Nou, nou, nou. In een deel van de verhalen hier herken ik DTRH echt wel, maar het is wel een beetje overtrokken hoor allemaal. Met als dieptepunt -- in de comments hier in ieder geval -- het gezanik dat er blijkbaar mensen waren met een hawaii-shirt en een snor. Buiten het feit dat het echt niet zo is dat 50% van de bezoekers zo'n shirt aan had, vind ik het ook wel een beetje jammer om af te geven op de kleren die mensen dragen. Allemaal vooroordelen en het heeft iets repressiefs. Alles wat een festival niét moet zijn imo. En dat zeg ik als iemand die nagenoeg altijd een egaal shirt aan heeft.
Ja, het klopt dat er een hele hoop bezoekers zijn die voor het feestje komen, al is dat nu al een heel stuk minder dan post-coronajaar 2022, heb ik zo het idee. Van praters heb ik zelf weinig last gehad, al kan dat ook zijn door de goede akoestiek in de Teddy en de Fuzzy. Dit blijft wel een terugkerend thema, en ik denk wel dat festivals en bezoekers er meer aan kunnen doen het een norm te maken om gewoon stil te zijn. Maar, dit begint al bij de familie, de vriendengroepen, de kleine concertzalen en de fora. Ik betwijfel het of het echt iets is van DTRH -- ook bij een Eefje de VIsser in Carré en BKS heb ik me er aan kunnen storen. Daar had ik denk ik weer juist ongeluk met waar ik stond. Zelf vond ik de "stokpaardjes" juist sfeerverhogend werken, evenals de flashmobs die spontaan ontstonden achteraan het veld bij bepaalde artiesten (Imperatrice, Jessie Ware o.a.). Collectieve vreugde, ook iets waar een festival voor moet zijn. Overdag is de REX een topplek waar mensen, zonder drugs, al vrij vroeg losging op soms ook wel wat lastigere muziek. Croque Madame is een goede toevoeging. Tegelijkertijd bij onder andere The National, LCD Soundsystem, TLDP, Islandman, Michael Kiwanuka, Sho, Bolis,etc. (reviews komen later) tussen stil publiek gestaan. En juist de mogelijkheid om én alternatievere acts te zien, én te genieten van het randprogramma (op Zondag door het cancellen van Mdou Moctar opeens een paar uur over om dat te ontdekken) maakt dit voor mij een vet festival. En ik heb een dubbele agenda, want dit is voor mij als "muziekliefhebber" een mogelijkheid om naar een festival te gaan met vrienden die voor de feestje gaan. En ook bij hen merk je dat ze door de jaren heen steeds meer ook voor de muziek gaan.
Er zijn ook echt wel een hoop verbeterpunten voor de organisatie, zoals de sanitair op de camping, de lange rijen bij (vooral) de koffie of het verlaagde podium bij de Bossa Nova. Oja, en ze moeten niet spelen met de gedachte om nog 5k mensen toe te voegen -- tenzij er wat terrein bij komt met ofwel een volwaardige stage, ofwel een deel randprogramma van het grotere kaliber (Croque Madame/Bizarre-grootte). En het blijft lastig om een balans te vinden tussen de "muziekliefhebber" en "het feestpubliek" (is het echt zo'n dichotomie?). Geen idee wat ze eraan kunnen doen. Ik denk niet dat het mogelijk is om de pre-sale stapgewijs te doen (50/70% van de kaarten, eerst voor mensen die 2014 er waren, dan 2015, enzovoort, enzovoort). Ik denk wel dat de presale, ook in de huidige vorm, werkt om die balans te houden. Als het een "free for all" is, zal je denk ik net zien dat leden van studentenverenigingen of grote vriendengroepen aan kaarten komen, waardoor de gemiddelde leeftijd wat naar beneden gaat en misschien toch de "hype" meer zal uitmaken voor de "muziek". Daarnaast worden de bezoekers op deze manier gemiddeld ouder. Daarnaast kan de DTRH-playlist op spotify toch ook wat meer gevuld worden met deep-cuts van artiesten in plaats van de hitjes (vorig jaar stond bijvoorbeeld Keep Your Head Up van Ben Howard erin, terwijl hij dat nummer nagenoeg nooit meer speelt). Op de schermen misschien mensen erop attenderen dat het om de muziek gaat en dat lullen bij optredens niet wordt gewaardeerd (zelf overigens nauwelijks last van gehad). Wat meer rauwere rockbandjes boeken (deden het dit jaar erg goed!) of wat spannendere elektronische acts (á la Bolis Pupul of Floating Points). Ik heb het idee dat de organisatie ook wel deze kant op wil gaan, en er juist door het uitgebreide randprogramma voor heeft gezorgd dat dit ook nog eens levensvatbaar is.
Ja, het klopt dat er een hele hoop bezoekers zijn die voor het feestje komen, al is dat nu al een heel stuk minder dan post-coronajaar 2022, heb ik zo het idee. Van praters heb ik zelf weinig last gehad, al kan dat ook zijn door de goede akoestiek in de Teddy en de Fuzzy. Dit blijft wel een terugkerend thema, en ik denk wel dat festivals en bezoekers er meer aan kunnen doen het een norm te maken om gewoon stil te zijn. Maar, dit begint al bij de familie, de vriendengroepen, de kleine concertzalen en de fora. Ik betwijfel het of het echt iets is van DTRH -- ook bij een Eefje de VIsser in Carré en BKS heb ik me er aan kunnen storen. Daar had ik denk ik weer juist ongeluk met waar ik stond. Zelf vond ik de "stokpaardjes" juist sfeerverhogend werken, evenals de flashmobs die spontaan ontstonden achteraan het veld bij bepaalde artiesten (Imperatrice, Jessie Ware o.a.). Collectieve vreugde, ook iets waar een festival voor moet zijn. Overdag is de REX een topplek waar mensen, zonder drugs, al vrij vroeg losging op soms ook wel wat lastigere muziek. Croque Madame is een goede toevoeging. Tegelijkertijd bij onder andere The National, LCD Soundsystem, TLDP, Islandman, Michael Kiwanuka, Sho, Bolis,etc. (reviews komen later) tussen stil publiek gestaan. En juist de mogelijkheid om én alternatievere acts te zien, én te genieten van het randprogramma (op Zondag door het cancellen van Mdou Moctar opeens een paar uur over om dat te ontdekken) maakt dit voor mij een vet festival. En ik heb een dubbele agenda, want dit is voor mij als "muziekliefhebber" een mogelijkheid om naar een festival te gaan met vrienden die voor de feestje gaan. En ook bij hen merk je dat ze door de jaren heen steeds meer ook voor de muziek gaan.
Er zijn ook echt wel een hoop verbeterpunten voor de organisatie, zoals de sanitair op de camping, de lange rijen bij (vooral) de koffie of het verlaagde podium bij de Bossa Nova. Oja, en ze moeten niet spelen met de gedachte om nog 5k mensen toe te voegen -- tenzij er wat terrein bij komt met ofwel een volwaardige stage, ofwel een deel randprogramma van het grotere kaliber (Croque Madame/Bizarre-grootte). En het blijft lastig om een balans te vinden tussen de "muziekliefhebber" en "het feestpubliek" (is het echt zo'n dichotomie?). Geen idee wat ze eraan kunnen doen. Ik denk niet dat het mogelijk is om de pre-sale stapgewijs te doen (50/70% van de kaarten, eerst voor mensen die 2014 er waren, dan 2015, enzovoort, enzovoort). Ik denk wel dat de presale, ook in de huidige vorm, werkt om die balans te houden. Als het een "free for all" is, zal je denk ik net zien dat leden van studentenverenigingen of grote vriendengroepen aan kaarten komen, waardoor de gemiddelde leeftijd wat naar beneden gaat en misschien toch de "hype" meer zal uitmaken voor de "muziek". Daarnaast worden de bezoekers op deze manier gemiddeld ouder. Daarnaast kan de DTRH-playlist op spotify toch ook wat meer gevuld worden met deep-cuts van artiesten in plaats van de hitjes (vorig jaar stond bijvoorbeeld Keep Your Head Up van Ben Howard erin, terwijl hij dat nummer nagenoeg nooit meer speelt). Op de schermen misschien mensen erop attenderen dat het om de muziek gaat en dat lullen bij optredens niet wordt gewaardeerd (zelf overigens nauwelijks last van gehad). Wat meer rauwere rockbandjes boeken (deden het dit jaar erg goed!) of wat spannendere elektronische acts (á la Bolis Pupul of Floating Points). Ik heb het idee dat de organisatie ook wel deze kant op wil gaan, en er juist door het uitgebreide randprogramma voor heeft gezorgd dat dit ook nog eens levensvatbaar is.
). 2x een beetje technische problemen, maar dat was ik alweer snel vergeten. De sfeer zat er goed in waar ik stond, iedereen ging vol op in de muziek. De interactie werd vooral tijdens de nummers met het publiek gezocht. Tijdens outro's van de nummers bijvoorbeeld schreeuwde Conner zijn longen eruit. En The Waves, wat een versie van een van mijn favo nummers ooit!
