Waarschuwing: heel lang verslag…
Getting started
Wie mijn meest recente lijstje van concerttickets heeft gezien, was al op de hoogte dat ik een tijdje geleden op stap ben geweest. Een maand Zuid-Korea en Japan, helemaal op mijn eentje, met als dessert nog een weekje Barcelona, een prachtig avontuur waarover ik uren zou kunnen vertellen. In dit verslag zal ik het voor jullie echter houden op de muziek. Gelukkig was die er ook in overvloed!
Mijn reis startte in Parijs met al meteen een persoonlijke favoriet:
Twenty One Pilots in de Accor Arena. Ondertussen mijn zesde keer en het blijft verbazingwekkend om te zien hoe hard deze band is geëvolueerd en na meer dan een decennium nog steeds een enorme impact op mij blijft hebben. Zoals je van het duo kan verwachten een enorm spectaculaire show met b-stages, vuurwerk, dramatiek en publieksparticipatie, al werd het in tegenstelling tot hun vorige tour niet te overdreven naar mijn gevoel.
Muzikaal hadden ze hun show ook wat opgekuist. Geen medleys, geen lame covers en geen slap ukelele intermezzo meer, maar vooral veel knallers die vaak heerlijk in elkaar overgingen waardoor het geheel erg strak aanvoelde. Het nieuwe werk stond ook als een huis, zeker de stevigere nummers als Navigating,
Next Semester en Overcompensate die toch serieuze kopstoten waren. Perfect was de setlist zeker niet. Daarvoor hadden ze wat te veel van Trench geschrapt - nochtans hun beste album dat qua sound ook perfect aansluit bij deze tour - ten voordele van oude Blurryface era nummers, maar goed, over het algemeen kan ik niet klagen over hun setlistkeuzes deze keer. Het was dus een fijn weerzien. Ik zag een band die zichzelf weer had teruggevonden na hun vorige album (toch een relatieve flop), zelfverzekerd, scherp en stiekem ook gewoon populairder dan ooit, getuige het feit dat we enkel zitplekken konden regelen voor slechts één show. Volgende keer er sowieso weer bij!
Zuid-Korea
Na een mooie start dus vertrokken richting Zuid-Korea waar ik eigenlijk bizar weinig gepland had. Het was sowieso niet de bedoeling om mijn reis te plannen rond een specifiek concert ofzo, maar als jullie resident k-pop stan had ik natuurlijk wel gehoopt een paar vette acts te kunnen meepikken op lokale bodem. Helaas leek het er eerder op dat al mijn favoriete groepen juist wilden touren vlak voor of na mijn reis dus er zat niets anders op dan te improviseren. Dat is gelukkig wel goed uitgedraaid!
Zo belandde ik bijvoorbeeld twee avonden in Club FF, een relatief alternatieve kelder middenin het uitgaansgebied Hongdae. Naast een locatie voor allerlei thematische feestjes is deze zaal ook een hub voor beginnende indiebands dus ik vond het wel de moeite om daar goedkoop wat lokaal talent te gaan spotten. De eerste avond stond in het teken van muziek die aanleunde bij postrock, al was een goeie poppy hook nooit ver weg alsook enkele uitstapjes richting QOTSA of meer psychedelische dingen. We kregen drie bands voorgeschoteld die elk wel iets anders te bieden hadden:
ZZZaam,
ANDOR en
PIETA. Die eerste was iets te slordig en vals, de andere zou ik wel durven aanraden.
De tweede avond zag ik nog drie andere bands:
Bandi,
Uinone en
Natasha. Deze keer was het iets meer rechttoe rechtaan indierock maar alsnog meer dan voldoende variatie. Gemiddeld gezien vond ik het niveau van wat ik zag best hoog dus ik was zeker tevreden. Het publiek bestond - enigszins verrassend voor het type venue - voor 90% uit jonge dames die ofwel heel georganiseerd de eerste drie rijen inpalmden ofwel achteraan op wat bankjes zaten te chillen. Tijdens de concerten erg aandachtig en uiterst respectvol voor alle bands en de rest van het publiek, achteraf wel allemaal
drummen om op de foto te kunnen met hun favoriete bandlid. Blijkbaar zit het fandom aspect hier toch een beetje ingebakken. Ik vond het helemaal prima.
Die avond stonden er eigenlijk nog twee andere bands geprogrammeerd maar die heb ik geskipt. Dat was wel met een goede reden want wat volgde is misschien wel het hoogtepunt van mijn reis geworden. Op weg naar Club FF had ik al een enorme drukte opgemerkt in de buurt van een universiteit, wat het gevolg bleek te zijn van hun jaarlijkse festival. Ik was al op de hoogte dat dit soort universiteitsfestivals een groot ding zijn in Zuid-Korea, inclusief rivaliserende universiteiten die zo groot mogelijk proberen uitpakken, maar als buitenstaander is het vrij moeilijk om je er wegwijs in te maken en iets van informatie te vinden. Het was dus een toevalstreffer dat ik het plots opmerkte en nog een groter geluk dat ik effectief ben binnengeraakt. Door overweldigende drukte was de hoofdingang afgesloten maar dankzij het
volgen van enkele lokale studenten kon ik ergens langs een louche padje alsnog binnensluipen. Binnen kwam ik dan terecht in een heerlijke hoop chaos, een groot sportplein met tribune volgestouwd met tentjes waar duizenden studenten keihard zaten te zuipen en noedels binnen te werken. Dat de regen de hele avond met bakken uit de lucht viel, kon echt niemand iets schelen.
Op het grote podium zag ik eerst één of andere kitscherige rockband waar iedereen hard op meezong en daarna nog een hoop
onzin met de mascotte van de universiteit. Ik kon gelukkig ook nog de twee headliners van de avond meepikken met als eerste
Aespa, toch wel één van de populairste k-pop groepen van het moment. Ik vond het waarschijnlijk de beste van de vier keer dat ik ze ondertussen zag, vooral omdat ze meer live zongen en het leek alsof ze dit soort context zelf ook gewoon leuker vonden dan hun eigen concerten. Even hersenloos publiek maar dan door de alcohol in plaats van k-pop brainrot. Vervolgens had ik nog de eer om
PSY live te zien die letterlijk als een goddelijkheid werd onthaald.
Heel het plein ontplofte helemaal bij elk nummer en iedereen stond een uur lang te springen en elk woord mee te zingen. PSY is een entertainer pur sang en had nul moeite om iedereen mee te krijgen. Ik heb het geluk gehad hem al eens eerder kort live te zien, maar de context van
Gangnam Style meemaken tussen duizenden dronken Koreaanse studenten overtreft toch wel alles. Dit wordt sowieso een core memory die ik nog lang ga meedragen.
Intussen was het al mijn laatste weekend in Zuid-Korea en dat vulde ik in met het Superpop Festival. Het festival vond plaats in een beurshal en was eigenlijk spotgoedkoop (ongeveer €100 voor twee dagen) voor wat je er voor terugkreeg. Qua productie was er alleszins kosten noch moeite gespaard: één podium met misschien wel het
grootste scherm dat ik al zag en rondom een 360° geluidsinstallatie met overal nog extra schermen. Tussen de acts door kregen we ook korte intermezzo’s van
visuele artiesten, niet altijd even boeiend maar wel indrukwekkend op zo’n gigantische installatie. Verder stelde het festival niet al te veel voor, een paar gesponsorde standjes, wat eetkraampjes met een omslachtig bestelsysteem en twee bars waar je welgeteld drie verschillende drankjes kon krijgen. Pintjes wegtikken is blijkbaar niet echt een deel van de Koreaanse festivalcultuur. De organisatie was zelfs zo vriendelijk om de vending machines van de beurshal gewoon te laten staan dus ik kon lekker blikken cola scoren voor ongeveer €1. Je kon ze daar dus alleszins niet betrappen op iets van de graaipraktijken die hier in de Benelux soms zo alomtegenwoordig lijken.
Ook muzikaal was ik erg te spreken over wat je voor je geld kreeg. De lineup bestond voor de helft uit k-pop met o.a. opnieuw
Aespa,
Seulgi (Red Velvet) en nog een pak nieuwere groepen (
MEOVV,
Badvillain,
izna,
P1Harmony,...), niet per se mijn favoriete selectie maar allemaal wel goede performers. De rest van de lineup zat meer in de hoek van de hiphop of
R&B wat voor een goede afwisseling zorgde en toch iets van muzikale substantie kon bieden. Als toetje kregen we dan nog twee verdwaalde Westerse acts met
Loreen (echt next level slecht, publiek begreep er ook niets van) en
2hollis (leuker dan verwacht en publiek ging hier wel goed op).
Japan
Nog geen 48u na Superpop stond ik alweer in een concertzaal maar dan wel meer dan 1000km verderop in Tokyo. Origineel zag mijn plan er helemaal anders uit, maar voor deze show heb ik nog last minute een deel van mijn reis omgegooid. Ik was er specifiek voor één van de weinige j-pop artiesten die ik echt briljant vind en die ik eerder toevallig op een lineup had gevonden van een concertavond. De poster zag er vrij obscuur uit dus ik had verder ook geen flauw idee wat ik moest verwachten, en dit is dus hoe ik plots met een twintigtal mensen in een kleine kelder middenin Akihabara naar alternatieve j-pop idols stond te kijken. Ik kan niet genoeg benadrukken wat voor gigantische whiplash ik die avond ervaarde, vooral omdat de Japanse concertcultuur zo radicaal anders is dan wat ik gewend ben. Van de artiesten met hun geweldige outfits tot het simpelweg bizarre publiek, de ongeschreven gedragsregels en de merchverkoop, het is allemaal moeilijk te beschrijven tot je het zelf eens meemaakt. Hoewel ik dus een beetje in shock was en geen flauw idee had hoe ik mij moest gedragen, vond ik het wel oprecht een geniale avond. Ik had alleszins het gevoel dat ik meteen de jackpot had gewonnen en per ongeluk in het hart van de underground idol culture was beland.
De concertavond bestond uit vijf korte sets van solo j-pop idols die allemaal wel iets unieks te bieden hadden. De ene was superzoete springerige pop, de andere bracht retropop met een dode blik en nog iemand anders leunde aan bij alternatieve rock. Het werd snel duidelijk dat deze scene eigenlijk veel meer diepgang heeft dan ik eerder dacht en ik kan niets anders dan respect hebben voor de idols die voor een habbekrats in hun vrije tijd met zoveel toewijding iets unieks proberen neer te zetten. Sure, de helft zingt zo vals als een kat en het is soms allemaal wat amateuristisch maar dat is eigenlijk deel van de charme. Afsluiter van de avond was dan de artiest waar ik zo hard naar uitkeek:
3776. Voor wie het niet kent: 3776 is een duo (een performer en een producer) dat de voorbije jaren enkele compleet krankzinnige albums heeft uitgebracht die schipperen tussen synthy artpop en experimentele rock. Hiermee hebben ze een soort cult reputatie opgebouwd op RateYourMusic waardoor ik er ook mee in aanraking ben gekomen. Helaas was het deze keer geen live performance maar enkel Chiyono, de performer/zangeres op het podium. Niettemin was het echt vet om een paar van de tracks die ik zo vaak heb opgehad het voorbije jaar
opgevoerd te zien worden in Tokyo. Achteraf ook nog een praatje kunnen slaan (met behulp van een Rus die perfect Japans kon) en
cd’s laten signeren. Chiyono kon amper vatten dat een random Belg daar albums van haar stond te kopen, de hele interactie was vrij komisch. Ook nog staan praten met de producer, die die avond dienstdeed als merchverkoper en erg geïnteresseerd was in mijn visie op een potentiële Europese tour, Engelstalige versies van hun muziek en nog veel meer. Heel leuke conversatie waarin hij ook nog even meldde dat zijn gitaarspel was geïnspireerd door U2, misschien wel het meest hilarische feitje dat ik dit jaar al heb gehoord.
De rest van de week heb ik het prachtige Japan verkend en even gefocust op andere dingen dan concerten. Mijn volgende muzikale stop was dus pas een tijdje later in Osaka waar ik opnieuw een geweldige ervaring had. Waar ik in Akihabara de onderlaag van de j-pop zag, had ik in Osaka het genoegen om de absolute top aan het werk te zien met
NMB48, een zustergroep van het legendarische AKB48. Zij hebben een volledig
eigen theater dat quasi elke avond volstroomt met leden van de fanclub. Gelukkig kon ik handig gebruik maken van de gereserveerde tickets speciaal voor buitenlandse bezoekers en zo plaatsnemen in een apart blokje samen met de vrouwelijke bezoekers en enkele kinderen. Muzikaal sloeg het nergens op maar qua performance was dit alleszins van heel hoog niveau met heel wat sterke dansers, indrukwekkende choreografie, prachtige outfits en leuke interactie met het publiek. Ook hier was de concertervaring verder wel weer even wennen. In een zaal zitten vol mannen van middelbare leeftijd in kantoorkledij die keihard meezingen en zitten te juichen met merch van hun favoriete (soms minderjarige) meisje, dat blijft toch een beetje een bevreemdend gevoel. Het erg zichtbare probleem van seksualisering in Japan zal wellicht nooit wennen, dat er een apart blokje stoelen voor vrouwelijke fans is, spreekt op dat vlak ook al boekdelen. Maar goed, ik was daar met een open blik en uiteindelijk vond ik het ook wel topentertainment dus ik kan moeilijk judgen dat mensen hier hun geld en tijd aan spenderen. En uiteindelijk heb ik zelf ook geen vreemde interacties gehad ofzo. Integendeel, mijn buurman die duidelijk uberfan was hielp mij meteen met heel wat info en performers identificeren en duwde ook twee van die lichtgevende stokjes in mijn handen dus ik had uiteindelijk wel een authentieke fan experience.
Alweer een tijdje later sloot ik mijn reis af met een erg drukke muzikale driedaagse in Tokyo. Die startte met een avond in de wijk Koenji in een
klein modern zaaltje waar ik allereerste de band
Cruyff In The Bedroom zag. Achteraf ontdekte ik dat dit best een bekende band is met al heel wat jaren op de teller. En die ervaring merkte je zeker want dit was kwalitatief waarschijnlijk het beste optreden dat ik tijdens mijn reis zag. Erg solide shoegaze met een herkenbare Japanse sound en songwriting, strak uitgevoerd en topgeluid. Ik was er die avond vooral op aanraden van een vriend voor
RAY, een drietal meiden die je gerust zou kunnen labelen als idols maar waarmee je ze toch te kort zou doen. Hun programmatie die avond klopte alleszins volledig want het grootste deel van hun discografie leunt erg op de shoegaze sound. Heel unieke mix die wel goed werkte, al vond ik het met momenten net iets te dramatisch, zeker in combinatie met hun ietwat amateuristische moderne dans. Gelukkig kregen we wel voldoende variatie met ook enkele
electropop bangers die mij een beetje aan Perfume deden denken. De afsluiter van de avond was
NeoBallad wat dan weer een totale mismatch was. Een dude die erg gedateerde elektronische muziek speelde met een zangeres in kimono met de meest irritante stem ooit. Het klonk echt nergens naar maar ik vond dit zo kut dat het eigenlijk wel hilarisch werd. Beetje zonde, deze boeking in combinatie met de andere artiesten. Op het einde deden alle acts wel nog twee nummers samen als een soort bisronde wat gelukkig nog een amusante afsluiter opleverde.
De volgende middag was ik alweer op pad in Koenji. Mijn eerste avond in Akihabara had ik namelijk een flyer in mijn handen gestopt gekregen door één van de performers voor een event dat ze zelf organiseerde voor haar verjaardag. En zo stond ik dus plots om 11u ‘s ochtends alweer in een random kelder naar j-pop idols te kijken op een soort impromptu verjaardagsfeestje met bevriende artiesten. Had ik dan nog even het geluk dat één van die bevriende artiesten toevallig ook één van mijn andere Japanse obsessies van de voorbije maanden was. Voelde erg lucky aan want als ik niet aan de praat was geraakt met die jarige, had ik dit compleet gemist en had ik vast heel wat spijt gehad dat ik die groep nooit heb kunnen zien.
Maar dat verjaardagsfeestje dus… de energie was nog chaotischer dan de vorige keer, de muziek nog meer all over the place, de kelder nog kleiner en het publiek nog net iets meer op de snijlijn tussen cringe en briljant. De concertmiddag begon met
Tsukikanade Misa die wat liedjes kwam zingen met een akoestische gitaar, wat dan meteen werd gevolgd door een intermezzo van iemand in een cursed kuikenpak. Nadat die even kwam headbangen en een dansje doen (wat dus blijkbaar een heel ding was want iemand in het publiek kende het dansje volledig uit het hoofd), sprong er iemand
uit dat pak en dat bleek dan ook meteen de volgende artiest te zijn:
Magnolia Drops. Zij bracht een soort alternatieve pop vol referenties naar eighties synthpop. De volgende act
PPPR!!-Pipoparo was dan weer een duo in Power Ranger pakjes dat een halfuurtje een krankzinnig snelle en high energy mix van
pop,
rock en rap bracht. Heel erg aanstekelijk was dat! Vervolgens was het dan tijd voor
SAKA-SAMA, die ene groep waar ik zo naar uitkeek. Hun laatste EP vol
catchy dancepop is hier thuis al platinum gegaan dus ik vond het een enorm privilege om enkele van die nummers live te kunnen zien. Ik werd zelfs een beetje emotioneel gewoon door het besef dat ik in Tokyo stond en ik effectief met mijn eigen ogen hiernaar stond te kijken. Na SAKA-SAMA kregen we nog een jongedame wiens artiestennaam volgens Google Translate neerkomt op het geniale
Air Conditioner Buzzing Lady en blijkbaar elk genre op planeet Aarde wou uitvoeren. Ik kon haar spoken word screamo hardcore punk hybrid nummer het meest appreciëren. Afsluiten deden we met de jarige
Okuyama Ui die zelf eigenlijk heel vanilla j-pop muziek maakt. Ze was uiteraard
in haar nopjes dus wel gewoon heel fijne en wholesome afsluiter van een erg grappige middag. Achteraf ook nog een polaroid kunnen laten maken met één van de leden van SAKA-SAMA en de jarige, die extatisch was dat die gekke Belg effectief is ingegaan op haar flyer.
(Waarschijnlijk mijn favoriete foto van de hele reis, elk detail hierop is te grappig.)
Lang kon ik echter niet blijven plakken want enkele uren later moest ik al aan een andere zaal zijn voor mijn headliner van het weekend:
NMIXX. Heel andere ervaring weer want compleet verschillend publiek en schaal (ongeveer 10000) dus ook weer nieuwe gedragsregels. Zoals gebruikelijk bij dit soort shows in Japan was het een volledig zittende opstelling en was foto’s maken strikt verboden (behalve tijdens
één specifiek fotomoment). De zaal was een veredeld gymnasium waar je binnen ook niets van faciliteiten had behalve wat toiletten en uiteraard ook weer vending machines. Gelukkig was het geluid wel helemaal prima. Over NMIXX dan: voor mij persoonlijk een top 5 k-pop groep en misschien wel de meest getalenteerde van hun generatie dus ik had sowieso erg hoge verwachtingen. Na ondertussen al heel wat k-pop shows gezien te hebben is het gewoon zo’n enorme verademing om een groep te zien dat een oprechte liefde voor muziek uitstraalt, durft experimenteren en bovenal goed live zingt zonder te moeten inboeten op de dans en performance. Ik was zelfs zo enthousiast dat ik uiteindelijk zelfs twee dagen na elkaar ben gegaan, die extra dag ook met een goeie upgrade waarmee we de soundcheck konden volgen, de leden mochten uitwuiven en extra goodies kregen. Ik had zelfs het geluk om een zeldzame polaroidfoto te winnen. Werden mijn verwachtingen dus ingelost? Absoluut! Al werd het ook weer niet zo legendarisch als ik misschien had gehoopt, vooral door matige setlistkeuzes, het stoïcijnse Japanse publiek en mijn vermoeidheid. Als groep hebben ze alleszins alles in huis om topconcerten te geven dus ik zie ze graag weer als ze naar Europa zouden komen, met dan hopelijk een betere setlist en hype publiek met staanplaatsen.
En zo zat mijn reis in Azië er na een maand alweer op! Uiteraard heb ik naast concerten nog veel meer meegemaakt daar maar dat is nogal offtopic hier, al staan mijn DM’s uiteraard open als iemand tips nodig zou hebben. Muzikaal heb ik er naar mijn gevoel alleszins alles uitgehaald waarop ik hoopte met een goede mix tussen dingen waar ik sowieso fan van ben en spontane underground shows die mijn pad kruisten. Ik keerde toch wel huiswaarts met het gevoel dat ik een paar unieke dingen heb gezien en een erg authentieke ervaring heb gehad. Op dat vlak heeft solo reizen ook wel z’n voordelen, ik was nooit belemmerd om iets te doen door andere planningen of meningen. Ik zou het iedereen aanraden om een paar van dit soort shows mee te pikken als je ooit in die landen bent. De concertervaring is er zo anders dat het alleen al daarvoor de moeite is.
Uitblazen(?) in Barcelona
Geen idee waarom ik dacht dat dit een goed idee was, maar ik had mijn reis dus zo ingepland dat ik van Tokyo rechtstreeks naar Barcelona zou kunnen gaan voor Primavera Sound. Blijkbaar niet voldoende bij stilgestaan dat
Beach House gaan kijken in Razzmatazz een paar uur na zo’n lange vlucht toch niet ideaal is. De jetlag kwam hard binnen dus ik heb eigenlijk amper besef van hoe die show uiteindelijk was.
De rest van het festival zal ik niet te uitgebreid op ingaan. Sowieso was ik er dit jaar met een iets meer casual attitude heengegaan zonder echte voorbereiding. Ondanks de vermoeidheid heb ik gelukkig nog een erg fijne tijd gehad met goed gezelschap, goed eten, goed publiek en natuurlijk vooral veel goede muziek. Sure, het was spijtig dat er geen Auditori was dit jaar, maar uiteindelijk heb ik nog steeds zoveel shows gezien die de moeite waren dat ik alweer een early bird voor volgend jaar heb gekocht. Zoals ik zei geen uitgebreid verslag, maar ik geef jullie wel nog een lijstje mee van favoriete shows:
- Beach House (op Mordor, daar was het niet minder dan episch)
- Anohni and the Johnsons (zoals altijd diep ontroerend)
- Magdalena Bay (of course)
- Zaho de Sagazan (uiterst eerlijke en extreem Franse show)
- Chat Pile (bruut en hilarisch)
- Fontaines D.C. (opnieuw erg sterk)
- Yoasobi (ironisch genoeg de grootste Japanse act van de trip in Barcelona gezien)
- Kali Malone (heerlijk wegdromen tot de stroom uitviel)
- Spiritualized (zelfs zonder er iets van te kennen erg mooi)
- Sabrina Carpenter (exact wat je kon verwachten)
Bedankt voor het lezen! Nu tijd voor Glastonbury…
: City Of Caterpillar in november.
