Ik heb een vermoeden dat het een triootje aan verslagen gaat worden...En dan is het nu aan @Brian om zijn verslag af te werken
UK Glastonbury 2025
- Onderwerp starter Thisso
- Startdatum
Prachtig geschreven Thijs, met name dat laatste stuk. Ik sluit me daarbij aan met elk woord. Het is mij nog niet gelukt om de totale ervaring van dit festival goed onder woorden te kunnen brengen eigenlijk..Glastonbury 2025
Zoals beloofd, toch nog enkele woorden over deze editie. Ook dit jaar valt er weer veel te zeggen maar sta mij toe om niet al te uitgebreid in te gaan op de muzikale aspecten van alle artiesten die ik heb gezien. Maar omdat het hier uiteindelijk toch een muziekforum is en de andere zaken daarrond soms moeilijk met woorden te beschrijven zijn, hier toch een overzicht van de optredens die ik zag. Heb ook gewoon te weinig beeldmateriaal om er iets moois van te maken dus dit zal het zijn.
Woensdag:
Donderdag:
- Rond de middag op Darble tentje opzetten, acclimatiseren, chillen in het bos, vrienden ontmoeten en een openingsshow die technisch gezien indrukwekkend was maar in het water viel want geen geluid.
Vrijdag:
- Tengger. Wierook in mijn gezicht.
- Native James. Hard hoor. Veel energie, een bassist die je zo uit een hardcore band kunt plukken en toppubliek in een heerlijke pit zo vroeg op de dag.
- Hinako Omori. Mooie ambient die erg genietbaar was als je op het kleine lapje grond kon zitten waar er geen praters waren.
⣎⡇ꉺლ༽இ•̛)ྀ◞ ༎ຶ ༽ৣৢ؞ৢ؞ؖ ꉺლ. Uiteraard wist iedereen dat dit Four Tet was. Tree Stage nog nooit zo druk gezien dus maar een kwartiertje gebleven.
- Ziplock. Saxofoniste van Fat Dog maakt punky electropop met twee vrienden. Muzikaal uitermate amateuristisch maar al bij al sympathiek en leuk om gezien te hebben op de gezellige Lizard Stage.
- Maruja. In de regen op de steile helling in Strummerville, het weerhield er alleszins niemand van om in de pit te duiken. Uiteraard was de band weer op niveau zoals je van ze kan verwachten, zenuwachtig en politiek zoals het hoort.
- Marie Davidson. Er stond eigenlijk geen kat bij Levels, maar daardoor lekker dichtbij en lekker luid. Verrassend diverse set en een mooie afsluiter op weg naar de camping.
Zaterdag:
- Lorde. Was dit de perfecte setlist voor een festival? Niet echt. Maar een album voor het eerst ervaren op een concert is altijd wel interessant, en zeker als het om 11u30 op Glasto is met een artiest die toch wel een beetje mijn generatie definieert. Afsluiten met Ribs en Green Light, een momentje.
- Ca7riel & Paco Amoroso. Hitsige Argentijnen die een beetje vanalles deden. Het jazzy, r&b-adjacent halfuurtje dat de heren al zittend afwerkten, sprak mij wel aan. Hun echte hiphop vond ik minder boeiend.
- Fat Dog. Beetje te laat aangekomen en op een kwartier tijd mezelf de pit ingewerkt, gecrowdsurfd en helemaal bezweet weer vertrokken. Meer dan dat had ik eigenlijk niet nodig.
- Faye Webster/Vieux Farka Touré/Gurriers/Osees. De heetste uren van de dag proberen doorkomen. Allemaal prima, alleen niet echt aandachtig gevolgd. Het feit dat ik uiteindelijk zelfs een dutje deed bij een band als Gurriers zegt al genoeg.
- Pinkpantheress. Wat te lang blijven hangen in Park en twee jaar geleden was dit nog beschamend slecht, dus pas tegen het einde aangestrompeld. Maar damn, wat een evolutie heeft zij live doorgemaakt. Heel dikke band, spijt dat ik er uiteindelijk niet vroeger was.
- Floating Points. Zo hard dat bij de eerste echt stevige beat de live visuals er al uit gingen. Duurde meer dan een halfuur voordat die terug werkten helaas, maar verder was dit echt een geweldige set. Enorm genoten.
- The 1975. Deden wat ze moesten doen voor het relatief beperkte publiek dat er was. Matty is nog steeds een lul maar had er uiteraard wel zin in deze keer en in dat geval krijg je altijd wel een goeie show.
- Kae Tempest. Nog de helft kunnen zien en weer zo krachtig dat ik later in het weekend sowieso opnieuw wou gaan kijken.
- Cybotron. Ongelooflijk gedateerd maar qua sound nog steeds erg vet, zeker op een podium als IICON en in het gezelschap van welgeteld één hardcore fan die alles kende en volledig uit zijn plaat ging.
- DJ Lag. Niemand begreep er iets van, maar wat boeit het ook om 4u ‘s nachts in de South East Corner.
Zondag:
- Nilüfer Yanya. Eindelijk kunnen afstrepen, al was het wel van een afstandje in de schaduw. Ik wil haar zeker nog eens zien met een losse show.
- Japanese Breakfast. Hoezo haalde ik het zelfs in mijn hoofd om deze misschien toch te skippen? Al 10 jaar fan en een band waar veel specifieke herinneringen aan hangen, en zelfs dan nog zag ik niet aankomen hoe goed dit zou worden. Ongelooflijk sterk optreden, goed staan janken tijdens Diving Woman.
- Lucy Dacus/Pa Salieu. Beetje zelfde verhaal als de dag ervoor: vooral de hitte overleven. Nog richting Kneecap vertrokken, maar halverwege die trektocht kreeg ik al het bericht dat het veld was afgesloten. Helaas.
- Pulp. Wat valt hier nog over te zeggen? Ultiem Glasto moment. Zelfs als iemand die niet veel verder komt dan een drietal nummers was dit geweldig om mee te maken.
- HAIM. Nog een secret set. Was fijn om ze nog eens te zien, prima nieuwe singles ook, maar uiteindelijk ook weer niet heel memorabel.
- Beth Gibbons. Vorig jaar mijn favoriete show op Primavera en nu nog steeds even prachtig. Quasi dezelfde setlist maar nu nog met persoonlijke favoriet Whispering Love erbij en Glory Box i.p.v. Roads. Pure klasse.
- Doechii. De 100k mensen die bij Charli stonden hadden ongelijk, hier moest je bij zijn. Gewoon een Coachella headliner productie op de West Holts, tot op de milliseconde uitgewerkt. Weergaloze live raps en performance. Uiteindelijk begreep ik wel waarom die show was ingekort naar 45min want dit was enorm intens.
- Four Tet/corto.alto. Nog even geprobeerd de energie op peil te houden, maar toen ik rechtstaand in slaap aan het vallen was toch maar geconcludeerd dat ik klaar was voor vandaag.
Algemeen:
- Geordie Greep. Grappig mannetje blijft het toch en zijn band heeft een mooie upgrade gekregen tegenover vorig jaar. Geslaagde dagopener.
- Katy J Pearson/Joy Crookes. Beide brengen sympathieke muziek, dus fijn om vanop een afstandje mee te pikken.
- Yann Tiersen/Nectar Woode. Zondag genoeg ruimte in het schema dus perfect om een paar uurtjes te hangen in de Crows Nest met aangename muziek.
- Kae Tempest. Een hartje in de lucht. Een gebarentolk. Littekens. En vooral woorden die binnenkomen als een mokerslag. Collectief wenen.
- The Orb. Lekker op de grond liggen en de ogen sluiten. Zo kwam de muziek en hun sound design goed binnen en kon ik tegelijk die verschrikkelijke visuals ook negeren.
- Olivia Rodrigo. Nog steeds maar 22 en toch meer rock ‘n roll dan eender welke andere headliner die ik al op Glasto zag de voorbije jaren. Olivia slaagt erin om elk nummer als een hit te doen aanvoelen en dat met een show zonder al te veel poespas.
- Max Cooper. Goed publiek, goed geluid, goede muziek, goed moment om even te reflecteren over het hele weekend. Even overwogen om achteraf nog naar de SEC te trekken, maar uiteindelijk vond ik dit wel een mooi punt om mijn derde Glastonbury mee af te sluiten.
Mijn favoriete editie van de drie die ik ondertussen al deed. En kwam dat door de muziek? Bwa, ik zag dit jaar uiteindelijk niet per se meer memorabele concerten dan de vorige keren. De programmering op de Pyramid en Other is ook nog steeds [redacted], ik zag daar uiteindelijk drieënhalve show en dat had er even goed maar eentje kunnen zijn. Begrijp me niet verkeerd, Glastonbury is in de essentie nog steeds een muziekfestival, zowel naar de buitenwereld toe als op het terrein zelf. Maar de echte ziel van het festival zit in een miljoen andere aspecten en ik denk dat ik dat dit jaar voor het eerst écht begreep. De eerste keer zag ik het al maar was het te overweldigend om het volledig te begrijpen, de tweede keer kreeg ik dieper inzicht en vroeg ik me af of het nu echt magie was of gewoon circus, en nu de derde keer vielen voor mij alle puzzelstukjes in elkaar.
Glasto is ‘s nachts aan een kampvuur zitten in de Green Fields.
Glasto is een WOII-veteraan met een tank over een Tesla laten rijden en die dan neerplempen midden in de South East Corner.
Glasto is kritiek krijgen op de drukte en het jaar nadien minder tickets verkopen.
Glasto is de gezichten zien van first-timers.
Glasto is een slechte dag hebben en dan Pulp, Beth Gibbons en Doechii zien en het geloof in livemuziek terugvinden.
Glasto is menselijke imperfectie.
Glasto is een jurk met roze bloemen op.
Glasto is Bob Vylan.
En Glasto is vooral de energie en kracht die het aan het publiek geeft en na het festival wordt meegedragen naar ‘de echte wereld’.
Om een heleboel redenen was ik dit jaar eigenlijk helemaal niet in de goede mindset om naar het festival te gaan. Getwijfeld om mee te doen met de sale, getwijfeld om mijn ticket terug te geven in de resale en tot op de laatste minuut getwijfeld om effectief naar de UK te vertrekken. Maar wat heeft dat toch goed uitgepakt. We zijn nu een maand verder en voel nog steeds elke dag de positieve impact: ik heb enkele positieve gewoontes opgepikt, ik voel mij helderder, ik ben lid geworden van de PVDA (de Belgische welteverstaan), ik heb contact gelegd met enkele oude vrienden en ik sta op het punt om mij terug in te schrijven in de muziekschool.
Glastonbury is in 2025 belangrijker dan ooit. Het festival brengt connectie en dat is misschien wel het meest waardevolle goedje tegenwoordig. Dat je er dan ook elk jaar nog een handjevol memorabele shows kan zien, is een erg mooie bonus. En de paar kleine kritiekpunten die ik zou kunnen bedenken, schuif ik dan met plezier even onder de mat. Vorige jaren schreef ik steeds in mijn verslag dat ik nog niet zeker wist of ik wel zou terugkeren, maar daar ga ik deze keer niet onnozel over doen. Ik zie jullie graag allemaal op de farm in 2027!
Denk nog vaak met blijde gedachten terug aan dit festival. Had graag ook een volledig verslag geschreven, maar het is een wat hectische periode. Kort samengevat, beste festival waar ik ooit ben geweest.
Als er iets al sinds jonge tiener op je bucketlist staat, dan bestaat de kans wel eens dat de uiteindelijke ervaring van het gebeuren en het opgebouwde beeld in jouw hoofd niet overeenkomen. Blij om mee te delen dat dit hier niet het geval was, zo veel meer dan ik nog van kon dromen.
Do believe the hype! (En hopelijk tot in 2027)
Als er iets al sinds jonge tiener op je bucketlist staat, dan bestaat de kans wel eens dat de uiteindelijke ervaring van het gebeuren en het opgebouwde beeld in jouw hoofd niet overeenkomen. Blij om mee te delen dat dit hier niet het geval was, zo veel meer dan ik nog van kon dromen.
Do believe the hype! (En hopelijk tot in 2027
)
Mooi samengevat! Wat je hier zegt, is ook een geluid dat ik van nog veel andere mensen heb gehoord. Je leest talloze verslagen, je hoort elke bezoeker lyrisch zijn, je ziet al die beelden, en dan probeer je de extreem hoge verwachtingen te temperen door te veronderstellen dat het allemaal wel wat opgeklopt zal zijn. Maar dan ga je en overtreft het gewoon alles, er is toch echt niets mooier dan dat? Believe the hype!
(ja, ik zit nog steeds in mijn post festival blues, waarom?)
(ja, ik zit nog steeds in mijn post festival blues, waarom?)
Helemaal eens. Ik zit nog steeds in een nageniet fase van Glastonbury. We hebben met elkaar daar wat unieks meegemaakt en elke keer als ik het vertel aan iemand komen weer andere herinneringen boven. Alle livemuziek die ik deze zomer zie voelt als een mooie bonus.
Als ik terug kijk is hetgene waar ik me vooraf het meest aan ergerde eigenlijk de grootste zegen geweest. En staat ook voor de geest van Glastonbury: ontdekking en verrassing, loskomen. Ik verbaasde me altijd over hoe laat pas de line-up kwam, zeker de losse stages. Want he, hoe kan je je dan fatsoenlijk voorbereiden en verdiepen in de artiesten? Maar ipv vervelend was het juist bevrijdend. Maar vooral: de maanden naar het festival toe ben je al heerlijk aan het hypen met de groep en je verheugen waar bij andere festivals 2 maanden van tevoren het blokkenschema klaar is en je eigenlijk al precies weet wat je gaat doen. Met al die secret sets erbij ben je op Glasto zelf nog bezig met de opties en dit voelt als een rijk gevoel. Een gigantisch terrein met veel muziek en veel ontdekking die voor je open ligt.
In 2027 (ja ik wil sowieso terug, zelfs de misses!) Wil ik me nog minder laten leiden door wat ik perse wil gaan zien en me nog meer laten leiden door wat Glasto me op het moment te bieden heeft. Ik kijk er nu al naar uit
