Rock Werchter 2026

Ik heb zelden zo'n gevarieerde festivaldag meegemaakt, wat echt de kwaliteit van Werchter is. Helaas ook het nodige moeten missen (Franz Ferdinand, the Last Dinner Party) vanwege clashes.

We gingen wat later op pad dan de bedoeling was en kregen onderweg de melding dat the Warning was uitgevallen. Erg spijtig. Nog net op tijd voor Wolf Alice en wat was dat een fijne binnenkomer. Heerlijke variatie van mijn favoriete nummer (Wild Horses) tot helemaal wild gaan (Yuk Foo). Wat een geweldige zangeres.

Toch wel uitgekeken naar Cardinals maar dat viel wat tegen. Zo'n zonovergoten, bomvol Nest is niet de ideale plek voor deze muziek. Het kwam wat flauw bij mij over.

Natuurlijk op tijd naar Viagra Boys. In 2023 al een van mijn favoriete optredens en dat deden ze nu nog eens dunnetjes over, met weer wat nieuwe bangers op het repertoire (Man of meat!). Naar goed gebruik ontaarden de laatste nummers in een kakofonie, om bij toverslag over te gaan in het intro van het volgende nummer (Sports!, Research Chemicals!).

Binnen het gitaargenre is Royel Otis vervolgens een groot contrast met hun aanstekelijke popnummers. Mijn buurman in het schaduwrijke voorvak vond het prachtig dat ik op mijn leeftijd kan genieten van muziek voor jongelui (hmm) en ik hou inderdaad van deze Australische vrolijkheid (almost monday was vorig jaar ook al zo'n leuk bandje van down under). Bijzonder dat het jonge publiek dan vooral los gaat op de covers.

Na afloop als een speer richting Klub C om wat te eten en Kae Tempest te beleven. Gelukkig werd het vrij snel na het begin wat drukker, hij liet zich hoe dan ook niet uit het veld slaan en zijn spraakwaterval was imponerend. Zo geweldig dat elke tekst te volgen is. Na More pressure toch de tent verlaten, wat gezien de reacties op People's faces dan weer heel jammer was.

Maar je kunt niet alles hebben, want ik wilde per se op tijd in de Barn zijn voor FKA Twigs. Daar heb ik geen moment spijt van gehad, wat een wervelende show was dat. Letterlijk oren en ogen te kort gekomen. Bovenal, wat een geweldige zangeres, danseres en persoonlijkheid is Twigs. Daardoor zakte het eerlijk gezegd wel iets in tijdens de intermezzo's waarin ze zich verkleedde. Zeker een van de beste optredens tot dusver.
Maar verdorie, kunnen mensen op het moment dat ze in tranen uitbreekt tijdens Cellophane niet gewoon hun waffel houden? Na afloop was het moeilijk wegkomen omdat hordes CdW fans het voorste deel bestormden, dus dat zal er wellicht mee te maken hebben.

Over contrasten gesproken: de overgang naar Agnes Obel was ook een bijzondere. Het eerste kwartier gemist (toch een stukje lopen naar Klub C), daarna volop genoten van haar verstilde muziek en geweldige begeleiding (die celliste!). Riverside en the Curse zijn van een ongekende schoonheid.

En vervolgens ... viel er een gat. Door het wegvallen van the Warning zouden we anderhalf uur moeten wachten op the xx en dat vonden we (ook gezien de vermoeidheid en wat fysieke ongemakken) niet de moeite waard. Ook omdat we zaterdag en zondag wel tot de laatste snik willen blijven. Zin in!
 
  • Leuk
Waarderingen: degrotegeneraal
Binnen het gitaargenre is Royel Otis vervolgens een groot contrast met hun aanstekelijke popnummers. Mijn buurman in het schaduwrijke voorvak vond het prachtig dat ik op mijn leeftijd kan genieten van muziek voor jongelui (hmm) en ik hou inderdaad van deze Australische vrolijkheid (almost monday was vorig jaar ook al zo'n leuk bandje van down under). Bijzonder dat het jonge publiek dan vooral los gaat op de covers.
Super leuk verslag, maar Amost Monday komt uit San Diego, Californië.
Klein stukje varen maar ;)
 

Users who are viewing this thread