Hahaha, ja, zo'n contextloos filmpje doet het volledig eer aan.
@Brian kan onderstrepen dat het een leuk moment was.Voor Samson met Sex on Fire zou ik ook tekenen trouwens.
UK Glastonbury 2025
- Onderwerp starter Thisso
- Startdatum
@Brian kan onderstrepen dat het een leuk moment was.Voor Samson met Sex on Fire zou ik ook tekenen trouwens.
Haha, ik zet het zeker niet op 1 in mijn lijstje of überhaupt in mijn lijstje, want dat hou ik meestal toch muzikaal. Maar ik heb wel genoten en gelachen en ben heel blij dat ik ervoor heb gekozen hier naartoe te gaan.Hahaha, ja, zo'n contextloos filmpje doet het volledig eer aan.
Voor Samson met Sex on Fire zou ik ook tekenen trouwens.
Moooooooooooh, Gertjeeeeeeeee, jouw sax is airfryer!!!Hahaha, ja, zo'n contextloos filmpje doet het volledig eer aan.
Voor Samson met Sex on Fire zou ik ook tekenen trouwens.
Taskmaster is altijd geweldige TV, ik weet niet of ik er op een festival heen zou gaan maar wel heel leuk om te lezen dat het zo de moeite waard is geweest. Wel een mooie afwisseling ten opzichte van alle muzikale programma's, en ook tekenend voor wat ik van Glastonbury meekrijg dat ze zomaar even een live show programmeren van een TV programma van dit kaliber, in een redelijk klein tentje zo te zien? Heel tof
net t optreden van Neil Young pas gezien.
Show 0
uiterlijk 0
dansen 0
grappige dingetjes 0
stem hij staat nou niet bekend om zn geweldige stem, maar ik geloof ieder woord wat hij zingt
optreden, mijn god wat was dat vet, geen seconde verveelt, dit is zoals een rock show moet zijn.
en ja ik kan me heel goed voorstellen dat er hopen mensen zijn die t helemaal nx vinden.
maar ik ben een man van 53, en ik vond dit 100 x gaver dan t volgende dat ik opgenomen had
Charlie xcx
eh ik weet echt niet hoe ik dit moet omschrijven.
ik zie 1 vrouw op t podium staan, uiteraard bijna ( niet functioneel) naakt.
ze danst, of ja dansen, heel veel idee zit er niet achter
een band zie ik niet, achtergrondzangeressen ook niet.
toch hoor ik heel veel geluid,
ook op de momenten dat ze haar microfoon niet voor haar mond houdt.
eigenlijk gebeurd er helemaal niets...... dat is de beste omschrijving.
en alles klinkt nog t meeste als een technofeest
ik snap t niet, ik snap t gewoon echt niet, als je dit uur een dj set had genoemd, had ik t ook geloofd.
kan iemand me uitleggen wat er nou leuk is aan Charlie XCX???
ik heb nu Douchie opstaan, daar gebeurd tenminste wat op t podium.
ik vond zelfs tate mcrae nog leuker dan charlie xcx
ik ben echt heel erg in de war, brat summer? ik vraag me af wie dit concept heeft bedacht en vooral: hoe kan t dat hordes mensen dit leuk vinden???
Show 0
uiterlijk 0
dansen 0
grappige dingetjes 0
stem hij staat nou niet bekend om zn geweldige stem, maar ik geloof ieder woord wat hij zingt
optreden, mijn god wat was dat vet, geen seconde verveelt, dit is zoals een rock show moet zijn.
en ja ik kan me heel goed voorstellen dat er hopen mensen zijn die t helemaal nx vinden.
maar ik ben een man van 53, en ik vond dit 100 x gaver dan t volgende dat ik opgenomen had
Charlie xcx
eh ik weet echt niet hoe ik dit moet omschrijven.
ik zie 1 vrouw op t podium staan, uiteraard bijna ( niet functioneel) naakt.
ze danst, of ja dansen, heel veel idee zit er niet achter
een band zie ik niet, achtergrondzangeressen ook niet.
toch hoor ik heel veel geluid,
ook op de momenten dat ze haar microfoon niet voor haar mond houdt.
eigenlijk gebeurd er helemaal niets...... dat is de beste omschrijving.
en alles klinkt nog t meeste als een technofeest
ik snap t niet, ik snap t gewoon echt niet, als je dit uur een dj set had genoemd, had ik t ook geloofd.
kan iemand me uitleggen wat er nou leuk is aan Charlie XCX???
ik heb nu Douchie opstaan, daar gebeurd tenminste wat op t podium.
ik vond zelfs tate mcrae nog leuker dan charlie xcx
ik ben echt heel erg in de war, brat summer? ik vraag me af wie dit concept heeft bedacht en vooral: hoe kan t dat hordes mensen dit leuk vinden???
Laatst bewerkt:
Ieder zijn eigen ding natuurlijk. Ik verkies Neil Young ook boven Charli XCX. Toch kijk ik er nog erg uit om die laatste te zien. Waarom?net t optreden van Neil Young pas gezien.
Show 0
uiterlijk 0
dansen 0
grappige dingetjes 0
stem hij staat nou niet bekend om zn geweldige stem, maar ik geloof ieder woord wat hij zingt
optreden, mijn god wat was dat vet, geen seconde verveelt, dit is zoals een rock show moet zijn.
en ja ik kan me heel goed voorstellen dat er hopen mensen zijn die t helemaal nx vinden.
maar ik ben een man van 53, en ik vond dit 100 x gaver dan t volgende dat ik opgenomen had
Charlie xcx
eh ik weet echt niet hoe ik dit moet omschrijven.
ik zie 1 vrouw op t podium staan, uiteraard bijna ( niet functioneel) naakt.
ze danst, of ja dansen, heel veel idee zit er niet achter
een band zie ik niet, achtergrondzangeressen ook niet.
toch hoor ik heel veel geluid,
ook op de momenten dat ze haar microfoon niet voor haar mond houdt.
eigenlijk gebeurd er helemaal niets...... dat is de beste omschrijving.
en alles klinkt nog t meeste als een technofeest
ik snap t niet, ik snap t gewoon echt niet, als je dit uur een dj set had genoemd, had ik t ook geloofd.
kan iemand me uitleggen wat er nou leuk is aan Charlie XCX???
ik heb nu Douchie opstaan, daar gebeurd tenminste wat op t podium.
ik vond zelfs tate mcrae nog leuker dan charlie xcx
ik ben echt heel erg in de war, brat summer? ik vraag me af wie dit concept heeft bedacht en vooral: hoe kan t dat hordes mensen dit leuk vinden???
1. Die tracks zijn gewoon erg goed, al vind ik de ene sterker dan de andere.
2. Volgens mij is het gevoel en energie in het publiek bij een show van haar hartstikke goed, hoog en vet.
3. De happening (beetje zwak argument, maar soms is het ook gewoon leuk om een hype op het moment van de hype te zien, al is het sit jaar natuurlijk een jaartje te laat telt het nog wel een beetje).
4. Attitude. Hier heb ik zelf minder mee maar ik kan me voorstellen dat mensen zich helemaal verliezen in haar attitude en zich zelf ook zo kleden en door een optreden nog meer in dat moment komen.
Ik ga bezig met mijn verslag van Glastonbury. Het wordt denk zondag, want ik wil er echt even goed voor zitten en heb niet veel eerder tijd. Ik heb me bijna nog nooit zo verheugd op een verslagje hier tikken.
Ik bedacht me laatst nog iets. Ik heb nog nooit zoveel gelopen op een festival. 5 dagen lang minimaal 25000 stappen per dag. Op heuvelachtig terrein. Je zou denken dat je dan gesloopt bent en amper meer kan staan bij de shows. De waarheid is eigenlijk precies andersom. Ik heb nog nooit zo weinig last van voeten, benen en rug tijdens shows gehad als op Glastonbury.
En eigenlijk is dat logisch. Juist van het lange staan gaan benen en rug verzuren, door het vele lopen blijft de bloedsomloop goed gaan en de spieren warm. Dus eigenlijk is de truc voor fitte shows precies het tegenovergestelde van wat je denkt, even een extra ronde doorlopen.
En eigenlijk is dat logisch. Juist van het lange staan gaan benen en rug verzuren, door het vele lopen blijft de bloedsomloop goed gaan en de spieren warm. Dus eigenlijk is de truc voor fitte shows precies het tegenovergestelde van wat je denkt, even een extra ronde doorlopen.
Ik was op dag twee al gesloopt van al dat lopen haha. Vooral omdat die grond met die snippers vaak vrij onevenwichtig wandelen is.
Ook wij hadden dit jaar onze eerste Glastonbury! Maar wauw, wat een ervaring. Ik ben de hele week al aan het nagenieten!
Het begon allemaal wat spannend, want PostNL had besloten om onze tickets niet af te leveren, maar naar wat mailverkeer met SeeTickets (elke keer reactie binnen 24h) werd al snel geregeld dat er nieuwe tickets voor ons klaar lagen bij de international ticket office. Onze tickets daar op woensdagochtend opgehaald waarna we de volgeladen Forst Fiesta waarin we met zijn vieren zaten konden gaan legen en de bolderkar konden gaan volladen om aan te gaan sluiten in de rij voor de ingang. In de rij had iedereen er al veel zin in en met veel mensen gesproken en het woord 'patchwork' was regelmatig gevallen. Ook werd ons nogmaals op het hart gedrukt om niet te veel elke dag in te plannen omdat het onmogelijk was om dat allemaal te gaan zien omdat het zo druk zou zijn. Wel eventjes in de rij gestaan want mijn six-packje Foster was leeg, maar het weer was uitmuntend dus dat viel allemaal wel mee.
Ook onze buren hadden wel zin om lekker te ouwehoeren dus ook bij de tent werd het al gauw gezellig. Ook vroeg de buurman of wij hem even wilde helpen met de tent opzetten in ruil voor een sl****lpuntje. Nou was dat laatste niet nodig, maar hebben we hem toch even geholpen met de tent opzetten. Dus de toon was al vroeg gezet. Op woensdag vooral lekker rondgestruind en alle indrukken op ons af laten komen, want wauw wat is er veel te zien, en nogmaals wat is iedereen vriendelijk. Dit is toch heel anders dan hoe ik andere festivals af en toe ervaar, waar iedereen toch wat meer met zichzelf bezig is. Her en der in wat barretjes geweest, wat gedronken, beetje gedansd en indrukken verwerkt. Ook was het even wennen aan 'one scoop per poop'.
Op donderdag veelal genoten van het randprogramma zoals theatershows en trialbikers maar ook een heerlijk potje minigolf gedaan. 's Avonds gestart bij de Levels met Job Jobse b2b Confidence man, as job gets always the job done. Bij de tent nog voor een laatste keer onze clashfinder bijgewerkt voor de vrijdag, want ook op donderdag hadden we nog aardig wat tips gekregen.
Vrijdag op tijd op, want Lorde in de Woodsies en zoals bij vele festivals moet je toch ruimschoots aanwezig zijn om nog een aardig plekje te bemachtigen. Dit ging in dit geval voor de show van Lorde wel op, maar eigenlijk helemaal niet voor de rest van het festival. 25 minuutjes van te voren kon je bij de meeste acts nog een prima plek krijgen. Super show, en daarna was het wachten tot Fat Dog bij de Woodsies met een intermezzo van Myles Smith, die ons positief heeft verrast. Ik heb altijd als doel om tijdens een festival minimaal één moshpit te lopen, en dit was dus op vrijdag rond 14h al gelukt bij Fat Dog. Erg goede show! Gevolgd door Wet Leg, wat mij persoonlijk wat tegenviel. Maar ook hier waren we 25 minuutjes van te voren en konden nog in het voorvak. De rest van de dag Alanis Morissette, Maribou State en Romy in de Dragenfly. Genoten.
Zaterdag, wederom genoten. Voor ons een Pyramid dagje. Kaiser Chiefs, the script (stukje), John Fogerty, Pulp, Ray en even een uitstapje gemaakt naar de Woodsies voor Fcukers en Other voor Charli. Bij John Fogerty voor het eerst mijn telefoon erbij gepakt om een filmpje te maken om mijn ouders even op de hoogte te brengen. Ook mooi op te zien dat zo'n man op zijn 80ste met twee zonen op Glastonbury (spreek uit: Gléstonberrie) speelt, en nog steeds idolaat is van zijn vrouw Julie. Ook weer een fantastische dag. 's Nachts naar de south-east corner geweest en weer onder de indruk van de visuals en alle stages. Erg genoten van Fat Boy Slim met een gastoptreden van Donald Tr.
Zondag = Park dag. Na alle dagen vele stappen zetten bult op, bult af, en de korte nachtjes raakte bij ons de tank ook iets leger. We zijn die dag wat later begonnen dan op vrijdag en zaterdag en begonnen bij Royel Otis, gevolgd door Girl in Red. Daarna heerlijk een paar IPA'tjes gedronken op de bult in het zonnetje en een potje gekaart met Kae Tempest op de achtergrond. Zondag 19:35 The Park Stage, dit was toch wel een van de shows waar ik erg zin in had. Future Islands, naar mijn mening hadden zij het beste album van 2024 met de People who aren't there anymore. Super om te zien hoeveel energie Samuel op het podium gooit en hoe lekker hij aan het dansen is. Hij dans toch wel een beetje zoals ik zou dansen als ik 100% zeker van ben dat niemand mij kan zien. Super genoten en toch zo al mijn doelen van Glastonbury afgetikt! De zondag bij de Pyramid stage afgesloten met Olivia. Daarna nog even door naar de San Remo want dat lag op de weg naar onze tent, en Job was daar aan het draaien. Wij hadden allen onze Glastonbury doelen bereikt, alleen één vriend had als doel nog met iemand zoenen. Dat was hem helaas niet gegund, maar vrienden helpen elkaar en hebben we toch even steen papier schaar gedaan en heeft een van ons zich toch mogen opofferen. Uiteindelijk een mooie afsluiting voor Glastonbury en zoals altijd, job gets the job done!
Excuses voor het lange verslag en ik heb al zoveel weggelaten.... Maar, wij gaan zeker een keer terug. Eindelijk nog een festival waar overdag echt diverse en leuke bands spelen en niet alles overgenomen wordt door EDM. Hoogtepuntje is toch wel de secret set van Pulp, fantastisch! Ook viel mij de drukte erg mee. Je kunt makkelijk een stuk of vier a vijf shows elke dag opschrijven die je graag wilt zien!
Super festival en ervaring, en ik ga nog een extra weekje nagenieten!
Het begon allemaal wat spannend, want PostNL had besloten om onze tickets niet af te leveren, maar naar wat mailverkeer met SeeTickets (elke keer reactie binnen 24h) werd al snel geregeld dat er nieuwe tickets voor ons klaar lagen bij de international ticket office. Onze tickets daar op woensdagochtend opgehaald waarna we de volgeladen Forst Fiesta waarin we met zijn vieren zaten konden gaan legen en de bolderkar konden gaan volladen om aan te gaan sluiten in de rij voor de ingang. In de rij had iedereen er al veel zin in en met veel mensen gesproken en het woord 'patchwork' was regelmatig gevallen. Ook werd ons nogmaals op het hart gedrukt om niet te veel elke dag in te plannen omdat het onmogelijk was om dat allemaal te gaan zien omdat het zo druk zou zijn. Wel eventjes in de rij gestaan want mijn six-packje Foster was leeg, maar het weer was uitmuntend dus dat viel allemaal wel mee.
Ook onze buren hadden wel zin om lekker te ouwehoeren dus ook bij de tent werd het al gauw gezellig. Ook vroeg de buurman of wij hem even wilde helpen met de tent opzetten in ruil voor een sl****lpuntje. Nou was dat laatste niet nodig, maar hebben we hem toch even geholpen met de tent opzetten. Dus de toon was al vroeg gezet. Op woensdag vooral lekker rondgestruind en alle indrukken op ons af laten komen, want wauw wat is er veel te zien, en nogmaals wat is iedereen vriendelijk. Dit is toch heel anders dan hoe ik andere festivals af en toe ervaar, waar iedereen toch wat meer met zichzelf bezig is. Her en der in wat barretjes geweest, wat gedronken, beetje gedansd en indrukken verwerkt. Ook was het even wennen aan 'one scoop per poop'.
Op donderdag veelal genoten van het randprogramma zoals theatershows en trialbikers maar ook een heerlijk potje minigolf gedaan. 's Avonds gestart bij de Levels met Job Jobse b2b Confidence man, as job gets always the job done. Bij de tent nog voor een laatste keer onze clashfinder bijgewerkt voor de vrijdag, want ook op donderdag hadden we nog aardig wat tips gekregen.
Vrijdag op tijd op, want Lorde in de Woodsies en zoals bij vele festivals moet je toch ruimschoots aanwezig zijn om nog een aardig plekje te bemachtigen. Dit ging in dit geval voor de show van Lorde wel op, maar eigenlijk helemaal niet voor de rest van het festival. 25 minuutjes van te voren kon je bij de meeste acts nog een prima plek krijgen. Super show, en daarna was het wachten tot Fat Dog bij de Woodsies met een intermezzo van Myles Smith, die ons positief heeft verrast. Ik heb altijd als doel om tijdens een festival minimaal één moshpit te lopen, en dit was dus op vrijdag rond 14h al gelukt bij Fat Dog. Erg goede show! Gevolgd door Wet Leg, wat mij persoonlijk wat tegenviel. Maar ook hier waren we 25 minuutjes van te voren en konden nog in het voorvak. De rest van de dag Alanis Morissette, Maribou State en Romy in de Dragenfly. Genoten.
Zaterdag, wederom genoten. Voor ons een Pyramid dagje. Kaiser Chiefs, the script (stukje), John Fogerty, Pulp, Ray en even een uitstapje gemaakt naar de Woodsies voor Fcukers en Other voor Charli. Bij John Fogerty voor het eerst mijn telefoon erbij gepakt om een filmpje te maken om mijn ouders even op de hoogte te brengen. Ook mooi op te zien dat zo'n man op zijn 80ste met twee zonen op Glastonbury (spreek uit: Gléstonberrie) speelt, en nog steeds idolaat is van zijn vrouw Julie. Ook weer een fantastische dag. 's Nachts naar de south-east corner geweest en weer onder de indruk van de visuals en alle stages. Erg genoten van Fat Boy Slim met een gastoptreden van Donald Tr.
Zondag = Park dag. Na alle dagen vele stappen zetten bult op, bult af, en de korte nachtjes raakte bij ons de tank ook iets leger. We zijn die dag wat later begonnen dan op vrijdag en zaterdag en begonnen bij Royel Otis, gevolgd door Girl in Red. Daarna heerlijk een paar IPA'tjes gedronken op de bult in het zonnetje en een potje gekaart met Kae Tempest op de achtergrond. Zondag 19:35 The Park Stage, dit was toch wel een van de shows waar ik erg zin in had. Future Islands, naar mijn mening hadden zij het beste album van 2024 met de People who aren't there anymore. Super om te zien hoeveel energie Samuel op het podium gooit en hoe lekker hij aan het dansen is. Hij dans toch wel een beetje zoals ik zou dansen als ik 100% zeker van ben dat niemand mij kan zien. Super genoten en toch zo al mijn doelen van Glastonbury afgetikt! De zondag bij de Pyramid stage afgesloten met Olivia. Daarna nog even door naar de San Remo want dat lag op de weg naar onze tent, en Job was daar aan het draaien. Wij hadden allen onze Glastonbury doelen bereikt, alleen één vriend had als doel nog met iemand zoenen. Dat was hem helaas niet gegund, maar vrienden helpen elkaar en hebben we toch even steen papier schaar gedaan en heeft een van ons zich toch mogen opofferen. Uiteindelijk een mooie afsluiting voor Glastonbury en zoals altijd, job gets the job done!
Excuses voor het lange verslag en ik heb al zoveel weggelaten.... Maar, wij gaan zeker een keer terug. Eindelijk nog een festival waar overdag echt diverse en leuke bands spelen en niet alles overgenomen wordt door EDM. Hoogtepuntje is toch wel de secret set van Pulp, fantastisch! Ook viel mij de drukte erg mee. Je kunt makkelijk een stuk of vier a vijf shows elke dag opschrijven die je graag wilt zien!
Super festival en ervaring, en ik ga nog een extra weekje nagenieten!
Dag 1 en 2 al kort beschreven, dus ik pak hem op vanaf dag 3.
Iets minder lekker wakker geworden dan normaal want mijn luchtbed is lek gegaan. Gelukkig met opblazen wel +- een halfuur prima, dus in slaap vallen lukt dan wel en als je eenmaal slaapt dan gaat het goed. In de ochtend wordt je alleen iets gebroken wakker, maar priem. Ik denk dat het tevens de eerste keer ooit is dat ik een alarm had gezet om zeker weten op tijd voor ene optreden te zijn. Eerder uit de tent dan 9:30 gelukkig, dus geen stress. Rustig koffietje gemaakt en ontbijtje gegeten en toen met een versnapering en extra biertje naar de Woodsies voor een goede Lorde plek. Ik kwam daar rond 10u en toen stonden er al veel mensen te wachten aan de zijkanten van de tent want die was nog niet vrijgegeven. Wat gepraat en stiekem voetje voor voetje naar voren schuifelen richting de stewards met ons allen totdat we mochten. Mooie plek, ongeveer 3 rij midden vooraan te pakken gekregen dus helemaal happy. Toen een uur kort wachten want met allemaal gelijkgestemden uit verschillende landen dus lekker gekletst voordat het tijd was voor toch wel het hoogtepunt van het festival, Lorde. 2x eerder gezien, maar nooit op zo'n goede plek en al helemaal niet bij zo'n bijzondere show. Gewoon om half 12 's ochtends een albumrelease van een van mijn favo artiesten zien, afgetopt met Ribs en Green Light! Sfeer was ook zo lekker. Nieuwe album beviel me bij die "luisterbeurt" ook heel goed, beleefde het echt ten volste. na dit optreden ook zo in een roes dat ik heb besloten weer even terug bij de tent te gaan zitten, wou even ontnuchteren.
Vanaf de tent een beetje Supergrass meegekregen, maar daar was ik met de gedachten echt niet bij en daarna via het veld bij the Other waar Rizzle Kicks prima het laatste nummer aan het spelen was naar The Park gelopen. The Park was voor mijn tent een redelijke uithoek met toch wel een dikke 20 min lopen. Maar in de volle zon had ik wel zin in de combi Jalen Ngonda en Faye Webster. Die eerste vanuit een lekkere schaduwplek gezien want het was warm en ik was al licht verbrand. De tweede met een ijskoffie linksvoor gezien wat een heerlijk loom optreden was. Hierna had ik niet heel veel op het programma staan, dus via de theatervelden naar de Acoustic gegaan. Daar speelde Billie Marten wat prima klonk maar niet bijzonder. Klein stukje En Vogue gezien wat wel geinig was maar ook goed gedateerd voelde. Spanning om het niet te missen werd steeds meer dus halverwege naar de Cabaret tent gegaan.
In de Cabaret tent speelde Mawaan Rizwan met humoristische liedjes wat wel leuk was en daarna Jazz Emu wat eigenlijk niet echt wat was. Maar daarna Taskmaster, die toch wel zorgde voor een behoorlijke clash in mijn schema met Alanis Morrisette. Geen spijt dat ik hiervoor heb gekozen, vooral niet toen James Acaster een van de kandidaten bleek te zijn. Kapot gelachen.
Hierna op mijn gevoel af gegaan en ik had meer zin in The Searchers dan Biffy, dus een klein halfuur van een emotionele laatste set ooit van The Searchers gezien. Heel sentimenteel, heel oudbollig, heel schattig, maar ook goed qua uitvoering. Ze sloten af met een greatest hits medley, dus ondanks dat ze Sweets For My Sweet al hadden gespeeld, heb ik deze alsnog kunnen meezingen. Daarna voor mijzelf bewezen dat de afstanden op Glasto wel meevielen want terug naar de Pyramid om vrienden te meeten en alsnog een goed stuk Many Of Horror van Biffy Clyro stond op het overzicht 20 minuten voor, maar binnen 10 minuten was het goed te doen (zonder drukte).
Verschillende opties, ben gegaan voor Anohni, want ik had wel zin in iets emotioneels. Via het veld van The Other weer gegaan en even blijven staan om 2 nummers van Loyle Carner mee te pakken. Zag er goed uit! Maar ook doorgelopen en op een mooie plek Anohni gezien. Niet erg op ingeluisterd, maar het was een mooie show met tussen elk nummer zo ongeveer een fragment van een professor of iemand die begaan was met de staat van de wereld en het koraal in het bijzonder. Na een uur lang de verschrikkingen te hebben gehoord waar het koraal onder leidt werd ons vanaf het podium verteld "The coral is like the city of Gaza, Gaza is like the coral now." waarbij veel mensen in het publiek in tranen barsten.
Na deze emotionele mokerslag was het tijd om af te dansen. Eerst bij de Arcadia met die schitterende libelle die echt voor een insane decoratie zorgt. Daarna nog even bij de IIcon en vervolgens naar de Shangrila. Bij de laatste even net buiten de area op een heuvel gaan liggen, per ongeluk in slaap gevallen en toen ik wakker werd was er een rij om de area weer in te gaan voor Example. Daar had ik, met ook een drukke wandeling van een half uur in het vooruitschiet geen zin in, dus naar de tent gestrompeld.
24.357 stappen.
Dag 2 en 3 komen nog, net zoals een stukje over eten en sfeer en dergelijke.
Iets minder lekker wakker geworden dan normaal want mijn luchtbed is lek gegaan. Gelukkig met opblazen wel +- een halfuur prima, dus in slaap vallen lukt dan wel en als je eenmaal slaapt dan gaat het goed. In de ochtend wordt je alleen iets gebroken wakker, maar priem. Ik denk dat het tevens de eerste keer ooit is dat ik een alarm had gezet om zeker weten op tijd voor ene optreden te zijn. Eerder uit de tent dan 9:30 gelukkig, dus geen stress. Rustig koffietje gemaakt en ontbijtje gegeten en toen met een versnapering en extra biertje naar de Woodsies voor een goede Lorde plek. Ik kwam daar rond 10u en toen stonden er al veel mensen te wachten aan de zijkanten van de tent want die was nog niet vrijgegeven. Wat gepraat en stiekem voetje voor voetje naar voren schuifelen richting de stewards met ons allen totdat we mochten. Mooie plek, ongeveer 3 rij midden vooraan te pakken gekregen dus helemaal happy. Toen een uur kort wachten want met allemaal gelijkgestemden uit verschillende landen dus lekker gekletst voordat het tijd was voor toch wel het hoogtepunt van het festival, Lorde. 2x eerder gezien, maar nooit op zo'n goede plek en al helemaal niet bij zo'n bijzondere show. Gewoon om half 12 's ochtends een albumrelease van een van mijn favo artiesten zien, afgetopt met Ribs en Green Light! Sfeer was ook zo lekker. Nieuwe album beviel me bij die "luisterbeurt" ook heel goed, beleefde het echt ten volste. na dit optreden ook zo in een roes dat ik heb besloten weer even terug bij de tent te gaan zitten, wou even ontnuchteren.
Vanaf de tent een beetje Supergrass meegekregen, maar daar was ik met de gedachten echt niet bij en daarna via het veld bij the Other waar Rizzle Kicks prima het laatste nummer aan het spelen was naar The Park gelopen. The Park was voor mijn tent een redelijke uithoek met toch wel een dikke 20 min lopen. Maar in de volle zon had ik wel zin in de combi Jalen Ngonda en Faye Webster. Die eerste vanuit een lekkere schaduwplek gezien want het was warm en ik was al licht verbrand. De tweede met een ijskoffie linksvoor gezien wat een heerlijk loom optreden was. Hierna had ik niet heel veel op het programma staan, dus via de theatervelden naar de Acoustic gegaan. Daar speelde Billie Marten wat prima klonk maar niet bijzonder. Klein stukje En Vogue gezien wat wel geinig was maar ook goed gedateerd voelde. Spanning om het niet te missen werd steeds meer dus halverwege naar de Cabaret tent gegaan.
In de Cabaret tent speelde Mawaan Rizwan met humoristische liedjes wat wel leuk was en daarna Jazz Emu wat eigenlijk niet echt wat was. Maar daarna Taskmaster, die toch wel zorgde voor een behoorlijke clash in mijn schema met Alanis Morrisette. Geen spijt dat ik hiervoor heb gekozen, vooral niet toen James Acaster een van de kandidaten bleek te zijn. Kapot gelachen.
Hierna op mijn gevoel af gegaan en ik had meer zin in The Searchers dan Biffy, dus een klein halfuur van een emotionele laatste set ooit van The Searchers gezien. Heel sentimenteel, heel oudbollig, heel schattig, maar ook goed qua uitvoering. Ze sloten af met een greatest hits medley, dus ondanks dat ze Sweets For My Sweet al hadden gespeeld, heb ik deze alsnog kunnen meezingen. Daarna voor mijzelf bewezen dat de afstanden op Glasto wel meevielen want terug naar de Pyramid om vrienden te meeten en alsnog een goed stuk Many Of Horror van Biffy Clyro stond op het overzicht 20 minuten voor, maar binnen 10 minuten was het goed te doen (zonder drukte).
Verschillende opties, ben gegaan voor Anohni, want ik had wel zin in iets emotioneels. Via het veld van The Other weer gegaan en even blijven staan om 2 nummers van Loyle Carner mee te pakken. Zag er goed uit! Maar ook doorgelopen en op een mooie plek Anohni gezien. Niet erg op ingeluisterd, maar het was een mooie show met tussen elk nummer zo ongeveer een fragment van een professor of iemand die begaan was met de staat van de wereld en het koraal in het bijzonder. Na een uur lang de verschrikkingen te hebben gehoord waar het koraal onder leidt werd ons vanaf het podium verteld "The coral is like the city of Gaza, Gaza is like the coral now." waarbij veel mensen in het publiek in tranen barsten.
Na deze emotionele mokerslag was het tijd om af te dansen. Eerst bij de Arcadia met die schitterende libelle die echt voor een insane decoratie zorgt. Daarna nog even bij de IIcon en vervolgens naar de Shangrila. Bij de laatste even net buiten de area op een heuvel gaan liggen, per ongeluk in slaap gevallen en toen ik wakker werd was er een rij om de area weer in te gaan voor Example. Daar had ik, met ook een drukke wandeling van een half uur in het vooruitschiet geen zin in, dus naar de tent gestrompeld.
24.357 stappen.
Dag 2 en 3 komen nog, net zoals een stukje over eten en sfeer en dergelijke.
Noord-Ierse rapgroep Kneecap niet vervolgd voor uitspraken tijdens Glastonbury
De Britse politie gaat de leden van Kneecap niet vervolgen voor uitspraken tijdens hun Glastonbury-optreden. De Noord-Ierse rapgroep liet zich op 28 juni onder meer negatief uit over de Britse premier Keir Starmer.
www.nu.nl
Ze hebben toch echt alleen 'fuck Keir Starmer' geroepen of ben ik nou gekNoord-Ierse rapgroep Kneecap niet vervolgd voor uitspraken tijdens Glastonbury
De Britse politie gaat de leden van Kneecap niet vervolgen voor uitspraken tijdens hun Glastonbury-optreden. De Noord-Ierse rapgroep liet zich op 28 juni onder meer negatief uit over de Britse premier Keir Starmer.
Laatst bewerkt:
Ik kom op Reddit best veel berichten tegen dat de volgende Glasto editie pas 2028 zou zijn ivm de gezondheid van de grote baas. Ik vind dit zelf echt heel lastig te geloven maar zie het nu al dusdanig vaak voorbij komen dat er meer aan de hand lijkt te zijn.
Lijkt me heel straf als ze daar nu al over zouden beslissen. Michael is natuurlijk een icoon dus als dat moment ooit aanbreekt, zal dat natuurlijk heel tragisch zijn, maar daarvoor een editie annuleren lijkt me wel heel bijzonder en eigenlijk zelfs onlogisch. Ik kan me eerder voorstellen dat de editie na zijn overlijden één groot eerbetoon wordt aan zijn legacy. Uiteindelijk speelt Michael al jaren een louter symbolische rol en hebben Emily en haar team de touwtjes in handen, dus het is ook niet dat het festival plots een stuurloos schip wordt zonder hem.
Ja 100% met je eens. Kan het ook moeilijk geloven. Houdt je team maar eens bij elkaar over die twee jaar bijvoorbeeld.
Glastonbury 2025
Zoals beloofd, toch nog enkele woorden over deze editie. Ook dit jaar valt er weer veel te zeggen maar sta mij toe om niet al te uitgebreid in te gaan op de muzikale aspecten van alle artiesten die ik heb gezien. Maar omdat het hier uiteindelijk toch een muziekforum is en de andere zaken daarrond soms moeilijk met woorden te beschrijven zijn, hier toch een overzicht van de optredens die ik zag. Heb ook gewoon te weinig beeldmateriaal om er iets moois van te maken dus dit zal het zijn.
Woensdag:
Mijn favoriete editie van de drie die ik ondertussen al deed. En kwam dat door de muziek? Bwa, ik zag dit jaar uiteindelijk niet per se meer memorabele concerten dan de vorige keren. De programmering op de Pyramid en Other is ook nog steeds [redacted], ik zag daar uiteindelijk drieënhalve show en dat had er even goed maar eentje kunnen zijn. Begrijp me niet verkeerd, Glastonbury is in de essentie nog steeds een muziekfestival, zowel naar de buitenwereld toe als op het terrein zelf. Maar de echte ziel van het festival zit in een miljoen andere aspecten en ik denk dat ik dat dit jaar voor het eerst écht begreep. De eerste keer zag ik het al maar was het te overweldigend om het volledig te begrijpen, de tweede keer kreeg ik dieper inzicht en vroeg ik me af of het nu echt magie was of gewoon circus, en nu de derde keer vielen voor mij alle puzzelstukjes in elkaar.
Glasto is ‘s nachts aan een kampvuur zitten in de Green Fields.
Glasto is een WOII-veteraan met een tank over een Tesla laten rijden en die dan neerplempen midden in de South East Corner.
Glasto is kritiek krijgen op de drukte en het jaar nadien minder tickets verkopen.
Glasto is de gezichten zien van first-timers.
Glasto is een slechte dag hebben en dan Pulp, Beth Gibbons en Doechii zien en het geloof in livemuziek terugvinden.
Glasto is menselijke imperfectie.
Glasto is een jurk met roze bloemen op.
Glasto is Bob Vylan.
En Glasto is vooral de energie en kracht die het aan het publiek geeft en na het festival wordt meegedragen naar ‘de echte wereld’.
Om een heleboel redenen was ik dit jaar eigenlijk helemaal niet in de goede mindset om naar het festival te gaan. Getwijfeld om mee te doen met de sale, getwijfeld om mijn ticket terug te geven in de resale en tot op de laatste minuut getwijfeld om effectief naar de UK te vertrekken. Maar wat heeft dat toch goed uitgepakt. We zijn nu een maand verder en voel nog steeds elke dag de positieve impact: ik heb enkele positieve gewoontes opgepikt, ik voel mij helderder, ik ben lid geworden van de PVDA (de Belgische welteverstaan), ik heb contact gelegd met enkele oude vrienden en ik sta op het punt om mij terug in te schrijven in de muziekschool.
Glastonbury is in 2025 belangrijker dan ooit. Het festival brengt connectie en dat is misschien wel het meest waardevolle goedje tegenwoordig. Dat je er dan ook elk jaar nog een handjevol memorabele shows kan zien, is een erg mooie bonus. En de paar kleine kritiekpunten die ik zou kunnen bedenken, schuif ik dan met plezier even onder de mat. Vorige jaren schreef ik steeds in mijn verslag dat ik nog niet zeker wist of ik wel zou terugkeren, maar daar ga ik deze keer niet onnozel over doen. Ik zie jullie graag allemaal op de farm in 2027!
Zoals beloofd, toch nog enkele woorden over deze editie. Ook dit jaar valt er weer veel te zeggen maar sta mij toe om niet al te uitgebreid in te gaan op de muzikale aspecten van alle artiesten die ik heb gezien. Maar omdat het hier uiteindelijk toch een muziekforum is en de andere zaken daarrond soms moeilijk met woorden te beschrijven zijn, hier toch een overzicht van de optredens die ik zag. Heb ook gewoon te weinig beeldmateriaal om er iets moois van te maken dus dit zal het zijn.
Woensdag:
- Rond de middag op Darble tentje opzetten, acclimatiseren, chillen in het bos, vrienden ontmoeten en een openingsshow die technisch gezien indrukwekkend was maar in het water viel want geen geluid.
- Tengger. Wierook in mijn gezicht.
- Native James. Hard hoor. Veel energie, een bassist die je zo uit een hardcore band kunt plukken en toppubliek in een heerlijke pit zo vroeg op de dag.
- Hinako Omori. Mooie ambient die erg genietbaar was als je op het kleine lapje grond kon zitten waar er geen praters waren.
⣎⡇ꉺლ༽இ•̛)ྀ◞ ༎ຶ ༽ৣৢ؞ৢ؞ؖ ꉺლ. Uiteraard wist iedereen dat dit Four Tet was. Tree Stage nog nooit zo druk gezien dus maar een kwartiertje gebleven.
- Ziplock. Saxofoniste van Fat Dog maakt punky electropop met twee vrienden. Muzikaal uitermate amateuristisch maar al bij al sympathiek en leuk om gezien te hebben op de gezellige Lizard Stage.
- Maruja. In de regen op de steile helling in Strummerville, het weerhield er alleszins niemand van om in de pit te duiken. Uiteraard was de band weer op niveau zoals je van ze kan verwachten, zenuwachtig en politiek zoals het hoort.
- Marie Davidson. Er stond eigenlijk geen kat bij Levels, maar daardoor lekker dichtbij en lekker luid. Verrassend diverse set en een mooie afsluiter op weg naar de camping.
- Lorde. Was dit de perfecte setlist voor een festival? Niet echt. Maar een album voor het eerst ervaren op een concert is altijd wel interessant, en zeker als het om 11u30 op Glasto is met een artiest die toch wel een beetje mijn generatie definieert. Afsluiten met Ribs en Green Light, een momentje.
- Ca7riel & Paco Amoroso. Hitsige Argentijnen die een beetje vanalles deden. Het jazzy, r&b-adjacent halfuurtje dat de heren al zittend afwerkten, sprak mij wel aan. Hun echte hiphop vond ik minder boeiend.
- Fat Dog. Beetje te laat aangekomen en op een kwartier tijd mezelf de pit ingewerkt, gecrowdsurfd en helemaal bezweet weer vertrokken. Meer dan dat had ik eigenlijk niet nodig.
- Faye Webster/Vieux Farka Touré/Gurriers/Osees. De heetste uren van de dag proberen doorkomen. Allemaal prima, alleen niet echt aandachtig gevolgd. Het feit dat ik uiteindelijk zelfs een dutje deed bij een band als Gurriers zegt al genoeg.
- Pinkpantheress. Wat te lang blijven hangen in Park en twee jaar geleden was dit nog beschamend slecht, dus pas tegen het einde aangestrompeld. Maar damn, wat een evolutie heeft zij live doorgemaakt. Heel dikke band, spijt dat ik er uiteindelijk niet vroeger was.
- Floating Points. Zo hard dat bij de eerste echt stevige beat de live visuals er al uit gingen. Duurde meer dan een halfuur voordat die terug werkten helaas, maar verder was dit echt een geweldige set. Enorm genoten.
- The 1975. Deden wat ze moesten doen voor het relatief beperkte publiek dat er was. Matty is nog steeds een lul maar had er uiteraard wel zin in deze keer en in dat geval krijg je altijd wel een goeie show.
- Kae Tempest. Nog de helft kunnen zien en weer zo krachtig dat ik later in het weekend sowieso opnieuw wou gaan kijken.
- Cybotron. Ongelooflijk gedateerd maar qua sound nog steeds erg vet, zeker op een podium als IICON en in het gezelschap van welgeteld één hardcore fan die alles kende en volledig uit zijn plaat ging.
- DJ Lag. Niemand begreep er iets van, maar wat boeit het ook om 4u ‘s nachts in de South East Corner.
- Nilüfer Yanya. Eindelijk kunnen afstrepen, al was het wel van een afstandje in de schaduw. Ik wil haar zeker nog eens zien met een losse show.
- Japanese Breakfast. Hoezo haalde ik het zelfs in mijn hoofd om deze misschien toch te skippen? Al 10 jaar fan en een band waar veel specifieke herinneringen aan hangen, en zelfs dan nog zag ik niet aankomen hoe goed dit zou worden. Ongelooflijk sterk optreden, goed staan janken tijdens Diving Woman.
- Lucy Dacus/Pa Salieu. Beetje zelfde verhaal als de dag ervoor: vooral de hitte overleven. Nog richting Kneecap vertrokken, maar halverwege die trektocht kreeg ik al het bericht dat het veld was afgesloten. Helaas.
- Pulp. Wat valt hier nog over te zeggen? Ultiem Glasto moment. Zelfs als iemand die niet veel verder komt dan een drietal nummers was dit geweldig om mee te maken.
- HAIM. Nog een secret set. Was fijn om ze nog eens te zien, prima nieuwe singles ook, maar uiteindelijk ook weer niet heel memorabel.
- Beth Gibbons. Vorig jaar mijn favoriete show op Primavera en nu nog steeds even prachtig. Quasi dezelfde setlist maar nu nog met persoonlijke favoriet Whispering Love erbij en Glory Box i.p.v. Roads. Pure klasse.
- Doechii. De 100k mensen die bij Charli stonden hadden ongelijk, hier moest je bij zijn. Gewoon een Coachella headliner productie op de West Holts, tot op de milliseconde uitgewerkt. Weergaloze live raps en performance. Uiteindelijk begreep ik wel waarom die show was ingekort naar 45min want dit was enorm intens.
- Four Tet/corto.alto. Nog even geprobeerd de energie op peil te houden, maar toen ik rechtstaand in slaap aan het vallen was toch maar geconcludeerd dat ik klaar was voor vandaag.
- Geordie Greep. Grappig mannetje blijft het toch en zijn band heeft een mooie upgrade gekregen tegenover vorig jaar. Geslaagde dagopener.
- Katy J Pearson/Joy Crookes. Beide brengen sympathieke muziek, dus fijn om vanop een afstandje mee te pikken.
- Yann Tiersen/Nectar Woode. Zondag genoeg ruimte in het schema dus perfect om een paar uurtjes te hangen in de Crows Nest met aangename muziek.
- Kae Tempest. Een hartje in de lucht. Een gebarentolk. Littekens. En vooral woorden die binnenkomen als een mokerslag. Collectief wenen.
- The Orb. Lekker op de grond liggen en de ogen sluiten. Zo kwam de muziek en hun sound design goed binnen en kon ik tegelijk die verschrikkelijke visuals ook negeren.
- Olivia Rodrigo. Nog steeds maar 22 en toch meer rock ‘n roll dan eender welke andere headliner die ik al op Glasto zag de voorbije jaren. Olivia slaagt erin om elk nummer als een hit te doen aanvoelen en dat met een show zonder al te veel poespas.
- Max Cooper. Goed publiek, goed geluid, goede muziek, goed moment om even te reflecteren over het hele weekend. Even overwogen om achteraf nog naar de SEC te trekken, maar uiteindelijk vond ik dit wel een mooi punt om mijn derde Glastonbury mee af te sluiten.
Mijn favoriete editie van de drie die ik ondertussen al deed. En kwam dat door de muziek? Bwa, ik zag dit jaar uiteindelijk niet per se meer memorabele concerten dan de vorige keren. De programmering op de Pyramid en Other is ook nog steeds [redacted], ik zag daar uiteindelijk drieënhalve show en dat had er even goed maar eentje kunnen zijn. Begrijp me niet verkeerd, Glastonbury is in de essentie nog steeds een muziekfestival, zowel naar de buitenwereld toe als op het terrein zelf. Maar de echte ziel van het festival zit in een miljoen andere aspecten en ik denk dat ik dat dit jaar voor het eerst écht begreep. De eerste keer zag ik het al maar was het te overweldigend om het volledig te begrijpen, de tweede keer kreeg ik dieper inzicht en vroeg ik me af of het nu echt magie was of gewoon circus, en nu de derde keer vielen voor mij alle puzzelstukjes in elkaar.
Glasto is ‘s nachts aan een kampvuur zitten in de Green Fields.
Glasto is een WOII-veteraan met een tank over een Tesla laten rijden en die dan neerplempen midden in de South East Corner.
Glasto is kritiek krijgen op de drukte en het jaar nadien minder tickets verkopen.
Glasto is de gezichten zien van first-timers.
Glasto is een slechte dag hebben en dan Pulp, Beth Gibbons en Doechii zien en het geloof in livemuziek terugvinden.
Glasto is menselijke imperfectie.
Glasto is een jurk met roze bloemen op.
Glasto is Bob Vylan.
En Glasto is vooral de energie en kracht die het aan het publiek geeft en na het festival wordt meegedragen naar ‘de echte wereld’.
Om een heleboel redenen was ik dit jaar eigenlijk helemaal niet in de goede mindset om naar het festival te gaan. Getwijfeld om mee te doen met de sale, getwijfeld om mijn ticket terug te geven in de resale en tot op de laatste minuut getwijfeld om effectief naar de UK te vertrekken. Maar wat heeft dat toch goed uitgepakt. We zijn nu een maand verder en voel nog steeds elke dag de positieve impact: ik heb enkele positieve gewoontes opgepikt, ik voel mij helderder, ik ben lid geworden van de PVDA (de Belgische welteverstaan), ik heb contact gelegd met enkele oude vrienden en ik sta op het punt om mij terug in te schrijven in de muziekschool.
Glastonbury is in 2025 belangrijker dan ooit. Het festival brengt connectie en dat is misschien wel het meest waardevolle goedje tegenwoordig. Dat je er dan ook elk jaar nog een handjevol memorabele shows kan zien, is een erg mooie bonus. En de paar kleine kritiekpunten die ik zou kunnen bedenken, schuif ik dan met plezier even onder de mat. Vorige jaren schreef ik steeds in mijn verslag dat ik nog niet zeker wist of ik wel zou terugkeren, maar daar ga ik deze keer niet onnozel over doen. Ik zie jullie graag allemaal op de farm in 2027!
Prachtig stukje, vooral het laatste deel omvat helemaal waar het uiteindelijk om draait met live-muziek en festivals. Veel geluk de komende tijdGlastonbury 2025
Zoals beloofd, toch nog enkele woorden over deze editie. Ook dit jaar valt er weer veel te zeggen maar sta mij toe om niet al te uitgebreid in te gaan op de muzikale aspecten van alle artiesten die ik heb gezien. Maar omdat het hier uiteindelijk toch een muziekforum is en de andere zaken daarrond soms moeilijk met woorden te beschrijven zijn, hier toch een overzicht van de optredens die ik zag. Heb ook gewoon te weinig beeldmateriaal om er iets moois van te maken dus dit zal het zijn.
Woensdag:
Donderdag:
- Rond de middag op Darble tentje opzetten, acclimatiseren, chillen in het bos, vrienden ontmoeten en een openingsshow die technisch gezien indrukwekkend was maar in het water viel want geen geluid.
Vrijdag:
- Tengger. Wierook in mijn gezicht.
- Native James. Hard hoor. Veel energie, een bassist die je zo uit een hardcore band kunt plukken en toppubliek in een heerlijke pit zo vroeg op de dag.
- Hinako Omori. Mooie ambient die erg genietbaar was als je op het kleine lapje grond kon zitten waar er geen praters waren.
⣎⡇ꉺლ༽இ•̛)ྀ◞ ༎ຶ ༽ৣৢ؞ৢ؞ؖ ꉺლ. Uiteraard wist iedereen dat dit Four Tet was. Tree Stage nog nooit zo druk gezien dus maar een kwartiertje gebleven.
- Ziplock. Saxofoniste van Fat Dog maakt punky electropop met twee vrienden. Muzikaal uitermate amateuristisch maar al bij al sympathiek en leuk om gezien te hebben op de gezellige Lizard Stage.
- Maruja. In de regen op de steile helling in Strummerville, het weerhield er alleszins niemand van om in de pit te duiken. Uiteraard was de band weer op niveau zoals je van ze kan verwachten, zenuwachtig en politiek zoals het hoort.
- Marie Davidson. Er stond eigenlijk geen kat bij Levels, maar daardoor lekker dichtbij en lekker luid. Verrassend diverse set en een mooie afsluiter op weg naar de camping.
Zaterdag:
- Lorde. Was dit de perfecte setlist voor een festival? Niet echt. Maar een album voor het eerst ervaren op een concert is altijd wel interessant, en zeker als het om 11u30 op Glasto is met een artiest die toch wel een beetje mijn generatie definieert. Afsluiten met Ribs en Green Light, een momentje.
- Ca7riel & Paco Amoroso. Hitsige Argentijnen die een beetje vanalles deden. Het jazzy, r&b-adjacent halfuurtje dat de heren al zittend afwerkten, sprak mij wel aan. Hun echte hiphop vond ik minder boeiend.
- Fat Dog. Beetje te laat aangekomen en op een kwartier tijd mezelf de pit ingewerkt, gecrowdsurfd en helemaal bezweet weer vertrokken. Meer dan dat had ik eigenlijk niet nodig.
- Faye Webster/Vieux Farka Touré/Gurriers/Osees. De heetste uren van de dag proberen doorkomen. Allemaal prima, alleen niet echt aandachtig gevolgd. Het feit dat ik uiteindelijk zelfs een dutje deed bij een band als Gurriers zegt al genoeg.
- Pinkpantheress. Wat te lang blijven hangen in Park en twee jaar geleden was dit nog beschamend slecht, dus pas tegen het einde aangestrompeld. Maar damn, wat een evolutie heeft zij live doorgemaakt. Heel dikke band, spijt dat ik er uiteindelijk niet vroeger was.
- Floating Points. Zo hard dat bij de eerste echt stevige beat de live visuals er al uit gingen. Duurde meer dan een halfuur voordat die terug werkten helaas, maar verder was dit echt een geweldige set. Enorm genoten.
- The 1975. Deden wat ze moesten doen voor het relatief beperkte publiek dat er was. Matty is nog steeds een lul maar had er uiteraard wel zin in deze keer en in dat geval krijg je altijd wel een goeie show.
- Kae Tempest. Nog de helft kunnen zien en weer zo krachtig dat ik later in het weekend sowieso opnieuw wou gaan kijken.
- Cybotron. Ongelooflijk gedateerd maar qua sound nog steeds erg vet, zeker op een podium als IICON en in het gezelschap van welgeteld één hardcore fan die alles kende en volledig uit zijn plaat ging.
- DJ Lag. Niemand begreep er iets van, maar wat boeit het ook om 4u ‘s nachts in de South East Corner.
Zondag:
- Nilüfer Yanya. Eindelijk kunnen afstrepen, al was het wel van een afstandje in de schaduw. Ik wil haar zeker nog eens zien met een losse show.
- Japanese Breakfast. Hoezo haalde ik het zelfs in mijn hoofd om deze misschien toch te skippen? Al 10 jaar fan en een band waar veel specifieke herinneringen aan hangen, en zelfs dan nog zag ik niet aankomen hoe goed dit zou worden. Ongelooflijk sterk optreden, goed staan janken tijdens Diving Woman.
- Lucy Dacus/Pa Salieu. Beetje zelfde verhaal als de dag ervoor: vooral de hitte overleven. Nog richting Kneecap vertrokken, maar halverwege die trektocht kreeg ik al het bericht dat het veld was afgesloten. Helaas.
- Pulp. Wat valt hier nog over te zeggen? Ultiem Glasto moment. Zelfs als iemand die niet veel verder komt dan een drietal nummers was dit geweldig om mee te maken.
- HAIM. Nog een secret set. Was fijn om ze nog eens te zien, prima nieuwe singles ook, maar uiteindelijk ook weer niet heel memorabel.
- Beth Gibbons. Vorig jaar mijn favoriete show op Primavera en nu nog steeds even prachtig. Quasi dezelfde setlist maar nu nog met persoonlijke favoriet Whispering Love erbij en Glory Box i.p.v. Roads. Pure klasse.
- Doechii. De 100k mensen die bij Charli stonden hadden ongelijk, hier moest je bij zijn. Gewoon een Coachella headliner productie op de West Holts, tot op de milliseconde uitgewerkt. Weergaloze live raps en performance. Uiteindelijk begreep ik wel waarom die show was ingekort naar 45min want dit was enorm intens.
- Four Tet/corto.alto. Nog even geprobeerd de energie op peil te houden, maar toen ik rechtstaand in slaap aan het vallen was toch maar geconcludeerd dat ik klaar was voor vandaag.
Algemeen:
- Geordie Greep. Grappig mannetje blijft het toch en zijn band heeft een mooie upgrade gekregen tegenover vorig jaar. Geslaagde dagopener.
- Katy J Pearson/Joy Crookes. Beide brengen sympathieke muziek, dus fijn om vanop een afstandje mee te pikken.
- Yann Tiersen/Nectar Woode. Zondag genoeg ruimte in het schema dus perfect om een paar uurtjes te hangen in de Crows Nest met aangename muziek.
- Kae Tempest. Een hartje in de lucht. Een gebarentolk. Littekens. En vooral woorden die binnenkomen als een mokerslag. Collectief wenen.
- The Orb. Lekker op de grond liggen en de ogen sluiten. Zo kwam de muziek en hun sound design goed binnen en kon ik tegelijk die verschrikkelijke visuals ook negeren.
- Olivia Rodrigo. Nog steeds maar 22 en toch meer rock ‘n roll dan eender welke andere headliner die ik al op Glasto zag de voorbije jaren. Olivia slaagt erin om elk nummer als een hit te doen aanvoelen en dat met een show zonder al te veel poespas.
- Max Cooper. Goed publiek, goed geluid, goede muziek, goed moment om even te reflecteren over het hele weekend. Even overwogen om achteraf nog naar de SEC te trekken, maar uiteindelijk vond ik dit wel een mooi punt om mijn derde Glastonbury mee af te sluiten.
Mijn favoriete editie van de drie die ik ondertussen al deed. En kwam dat door de muziek? Bwa, ik zag dit jaar uiteindelijk niet per se meer memorabele concerten dan de vorige keren. De programmering op de Pyramid en Other is ook nog steeds [redacted], ik zag daar uiteindelijk drieënhalve show en dat had er even goed maar eentje kunnen zijn. Begrijp me niet verkeerd, Glastonbury is in de essentie nog steeds een muziekfestival, zowel naar de buitenwereld toe als op het terrein zelf. Maar de echte ziel van het festival zit in een miljoen andere aspecten en ik denk dat ik dat dit jaar voor het eerst écht begreep. De eerste keer zag ik het al maar was het te overweldigend om het volledig te begrijpen, de tweede keer kreeg ik dieper inzicht en vroeg ik me af of het nu echt magie was of gewoon circus, en nu de derde keer vielen voor mij alle puzzelstukjes in elkaar.
Glasto is ‘s nachts aan een kampvuur zitten in de Green Fields.
Glasto is een WOII-veteraan met een tank over een Tesla laten rijden en die dan neerplempen midden in de South East Corner.
Glasto is kritiek krijgen op de drukte en het jaar nadien minder tickets verkopen.
Glasto is de gezichten zien van first-timers.
Glasto is een slechte dag hebben en dan Pulp, Beth Gibbons en Doechii zien en het geloof in livemuziek terugvinden.
Glasto is menselijke imperfectie.
Glasto is een jurk met roze bloemen op.
Glasto is Bob Vylan.
En Glasto is vooral de energie en kracht die het aan het publiek geeft en na het festival wordt meegedragen naar ‘de echte wereld’.
Om een heleboel redenen was ik dit jaar eigenlijk helemaal niet in de goede mindset om naar het festival te gaan. Getwijfeld om mee te doen met de sale, getwijfeld om mijn ticket terug te geven in de resale en tot op de laatste minuut getwijfeld om effectief naar de UK te vertrekken. Maar wat heeft dat toch goed uitgepakt. We zijn nu een maand verder en voel nog steeds elke dag de positieve impact: ik heb enkele positieve gewoontes opgepikt, ik voel mij helderder, ik ben lid geworden van de PVDA (de Belgische welteverstaan), ik heb contact gelegd met enkele oude vrienden en ik sta op het punt om mij terug in te schrijven in de muziekschool.
Glastonbury is in 2025 belangrijker dan ooit. Het festival brengt connectie en dat is misschien wel het meest waardevolle goedje tegenwoordig. Dat je er dan ook elk jaar nog een handjevol memorabele shows kan zien, is een erg mooie bonus. En de paar kleine kritiekpunten die ik zou kunnen bedenken, schuif ik dan met plezier even onder de mat. Vorige jaren schreef ik steeds in mijn verslag dat ik nog niet zeker wist of ik wel zou terugkeren, maar daar ga ik deze keer niet onnozel over doen. Ik zie jullie graag allemaal op de farm in 2027!
