Oké, here we go! Eerst maar eens het lijstje netjes in een overzicht.
| 1 | Der Weg Einer Freiheit | Innern |
| 2 | Saor | Amidst the Ruins |
| 3 | The Great White Nothing | Passage I: Melancholia |
| 4 | An Abstract Illusion | The Sleeping City |
| 5 | Dimscua | Dust Eater |
| 6 | Conjurer | Unself |
| 7 | BRUIT ≤ | The Age Of Ephemerality |
| 8 | Weft | The Splintered Oar |
| 9 | Kauan | Wayhome |
| 10 | Flummox | Southern Progress |
| 11 | Changeling | Changeling |
| 12 | Maruja | Pain to Power |
| 13 | Felgrave | Otherlike Darknesses |
| 14 | ...And Oceans | The Regeneration Itenerary |
| 15 | Decline of the I | Wilhelm |
| 16 | Prognan | Sve Će To Narod Pozlatiti |
| 17 | Ter Ziele | Embodiment of Death |
| 18 | Messa | The Spin |
| 19 | Psychonaut | World Maker |
| 20 | Noctambulist | De Droom |
En dan, voor de liefhebber, nog wat verdere toelichting bij elke keuze.
1. Der Weg Einer Freitheit – Innern (Post-Black).
DWEF is voor mij al een hele tijd één van de ultieme Post-Black bands. Ik vind al hun albums erg goed en luister er al jaren regelmatig naar. En dan komen ze dit jaar plots met, wat ik inmiddels wel kan beschouwen als, hun beste album ooit. Bizar. Van begin tot eind is deze plaat raak, met geen enkel zwak moment. Elk nummer verdient het om op het album te staan. En als klap op de vuurpijl heb ik ze afgelopen jaar voor het eerst live mogen zien en daar gaan komend jaar nog (minimaal) twee shows bij komen.
2. Saor – Amidst the Ruins (Atmospheric Folk-Black).
Maandenlang ging dit meesterwerk aan de leiding in mijn AOTY lijst. En hoewel ze uiteindelijk nét van de troon gestoten zijn, is dit nog steeds een album waar ik nog vaak naar luister en naar zal blijven luisteren. Ik hou ontzettend van klassieke instrumenten in metal en Saor gebruikt ze op een ongelooflijk mooie manier. De muziek kenmerkt zich door het subliem mixen van intense black metal en traditionele Schotse folkmuziek. Briljant. En ook live minstens net zo indrukwekkend.
3. The Great White Nothing – Passage I: Melancholia (Progressive Post-Metal).
Voor mij de grootste verrassing van dit jaar. Dit album kwam werkelijk uit het niets. Weliswaar zijn de muzikanten individueel niet onervaren, maar als band is dit hun debuut. En dat ze er naar eigen zeggen jarenlang aan hebben geschreven dat is te horen. Want dit album meldt zich wat mij betreft meteen aan de top van de Belgische Post-Metal platen. Prachtige zanglijnen, intense riffs, subtiel gebruik van piano en al met al gewoon geweldige composities. Die ook nog eens volledig tot hun recht komen door de briljante productie van fenomeen Chiaran Verheyden (Hippotraktor). Ik mocht bij hun internationale livedebuut zijn in Haarlem en eind januari ga ik ze ook voor het eerst zien op hun thuisgrond in België.
4. An Abstract Illusion – The Sleeping City (Progressive Death/Black).
Als je me voorafgaand aan afgelopen jaar om een voorspelling had gevraagd wat mijn AOTY zou worden, dan denk ik dat de kans vrij groot is dat ik AAI zou hebben genoemd. Dat komt voornamelijk door mijn verslaving aan hun vorige release, Woe. Na vele luisterbeurten wint dat album het voor mij nog nét op punten als mijn favoriete AAI album, omdat dat album voor mijn gevoel nog net iets meer memorabele momenten kent. Maar desondanks is The Sleeping City een werkelijk briljante plaat geworden. Zo dynamisch, zo intens en vooral ook: zo mooi! Met recht één van mijn favoriete bands en wat hoop ik dat ik ze eens live kan gaan zien!
5. Dimscua – Dust Eater (Post-Metal).
Het tweede debuutalbum van mijn top-5 en wederom eentje die wat mij betreft het fundament gaat leggen voor een mooie, vruchtbare carrière. Deze band is flink gepusht en gepromoot door de promotors van ArcTanGent en Damnation Festival, maar dat is niet zonder reden. Die mannen zijn liefhebbers en het Britse Dimscua is er eentje voor de fijnproevers. Vooral het laatste nummer, On Being And Nothingness, is verplichte kost voor elke fan van bands als Amenra, Psychonaut en Russian Circles.
6. Conjurer – Unself (Sludge/Post-Metal).
Van de ene intense Britse metalband naar de andere. Conjurer draait al wat langer mee en heeft intussen een aardige fanbase weten te binden. En niet zonder reden, want het is best bijzonder hoe zij gruwelijk intense Sludge riffs zo toegankelijk kunnen laten klinken. De release van Unself voelde voor de band naar eigen zeggen als een cruciaal moment in hun carrière. Ze zitten net op het randje van echt kunnen gaan leven van de muziek en een succesvol album zou ze over dat randje kunnen duwen. Ik ga ervan uit dat het de band lukt, want Unself is hun beste werk tot nu toe. Een heerlijk opgebouwd album, met de intense schoonheid die we gewend zijn van Conjurer en op diverse momenten zelfs next level te noemen. De subtiele reprise in dit album doet mijn proghart sneller kloppen.
7. BRUIT ≤ - The Age Of Ephemerality (Post-Rock).
De enige reden dat dit album zo ‘laag’ staat is omdat dit voor mij het schoolvoorbeeld is van een liveband. Ik vind het echt een top album en ik heb er thuis ook met plezier naar zitten luisteren. Maar het haalt het niet bij de live ervaring van deze muziek. Ik kan dus eigenlijk alleen maar zeggen: zorg dat je dit zelf een keer live gaat ervaren, als je dat nog niet hebt gedaan. GY!BE-achtige intensiteit.
8. Weft – The Splintered Oar (Atmospheric Black-Metal).
Eentje op de valreep, want een release van 19 december en met dank aan
@nikita dat ik hem nog op het spoor ben gekomen. Wat een plaatje van een album! Deze staat de afgelopen twee weken het vaakst bij mij op de repeat. En ik denk zelfs dat als dit album wat eerder uit was gekomen dat hij nog wat hoger in mijn lijst had gestaan. Gister vroegen ze zich bij het WK darts af of countrymuziek gemixt kan worden met heavy metal. Voor het antwoord hoef je alleen maar naar het laatste nummer van dit album te luisteren. Maar het is nog zoveel meer. Weer van die prachtige zanglijnen en melodieën, gecombineerd met de onheilspellendheid van black metal. Love it!
9. Kauan – Wayhome (Post-Rock/Doom-Metal).
Een introperspectief meesterwerkje met Finse lyrics, geschreven door een Russische muzikant, die zich via omzwervingen in Oekraïne en Estland enkele jaren geleden met zijn Oekraïense vrouw heeft gevestigd in Finland. Dat verhaal vond ik op zich al interessant genoeg om dit album te luisteren. En dan blijkt het vervolgens muzikaal ook nog eens helemaal raak te zijn. Meeslepend mooi!
10. Flummox – Southern Progress (Avant-Garde, Art Rock).
Een onvervalst mengelmoesje van van alles en nog wat. Voor sommigen wat teveel van de hak op de tak, maar mij voor mij werkt het super goed omdat ik gedurende het album diverse malen opeens bij m’n strot gegrepen wordt door pure melancholiek. En ik heb dat bij dit soort albums wel nodig om het echt te kunnen waarderen. Dat de muziek je ergens in alle chaos ook echt een paar keer raakt. Zodat alle malle tierelantijntjes opeens niet meer een wirwar van gekkigheid is, maar ten dienste staat van de ware essentie van het album. En dat doet dit album voor mij. Een prachtplaat vind ik het.
11. Changeling – Changeling (Tech Death).
Weer een debuutplaat in mijn lijst. Het eerste gedeelte van het album klinkt als een vrij typische, door Obscura geïnspireerde Tech-Death plaat, inclusief de vrij dominant aanwezige fretless basgitaar. Ook niet zo vreemd, want het brein achter dit album heeft zelf een verleden bij Obscura. Zeker niet slecht, maar ook nog niet super memorabel… Tot het na een minuut of 20 tijd is voor ‘Metanoia Interlude’. En dit blijkt letterlijk een korte interlude waarna het album voor mij een geheel nieuwe wending neemt. Opeens komt de kracht van een 50-koppig ensemble wat mee heeft gewerkt aan dit album volledig tot zijn recht en is het veel meer een progressief werk geworden, met volop ruimte voor strijkers, blazers en vocalen. Dit tilt het album voor mij direct naar de top van dit genre en doet me vermoeden dat we nog een hoop van deze band gaan horen.
12. Maruja – Pain to Power (Post-Rock, Jazz).
Voor sommigen wellicht een beetje de vreemde eend in de bijt in mijn eindlijst, maar ik vind deze mengelmoes van jazz, post-rock en zelfs een vleugje prog echt heel cool. Met name door het fenomenale gebruik van de saxofoon, in combinatie met spoken-word achtige lyrics. De eerste keer dat ik dit album luisterde dacht ik in eerste instantie iets van ja wel cool, maar dan was daar ineens ongeveer halverwege het nummer ‘Look Down on Us’ een serieuze verlaging in tempo en verscheen er iets ongelooflijk moois, met heerlijke sax en ongelooflijk sterke lyrics. Het greep me bij de strot en liet niet meer los. En aangezien er meer fans zijn van deze band op dit forum nog even een gratis tip van mijn kant: Overhead, the Albatross. Dikke kans dat je die band ook tof gaat vinden als je fan bent van Maruja.
13. Felgrave – Otherlike Darknesses (Progressive Death/Doom).
Ik heb zelf vrij weinig gehoord en gelezen van anderen over deze naam, maar voor mij is dit zeker een album wat thuishoort in mijn eindejaarslijst. Ook dit is weer een mix van van alles en nog wat, maar wederom op een manier dat het voor mij uitstekend werkt. Het bijna 50 minuten durende album bestaat uit drie nummers, dus dan weet je bij voorbaat al dat het ingewikkelde, intense composities gaan zijn. En dat zijn het ook, met uiteraard de gekende death metal riffs en ritmes, afgewisseld met meer ingetogen, akoestische passages. Wat ik bijzonder vind is dat Felgrave een volledige one-man-band is en hij enkel voor de drums iemand heeft ingehuurd om ze in te spelen op het album. Om dan zo’n volle en complete productie te maken, vind ik heel knap.
14. …And Oceans – The Regeneration Itenerary (Symphonic Black, Industrial).
Deze band mag met een carrière van bijna 30 jaar gerust een oudgediende genoemd worden. Maar desondanks weten ze zichzelf steeds weer opnieuw uit te vinden. Hun zevende langspeler is daar wederom een voorbeeld van. Ik vind het een creatief meesterwerkje, met allerlei memorabele momenten. Mensen die Black Medium Current van Dodheimsgard goed vinden, check zeker ook dit album! Iets andere inslag en sound, maar ook dit album mengt (symfonische) black metal met industrial. En doet kwalitatief wat mij betreft nauwelijks onder voor DHG.
15. Decline of the I – Wilhelm (Philosophical Post-Black).
Ik vind ‘Decline of the I’ één van de vetste bandnamen die ik ooit heb gehoord. En dan lees ik dat ze zichzelf omschrijven als ‘philosophical post-black’ en dan komen ze ook nog eens uit Frankrijk, waar de laatste jaren heel veel ongelooflijk vette niche metalbands vandaan komen. Dan is mijn aandacht volledig gegrepen en ga ik met veel verwachtingen hun laatste album luisteren. En dat stelde zeker niet teleur, want wat een plaatje van een album is dit! Een eigenzinnig en verfijnd album, vol met intensiteit en melancholiek.
16. Prognan - Sve Će To Narod Pozlatiti (Melodic Black/Death).
Dat Prognan zich zou gaan melden in mijn eindejaarslijst dat stond eigenlijk vrij vroeg in het jaar al vast. Maar ik had hem eerlijk gezegd destijds wel wat hoger verwacht en de reden dat ze wat gezakt zijn heeft uiteraard te maken met de kwaliteit van andere albums in deze lijst, maar ook door de kwaliteit van een latere release van deze band zelf. In augustus verscheen namelijk opeens de EP ‘Danak U Krvi’. Inderdaad, een EP en dus niet geldig voor deze lijst. Ondanks een speelduur van ruim een uur. En die EP vind ik nóg beter dan het album van begin dit jaar en had denk wel top-10 gestaan als die mee had mogen tellen. Maar goed, desalniettemin is het ruim twee uur durende Sve Će To Narod Pozlatiti ook zéér de moeite waard. De gehele discografie van deze Kroatische componist is een conceptwerk en volgt een Balkan-soldaat in zijn tocht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Mede door de soundsamples luistert het eigenlijk weg als een film. Fascinerend werk, vol met symfonische elementen en Slavische folkmuziek.
17. Ter Ziele - Embodiment of Death (Blackened Post-Doom).
Pas de eerste Nederlandse vertegenwoordiger in mijn lijst. Dus ja, dit debuutalbum van Ter Ziele ook meteen mijn favoriete Nederlandse album van dit jaar. En dat komt omdat het een vreselijk goed album is, wat zich wat mij betreft absoluut kan meten met internationele genregenoten. Dat bewezen ze een paar weken geleden trouwens ook live in dB’s in Utrecht, waar ze een snaarstrakke set speelden. Heerlijke plaat, met mooie gitaarmelodieën en verschroeiende vocals van Yorick Keijzer (ook bekend van Walg, die net buiten mijn top-20 zijn gevallen).
18. Messa – The Spin (Doom Metal/Rock).
Recency bias? Misschien een beetje wel, want ik heb anderhalve week geleden wel echt enorm genoten van Messa’s set op het verjaardagsfeestje van Dool. Maar het deed me ook wel realiseren hoe goed ik die band eigenlijk vind en dat ik hun meest recente album tot dan toe wellicht wat ondergewaardeerd heb. En dat werd wel bevestigd toen ik het album nadien nog een paar keer heb geluisterd. Heerlijke band en ook nog eens vriendelijke en super hard werkende mensen, die daardoor voor mij zeker de gunfactor hebben.
19. Psychonaut – World Maker (Progressive Post-Metal).
Ik moet eerlijk toegeven: als ik bedenk hoe groot fan van Psychonaut ik ben, had ik dit album op voorhand wel wat hoger op mijn lijst verwacht. Maar ik vind dit album, hoe goed het ook is, net een tikkeltje minder dan de voorgaande twee Psychonaut albums. Net iets minder verfijnd ofzo, lastig uit te leggen. Desondanks is het duo ‘You Are The Sky… …Everything Else Is Just The Weather’ wel van het allerbeste wat Psychonaut ooit heeft gemaakt. En daarmee automatisch wat mij betreft behorend tot de absolute top van de Post-Metal composities.
20. Noctambulist – De Droom (Post-Black).
En we sluiten af met de tweede Nederlandse inzending, namelijk die van de Tilburgse formatie Noctambulist. Een intrigerende plaat is dit. Het doet me qua lyrics en zanglijnen regelmatig denken aan Spinvis. De clean passages voelt bijna New Wave-achtig. En dan combineren ze dat met intense blackened post-metal riffs. Heel cool en zeker eens een luisterbeurt waard als je dat nog niet hebt gedaan en positief getriggerd wordt door bovenstaande woorden. Begin dit jaar ook eens live gezien en daar valt nog wel wat aan bij te schaven. Maar de potentie is er absoluut! Zeer benieuwd of deze zeer onbekende band wat meer bekendheid kan vergaren.
