Grotendeels kan ik me vinden in de reviews van @johanra hierboven over de optredens met **** of meer mits enkele persoonlijke nuances.
Aanbod food was als vanouds zeer beperkt en uitsluitend vegetarisch waardoor steeds meer bezoekers elders in de buurt op zoek gaan.
Net zoals in 2024 was de voorraad van verschillende dingen reeds uitgeput, zelfs een simpel frietje was er niet meer. Ik snap dat niet.
Het festivalhek aan de main is ook een ongezien onding op Pelagic, het neemt een stuk beleving weg t.o.v. vroeger en tevens ook de interactie tussen bands en publiek: Muziekgieterij of Pelagic, sorry maar shame on you.
The Ocean was natuurlijk het grote vraagteken, na 2 nieuwe vooraf uitgebrachte nummers, wat zou dat live geven met een nieuwe zanger?
In de nieuwe nummers werkt de duo-zang van Enrico Tiberi en Lane Shi zeer fijn en zit het vintage The Ocean strak en goed met ook wel wat bredere invloeden nu en dan, ook het oudere werk (met ook verrassend Swallowed By The Earth) bracht Enrico naar mijn gevoel met de nodige overtuiging prima, uiteraard helpt het enorm dat zijn timbre in cleans niet drastisch anders klinkt en lijkt hij naar mijn gevoel de best mogelijke nieuwe zanger. Ik moet eerlijk zeggen dat ik weinig vocaal aan het vergelijken was met wat vroeger was.
Wat mij wél enorm gestoord heeft, is dat Lane Shi, naast de overbodige, katachtige bivakmuts, in oudere nummers zangpartijen toegeëigend kreeg, dit gaf mij een vreemd gevoel en hoeft echt niet, blijf van het oude werk af a.u.b.
Haar podiumact leek bij wijlen een overbodig Duracell-konijn op speed, was dit bedoeld om Loïc's bewegingen te imiteren; zeker toen zo ook nog eens het publiek indook, net zoals Loïc vroeger, buiten de ±1,5m afstand gerekend tussen stage en hek?
Verder werd er nog nieuw werk gespeeld wat naar het einde uitmondde in een soort dark ambient electro/techno-achtig iets met vocalen/spolen word van Robin Staps. Verrassend, vernieuwend, vermoedelijk voor de zuivere metalheads vreemd, maar ik was wel mee (hoewel iets te langdradig), deed enigszins denken aan de vinyl release van Origins in de Ghesso-remix van Psychonaut.
Benieuwd hoe dit verder zal evolueren want dit was live-primeur van de nieuwe bezetting waarvan we getuige mochten zijn.
Mijn persoonlijk hoogtepunt op vrijdag was Spurv: als die nieuwe plaat zo geweldig klinkt op vinyl dan live: wauw, instant aankoop in februari '27 en tickets zodra ze in de buurt terug zijn. EF, zonder veel woorden pure schoonheid en klasse.
Wheel had ik slechts kort vooraf ingeluisterd (ondanks vele sterke reviews) maar een geweldige performance met een hoog Tool-gehalte maar nog iets sneller, krachtiger en harder, dus smaakt naar meer.
Preyrs was een zeer aangename opener op vrijdag, frontvrouw Amy haalde alles uit de kast, zowel qua stage performance als vocaal.
Zaterdagimpressies volgen later deze week
Aanbod food was als vanouds zeer beperkt en uitsluitend vegetarisch waardoor steeds meer bezoekers elders in de buurt op zoek gaan.
Net zoals in 2024 was de voorraad van verschillende dingen reeds uitgeput, zelfs een simpel frietje was er niet meer. Ik snap dat niet.
Het festivalhek aan de main is ook een ongezien onding op Pelagic, het neemt een stuk beleving weg t.o.v. vroeger en tevens ook de interactie tussen bands en publiek: Muziekgieterij of Pelagic, sorry maar shame on you.
The Ocean was natuurlijk het grote vraagteken, na 2 nieuwe vooraf uitgebrachte nummers, wat zou dat live geven met een nieuwe zanger?
In de nieuwe nummers werkt de duo-zang van Enrico Tiberi en Lane Shi zeer fijn en zit het vintage The Ocean strak en goed met ook wel wat bredere invloeden nu en dan, ook het oudere werk (met ook verrassend Swallowed By The Earth) bracht Enrico naar mijn gevoel met de nodige overtuiging prima, uiteraard helpt het enorm dat zijn timbre in cleans niet drastisch anders klinkt en lijkt hij naar mijn gevoel de best mogelijke nieuwe zanger. Ik moet eerlijk zeggen dat ik weinig vocaal aan het vergelijken was met wat vroeger was.
Wat mij wél enorm gestoord heeft, is dat Lane Shi, naast de overbodige, katachtige bivakmuts, in oudere nummers zangpartijen toegeëigend kreeg, dit gaf mij een vreemd gevoel en hoeft echt niet, blijf van het oude werk af a.u.b.
Haar podiumact leek bij wijlen een overbodig Duracell-konijn op speed, was dit bedoeld om Loïc's bewegingen te imiteren; zeker toen zo ook nog eens het publiek indook, net zoals Loïc vroeger, buiten de ±1,5m afstand gerekend tussen stage en hek?
Verder werd er nog nieuw werk gespeeld wat naar het einde uitmondde in een soort dark ambient electro/techno-achtig iets met vocalen/spolen word van Robin Staps. Verrassend, vernieuwend, vermoedelijk voor de zuivere metalheads vreemd, maar ik was wel mee (hoewel iets te langdradig), deed enigszins denken aan de vinyl release van Origins in de Ghesso-remix van Psychonaut.
Benieuwd hoe dit verder zal evolueren want dit was live-primeur van de nieuwe bezetting waarvan we getuige mochten zijn.
Mijn persoonlijk hoogtepunt op vrijdag was Spurv: als die nieuwe plaat zo geweldig klinkt op vinyl dan live: wauw, instant aankoop in februari '27 en tickets zodra ze in de buurt terug zijn. EF, zonder veel woorden pure schoonheid en klasse.
Wheel had ik slechts kort vooraf ingeluisterd (ondanks vele sterke reviews) maar een geweldige performance met een hoog Tool-gehalte maar nog iets sneller, krachtiger en harder, dus smaakt naar meer.
Preyrs was een zeer aangename opener op vrijdag, frontvrouw Amy haalde alles uit de kast, zowel qua stage performance als vocaal.
Zaterdagimpressies volgen later deze week
en muzikaal natuurlijk echt top, zo veel verschillende ritmes en time signatures. Al heb ik t idee dat die gitarist dat niet lang gaat vol houden (of veel touren iig) als ik zag hoe verkrampt je zn handen aan t losschudden was na ieder nummer...
