70 (-2). Arctic Monkeys - When the Sun Goes Down (323ptn - 4nom)
“When the Sun Goes Down” (2006) is een rauw en verhalend hoogtepunt uit Arctic Monkeys’ debuut, waarin Alex Turner met scherpe observaties het nachtleven van Sheffield schetst. Het nummer begint ingetogen en barst halverwege los, wat de spanning en morele ambiguïteit van het verhaal versterkt. In onze lijst kende dit nummer een ware opmars nadat het in de eerste editie nog op plaats 971 stond. Eén jaar later stond het plots in de top 100 met plaats 97. Elk jaar ging het daarna vooruit tot een negentiende stek twee jaar geleden. Vorig jaar was er dan stevig verlies al kan het dit jaar redelijk stagneren.
69 (+34). Mazzy Star - Fade Into You (323ptn - 5nom)
“Fade Into You” (1993) van Mazzy Star is een van de meest etherische en melancholische nummers van de jaren ’90, gedragen door Hope Sandovals fluisterzachte, bijna afstandelijke zang. De dromerige slidegitaar en trage opbouw creëren een sfeer van verlangen en onuitgesproken liefde, waardoor het nummer meer aanvoelt als een emotie dan als een klassiek lied. Het werd hun grootste hit, maar behield altijd die mysterieuze, ingetogen charme die Mazzy Star zo uniek maakt. Dit jaar wordt dat zelfs beloond met een allereerste top 100 notering. Het was in onze tweede editie dat het nummer een eerste keer werd opgenomen in de lijst. Dat was altijd heel stabiel in de top 200 met al een voorzichtige opmars naar plaats 103 één jaar geleden.
68 (+47). Porcupine Tree - Anesthetize (324ptn - 5nom)
“Anesthetize” (2007) is een epische compositie waarin Porcupine Tree moeiteloos schakelt tussen breekbare melancholie en verpletterende metalriffs. Steven Wilson schreef het nummer als kritiek op emotionele vervlakking en moderne desinteresse, wat perfect wordt weerspiegeld in de afwisselende, soms bijna hypnotische structuur. Na twee jaar net geen honderd punten te halen viel het één jaar volledig uit onze lijst. Daarna kwam het nummer terug binnen in de zeer verrre achtergrond. Twee jaar geleden stond het dan opeens tussen de mensen en dat herhaalde het nummer vorig jaar. Net als de vorige voor het eerst nu ook in de top 100.
67 (-4). Linkin Park - In The End (325ptn - 5nom)
“In the End” (2000) is een van Linkin Parks meest herkenbare nummers en speelde een sleutelrol in het wereldwijde succes van Hybrid Theory. De combinatie van Shinoda’s rap, Benningtons emotionele refrein en de sobere pianolijn maakt het nummer bijzonder toegankelijk én intens. Het thema van falen en machteloosheid blijft herkenbaar, zelfs jaren later. Twee keer stond het nummer niet in de top 100 van onze lijst. De laatste keer was dat vier jaar geleden terwijl het twee jaar eerder nog op 22 had gestaan. Twee jaar geleden steeg het van 63 naar 43 om dan vorig jaar terug die twintig plaatsen te verliezen. Het extra verlies dit jaar valt te verwaarlozen.
66 (-1). Muse - Plug In Baby (327ptn - 6nom)
“Plug In Baby” (2001) was het nummer waarmee Muse definitief internationaal doorbrak en hun theatrale sound op de kaart zette. De razendsnelle, bijna verslavende gitaarriff werd meteen legendarisch en contrasteert sterk met Matt Bellamy’s emotionele falsettozang. Tekstueel raakt het nummer thema’s als afhankelijkheid en vervreemding, wat perfect past bij de futuristische en licht paranoïde sfeer die Muse zo typeert. In deze update hebben we naast twee nieuwkomers zo drie nummers die relatief stagneren. Na drie jaar achter elkaar wel de top 100 te halen werd dit nummer opeens heel hard achteruit geslagen, het had daarna nog een tussenjaar nodig. Vorig jaar haalde het met plaats 65 zijn beste positie ooit in onze lijst.
@Pommer @Inaaaa @Chimme @jonveras @BlackwaterPark @submarine @Joslittel @RubenFrusciante @Joss @MadMandra27 @Brian @Bassie78 @rocktailerr @Everyknight @InsaniTiny @Koekdoos @PJ @Rellie80 @mikemans @Black Lies @reaper @Steve @Joe @wenteldave @MarkvD @warriorandweirdo @Yannick @vdb44 @Evert7 @Oasiss @Royke @Lawaaipapegaai @luluasas @Paddy @Rockbeer @AngieH @johanra
