Ik ben naar … geweest en het was …
- Onderwerp starter Ron
- Startdatum
Nog iets over Kraftwerk op 14 augustus op het Paleizenplein in Brussel. Heb ze al meerdere keren gezien, maar nog niet zo. "De band uit 1970 zal "een waar gesamtkunstwerk" brengen waarbij muziek, technologie en performance samensmelten tot een 'tijdloos kunstwerk'. Dat meldde FKP Scorpio in het persbericht. Ze hadden er wel wat meer mee mogen uitpakken, want dat podium hadden en hebben ze nog op geen enkele show deze tour gebruikt (gecheckt op YouTube). Ze stonden als het ware IN de visuals, zalig was dat. Eddy Merckx en het Atomium kwamen langs. Wat ik al merkte bij de concerten van Neil Young en Jean-Michel Jarre daar: je kan veel over de locatie zeggen, maar het geluid is er werkelijk loepzuiver. Wat een show van Kraftwerk nog beter maakt. Ik was onder de indruk!
Mogwai, Doornroosje
Woah, Mogwai Fear Satan live. Dat was episch!
Woah, Mogwai Fear Satan live. Dat was episch!
Gisteren naar Matt Berninger in het prachtige OLT theater geweest. Als je wilt zitten in het centrale midden moet je er wel heel vroeg (lees kort na opening) erbij zijn wat dat vak vulde zich razendsnel.
Opwarmer Ronboy was leuk en één van hun nummers een duet met Matt Berninger.
Heel de band incl Ronboy was nadien de begeleidingsband van Matt dus wel een heel duurzame en goedkope tour.
Er zijn kleine verschillen in de set per locatie. Heel veel nummers van het geweldige 'Get sunk' album van Matt kwamen in de eerste helft van de set aan bod, in totaal een achttal nummers. Daarna nog twee nummers van The National, de 'favoriete band van Matt'.
Bij 'Terrible Love' van the National ging Matt wandelen tussen het publiek. Op een gegeven moment zat hij zelfs even neer naast een zittende concertganger. Ongetwijfeld een geweldige verrassing voor die persoon.
Ook in de bisronde van drie nummers nog een mooi momentje als Matt Geert uit het publiek vraagt om zijn 'Ohio vlag' uit te lenen voor het nummer 'Times of Difficulty'. Nadien een daverende cover van Blue Monday (New Order). Mooi slotakkoord Inland Ocean uit zijn recentste album.
Opwarmer Ronboy was leuk en één van hun nummers een duet met Matt Berninger.
Heel de band incl Ronboy was nadien de begeleidingsband van Matt dus wel een heel duurzame en goedkope tour.
Er zijn kleine verschillen in de set per locatie. Heel veel nummers van het geweldige 'Get sunk' album van Matt kwamen in de eerste helft van de set aan bod, in totaal een achttal nummers. Daarna nog twee nummers van The National, de 'favoriete band van Matt'.
Bij 'Terrible Love' van the National ging Matt wandelen tussen het publiek. Op een gegeven moment zat hij zelfs even neer naast een zittende concertganger. Ongetwijfeld een geweldige verrassing voor die persoon.
Ook in de bisronde van drie nummers nog een mooi momentje als Matt Geert uit het publiek vraagt om zijn 'Ohio vlag' uit te lenen voor het nummer 'Times of Difficulty'. Nadien een daverende cover van Blue Monday (New Order). Mooi slotakkoord Inland Ocean uit zijn recentste album.
En voor de persoon die er een meter naast zat, namelijk ikzelf. Kon 'm bijna over zijn bolleke aaien. Leuk momentje en fijn dat Matt er die onvoorspelbare interactiemomentjes inhoudt. Voor de rest misschien met spoilertags werken, Bob? Er komen nog Nederlandse en Belgische doortochten aan.
Ik wil de 'aardig leuke avond'- uitspraak van @Brian echoën. Zeer hard genoten. Met The National is hij acht maatjes te groot voor het OLT, dus blij dat ik 'm toch in deze hoedanigheid in zo'n setting kon zien. Ik ben er nog vol van. De paar druppels regen tijdens z'n grootste solohit waren onverwachte production value. Dat, en druppels die zich vormde in mijn ooghoek tijdens
All For Nothing
Volgende afspraak volgend jaar in de KlubC op Rock Werchter, of de Teddy van DTRH?
Laatst bewerkt:
Ondergetekende heeft dat nummer aan zich opgedragen gekregen. Was een complete verrassing (vooral ook dat ie m'n aanm wist) en ben er nog steeds ondersteboven van
Was fenomenaal idd, dus volgende week weer!
Ik luister net de radio-uitzending van Lust for Life terug. Neem aan dat het bericht van de Matt(hew) waarmee ze het item introduceert van jou is?
Pien heeft mij na afloop ook nog even geïnterviewd, maar lijkt erop dat die niet meer in de uitzending pasten. Geen ramp, ben al eens op 3fm geweest (april 2020) om vrij lang over The National en hun tour(s) + fanbase te lullen.
Ik zit even naar je setlist.fm te kijken, gewoon 45 keer the National. Bizar hoorOndergetekende heeft dat nummer aan zich opgedragen gekregen. Was een complete verrassing (vooral ook dat ie m'n aanm wist) en ben er nog steeds ondersteboven van
Was fenomenaal idd, dus volgende week weer!
Wil wel een beetje origineel blijven op m'n eigen YouTube-account
Ik doe ook maar iets
Throwing Muses @ Effenaar
Eeuwen geleden dat ik mij zo jong heb gevoeld bij een concert. Zelfs bij recente shows van generatie genoten van Muses(o.a dinosaur jr, stereolab) was het publiek een mooie mengeling van de oudere jongere en de 20/30ers maar dit was echt een show waar de algemene leeftijd denk wel hard rond de eind 50, als het zelfs niet wat hoger was, schommelde. Eigenlijk best raar voor een band die muzikaal met the Breeders(en hole en garbage natuurlijk als je wat meer grungy gaat) toch wel een de blauwdruk hebben gevormd voor front-vrouw indie-rock in de jaren 90 maar altijd wat grilliger waren dan hun zuster-bands.
Het is niet eens dat Muses teert op oud succes, sinds ze weer samen zijn is er een rijtje van erg fijne platen waar de laatste Moonlight Concessions misschien wel de beste uit dit tijdperk van de band is. Bassist Bernard Georges speelt op deze plaat en met de USA shows vorig jaar maar is voor deze tour(?) vervangen door Kristin Hersh's zoon Dylan die erg goed werkt levert. Hiernaast is het drummer David Narcizo en op cello Pete Harvey naast Hersh die de band voor deze tour vormde.
Toffe toevoeging die cello, hij komt erg naar voren op de meest recente plaat maar Harvey speelt met alle nummers mee waar hij soms leidend is en soms vooral achtergrond geluiden speelt maar het werkt erg goed. Setlist is gefocused op de reunie tijd(bijna heel Moonlight, 4 nummers van voorganger Sun Racket en 5 zelfs van eerste reünie wapen feit de dubbelaar Purgatory/Paradise) maar we krijgen ook een stapeltje klassiekers van, vooral, de jaren 90 platen in o.a Bright Yellow Gun, Counting Backwards, Him Dancing en Colder. Geen voorprogramma, zelfs geen tour banner, 25 nummers in krap 1,5 uur met amper woorden vanuit de band terwijl ze het duidelijk na hun zin hadden en nummer na nummer met seconde onderbreking soms.
In het midden begon het wat eentonig te worden maar dan gaat het gaspedaal wat harder in en haalt het de spanning weer aan. Hersh klinkt nog steeds als ze klonk in de jaren 90 en terwijl het geluid soms een beetje een brij was, express soms, zijn vooral de nummers van de laatste plaat nog beter live. Erg recht-toe-aan maar dat is een verademing in de eindeloze gimmicks en praatjes die je vaak bij dit soort oudgediende shows krijgt nu. Gewoon spelen en om 22.00 stond ik weer buiten. Mooi afgestreept van de bucketlist van bands die ik nog wilde zien en gewoon een oerdegelijk show.
Throwing Muses @ Effenaar
Eeuwen geleden dat ik mij zo jong heb gevoeld bij een concert. Zelfs bij recente shows van generatie genoten van Muses(o.a dinosaur jr, stereolab) was het publiek een mooie mengeling van de oudere jongere en de 20/30ers maar dit was echt een show waar de algemene leeftijd denk wel hard rond de eind 50, als het zelfs niet wat hoger was, schommelde. Eigenlijk best raar voor een band die muzikaal met the Breeders(en hole en garbage natuurlijk als je wat meer grungy gaat) toch wel een de blauwdruk hebben gevormd voor front-vrouw indie-rock in de jaren 90 maar altijd wat grilliger waren dan hun zuster-bands.
Het is niet eens dat Muses teert op oud succes, sinds ze weer samen zijn is er een rijtje van erg fijne platen waar de laatste Moonlight Concessions misschien wel de beste uit dit tijdperk van de band is. Bassist Bernard Georges speelt op deze plaat en met de USA shows vorig jaar maar is voor deze tour(?) vervangen door Kristin Hersh's zoon Dylan die erg goed werkt levert. Hiernaast is het drummer David Narcizo en op cello Pete Harvey naast Hersh die de band voor deze tour vormde.
Toffe toevoeging die cello, hij komt erg naar voren op de meest recente plaat maar Harvey speelt met alle nummers mee waar hij soms leidend is en soms vooral achtergrond geluiden speelt maar het werkt erg goed. Setlist is gefocused op de reunie tijd(bijna heel Moonlight, 4 nummers van voorganger Sun Racket en 5 zelfs van eerste reünie wapen feit de dubbelaar Purgatory/Paradise) maar we krijgen ook een stapeltje klassiekers van, vooral, de jaren 90 platen in o.a Bright Yellow Gun, Counting Backwards, Him Dancing en Colder. Geen voorprogramma, zelfs geen tour banner, 25 nummers in krap 1,5 uur met amper woorden vanuit de band terwijl ze het duidelijk na hun zin hadden en nummer na nummer met seconde onderbreking soms.
In het midden begon het wat eentonig te worden maar dan gaat het gaspedaal wat harder in en haalt het de spanning weer aan. Hersh klinkt nog steeds als ze klonk in de jaren 90 en terwijl het geluid soms een beetje een brij was, express soms, zijn vooral de nummers van de laatste plaat nog beter live. Erg recht-toe-aan maar dat is een verademing in de eindeloze gimmicks en praatjes die je vaak bij dit soort oudgediende shows krijgt nu. Gewoon spelen en om 22.00 stond ik weer buiten. Mooi afgestreept van de bucketlist van bands die ik nog wilde zien en gewoon een oerdegelijk show.
Sharon Van Etten & The Attachment Theory,
23 augustus - Tivoli, Grote zaal
Een goede zangeres met een prima laatste album op zak, dat maakte nieuwsgierig naar Sharon Van Etten. Ik was ook nog nooit in de grote zaal geweest, Angie McMahon als voorprogramma, kortom, ingrediënten voor een mooie avond.
Angie McMahon was net begonnen toen we in een volle zaal afdaalden. Jaren geleden had ik wat van haar geluisterd als opwarmertje van BKS. Vervolgens gemist vanwege het vroege tijdstip, maar de naam was blijven hangen. Muzikaal sluit het mooi aan op de muziek van Sharon Van Etten en wat een ontwapenend optreden gaf Angie. Ze sprak de zaal met veel warmte toe, zong heerlijk, vroeg mensen mee te zingen (en er werd ook flink meegezongen voor een voorprogramma).
Vervolgens Sharon Van Etten en band. Een prima optreden, maar wel een beetje statisch. Bij dit nieuwe project hoort ook een soort gothic-outfit voor de hele band. Ergens leek dat ook een soort masker, waar ze zich achter verschuilden en dat was jammer. Ik zag van te voren het optreden in de studio bij KEXP en daar kwam ze veel relaxter over. De outfit creëerde afstand, en wat ook niet hielp was dat de gitariste achter in de zaal stond en de toetseniste voorin. Die toetseniste gaat natuurlijk nergens heen, en de gitariste kon nu ook niet veel bewegen doordat ze achterin stond.
Daarnaast was het tempo van veel nummers hetzelfde. Pas toen Sharon een langzaam nummer zong en even later het publiek opzocht kwam het optreden een beetje los.
Kortom, prima show, foutloos en strak gespeeld, maar ergens ook wat spontaniteit gemist.
Matt Berninger
31 augustus - Tivoli, Ronda
Een week later mocht ik alweer richting Utrecht voor de show van Matt Berninger. Drie keer gezien met The National, en nu voor het eerst (net als velen) solo. Zijn solowerk vind ik minder dan dat van zijn band, maar het is natuurlijk wel een persoonlijkheid en de kans om die een "kleine" zaal te zien kon ik niet laten schieten, sterker nog: ik mag nog een keer en dat vind ik niet erg.
Ook hier een fijn voorprogramma: Ronboy, onder begeleiding van de band van Matt en even later sloot hij zelf, heel droog aan om hun nieuwe gezamenlijke nummer Disaster te zingen. Ronboy kruipt en rent over het podium en doet kortom van alles waarvan ik had gehoopt dat Sharon het zou doen.
Matt was vanaf de opkomst lekker in vorm. Grote gebaren, het podium over rennen, velen anderen zouden er niet mee wegkomen, maar van Matt neem ik het aan. Ook omdat hij zichzelf niet zo serieus lijkt te nemen en veel credits geeft aan anderen (dit nummer geschreven met de gitarist, dit nummer met Ronboy) en niet op het podium staat als een vedette, terwijl hij natuurlijk wel de ervaring van optredens voor tienduizenden meeneemt.
Een goed opgebouwde setlist en zelfs een nummer wat diezelfde dag geschreven was. Ik hoopte al op dergelijke spontaniteit, want dat zou hij minder snel kunnen doen voor die tienduizenden van The National. Dat hij vervolgens ook twee nummers van The National speelde was ook wel een mooi toetje. Een van mijn favorieten, About Today, en een explosieve Terrible Love. Dat nummer werd overigens ingeluid met een technisch mankement wat er volgens Matt bij hoorde, en waardoor hij even een plaspauze kon doen ("zijn mondharmonica opzoeken" en nog even een snedige opmerking richting Ronboy, die in de begeleidingsband zat). De spontaniteit kwam volgens Matt ook omdat Londen achter de rug was, en ze daar toch wel tegen hadden opgekeken.
Het was niet de tranentrekkende show zoals ik die van The National heb gezien, maar mooi om Matt Berninger in een kleinere setting te zien! En op naar de tweede
23 augustus - Tivoli, Grote zaal
Een goede zangeres met een prima laatste album op zak, dat maakte nieuwsgierig naar Sharon Van Etten. Ik was ook nog nooit in de grote zaal geweest, Angie McMahon als voorprogramma, kortom, ingrediënten voor een mooie avond.
Angie McMahon was net begonnen toen we in een volle zaal afdaalden. Jaren geleden had ik wat van haar geluisterd als opwarmertje van BKS. Vervolgens gemist vanwege het vroege tijdstip, maar de naam was blijven hangen. Muzikaal sluit het mooi aan op de muziek van Sharon Van Etten en wat een ontwapenend optreden gaf Angie. Ze sprak de zaal met veel warmte toe, zong heerlijk, vroeg mensen mee te zingen (en er werd ook flink meegezongen voor een voorprogramma).
Vervolgens Sharon Van Etten en band. Een prima optreden, maar wel een beetje statisch. Bij dit nieuwe project hoort ook een soort gothic-outfit voor de hele band. Ergens leek dat ook een soort masker, waar ze zich achter verschuilden en dat was jammer. Ik zag van te voren het optreden in de studio bij KEXP en daar kwam ze veel relaxter over. De outfit creëerde afstand, en wat ook niet hielp was dat de gitariste achter in de zaal stond en de toetseniste voorin. Die toetseniste gaat natuurlijk nergens heen, en de gitariste kon nu ook niet veel bewegen doordat ze achterin stond.
Daarnaast was het tempo van veel nummers hetzelfde. Pas toen Sharon een langzaam nummer zong en even later het publiek opzocht kwam het optreden een beetje los.
Kortom, prima show, foutloos en strak gespeeld, maar ergens ook wat spontaniteit gemist.
Matt Berninger
31 augustus - Tivoli, Ronda
Een week later mocht ik alweer richting Utrecht voor de show van Matt Berninger. Drie keer gezien met The National, en nu voor het eerst (net als velen) solo. Zijn solowerk vind ik minder dan dat van zijn band, maar het is natuurlijk wel een persoonlijkheid en de kans om die een "kleine" zaal te zien kon ik niet laten schieten, sterker nog: ik mag nog een keer en dat vind ik niet erg.
Ook hier een fijn voorprogramma: Ronboy, onder begeleiding van de band van Matt en even later sloot hij zelf, heel droog aan om hun nieuwe gezamenlijke nummer Disaster te zingen. Ronboy kruipt en rent over het podium en doet kortom van alles waarvan ik had gehoopt dat Sharon het zou doen.
Matt was vanaf de opkomst lekker in vorm. Grote gebaren, het podium over rennen, velen anderen zouden er niet mee wegkomen, maar van Matt neem ik het aan. Ook omdat hij zichzelf niet zo serieus lijkt te nemen en veel credits geeft aan anderen (dit nummer geschreven met de gitarist, dit nummer met Ronboy) en niet op het podium staat als een vedette, terwijl hij natuurlijk wel de ervaring van optredens voor tienduizenden meeneemt.
Een goed opgebouwde setlist en zelfs een nummer wat diezelfde dag geschreven was. Ik hoopte al op dergelijke spontaniteit, want dat zou hij minder snel kunnen doen voor die tienduizenden van The National. Dat hij vervolgens ook twee nummers van The National speelde was ook wel een mooi toetje. Een van mijn favorieten, About Today, en een explosieve Terrible Love. Dat nummer werd overigens ingeluid met een technisch mankement wat er volgens Matt bij hoorde, en waardoor hij even een plaspauze kon doen ("zijn mondharmonica opzoeken" en nog even een snedige opmerking richting Ronboy, die in de begeleidingsband zat). De spontaniteit kwam volgens Matt ook omdat Londen achter de rug was, en ze daar toch wel tegen hadden opgekeken.
Het was niet de tranentrekkende show zoals ik die van The National heb gezien, maar mooi om Matt Berninger in een kleinere setting te zien! En op naar de tweede
DIIV op Zero For Three in Maastricht. Met afstand het beste optreden van ze, dat ik ooit gezien heb. Heerlijk publiek en de band genoot zichtbaar. Vannacht weer genieten op Misty Fields, al ga ik vooral voor The Horrors.
Na een door regen en wind toch wat teleurstellende ervaring op midsummer prog 2,5 mnd geleden vanavond Alex Henry Foster in de herkansing op 0 4 3. In eerste instantie de batterij volledig opgeladen bij MAQUINA. in de kleine zaal (was fantastisch lekker, zo stel ik me uitgaan in Berlijn voor) was dit zoals ik het had gehoopt. Super geluid, vreselijk intense muziek en goed publiek (niet zoals bij King Hannah gisteravond maar hopelijk gaan die op herkansing komen). Heerlijk afgesloten met bijna 15 minuten The Hunter. Daardoor wel Travo laten schieten. Wel een paar minuutjes geprobeerd maar het paste er gewoon niet meer bij
Ohh deze visuals zijn nog wel een flinke upgrade van hoe ik ze in Soest zag enkele maanden terug inderdaad. Heel fraai! Verder was het daar qua geluid en sfeer daar ook om door een ringetje te halen, gelukkig
Redelijk hoge verwachting om deze eens (live) te ontdekken maar na anderhalf nummer voor bekeken gehouden, not my cup of...
Mojo & Kitchen Bros: buiten verwachting groots.
Maquina, wow, super, jammer genoeg niet volledig kunnen zien wegens top of my list, Alex Henry Foster, zalige band, geen woorden voor.
