De vrijdag was wat korter dan gepland door fysiek ongemak bij de familie, wel hele leuke dingen gezien.
Wet Leg was lekker energiek met de bekende nummers van het vorige album en nieuw werk van het aankomende album. Catch these fists (opener) en CPR (afsluiter) zijn alvast klassiekers in de dop en net iets steviger dan het oude werk. Frontvrouw Rhian is mooi non-conformistisch.
Hoge verwachtingen bij Celeste en dat heeft ze zeker waargemaakt. Nog wat onzeker op en voor het podium, maar wauw, wat een stem. Geluidsmix bij de stevigere nummers leek niet helemaal optimaal, waardoor vooral de ballads eruit sprongen. Met Strange als gedroomde afsluiter tot tranen geroerd Klub C verlaten.
Bij main stage nog een stuk girl in red meegekregen. Enthousiaste performance en een groot deel van het publiek ging daar flink in mee. Misschien juist een voordeel dat het bij Barn/Klub C op dat moment onwaarschijnlijk druk was, waardoor ze een volledig aan haar toegewijd publiek had.
Ja, dan de Simple Minds. Inderdaad deja vu bij opener Waterfront (dezelfde opener als mijn vorige Simple Minds concert in 1985). Verschil: Jim Kerr nu in zijn dagelijkse kloffie. Hetzelfde: het klonk als een klok, misschien zelfs beter dan toen want wat een band! Het blijft natuurlijk een ongelooflijk sympathieke band en Jim heeft het charisma dat hem ook op z'n 65e nog prima past. Het repertoire is behoorlijk tijdloos, om niet te zeggen dat het z'n tijd vooruit was. Zelfs het instrumentale intermezzo om Jim de gelegenheid te geven iets feestelijkers aan te trekken klonk geweldig, om maar niet te spreken over de drumsolo (girlpower!). Het publiek was geweldig en ik zal niet de enige zijn geweest die na afloop schor van het meezingen was. Leuk: ook heel veel jongelui die volledig meegenomen werden.
Daarna jammer genoeg weg gegaan, want ik had Green Day nog graag gezien.