nog een hoop andere dingen gave dingen te doen in de stad, het weer is aangenaam en de mensen zijn bijzonder vriendelijk. Je zult er niet de hoeveelheid goede shows kunnen zien die je op Primavera kunt zien, maar de schaal en de relaxedheid van het festival vind ik inmiddels belangrijker. Op Way Out West kun je een vergelijkbare ervaring krijgen met als voordelen dat ze vaak net een á twee meer, grote internationale namen ten opzichte van Øya en dat ze een uitgebreider, gratis nachtprogramma hebben. Voor mij staat daar tegenover dat je de stad een stuk sneller gezien hebt en dat de bands die wat meer buiten de lijntjes kleuren vaak in het nachtprogramma staan, terwijl die op Øya meer gedurende de dag worden geboekt.

 

[wenteldave]

Øya Festivalen, 6-9 augustus, Oslo

Woensdag
Bij de opening gelijk het terrein op gegaan. Mijn eerste indrukken waren positief: een compact, groen terrein, waarbij je je snel van het ene naar het andere podium kan verplaatsen. Dat maakt helaas wel dat je bij de rustige(re) stukken van optredens ook het geluid van andere podia meekrijgt. Verder lagen drie van de vier openluchtpodia aan een heuvel, waardoor je altijd goed zicht hebt op de podia. Tot slot viel het jonge publiek me erg op. Waar ik me op BKS met 32 jaar totaal niet oud voel, had ik dat afgelopen week een stuk meer. Ik denk dat een belangrijk deel van het publiek bestond uit tieners en twintigers, goed om te zien dat de ticketprijs voor hun geen barrière vormt.

Voor wat betreft de muziek: ik begon mijn festival met de samenwerking tussen de Noorse bands Kanaan & Aevestaden. Tijdens het inluisteren viel hun album Langt, langt vekk positief op en op een klein inkakmoment in het midden van de set was dit een overtuigend begin van het festival. Wat Øya goed doet is dat ze iedere dag de eerste twee slots op het Hagen podium aan jong, opkomend talent geven. Op de woensdag zag ik daar Pachinko, waar de blijdschap goed zichtbaar was dat ze op dit podium mochten staan. Zij gaven een leuke, aanstekelijke indie-set en ik houd ze in de gaten voor hun debuut. Vervolgens werd in de tent stilgestaan dat het tachtig jaar geleden was dat de atoombom op Hiroshima is afgeworpen. Dit werd gedaan door de experimentele film ‘The Bomb’ te laten zien en een orkest live een nieuw soundtrack te laten spelen. Bijzondere ervaring, te meer in het tijdsgewricht waarin we nu leven. Op het Hagen podium was het opnieuw tijd voor indie met achter elkaar Bartees Strange en Jasmine 4.t. Ik heb Bartees Strange eerder als voorprogramma gezien van the National en hij maakt meer dan prima muziek. Eén act die je er op je festival altijd bij kunt hebben. Met Jasmine 4.t kon ik zelf wat minder, maar ze heeft een mooie, oprechte boodschap. Het hoogtepunt van de dag was het optreden van Beth Gibbons: op plaat kan ik er erg weinig mee, maar live weet de sfeer van de nummers me echt te pakken en vond ik het erg goed.

Donderdag
In de ochtend eerst naar het Nasjonal Museet geweest. Zoals de naam al zegt een soort Rijksmuseum, maar met een bredere collectie met ook internationale werken en moderne kunst. Prachtig gebouw, dito collectie en de kans om een van de Schreeuwen te zien zonder de drukte van het Munchmuseum. Vervolgens de dag muzikaal begonnen met Heartworms: gave muziek en duidelijk als act gegroeid sinds ik ze zag in de Ekko, maar deze tent voelde voor hun wel erg groot aan. Op Best Kept Secret zou ik ze bijvoorbeeld eerder in The Secret dan in de Two zetten. Daarna ben ik wat gaan dwalen over het terrein: Lola Young zag ik twee jaar eerder al op Way Out West en heeft inmiddels een strakke popshow, maar mij kan het niet bekoren. Ook van La Lom, een soort band voor Mexicaanse feesten en partijen en Hermanos Gutierrez (een goede soundtrack voor hele trage films) kon ik niet erg gelukkig worden. Wie dat wel deed waren MJ Lenderman & The Wind: net als bij Beth Gibbons zou ik het niet snel op plaat opzetten, maar dit was een fijn uur wegdromen. Wet Leg vind ik een leuke band, maar de tweede plaat bevat voor mij net teveel filler om een uur te blijven boeien. Over Charli XCX hebben we het al uitgebreid gehad in dit topic. Ik denk dat deze show voor mij perfect zou werken in een donkere, dampende club, maar van een afsluiter op een festival verwacht ik weer.

Vrijdag
Het tweede museum dat ik in Oslo heb bezocht is het Munchmuseum: goed vergelijkbaar met het van Gogh museum in Amsterdam qua opzet, maar dan in een hypermodern gebouw en in zijn algemeen wat moderner van opzet. Duidelijk meer in trek bij de toeristen dan het Nasjonal Museet, want het was er druk, maar desondanks de moeite waard om te bezoeken. Na op de donderdag geen Noorse bands te hebben gezien, begon ik de vrijdag met Pumpegris en Pom Poko. Pumpegris maakt degelijke, dromerige folk en paste goed als opener van het Vindfruenpodium. Hun Noorse collega’s Pom Poko mixen melodieuze indierock met hardere instrumentale stukken en dat valt lekker in mijn straatje. Ook het enthousiasme van de zangeres werkte aanstekelijk. Het eerste hoogtepunt van de dag kwam van Envy: ik kende ze voor de aankondiging voor Øya nog niet, maar het is post-rock in de lijn van Mogwai. Het enige jammere was dat er tijdens de set technische problemen waardoor het even stil lag, mogelijk waren ze anders nog hoger geëindigd in mijn top vijf. Daarna hadden de (Noord)-Ieren het voor het zeggen. Ik heb Kneecap op Best Kept Secret bewust overgeslagen, maar was nog wel benieuwd naar hun show. Het werd daar voor mij helaas snel duidelijk dat hun muziek niet voor mij is. Ik vind het erg eentonig, dus ik had het na een kwartier wel gezien. Het hoogtepunt van mijn weekend was de show van Fontaines D.C. Door jetlag kon ik vorig jaar niet bij de shows in Amsterdam zijn, dus ik was extra gebrand om hier een goede plek te scoren. Dat was uiteindelijk geen enkel probleem en voor de shows nog leuk kunnen kletsen met andere fans. Gaaf om te zien dat ze met Romance weer een stap voorwaarts hebben gezet. In This Modern World is een anthem en ik ben klaar voor de headlineshows van negentig minuten op festivals.

Zaterdag
De ochtend begonnen met een hardlooptraining voor mijn marathon. Ook daar kwam de schoonheid van Oslo weer naar boven, al gingen de hoogtemeters me niet in de koude kleren zitten. Vervolgens een bezoek gebracht aan het Astrup Fearnley museum. Een fraaie locatie in de haven direct aan het water, met een mooie collectie moderne kunst van een oude scheepvaardijfamilie. Na een late lunch in de Mathallen richting het terrein gegaan. Amenra gaf dezelfde, sterke set als op Best Kept Secret, maar ook hier voelde het niet helemaal op zijn plek. Ik moet toch maar eens een clubshow bijwonen met een gefocust publiek. Daarna zorgde Daniel Romano’s Outfit voor mijn verrassing van het weekend. Van zijn solowerk kan ik niet enthousiast worden, maar dit was zo’n leuk waar zelfs de enorme bak regen die losbrak boven het park niet aan kon afdoen. Het was mijn bedoeling om daarna nog mk.gee te zien, maar daar brak mij op dat de tent waarin hij speelde het enige overdekte podium was en dat het halve festival daar dus stond te schuilen. Ik had graag Girl in Red nog een kans gegeven, maar bijna twee uur wachten in deze natte omstandigheden was teveel van het goede dus terug naar het hotel gegaan om PSV te kijken.

Mijn top vijf is denk ik als volgt:

Fontaines D.C.
Daniel Romano’s Outfit
Beth Gibbons
Envy
The Bomb

Zoals ik al eerder heb aangegeven vind ik Øya door de combinatie met de stad Oslo een ontzettende aanrader. Volgens is mij er naast de musea nog een hoop andere dingen gave dingen te doen in de stad, het weer is aangenaam en de mensen zijn bijzonder vriendelijk. Je zult er niet de hoeveelheid goede shows kunnen zien die je op Primavera kunt zien, maar de schaal en de relaxedheid van het festival vind ik inmiddels belangrijker. Op Way Out West kun je een vergelijkbare ervaring krijgen met als voordelen dat ze vaak net een á twee meer, grote internationale namen ten opzichte van Øya en dat ze een uitgebreider, gratis nachtprogramma hebben. Voor mij staat daar tegenover dat je de stad een stuk sneller gezien hebt en dat de bands die wat meer buiten de lijntjes kleuren vaak in het nachtprogramma staan, terwijl die op Øya meer gedurende de dag worden geboekt.

Toch opvallend dat je Hermanos Guttièrez met hun chille muziek niet kan waarderen en MJ Lenderman & the Wind dan wel. Tuurlijk andere categorie chill, maar wel beide muziek om bij weg te dromen. Leuk dat je hebt genoten van envy trouwens! Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Geen idee welke setlist ze precies hebben gespeeld, maar wel benieuwd hoe ze dat op Mogwai hebben laten lijken (omdat ik dat even afgezien van de post-rock niet hoor, haha). Pumpegris, Pachinko en Pom Poko zijn ook mooie inderdaad! Hopen dat die eerste ook de stap richting het buitenland kan zetten.

Ik heb zelf Kanaan & Ævestaden een dagje later gezien en dat beviel ook wel! Kon beide bands met hun eigen werk al waarderen, maar deze samenwerking werpt live ook haar vruchten af. En sowieso een lekker studioalbum natuurlijk.

Niks van Øyanatt of Klubbdagen meegepakt? Stonden dit jaar ook weer pareltjes!

Volgende keer in Oslo wil ik je best wat meer tips geven, want er is inderdaad zat te doen

 

[Martijn]

Niks van Øyanatt of Klubbdagen meegepakt? Stonden dit jaar ook weer pareltjes!

Nee, ik zie het eigenlijk sinds de covid-tijd vrijwel nooit meer later dan twaalf uur worden. Op vakantie komt daar nog bij dat ik vaak vroeg (uur of zeven) wakker ben, en dan wordt de dag erg lang als je ook na het festival nog een show meepakt. Is voor mij ook wel een reden waarom ik Primavera minder tof vind.

 

[timbo]

Øya Festivalen, 6-9 augustus, Oslo

Woensdag
Bij de opening gelijk het terrein op gegaan. Mijn eerste indrukken waren positief: een compact, groen terrein, waarbij je je snel van het ene naar het andere podium kan verplaatsen. Dat maakt helaas wel dat je bij de rustige(re) stukken van optredens ook het geluid van andere podia meekrijgt. Verder lagen drie van de vier openluchtpodia aan een heuvel, waardoor je altijd goed zicht hebt op de podia. Tot slot viel het jonge publiek me erg op. Waar ik me op BKS met 32 jaar totaal niet oud voel, had ik dat afgelopen week een stuk meer. Ik denk dat een belangrijk deel van het publiek bestond uit tieners en twintigers, goed om te zien dat de ticketprijs voor hun geen barrière vormt.

Voor wat betreft de muziek: ik begon mijn festival met de samenwerking tussen de Noorse bands Kanaan & Aevestaden. Tijdens het inluisteren viel hun album Langt, langt vekk positief op en op een klein inkakmoment in het midden van de set was dit een overtuigend begin van het festival. Wat Øya goed doet is dat ze iedere dag de eerste twee slots op het Hagen podium aan jong, opkomend talent geven. Op de woensdag zag ik daar Pachinko, waar de blijdschap goed zichtbaar was dat ze op dit podium mochten staan. Zij gaven een leuke, aanstekelijke indie-set en ik houd ze in de gaten voor hun debuut. Vervolgens werd in de tent stilgestaan dat het tachtig jaar geleden was dat de atoombom op Hiroshima is afgeworpen. Dit werd gedaan door de experimentele film ‘The Bomb’ te laten zien en een orkest live een nieuw soundtrack te laten spelen. Bijzondere ervaring, te meer in het tijdsgewricht waarin we nu leven. Op het Hagen podium was het opnieuw tijd voor indie met achter elkaar Bartees Strange en Jasmine 4.t. Ik heb Bartees Strange eerder als voorprogramma gezien van the National en hij maakt meer dan prima muziek. Eén act die je er op je festival altijd bij kunt hebben. Met Jasmine 4.t kon ik zelf wat minder, maar ze heeft een mooie, oprechte boodschap. Het hoogtepunt van de dag was het optreden van Beth Gibbons: op plaat kan ik er erg weinig mee, maar live weet de sfeer van de nummers me echt te pakken en vond ik het erg goed.

Donderdag
In de ochtend eerst naar het Nasjonal Museet geweest. Zoals de naam al zegt een soort Rijksmuseum, maar met een bredere collectie met ook internationale werken en moderne kunst. Prachtig gebouw, dito collectie en de kans om een van de Schreeuwen te zien zonder de drukte van het Munchmuseum. Vervolgens de dag muzikaal begonnen met Heartworms: gave muziek en duidelijk als act gegroeid sinds ik ze zag in de Ekko, maar deze tent voelde voor hun wel erg groot aan. Op Best Kept Secret zou ik ze bijvoorbeeld eerder in The Secret dan in de Two zetten. Daarna ben ik wat gaan dwalen over het terrein: Lola Young zag ik twee jaar eerder al op Way Out West en heeft inmiddels een strakke popshow, maar mij kan het niet bekoren. Ook van La Lom, een soort band voor Mexicaanse feesten en partijen en Hermanos Gutierrez (een goede soundtrack voor hele trage films) kon ik niet erg gelukkig worden. Wie dat wel deed waren MJ Lenderman & The Wind: net als bij Beth Gibbons zou ik het niet snel op plaat opzetten, maar dit was een fijn uur wegdromen. Wet Leg vind ik een leuke band, maar de tweede plaat bevat voor mij net teveel filler om een uur te blijven boeien. Over Charli XCX hebben we het al uitgebreid gehad in dit topic. Ik denk dat deze show voor mij perfect zou werken in een donkere, dampende club, maar van een afsluiter op een festival verwacht ik weer.

Vrijdag
Het tweede museum dat ik in Oslo heb bezocht is het Munchmuseum: goed vergelijkbaar met het van Gogh museum in Amsterdam qua opzet, maar dan in een hypermodern gebouw en in zijn algemeen wat moderner van opzet. Duidelijk meer in trek bij de toeristen dan het Nasjonal Museet, want het was er druk, maar desondanks de moeite waard om te bezoeken. Na op de donderdag geen Noorse bands te hebben gezien, begon ik de vrijdag met Pumpegris en Pom Poko. Pumpegris maakt degelijke, dromerige folk en paste goed als opener van het Vindfruenpodium. Hun Noorse collega’s Pom Poko mixen melodieuze indierock met hardere instrumentale stukken en dat valt lekker in mijn straatje. Ook het enthousiasme van de zangeres werkte aanstekelijk. Het eerste hoogtepunt van de dag kwam van Envy: ik kende ze voor de aankondiging voor Øya nog niet, maar het is post-rock in de lijn van Mogwai. Het enige jammere was dat er tijdens de set technische problemen waardoor het even stil lag, mogelijk waren ze anders nog hoger geëindigd in mijn top vijf. Daarna hadden de (Noord)-Ieren het voor het zeggen. Ik heb Kneecap op Best Kept Secret bewust overgeslagen, maar was nog wel benieuwd naar hun show. Het werd daar voor mij helaas snel duidelijk dat hun muziek niet voor mij is. Ik vind het erg eentonig, dus ik had het na een kwartier wel gezien. Het hoogtepunt van mijn weekend was de show van Fontaines D.C. Door jetlag kon ik vorig jaar niet bij de shows in Amsterdam zijn, dus ik was extra gebrand om hier een goede plek te scoren. Dat was uiteindelijk geen enkel probleem en voor de shows nog leuk kunnen kletsen met andere fans. Gaaf om te zien dat ze met Romance weer een stap voorwaarts hebben gezet. In This Modern World is een anthem en ik ben klaar voor de headlineshows van negentig minuten op festivals.

Zaterdag
De ochtend begonnen met een hardlooptraining voor mijn marathon. Ook daar kwam de schoonheid van Oslo weer naar boven, al gingen de hoogtemeters me niet in de koude kleren zitten. Vervolgens een bezoek gebracht aan het Astrup Fearnley museum. Een fraaie locatie in de haven direct aan het water, met een mooie collectie moderne kunst van een oude scheepvaardijfamilie. Na een late lunch in de Mathallen richting het terrein gegaan. Amenra gaf dezelfde, sterke set als op Best Kept Secret, maar ook hier voelde het niet helemaal op zijn plek. Ik moet toch maar eens een clubshow bijwonen met een gefocust publiek. Daarna zorgde Daniel Romano’s Outfit voor mijn verrassing van het weekend. Van zijn solowerk kan ik niet enthousiast worden, maar dit was zo’n leuk waar zelfs de enorme bak regen die losbrak boven het park niet aan kon afdoen. Het was mijn bedoeling om daarna nog mk.gee te zien, maar daar brak mij op dat de tent waarin hij speelde het enige overdekte podium was en dat het halve festival daar dus stond te schuilen. Ik had graag Girl in Red nog een kans gegeven, maar bijna twee uur wachten in deze natte omstandigheden was teveel van het goede dus terug naar het hotel gegaan om PSV te kijken.

Mijn top vijf is denk ik als volgt:

Fontaines D.C.
Daniel Romano’s Outfit
Beth Gibbons
Envy
The Bomb

Zoals ik al eerder heb aangegeven vind ik Øya door de combinatie met de stad Oslo een ontzettende aanrader. Volgens is mij er naast de musea nog een hoop andere dingen gave dingen te doen in de stad, het weer is aangenaam en de mensen zijn bijzonder vriendelijk. Je zult er niet de hoeveelheid goede shows kunnen zien die je op Primavera kunt zien, maar de schaal en de relaxedheid van het festival vind ik inmiddels belangrijker. Op Way Out West kun je een vergelijkbare ervaring krijgen met als voordelen dat ze vaak net een á twee meer, grote internationale namen ten opzichte van Øya en dat ze een uitgebreider, gratis nachtprogramma hebben. Voor mij staat daar tegenover dat je de stad een stuk sneller gezien hebt en dat de bands die wat meer buiten de lijntjes kleuren vaak in het nachtprogramma staan, terwijl die op Øya meer gedurende de dag worden geboekt.

Leuk om te lezen, thanks! Ga Øya zeker een keer overwegen. Die musea klinken als een goed alternatief overdag voor het filmprogramma van WOW.

 

[AngieH]

Net terug van Cassandra Jenkins in een werkelijk snikhete Ekko Ze was de sauna-ervaring wel meer dan waard. Het was echt prachtig. Wat een fijn mens. En die stem, ongelooflijk mooi. Ik werd echt totaal gegrepen bij Omakase. Voor mij wel een hoogtepuntje van 2025 tot dusver.