Mijn bijdrage van deze week (ik had ook nog graag geluisterd naar Thighpaulsandra - Acid & Ecstacy, maar kan deze nergens vinden):
Attack Attack! – Attack Attack! 2: De band heeft nogal een geschiedenis. Opgericht in 2005, diverse bandleden gestopt of uit de band gezet en vervangen, deelname aan de Vans Warped Tour, waarna in 2013 ‘definitief’ gestopt werd met de band. Sinds 2021 zijn ze weer bij elkaar, brachten 2 EP’s uit en nu dan dit post-hardcore/metalcore-album. Ik vind het een redelijke plaat, niet heel bijzonder, maar ‘One Hit Wonder’, ‘Walk On Water’ en ‘Karmageddon’ vind ik dan wel weer leuk. Voor liefhebbers van o.a. I Set My Friends On Fire.
Good Charlotte – Motel Du Cap: Iedereen kent deze band natuurlijk, maar even een duiding: poppunk in de hoek van Simple Plan, Bowling For Soup, Yellowcard en vergelijkbare bands en al bijna 30 jaar oud. Dit is alweer hun 8e studio-album en de eerste sinds 2018. ‘Life Is Great’ met gast Whiz Khalifa vind ik nog wel een aardig nummer. Maar poppunk? Nee, dat is deze plaat zeker niet. Dat was het vorige album ‘Generation Rx’ zeker een stuk meer. Die was donkerder, steviger en beter. ‘Mean’ komt nog enigszins in de buurt. Al met al teleurstellend.
Halloween – Shadow House: Uit Philly komen wel meer leuke shoegaze-bands. Zo ook Halloween dat klassieke altrock combineert met slowcore/shoegaze. Het hele album wordt gekenmerkt door subtiele melodieën en zachte vocalen, maar ook heavy gitaren en indierock/noiserock-invloeden, zoals bijvoorbeeld in ‘Spiral Staircase’, ‘Tongue’ en ‘Dissonance’. Heel aangename plaat.
Humour – Learning Greek: Ik heb Humour gezien op AFF in 2024 en vond dat een alleraardigste band. Moest wel wennen aan de zang en dat is op deze plaat niet anders. Het album opent met het post-hardcore, moshpit-triggerende ‘Neighbours’. Voor de rest is het een heerlijke mix van postpunk en noiserock. Mijn favorieten naast ‘Neighbours’: ‘Die Rich’, ‘I Knew We’d Talk About It One Day’, ‘Aphid’ en ‘I Only Have Eyes’.
Lady Kabela – He: Lastig te duiden dit: Postrock? Experimenteel, industrieel? Slowcore? Dreampop? Apart en experimenteel is het in ieder geval en dat een uur lang. Luister bijvoorbeeld maar naar ‘Dead People Watch Me In My Sleep And I Caught It On Camera’, ‘Fragile’, ‘Negative Jesus’, ‘He’ en ‘133.306.668’.
Mudi Sama – Will I Make It Out Alive? (EP): Mudi Sama is een in Groot-Brittannië geboren, in Nigeria opgegroeide artiest met een voorliefde voor alternatieve/indierock. Hij haalt zijn inspiratie uit Red Hot Chilli Peppers, Radiohead en The Strokes. Dit indierock-album start voortvarend met ‘Safehouse’ en gaat prima verder met ‘Jealous Type’ en ‘Bad Life’. Het eindigt met het rustige ‘Ten’. Een behoorlijke debuutplaat.
No Joy – Bugland: Oorspronkelijk was No Joy een vierkoppige band en nu het soloproject van Jasamine White-Gluz aangevuld met multi-instrumentalist Fire-Toolz. Ze hebben een fijne shoegaze/dreampopalbum gemaakt met gelaagde sounscapes, indringende gitaarriffs en noise-invloeden. Soms zelfs triphop en jazz. Luister bijvoorbeeld naar ‘Garbage Dream House’, ‘Bits’, ‘Bather In The Bloodcells’ en ‘I Hate That I Forget What You Look Like’. Het laatste nummer ‘Jelly Meadow Bright’ eindigt met een mix van alles.
Osees - Abomination Revealed At Last: Osees is Osees: rock met invloeden uit garage rock, krautrock, psychedelica en folk. Kenmerkend is de intensiteit van de 2 drummers, de gitaristen en uiteraard van zanger/gitarist John Dwyer. Persoonlijk vind ik ze over het algemeen live beter dan op plaat. Het zijn natuurlijk wel weer allemaal typische Osees-nummers met voor mij als uitschieters ‘God’s Guts’, ‘Glue’, ‘Coffin Wax’, ‘Fight Simulator’ en ‘Protection’.
Teethe – Magic Of The Sale: Teethe bestaat uit vier songwriters/muzikanten uit Texas. Ze schrijven verschillende soorten songs die samen een heerlijke indierock, slowcore/shoegaze-plaat vormen, zoals ‘Holy Water’, ‘Iron Wine’, ‘Build & Crash’ en ‘Hate Goodbyes’. Voor fans van bijvoorbeeld Slint, Low en Sparklehorse.
The Exit Bags – A Fear Of Open Water: Dit album wordt omschreven als een mix van (neo-)shoegaze, folk uit de jaren 90 en indierock. Ik weet het niet, maar ik vind het vooral onduidelijke herrie van van alles wat door elkaar heen, zoals te horen is op ‘Here Ghost Is Gone’, ‘A Spell To Capture A Bird’ en ‘There’s Poetry in Dying Old At Sea’. Ik hou normaal gesproken wel van die omschreven mix, maar ik vind dit album erg lastig om door te komen / uit te zitten.
The Royston Club – Songs For The Spine: Een vierkoppige indierockband uit Wales. Na hun debuutalbum in 2023 is dit hun 2e album en opener ‘Shivers’ zet direct de toon: aanzwellende gitaren, gepassioneerde zang van Tom Faithfull en een heerlijke baslijn en drumritme. Vanaf dat moment groeit de plaat via onder meer ‘The Patch Where Nothing Grows’, ‘Crowbar’, ‘Cariad’ tot uiteindelijk ‘Through The Cracks’ en ‘The Ballad Of Glen Campbell’ naar een geweldig album wat mij betreft.
The Thing – The Thing: The Thing is een vierkoppige (indie)rockband uit New York die haar inspiratie onder meer haalt uit The Kinks, The Stooges, The Black Keys en The Strokes. En dat is goed te horen in nummers als ‘Family Business’, ‘The Waltz’, ‘Something To Say’ en ‘Malört. Al met al best een aardige plaat met coole grooves en subtiele accenten.
Thousand Below – Buried In Jade: Metalcore/post-hardcore uit San Diego. Dit is hun 4e album en ik moet zeggen een meer dan waardige opvolger van ‘Hell Finds You Everywhere’. Er zijn meerdere bands in dit genre en veel klinken min of meer hetzelfde. Toch kan deze mix van metalcore anthems, poppy elementen, atmosferische rock, heerlijke ballads en de kenmerkende post-hardcore van Thousand Below mij wel bekoren. Luister bijvoorbeeld naar ‘Kerosene’, ‘Los Angeles’, ‘Feel It End’ en titelnummer ‘Buried In Jade’.
Westside Cowboy – This Better Be Something Great (EP): Weer een talentvol, jeugdig en energiek bandje uit de UK. Soms ingetogen, soms razend, rauwe, rammelende indierock, zoals in ‘I’ve Never Met Anyone I Thought I Could Really Love (Until I Met You)’ en ‘Drunk Surfer’. Wordt dit de volgende parel uit de UK?
Wombo – Danger In Fives: De eerdere albums van dit trio uit Louisville worden meer omschreven als punkrock. Dit nieuwe album is een mix van postpunk, shoegaze en noiserock met de geweldige en unieke sound van zangeres Sydney Chadwick en het hectische gitaarwerk (lees onverwachte riffs) van Cameron Lowes in bijvoorbeeld ‘S.T. Tilted’, ‘A Dog Says, ‘Spyhopping’ en ‘Garden Spies’. Een meer dan boeiende plaat. Gelijk maar even een ticket gescoord voor hun gig in Rotown.
Mijn albums van deze week: The Royston Club – Songs For The Spine en Wombo – Danger In Fives
.
Wel hulde aan jou voor deze systematische reviews, al lezend meegenieten!
