Ik lees het morgen Jamel. Heb precies hetzelfde. Morgen of zondag volgt mijn verslag. Ben nog steeds aan het acclimatiseren
Graspop Metal Meeting 2025
- Onderwerp starter Royke
- Startdatum
Ik heb veel lachende gezichten gezien en met onbekende sociale mensen gesproken. Of kunnen we Ronnie de limp bizkit van deze tijd noemen? qua persoonlijkheid. Controverse verkoopt.
Ik heb vooral 4 of 5 keer Pauly gezien tijdens de meeting. Nooit zo vaak mezelf hoeven voorstellen aan één persoon.
Love you dude
Tnx! Ik ben ook zo goed in namen. not! sarcasm...Ik heb vooral 4 of 5 keer Pauly gezien tijdens de meeting. Nooit zo vaak mezelf hoeven voorstellen aan één persoon.
Love you dude
Nu op naar tw classic!
Alestorm in jouw recap had ik dan weer totaal niet verwacht, wel even een grote switch naar Julie Christmas denk ik, had je daar nog last van bij de eerste nummers van haar?
Neuhh dat viel wel mee. Ik ben ook wat eerder weggegaan bij Alestorm om vooraan te kunnen staan bij Julie. En als zij dan vervolgens met die sloophamer genaamd Bones in the Water haar set begint, dan is het gelijk kippenvel over heel m'n lichaam en vol in die set.
Haha ben maar rap dan. Komt weer een bak warmte aan, ik stop dan weer langzaam met functioneren.Ik lees het morgen Jamel. Heb precies hetzelfde. Morgen of zondag volgt mijn verslag. Ben nog steeds aan het acclimatiseren
En doorrrrrr.
Vrijdag.
Spectral Wound.
Vrijdag fris en fruitig opgestaan op The Crypt na een heerlijke eerste volle festivaldag en mooi op tijd de wandeling maken voor het optreden van Spectral Wound in de Marquee. Ik keek hier erg naar uit, want op Samhain vorig jaar was de zaal te vol om er echt van te kunnen genieten. Daar had ik in de Marquee geen last van, want helaas trekken dit soort bands op Graspop vaak niet het publiek wat ze verdienen. Maar goed, je staat daar dan wel echt met liefhebbers, wat de sfeer dan juist weer ten goede komt. Goeie set was dit! Fijn geluid, zoals we inmiddels wel gewend zijn bij black metal in de Marquee. En een band in prima doen. Fijne opener van de vrijdag zo!
House of Protection.
Ik zal maar gelijk eerlijk opbiechten: ik ben absoluut geen fan van Fever 333. Dus deze soort van doorstart heb ik in eerste instantie ook links laten liggen. Tot ik op een gegeven moment toch eens een nummertje luisterde en aangenaam verrast werd. Toch wel een fijne vibe eigenlijk en (waarschijnlijk door Aric zijn vaste werkgever, Night Verses) ook wat proggy invloeden hier en daar. Dus toch maar gaan kijken en zeker niet teleurgesteld! Wat een energie leveren die twee zeg, niet normaal. Ook de beste geluidsmix die ik het hele weekend bij de Jupiler Stage heb gehoord. Mijn enige puntje van kritiek is dat ze, doordat ze maar met twee zijn, wel erg afhankelijk zijn van opnames die vanaf tape worden afgespeeld. Ik hoop dat ze in de toekomst wat sessiemuzikanten in dienst nemen. Maar verder heeft dit project absoluut potentie voor een namiddag/vroege avond spot op één van de mainstages.
Villagers of Ioannina City.
Het nadeel van mijn almaar groeiende obsessie voor (nieuwe) muziek en het hebben van een vriendengroep met mensen die al net zo obsessief zijn daarin, is dat ik op een festival als Graspop eigenlijk nauwelijks nog door mij onontdekte parels tegenkom. Terwijl ik dat altijd juist één van de leukste dingen van Graspop vond. Dus heel blij verrast toen ik deze voor mij totaal onbekende band voor het eerst ging luisteren nadat ze aangekondigd werden voor Graspop. Dat beviel dermate goed, dat het ook direct één van mijn meest beluisterde bands is geworden. En live werd mijn liefde voor deze band enkel bevestigd, want ze speelden een heerlijke set! Helaas vielen de folk instrumenten soms een klein beetje weg in de mix, maar verder was het een fijne afstelling van drums, bas en gitaar. Toffe setlist ook, met een aantal van mijn favorieten. Deze band ga ik absoluut vaker live zien!
Windhand.
Hij was weliswaar fysiek afwezig op Graspop, maar @Dr. Hannibal had me in de dagen voorafgaand aan Graspop wél warm gemaakt voor de set van Windhand. Hij had ze namelijk enkele dagen daarvoor al zien optreden en dat beviel hem meer dan uitstekend. Helaas bleek mijn live kennismaking met deze band ietsje anders uit te pakken, want hun set op Graspop heeft me nauwelijks echt goed beet kunnen grijpen. En dat lag niet eens aan de band zelf, want het klonk allemaal echt prima. Geluid goed, nummers strak gespeeld, een vocaliste met een mooie stem. Maar wellicht was het de warmte in de tent, de euforie van de sets ervoor, of mijn eigen mindset die op Graspop niet helemaal matcht met een logge, trage stonerband. Ik weet het niet precies, feit is dat ik na een minuut of 20 weg ben gelopen. Hopelijk komt deze band nog eens op een Desertfest ofzo, waar ze me denk ik veel meer aan gaan spreken.
Unprocessed.
Dus toch maar naar de Metal Dome, voor de proggy djenters van Unprocessed. Vooraf was dit een nare clash, dus onderweg naar de Dome ergens een soort van blij dat ik ze toch kon gaan zien. Maar damn, dit bleek uiteindelijk mijn eerste echte tegenvaller van Graspop '25 te worden. En dat was puur te wijten aan een dramatische geluidsmix. We stonden vrij ver vooraan en daar was het allemaal te hard, te schel, te log, te veel bass. Gewoon echt niet fijn, waardoor alle finesse die ik juist zo tof vind in deze band verdween en het enkel de moshers wel kon bekoren. Daar komt ook nog eens bij dat ze mijn twee favoriete nummers, in tegenstelling tot alle shows vroeger in het jaar, niet speelden. Zag veel mensen weglopen en ik ben uiteindelijk zelf dat voorbeeld gaan volgen. Achteraf wel begrepen dat het achterin de tent beter te doen was qua geluid (en zelf verderop in het weekend ook ondervonden dat dit vaker het geval was in de Dome), maar goed. Komt nog wel een herkansing voor deze band.
Green Lung.
Terug naar de Marquee voor wederom een stonerdoom band, maar wel eentje uit een net wat andere hoek van dit genre. Bij Green Lung zijn de invloeden van Black Sabbath en Ghost onmiskenbaar, maar ze hebben ook wel iets eigens doordat ze een vleugje folk door hun muziek heen verweven. Maar met name ook door de fenomenale harmonieën die ze gebruiken in hun zanglijnen. Met name bij het prachtige Song of the Stones zorgt dat voor een dikke laag kippenvel en in onze groep zag ik een ieder die deze band nog nooit had gezien spontaan fan worden bij deze uitvoering. Verder sowieso een heel goede set, zonder inzinkingen. Enige minpuntje was dat ze One For Sorrow niet hebben gespeeld, dat kan eigenlijk niet. Maar goed, verder vooral wel benieuwd hoe ver deze band kan komen. Volgens @johanra zien we deze band niet meer terug in een tent en staan ze bij eventuele volgende doorkomsten op Mainstage. En dat vind ik zelf wel een interessante voorspelling. We gaan het zien!
Jerry Cantrell.
Bij Kim Dracula was het veel te druk en The Ghost Inside klonk voor mij te generiek, dus werd dit een mooi moment voor een eetpauze, tot Jerry Cantrell ging beginnen op Mainstage. Grunge is niet een genre waar ik nog heel vaak naar luister, maar waar ik eigenlijk altijd wel van kan genieten als het toevallig eens voorbij komt. En zeker waar het een levende legende als Jerry Cantrell betreft. Dus blij verrast wel toen ik na de aankondiging ontdekte wie hij is en dat hij ook wat Alice in Chains nummers doet. En al helemaal blij verrast toen me werd verteld dat niemand minder dan voormalig Dillinger Escape Plan frontman en één van mijn favoriete vocalisten Greg Puciato lead vocals doet bij Jerry zijn optredens! Daarvoor wilde ik wel, geheel tegen mijn gewoonte in, al vroeg in de avond naar voren lopen bij een Mainstage. En het werd zeker een fijne set, met goede nummers en een uitmuntende vocale prestatie van Greg. Helaas kreeg ik op een gegeven moment last van een aanval van wonisme en heb ik Would? vanuit een wc-hokje mee moeten zingen. Maar dat werd gelukkig helemaal goedgemaakt bij het prachtige Rooster.
Falling in Reverse.
Curiosity killed the cat en er was ook niet echt een alternatief, dus heb ik vrijwel de gehele set van FIR beleefd vanaf een staantafel bij de cocktailbar. Ik moet eerlijk zeggen: het eerste nummer 'Prequel' klonk werkelijk fantastisch en ik vroeg me even af of ik me helemaal had vergist in deze band. Maar gedurende de set verdween dat gevoel. En dat kwam niet eens door de muziek of de show, want het klonk allemaal best oké en zag er spectaculair uit. Maar de attitude van dhr Radke begon me op een gegeven moment helemaal de neus uit te komen. Ik heb er verder wel genoeg over gezegd, denk ik. Hopelijk was het een eenmalige doorkomst in Dessel.
Blood Incantation.
Een van de grootste hypes binnen de extremere metal van dit moment en dat is niet zonder reden. Want hun album Absolute Elsewhere van afgelopen jaar is een baanbrekende plaat, waarop ze old school death metal op een fenomenale manier combineren met proggy space rock uit de 70's. Hun concert begin mei in Trix is een serieuze kandidaat voor concert van het jaar voor mij, dus totaal geen problemen mee om ze op Graspop vrij kort daarna nog eens te zien. Helaas begon het optreden wat later en duurde het daardoor ook korter dan gepland door technische problemen. Maar gelukkig was er nog genoeg tijd voor een volledig integrale uitvoering van Absolute Elsewhere, ondersteund door een fascinerende lasershow. Trix kwam nog net ietsje harder binnen, maar optredens als deze wil ik elke maand wel zien. En in oktober is de volgende al gepland, wanneer ze Soulcrusher gaan headlinen. En ik heb kaarten.
Slipknot.
Helaas wat minder lang van Slipknot kunnen genieten dan ik zou willen, want Opeth stond ook op het programma. En hoewel een Opeth set op een festival niet altijd even goed is, kan ik als groot fan een set van hen niet laten schieten. Jammer, want Slipknot was verrassend goed! De meesten hier weten nog wel dat hun vorige doorkomst absoluut geen succes was, dus ergens ging ik met een soort van scepsis deze set tegemoet. Onterecht, want het klonk als vanouds goed. Het was weer de bulldozer die ik van live optredens van Slipknot gewend ben. Ook door het betere beukwerk van fenomeen Eloy Casagrande achter het drumkit. Maar goed, Opeth wachtte. Dus na een kleine drie kwartier toch maar richting Marquee gelopen.
Opeth.
Het lichte gevoel van teleurstelling om bij Slipknot weg te moeten verdween al snel. Want Opeth was vanaf de eerste noot erg goed en zeker voor een festivalshow. De setlist mocht van mij wel ietsje fantasierijker, maar goed dat is eigenlijk altijd wel bij Opeth. Desondanks gewoon weer heel erg kunnen genieten van subliem geluid, een olijke Mikael Akerfeldt en technisch gezien één van de beste bands van het hele festival. Ik heb ze al zo vaak gezien, maar elke keer weer sta ik verbluft te kijken naar de instrumentbeheersing van alle bandleden. Zo waanzinnig goed en alleen al daardoor toch altijd weer de moeite waard om te gaan kijken. Ik vond de Marquee ook heel enthousiast, trouwens! En ook leuk om hier naderhand op het forum te lezen dat Opeth nog steeds nieuwe zieltjes wint, ondanks dat ze voor mijn gevoel al een eeuwigheid meelopen.
Behemoth.
Over bands die al een tijd meelopen gesproken: Behemoth. Maar toch een primeur, want het was hun eerste keer als afsluiter van een Mainstage op Graspop. En voor mij ook de ultieme kans om eindelijk eens vol voor een set van hun te gaan, want ondanks diverse passages op Graspop en elders was dat er voor mij eigenlijk nog nooit echt van gekomen. Toen zij nog 'klein' genoeg waren voor de Marquee, luisterde ik zelf nog niet echt naar extreme metal. En tegen de tijd dat ik dat wel deed, stond Behemoth eigenlijk altijd in de volle zon te spelen, waar het voor mij gewoon niet goed werkt. Dus dit was een mooie kans, met ook nog eens een headlinerwaardige productie. Was uiteindelijk ook wel echt heel erg vet! Ook de intermezzo op het skydeck was een leuke twist. Ik vond alleen dat de show, zeker richting het einde, wat te vaak helemaal stil lag. Dit haalde me een beetje uit mijn trans, waardoor de vermoeidheid van zo'n lange dag ook steeds meer zijn weg begon te vinden. Maar al met al wel heel blij met deze set zo. Beter ga ik Behemoth nooit meer zien.
Zaterdag.
Unto Others.
Vanwege de pittige hitte en een groot gat in mijn loopschema besloten om DHG zaterdagochtend in te ruilen voor een paar uurtjes extra in de schaduw en de relatieve rust op de camping. Achteraf begrepen van vrienden die er wel waren dat DHG wat tegenviel, terwijl de extra tijd om te douchen, goed te ontbijten en te relaxen in de schaduw juist uitermate goed beviel. Dus goeie keus geweest! En daardoor werd mijn eerste band op zaterdag Unto Others. Ik vond hen vorig jaar op Alcatraz verrassend aangenaam en ook nu beviel hun set me wel. Al werd het op een gegeven moment echt niet normaal warm voorin de Dome, dus even water gaan tappen en de rest van de set op een wat koelere plek achterin de tent gaan volgen. Was prima!
Poppy.
Van op een afstand en ondertussen wat aan het eten. Maar desondanks werd ik behoorlijk verrast door deze set. Doorgaans heb ik niets met dit soort gehypte artiesten, omdat het voor mij eigenheid mist en klinkt als een zielloos product van een platenmaatschappij. Maar dat was bij Poppy eigenlijk geenszins het geval. Ze wist mooi te variëren tussen allerlei vormen van metal, ondersteund door een goede live band en zij zelf kan ook echt heel veel met haar stem. Ik weet niet of ik ooit een kaart zou kopen voor een los concert, maar zo op een festival is het zeer aangenaam vermaak om mee te pakken.
Primordial.
Helaas werd dit de tweede grote tegenvaller van het weekend. Ik had Primordial nog nooit live gezien, maar wel vaak naar hun muziek geluisterd. En de meeste verhalen van vrienden die ze wel al hadden gezien waren heel positief. Dus dan ga je met verwachtingen daar in de Marquee staan en al helemaal met in je achterhoofd dat bij dit soort bands het geluid in de Marquee eigenlijk altijd super goed is... Tot nu toe dan. Want met deze geluidsmix kon ik helaas heel weinig. Het werd een ongecontroleerd rommeltje, waardoor ik er helemaal niet in kon komen. Tel daar ook de nauwelijks uit te houden bedwelmende hitte in de tent bij op en ik ben vrij snel naar buiten gevlucht. Helaas, hopelijk op een Samhain ofzo nog eens een herkansing.
Lorna Shore.
Will Ramos is één van mijn favoriete personen binnen de metal. Door zijn onschuldige, speelse en lieve persoonlijkheid, maar ook door zijn fenomenale vocale bereik. En dan heeft hij met Lorna Shore ook nog eens een band die hem perfect kan bedienen, met hun symfonische vorm van deathcore. Vooraf vroeg ik me wel af of deze formule zou werken op een namiddag in de volle zon. Het antwoord: ja het werkt wel. Maar ik vind het in een tent toch nog net wat vetter. Maar goed, als ik zag hoe vol het veld stond dan gaat een Marquee show er helaas niet meer in zitten voor deze gasten. En is het denk ik meer realistisch om te wachten tot ze een keer mogen headlinen en zodoende in het donker kunnen spelen. Want die potentie hebben ze absoluut!
Brutus.
En direct na LS hun set volgde nog een band waarbij ik van tevoren benieuwd was hoe dit zou werken op de Mainstage in de volle zon. En eerlijk gezegd viel de set van Brutus me wat tegen. Ik denk dat dat vooral aan mezelf ligt, omdat ik Brutus de afgelopen jaren echt heel vaak heb gezien en het toch iedere keer dezelfde set is die je voorgeschoteld krijgt. En heel eerlijk: ik vind lang niet alles van Unison Life even goed. Ik vind bijvoorbeeld nummers als Space en Brave vrij matig. En ook (ja het zal vloeken in de kerk zijn voor sommigen) What Have We Done vind ik een beetje een zeiknummer. En dan vond ik dit maal Stefanie ook niet op haar best en ik zat zelf ook te ver weg en zo'n mainstage oogt gigantisch voor een drietal die verder niet heel veel meer doen dan hun liedjes spelen. En ik zat zelf ook te ver weg om echt connectie te voelen, zeg maar. Dus ja, al met al hadden ze wat mij betreft beter bij hun plan kunnen blijven om dit jaar een pauze in te lasten. Of ik had zelf toch naar Imminence moeten gaan, waarvan ik achteraf hoorde dat het wel super goed was. You win some, you lose some. En Brutus gaat het over een paar jaar echt wel weer goed maken met me, als ze een nieuw album en nieuw elan hebben.
Starset.
Deze band is vrij last minute op mijn radar verschenen, met name door de lovende woorden van @xydroh hier op het forum over hun productie. Muzikaal had ik het in eerste instantie niet aangekruist bij het inluisteren via Spotify, maar nadat ik wat beelden van hun shows had bekeken werd ik toch enthousiast. En dat bleek terecht, want het was een zeer fijne set! Ik vond het verrassend hoeveel mensen in de Dome hun muziek kenden, want ik stond zeker niet vooraan en toch werd links en rechts van me alles meegezongen. Ik ben zelf een groot fan van het gebruik van klassieke instrumenten in de metal, dus van een live gespeelde cello en viool op het podium word ik heel erg vrolijk. Fijne set, qua composities niet altijd mijn ding. Maar als geheel toch ruimschoots goed genoeg om me met een glimlach te Dome uit te laten lopen.
The Hu.
Wel wat eerder dan het einde van die set van Starset, want ik had een vermoeden dat we op tijd in de Marquee moesten gaan zijn voor een plek bij The Hu. En dat bleek ook, want toen wij tien minuten vooraf aan kwamen lopen, was de tent al behoorlijk vol en was het niet eens zo evident om via de zijkant nog ver naar voren te kunnen komen. Dat lukte uiteindelijk wel natuurlijk, dus we hadden een uitstekende plek. Maar tijdens de set foto's gezien van Helmut Lotti-achtige toestanden buiten de Marquee, waar men rijen en rijendik tot ver buiten de tent de set probeerden te volgen. Laatste keer Marquee dus voor deze band, die gaan richting de Mainstage bij een volgende doorkomst. Maar gelukkig nu nog een keertje in een stampende Marquee, waar de sfeer van begin tot eind uitzinnig was. En ik werd zelf ook helemaal meegezogen door de ritmische klanken van deze toch wel heel bijzondere band. Van begin tot eind een zegetocht en zelfs daarna nog. Want het massaal de tent uit marcheren 'Hu Hu Hu Hu' brullend was echt heel erg vet.
Spiritbox.
Na The Hu nog wel een stukje van deze set kunnen zien, maar te weinig en van te ver weg voor een echte beoordeling. Courtney klonk wel weer echt fenomenaal, moet ik zeggen.
Amenra.
Toch weer op tijd de tent in voor een mooie plek bij Amenra. Ik hoopte vooraf dat de clash met Korn en Airbourne ervoor zou zorgen dat het vervelende praat/feestpubliek zich niet zou melden in de Marquee. En dat wat er wel zou staan ook echt snapt wat Amenra voor band is en daar zou staan om zich mee te laten voeren in een collectieve trans. En gelukkig: dat was ook zo! Op enkele minieme momentjes van gepraat na, was iedereen om me heen echt vol mee. Vanaf Am Kreuz ontstond er in onze hoek een groep mensen die (voornamelijk met ogen dicht uiteraard) vol begon te headbangen, zo hard dat de hele vloer mee deinde. Niemand liep weg of probeerde zich ongepast een weg naar voren te banen. Iedereen had lekker de ruimte en gunde dat een ander ook. Héérlijk! Op deze manier is het niet ingewikkeld om maar weer eens uit te groeien tot één van mijn favoriete sets van het weekend. Al miste ik de harsh vocalen van Tim af en toe wel een beetje, eerlijk is eerlijk.
Nine Inch Nails.
Tsja, Nine Inch Nails... Met deze band was er iets vreemds aan de hand. Want een aantal van mijn beste vrienden zijn helemaal idolaat hiervan en dat zijn mensen waarmee ik doorgaans erg op één lijn zit als het gaat om muziek. Zelf kende ik voorafgaand aan hun aankondiging alleen de hits. Dus volop gaan inluisteren en diverse albums uit hun catalogus een kans gegeven. Maar nooit helemaal overtuigd geraakt. Maar goed, het enthousiasme bij mijn vrienden was toch vooral ook gebaseerd op ervaringen met liveshows van NIN, dus toch wel de hoop en een beetje verwachting dat het me live alsnog zou pakken. En dit is de band deels gelukt. Ik vond het begin echt heel sterk, met een aantal toffe up-tempo songs, een perfecte geluidsmix en een tof visueel spektakel, door het cameragebruik op het podium. Maar op een gegeven moment kakte het voor mijn gevoel allemaal erg in, met een hele batterij en meer elektronisch georiënteerde songs, waar ik eigenlijk heel weinig mee heb. En toen werd het een heel lang uur zo laat op de avond na een bloedhete dag en met pijn in mijn poten. Maar ja, ik wilde Head Like a Hole en vooral Hurt live meemaken, dus toch maar blijven staan. En daar dan weer geen spijt van, want de uitvoering van Hurt was één van de mooiste liedjes die ik misschien wel ooit op Graspop heb gehoord. Dus al met al blij dat ik het gezien heb, maar ook wel verzadigd na deze ene keer.
Zondag.
Amira Elfeky.
En toen was het alweer de laatste dag Graspop. Gaat toch altijd weer heel snel, zo'n weekend. Wat was het nog warm in de ochtend. En door te weinig eten en drinken bijna van m'n stokkie gegaan in de Marquee. Wat wel jammer was, want ik vond de set van Amira erg fijn klinken. Gelukkig heb ik er toch nog wat van kunnen genieten nadat ik mezelf aan de zijkant van de tent tegen zo'n paal had gezet. De muziek van haar laat zich lastig omschrijven. Het is een soort combinatie van nu/alt-metal en shoegaze. Erg veelbelovend, goeie zangeres ook. En ik ben zeer benieuwd waar ze de komende jaren nog meer mee gaat komen.
Seven Hours After Violet.
Ik vrees eerlijk gezegd dat wij op Graspop niet dichterbij SOAD gaan komen dan dit side-project van bassist Shavo. Ze hebben vrij recent hun debuutplaat uitgebracht, die op zich best redelijk klinkt. Je hoort hier en daar een vleugje SOAD, maar dan vooral in de vorm van metalcore. Op zich wel vermakelijk en live klonk het ook goed. Vooral hun vocalist viel wel op, zowel in uiterlijk als in hoe bruut hij klonk. Ik vond de opkomst en ook de respons in het publiek wat tegenvallen. Zal gedeeltelijk door de hitte komen, maar sowieso was het op zondag opvallend veel rustiger op het terrein dan op andere dagen.
Creeper.
Het was dus dermate rustig dat ook Creeper niet voor een volle tent speelde. En dat was in dit geval een groot voordeel, want wij konden daardoor leunend op een staantafel net buiten de tent de set prima volgen. Het was inmiddels ook een stuk afgekoeld qua temperatuur, met hier en daar zelfs een drupje regen, dus dat was heerlijk! Ik vind Creeper een heel interessante, ietwat aparte band. Als je hun liedjes luistert dan hoor je invloeden van bijvoorbeeld Meat Loaf, Oasis en The Distillers. Een beetje theatraal af en toe, een beetje heel erg Brits af en toe. Maar daardoor al met al best vermakelijk!
SiM.
Terug naar de Jupiler en specifieker terug naar de tribune, waar het intussen wel heel erg aangenaam toeven was, met een fijn briesje. Ik kende SiM eigenlijk helemaal niet, dus ging er blanco in. En ik moet zeggen: ik werd toch wel aangenaam verrast! De band speelde een enthousiaste set, aangevoerd door een sympathieke frontman die heel on-Japans vloeiend Engels sprak en zelfs een klein woordje Nederlands. Maar wat me helemaal verraste was dat veel van hun nummers gewoon Ska was. Het begon al vrij vroeg in de set met een Reggae-achtig stuk. En toen daar verderop in set met enige regelmaat wat punkritmes aan toe werden gevoegd, werd het dus eigenlijk een Ska optreden. En dat zorgt in zo'n weekend vol met zware metal eigenlijk wel voor een toffe afwisseling. Het publiek ging er ook erg goed op. Leuk!
Beyond the Black.
Van de Metal Dome naar de Mainstage door een late afzegging van Hardy. En wellicht daardoor niet de productie bij zich die ik me kan herinneren van de vorige keer dat ze op Graspop stonden. Maar desalniettemin toch wel weer een aardige set. Al moet ik wel zeggen dat hun twee afsluiters, Shade and Shade en Lost in Forever, beiden afkomstig van het album Lost in Forever wat mij betreft met enige afstand hun sterkste songs van de set waren. Met name het nieuwere werk doet me dan toch wat minder, helaas.
Fit For an Autopsy.
Terug naar de Marquee voor mijn eerste echte must see van de zondag: Fit For an Autopsy! Wat mij betreft is dit één van de meest veelbelovende bands van dit moment. Vooral ook weer omdat ze een vrij uniek eigen geluid hebben. Lastig te categoriseren, zijn ze. Je hoort wel duidelijk invloeden vanuit de deathcore, maar het is ook wel weer heel melodisch en toegankelijk allemaal. Ik stond vrij ver vooraan en had even niet in de gaten dat er vanaf de eerst gespeelde noot een wall of death ontstond, dus dat was wel lachen. De pit is gedurende de set niet opgehouden, sterker nog die werd alleen maar groter en groter. En de band speelde ook echt gruwelijk goed, dus dit was wel een geval van verwachtingen waargemaakt. Ben zeer benieuwd wat deze band de komende jaren gaat doen. Ik vind het er weer eentje die ik met potlood op ga schrijven voor de hogere posities op de metalaffiches de komende jaren.
Krokus.
Na een adrenalinestoot van een band als FFAA is het voor een band daarna altijd wel lastig om me weer mee te krijgen. En zeker als het qua energie ook nog eens een heel ander soort band is. Dus wat dat betreft was het ook niet eenvoudig voor Krokus om mij mee te krijgen, maar dat is ze ook echt helemaal niet gelukt. Met het grootst mogelijke respect hoor, maar dit was voor mij typisch zo'n gedateerde band waar ik eerder medelijden mee krijg dan dat ik ervan kan genieten. Ik vond de zang niet goed, de nummers niet boeiend en de atmosfeer ook vrij tam. Dus op een gegeven moment maar een kijkje gaan nemen bij Paleface Swiss. Dat was ook absoluut mijn ding niet, dus na een nummer alvast richting Metal Dome gegaan.
Cobra the Impaler.
Daar zou namelijk Cobra the Impaler gaan spelen. Voor mij een aangename verbetering op de line-up ten opzichte van Hardy, dus best content met die afzegging. Met twee prima albums op zak en met name hun meest recente, Karma Collision, die me zeer kan bekoren is dit een band waar ik met enige regelmaat naar luister. En omdat ze Belgisch zijn en zich in een bepaald niche begeven waar ik vaak concerten en festivals in bezoek, heb ik ze ook een aantal keer live kunnen zien in de afgelopen jaren. En hoewel dat allemaal best heel prima ging steeds, moet ik ook wel zeggen dat het voor hen steeds niet eenvoudig blijkt te zijn om de perfecte geluidsmix te vinden. Dat was ook nu weer het geval, vooraan stond het (weer eens) te hard en klonk met name de bass veel te luid door. Inmiddels wist ik dat het nog weleens kan schelen waar in de Dome je staat en ook nu bleek het achterin veel beter dan voorin. Hopelijk is dat wel iets wat de organisatie richting komende jaren gaat fixen, want het is niet het eerste jaar dat ik het geluid in de Dome vaak tegen vind vallen.
Savatage.
En weer terug naar Mainstage voor de volgende band. De zondag zorgde er op deze manier wel voor dat ik heel gemakkelijk aan een flink aantal stappen kwam. Man, wat keek ik uit naar deze set! Al jaren eigenlijk en ergens tot voor kort ook niet verwacht dat ik deze kans nog zou krijgen. We hebben het immers over een band die eigenlijk (op hier en daar iets incidenteels en vooral ook projecten onder andere namen na) al sinds 2002 niet meer op had getreden. Dus toen bekend werd dat deze tour eraan kwam, hoopte ik vurig op een doorkomst op Graspop. En die kregen we! Helaas bleek al snel dat bandleider Jon Oliva fysiek niet in staat was om mee te touren. Die hebben we live ook wel gemist bij sommige nummers, moet ik zeggen. Maar ook zonder hem werd het een heel fijne set, waarin met name in het tweede gedeelte de ene na de andere knaller voorbij kwam. Zach is nog steeds een fenomenaal goede zanger. De band speelde heel erg goed. En het publiek reageerde ook enthousiast. Absolute hoogtepunt werd Believe, waar de band tijdens het nummer niet alleen foto's en video's van de Oliva broeders op het scherm projecteerde, ze hadden zelfs stukjes van het nummer door Jon Oliva laten opnemen, waardoor we toch eventjes konden genieten van die fenomenale stem. Ik heb dit nummer met armen over elkaars schouder met @MetalLimbo mogen beleven en dan staan daar op een gegeven moment twee forse mannen toch met tranen in hun ogen mee te zingen. Een moment wat ik nooit meer ga vergeten.
Triptykon.
Erg jammer van de clash met Katatonia, maar na Savatage toch maar besloten om Triptykon vanaf het begin van de set te gaan bekijken. Met name omdat de kans groot was dat ze zouden openen met het megabrute Goetia. En verdomd, was dat het geval! Hallelujah, wat een beest van een track is dit toch. En wat een fenomeen is Tom G. Warrior. Eigenlijk wel gênant hoe leeg de Marquee was voor deze legend. Desondanks liet de band zich er ogenschijnlijk niet door uit het veld slaan, want de ene mokerslag volgde de andere op. Echt genieten man en ook blij voor @johanra dat, nadat ze dus met mijn favoriet Goetia openden, ze ook nog richting het einde zijn favoriet Aurorae speelden. Heerlijke set!
Alcest.
En toen was het alweer tijd voor mijn allerlaatste band van Graspop '25. Alcest leek me op voorhand zowel qua band als qua tijd een mooie afsluiter van een lang en intens weekend. Was helemaal mooi geweest als ze, net als bij hun zaaltour, heel toepasselijk hadden afgesloten met het nummer L'Adieu, maar ik wist vooraf al dat ze dat op festivals niet zouden doen. Desalniettemin mezelf voor een laatste maal vooraan gemeld en daar staan te genieten van wat ik inmiddels toch wel één van mijn favoriete bands aller tijden durf te noemen. Helaas was zelfs hier de geluidsmix niet optimaal, maar ik kon me daar gelukkig vrij snel van afsluiten en mezelf onder laten dompelen in de prachtige klanken die Neige en zijn bandleden wisten te produceren. Vorig jaar december werd hun concert in de AB op de valreep nog één van mijn favoriete optredens van 2024, door daar een betoverend mooie set te spelen. Dat niveau haalden ze op Graspop helaas net niet, mede door het niet optimale geluid. Maar desondanks werd het een waardig afsluiter van een heerlijk weekend Graspop! Ik durf zelfs wel te zeggen: in de bijna 20 jaar dat ik afzak naar Dessel was dit één van de fijnste edities tot nu toe.
Bedankt voor het lezen! En tot volgend jaar.
Vrijdag.
Spectral Wound.
Vrijdag fris en fruitig opgestaan op The Crypt na een heerlijke eerste volle festivaldag en mooi op tijd de wandeling maken voor het optreden van Spectral Wound in de Marquee. Ik keek hier erg naar uit, want op Samhain vorig jaar was de zaal te vol om er echt van te kunnen genieten. Daar had ik in de Marquee geen last van, want helaas trekken dit soort bands op Graspop vaak niet het publiek wat ze verdienen. Maar goed, je staat daar dan wel echt met liefhebbers, wat de sfeer dan juist weer ten goede komt. Goeie set was dit! Fijn geluid, zoals we inmiddels wel gewend zijn bij black metal in de Marquee. En een band in prima doen. Fijne opener van de vrijdag zo!
House of Protection.
Ik zal maar gelijk eerlijk opbiechten: ik ben absoluut geen fan van Fever 333. Dus deze soort van doorstart heb ik in eerste instantie ook links laten liggen. Tot ik op een gegeven moment toch eens een nummertje luisterde en aangenaam verrast werd. Toch wel een fijne vibe eigenlijk en (waarschijnlijk door Aric zijn vaste werkgever, Night Verses) ook wat proggy invloeden hier en daar. Dus toch maar gaan kijken en zeker niet teleurgesteld! Wat een energie leveren die twee zeg, niet normaal. Ook de beste geluidsmix die ik het hele weekend bij de Jupiler Stage heb gehoord. Mijn enige puntje van kritiek is dat ze, doordat ze maar met twee zijn, wel erg afhankelijk zijn van opnames die vanaf tape worden afgespeeld. Ik hoop dat ze in de toekomst wat sessiemuzikanten in dienst nemen. Maar verder heeft dit project absoluut potentie voor een namiddag/vroege avond spot op één van de mainstages.
Villagers of Ioannina City.
Het nadeel van mijn almaar groeiende obsessie voor (nieuwe) muziek en het hebben van een vriendengroep met mensen die al net zo obsessief zijn daarin, is dat ik op een festival als Graspop eigenlijk nauwelijks nog door mij onontdekte parels tegenkom. Terwijl ik dat altijd juist één van de leukste dingen van Graspop vond. Dus heel blij verrast toen ik deze voor mij totaal onbekende band voor het eerst ging luisteren nadat ze aangekondigd werden voor Graspop. Dat beviel dermate goed, dat het ook direct één van mijn meest beluisterde bands is geworden. En live werd mijn liefde voor deze band enkel bevestigd, want ze speelden een heerlijke set! Helaas vielen de folk instrumenten soms een klein beetje weg in de mix, maar verder was het een fijne afstelling van drums, bas en gitaar. Toffe setlist ook, met een aantal van mijn favorieten. Deze band ga ik absoluut vaker live zien!
Windhand.
Hij was weliswaar fysiek afwezig op Graspop, maar @Dr. Hannibal had me in de dagen voorafgaand aan Graspop wél warm gemaakt voor de set van Windhand. Hij had ze namelijk enkele dagen daarvoor al zien optreden en dat beviel hem meer dan uitstekend. Helaas bleek mijn live kennismaking met deze band ietsje anders uit te pakken, want hun set op Graspop heeft me nauwelijks echt goed beet kunnen grijpen. En dat lag niet eens aan de band zelf, want het klonk allemaal echt prima. Geluid goed, nummers strak gespeeld, een vocaliste met een mooie stem. Maar wellicht was het de warmte in de tent, de euforie van de sets ervoor, of mijn eigen mindset die op Graspop niet helemaal matcht met een logge, trage stonerband. Ik weet het niet precies, feit is dat ik na een minuut of 20 weg ben gelopen. Hopelijk komt deze band nog eens op een Desertfest ofzo, waar ze me denk ik veel meer aan gaan spreken.
Unprocessed.
Dus toch maar naar de Metal Dome, voor de proggy djenters van Unprocessed. Vooraf was dit een nare clash, dus onderweg naar de Dome ergens een soort van blij dat ik ze toch kon gaan zien. Maar damn, dit bleek uiteindelijk mijn eerste echte tegenvaller van Graspop '25 te worden. En dat was puur te wijten aan een dramatische geluidsmix. We stonden vrij ver vooraan en daar was het allemaal te hard, te schel, te log, te veel bass. Gewoon echt niet fijn, waardoor alle finesse die ik juist zo tof vind in deze band verdween en het enkel de moshers wel kon bekoren. Daar komt ook nog eens bij dat ze mijn twee favoriete nummers, in tegenstelling tot alle shows vroeger in het jaar, niet speelden. Zag veel mensen weglopen en ik ben uiteindelijk zelf dat voorbeeld gaan volgen. Achteraf wel begrepen dat het achterin de tent beter te doen was qua geluid (en zelf verderop in het weekend ook ondervonden dat dit vaker het geval was in de Dome), maar goed. Komt nog wel een herkansing voor deze band.
Green Lung.
Terug naar de Marquee voor wederom een stonerdoom band, maar wel eentje uit een net wat andere hoek van dit genre. Bij Green Lung zijn de invloeden van Black Sabbath en Ghost onmiskenbaar, maar ze hebben ook wel iets eigens doordat ze een vleugje folk door hun muziek heen verweven. Maar met name ook door de fenomenale harmonieën die ze gebruiken in hun zanglijnen. Met name bij het prachtige Song of the Stones zorgt dat voor een dikke laag kippenvel en in onze groep zag ik een ieder die deze band nog nooit had gezien spontaan fan worden bij deze uitvoering. Verder sowieso een heel goede set, zonder inzinkingen. Enige minpuntje was dat ze One For Sorrow niet hebben gespeeld, dat kan eigenlijk niet. Maar goed, verder vooral wel benieuwd hoe ver deze band kan komen. Volgens @johanra zien we deze band niet meer terug in een tent en staan ze bij eventuele volgende doorkomsten op Mainstage. En dat vind ik zelf wel een interessante voorspelling. We gaan het zien!
Jerry Cantrell.
Bij Kim Dracula was het veel te druk en The Ghost Inside klonk voor mij te generiek, dus werd dit een mooi moment voor een eetpauze, tot Jerry Cantrell ging beginnen op Mainstage. Grunge is niet een genre waar ik nog heel vaak naar luister, maar waar ik eigenlijk altijd wel van kan genieten als het toevallig eens voorbij komt. En zeker waar het een levende legende als Jerry Cantrell betreft. Dus blij verrast wel toen ik na de aankondiging ontdekte wie hij is en dat hij ook wat Alice in Chains nummers doet. En al helemaal blij verrast toen me werd verteld dat niemand minder dan voormalig Dillinger Escape Plan frontman en één van mijn favoriete vocalisten Greg Puciato lead vocals doet bij Jerry zijn optredens! Daarvoor wilde ik wel, geheel tegen mijn gewoonte in, al vroeg in de avond naar voren lopen bij een Mainstage. En het werd zeker een fijne set, met goede nummers en een uitmuntende vocale prestatie van Greg. Helaas kreeg ik op een gegeven moment last van een aanval van wonisme en heb ik Would? vanuit een wc-hokje mee moeten zingen. Maar dat werd gelukkig helemaal goedgemaakt bij het prachtige Rooster.
Falling in Reverse.
Curiosity killed the cat en er was ook niet echt een alternatief, dus heb ik vrijwel de gehele set van FIR beleefd vanaf een staantafel bij de cocktailbar. Ik moet eerlijk zeggen: het eerste nummer 'Prequel' klonk werkelijk fantastisch en ik vroeg me even af of ik me helemaal had vergist in deze band. Maar gedurende de set verdween dat gevoel. En dat kwam niet eens door de muziek of de show, want het klonk allemaal best oké en zag er spectaculair uit. Maar de attitude van dhr Radke begon me op een gegeven moment helemaal de neus uit te komen. Ik heb er verder wel genoeg over gezegd, denk ik. Hopelijk was het een eenmalige doorkomst in Dessel.
Blood Incantation.
Een van de grootste hypes binnen de extremere metal van dit moment en dat is niet zonder reden. Want hun album Absolute Elsewhere van afgelopen jaar is een baanbrekende plaat, waarop ze old school death metal op een fenomenale manier combineren met proggy space rock uit de 70's. Hun concert begin mei in Trix is een serieuze kandidaat voor concert van het jaar voor mij, dus totaal geen problemen mee om ze op Graspop vrij kort daarna nog eens te zien. Helaas begon het optreden wat later en duurde het daardoor ook korter dan gepland door technische problemen. Maar gelukkig was er nog genoeg tijd voor een volledig integrale uitvoering van Absolute Elsewhere, ondersteund door een fascinerende lasershow. Trix kwam nog net ietsje harder binnen, maar optredens als deze wil ik elke maand wel zien. En in oktober is de volgende al gepland, wanneer ze Soulcrusher gaan headlinen. En ik heb kaarten.
Slipknot.
Helaas wat minder lang van Slipknot kunnen genieten dan ik zou willen, want Opeth stond ook op het programma. En hoewel een Opeth set op een festival niet altijd even goed is, kan ik als groot fan een set van hen niet laten schieten. Jammer, want Slipknot was verrassend goed! De meesten hier weten nog wel dat hun vorige doorkomst absoluut geen succes was, dus ergens ging ik met een soort van scepsis deze set tegemoet. Onterecht, want het klonk als vanouds goed. Het was weer de bulldozer die ik van live optredens van Slipknot gewend ben. Ook door het betere beukwerk van fenomeen Eloy Casagrande achter het drumkit. Maar goed, Opeth wachtte. Dus na een kleine drie kwartier toch maar richting Marquee gelopen.
Opeth.
Het lichte gevoel van teleurstelling om bij Slipknot weg te moeten verdween al snel. Want Opeth was vanaf de eerste noot erg goed en zeker voor een festivalshow. De setlist mocht van mij wel ietsje fantasierijker, maar goed dat is eigenlijk altijd wel bij Opeth. Desondanks gewoon weer heel erg kunnen genieten van subliem geluid, een olijke Mikael Akerfeldt en technisch gezien één van de beste bands van het hele festival. Ik heb ze al zo vaak gezien, maar elke keer weer sta ik verbluft te kijken naar de instrumentbeheersing van alle bandleden. Zo waanzinnig goed en alleen al daardoor toch altijd weer de moeite waard om te gaan kijken. Ik vond de Marquee ook heel enthousiast, trouwens! En ook leuk om hier naderhand op het forum te lezen dat Opeth nog steeds nieuwe zieltjes wint, ondanks dat ze voor mijn gevoel al een eeuwigheid meelopen.
Behemoth.
Over bands die al een tijd meelopen gesproken: Behemoth. Maar toch een primeur, want het was hun eerste keer als afsluiter van een Mainstage op Graspop. En voor mij ook de ultieme kans om eindelijk eens vol voor een set van hun te gaan, want ondanks diverse passages op Graspop en elders was dat er voor mij eigenlijk nog nooit echt van gekomen. Toen zij nog 'klein' genoeg waren voor de Marquee, luisterde ik zelf nog niet echt naar extreme metal. En tegen de tijd dat ik dat wel deed, stond Behemoth eigenlijk altijd in de volle zon te spelen, waar het voor mij gewoon niet goed werkt. Dus dit was een mooie kans, met ook nog eens een headlinerwaardige productie. Was uiteindelijk ook wel echt heel erg vet! Ook de intermezzo op het skydeck was een leuke twist. Ik vond alleen dat de show, zeker richting het einde, wat te vaak helemaal stil lag. Dit haalde me een beetje uit mijn trans, waardoor de vermoeidheid van zo'n lange dag ook steeds meer zijn weg begon te vinden. Maar al met al wel heel blij met deze set zo. Beter ga ik Behemoth nooit meer zien.
Zaterdag.
Unto Others.
Vanwege de pittige hitte en een groot gat in mijn loopschema besloten om DHG zaterdagochtend in te ruilen voor een paar uurtjes extra in de schaduw en de relatieve rust op de camping. Achteraf begrepen van vrienden die er wel waren dat DHG wat tegenviel, terwijl de extra tijd om te douchen, goed te ontbijten en te relaxen in de schaduw juist uitermate goed beviel. Dus goeie keus geweest! En daardoor werd mijn eerste band op zaterdag Unto Others. Ik vond hen vorig jaar op Alcatraz verrassend aangenaam en ook nu beviel hun set me wel. Al werd het op een gegeven moment echt niet normaal warm voorin de Dome, dus even water gaan tappen en de rest van de set op een wat koelere plek achterin de tent gaan volgen. Was prima!
Poppy.
Van op een afstand en ondertussen wat aan het eten. Maar desondanks werd ik behoorlijk verrast door deze set. Doorgaans heb ik niets met dit soort gehypte artiesten, omdat het voor mij eigenheid mist en klinkt als een zielloos product van een platenmaatschappij. Maar dat was bij Poppy eigenlijk geenszins het geval. Ze wist mooi te variëren tussen allerlei vormen van metal, ondersteund door een goede live band en zij zelf kan ook echt heel veel met haar stem. Ik weet niet of ik ooit een kaart zou kopen voor een los concert, maar zo op een festival is het zeer aangenaam vermaak om mee te pakken.
Primordial.
Helaas werd dit de tweede grote tegenvaller van het weekend. Ik had Primordial nog nooit live gezien, maar wel vaak naar hun muziek geluisterd. En de meeste verhalen van vrienden die ze wel al hadden gezien waren heel positief. Dus dan ga je met verwachtingen daar in de Marquee staan en al helemaal met in je achterhoofd dat bij dit soort bands het geluid in de Marquee eigenlijk altijd super goed is... Tot nu toe dan. Want met deze geluidsmix kon ik helaas heel weinig. Het werd een ongecontroleerd rommeltje, waardoor ik er helemaal niet in kon komen. Tel daar ook de nauwelijks uit te houden bedwelmende hitte in de tent bij op en ik ben vrij snel naar buiten gevlucht. Helaas, hopelijk op een Samhain ofzo nog eens een herkansing.
Lorna Shore.
Will Ramos is één van mijn favoriete personen binnen de metal. Door zijn onschuldige, speelse en lieve persoonlijkheid, maar ook door zijn fenomenale vocale bereik. En dan heeft hij met Lorna Shore ook nog eens een band die hem perfect kan bedienen, met hun symfonische vorm van deathcore. Vooraf vroeg ik me wel af of deze formule zou werken op een namiddag in de volle zon. Het antwoord: ja het werkt wel. Maar ik vind het in een tent toch nog net wat vetter. Maar goed, als ik zag hoe vol het veld stond dan gaat een Marquee show er helaas niet meer in zitten voor deze gasten. En is het denk ik meer realistisch om te wachten tot ze een keer mogen headlinen en zodoende in het donker kunnen spelen. Want die potentie hebben ze absoluut!
Brutus.
En direct na LS hun set volgde nog een band waarbij ik van tevoren benieuwd was hoe dit zou werken op de Mainstage in de volle zon. En eerlijk gezegd viel de set van Brutus me wat tegen. Ik denk dat dat vooral aan mezelf ligt, omdat ik Brutus de afgelopen jaren echt heel vaak heb gezien en het toch iedere keer dezelfde set is die je voorgeschoteld krijgt. En heel eerlijk: ik vind lang niet alles van Unison Life even goed. Ik vind bijvoorbeeld nummers als Space en Brave vrij matig. En ook (ja het zal vloeken in de kerk zijn voor sommigen) What Have We Done vind ik een beetje een zeiknummer. En dan vond ik dit maal Stefanie ook niet op haar best en ik zat zelf ook te ver weg en zo'n mainstage oogt gigantisch voor een drietal die verder niet heel veel meer doen dan hun liedjes spelen. En ik zat zelf ook te ver weg om echt connectie te voelen, zeg maar. Dus ja, al met al hadden ze wat mij betreft beter bij hun plan kunnen blijven om dit jaar een pauze in te lasten. Of ik had zelf toch naar Imminence moeten gaan, waarvan ik achteraf hoorde dat het wel super goed was. You win some, you lose some. En Brutus gaat het over een paar jaar echt wel weer goed maken met me, als ze een nieuw album en nieuw elan hebben.
Starset.
Deze band is vrij last minute op mijn radar verschenen, met name door de lovende woorden van @xydroh hier op het forum over hun productie. Muzikaal had ik het in eerste instantie niet aangekruist bij het inluisteren via Spotify, maar nadat ik wat beelden van hun shows had bekeken werd ik toch enthousiast. En dat bleek terecht, want het was een zeer fijne set! Ik vond het verrassend hoeveel mensen in de Dome hun muziek kenden, want ik stond zeker niet vooraan en toch werd links en rechts van me alles meegezongen. Ik ben zelf een groot fan van het gebruik van klassieke instrumenten in de metal, dus van een live gespeelde cello en viool op het podium word ik heel erg vrolijk. Fijne set, qua composities niet altijd mijn ding. Maar als geheel toch ruimschoots goed genoeg om me met een glimlach te Dome uit te laten lopen.
The Hu.
Wel wat eerder dan het einde van die set van Starset, want ik had een vermoeden dat we op tijd in de Marquee moesten gaan zijn voor een plek bij The Hu. En dat bleek ook, want toen wij tien minuten vooraf aan kwamen lopen, was de tent al behoorlijk vol en was het niet eens zo evident om via de zijkant nog ver naar voren te kunnen komen. Dat lukte uiteindelijk wel natuurlijk, dus we hadden een uitstekende plek. Maar tijdens de set foto's gezien van Helmut Lotti-achtige toestanden buiten de Marquee, waar men rijen en rijendik tot ver buiten de tent de set probeerden te volgen. Laatste keer Marquee dus voor deze band, die gaan richting de Mainstage bij een volgende doorkomst. Maar gelukkig nu nog een keertje in een stampende Marquee, waar de sfeer van begin tot eind uitzinnig was. En ik werd zelf ook helemaal meegezogen door de ritmische klanken van deze toch wel heel bijzondere band. Van begin tot eind een zegetocht en zelfs daarna nog. Want het massaal de tent uit marcheren 'Hu Hu Hu Hu' brullend was echt heel erg vet.
Spiritbox.
Na The Hu nog wel een stukje van deze set kunnen zien, maar te weinig en van te ver weg voor een echte beoordeling. Courtney klonk wel weer echt fenomenaal, moet ik zeggen.
Amenra.
Toch weer op tijd de tent in voor een mooie plek bij Amenra. Ik hoopte vooraf dat de clash met Korn en Airbourne ervoor zou zorgen dat het vervelende praat/feestpubliek zich niet zou melden in de Marquee. En dat wat er wel zou staan ook echt snapt wat Amenra voor band is en daar zou staan om zich mee te laten voeren in een collectieve trans. En gelukkig: dat was ook zo! Op enkele minieme momentjes van gepraat na, was iedereen om me heen echt vol mee. Vanaf Am Kreuz ontstond er in onze hoek een groep mensen die (voornamelijk met ogen dicht uiteraard) vol begon te headbangen, zo hard dat de hele vloer mee deinde. Niemand liep weg of probeerde zich ongepast een weg naar voren te banen. Iedereen had lekker de ruimte en gunde dat een ander ook. Héérlijk! Op deze manier is het niet ingewikkeld om maar weer eens uit te groeien tot één van mijn favoriete sets van het weekend. Al miste ik de harsh vocalen van Tim af en toe wel een beetje, eerlijk is eerlijk.
Nine Inch Nails.
Tsja, Nine Inch Nails... Met deze band was er iets vreemds aan de hand. Want een aantal van mijn beste vrienden zijn helemaal idolaat hiervan en dat zijn mensen waarmee ik doorgaans erg op één lijn zit als het gaat om muziek. Zelf kende ik voorafgaand aan hun aankondiging alleen de hits. Dus volop gaan inluisteren en diverse albums uit hun catalogus een kans gegeven. Maar nooit helemaal overtuigd geraakt. Maar goed, het enthousiasme bij mijn vrienden was toch vooral ook gebaseerd op ervaringen met liveshows van NIN, dus toch wel de hoop en een beetje verwachting dat het me live alsnog zou pakken. En dit is de band deels gelukt. Ik vond het begin echt heel sterk, met een aantal toffe up-tempo songs, een perfecte geluidsmix en een tof visueel spektakel, door het cameragebruik op het podium. Maar op een gegeven moment kakte het voor mijn gevoel allemaal erg in, met een hele batterij en meer elektronisch georiënteerde songs, waar ik eigenlijk heel weinig mee heb. En toen werd het een heel lang uur zo laat op de avond na een bloedhete dag en met pijn in mijn poten. Maar ja, ik wilde Head Like a Hole en vooral Hurt live meemaken, dus toch maar blijven staan. En daar dan weer geen spijt van, want de uitvoering van Hurt was één van de mooiste liedjes die ik misschien wel ooit op Graspop heb gehoord. Dus al met al blij dat ik het gezien heb, maar ook wel verzadigd na deze ene keer.
Zondag.
Amira Elfeky.
En toen was het alweer de laatste dag Graspop. Gaat toch altijd weer heel snel, zo'n weekend. Wat was het nog warm in de ochtend. En door te weinig eten en drinken bijna van m'n stokkie gegaan in de Marquee. Wat wel jammer was, want ik vond de set van Amira erg fijn klinken. Gelukkig heb ik er toch nog wat van kunnen genieten nadat ik mezelf aan de zijkant van de tent tegen zo'n paal had gezet. De muziek van haar laat zich lastig omschrijven. Het is een soort combinatie van nu/alt-metal en shoegaze. Erg veelbelovend, goeie zangeres ook. En ik ben zeer benieuwd waar ze de komende jaren nog meer mee gaat komen.
Seven Hours After Violet.
Ik vrees eerlijk gezegd dat wij op Graspop niet dichterbij SOAD gaan komen dan dit side-project van bassist Shavo. Ze hebben vrij recent hun debuutplaat uitgebracht, die op zich best redelijk klinkt. Je hoort hier en daar een vleugje SOAD, maar dan vooral in de vorm van metalcore. Op zich wel vermakelijk en live klonk het ook goed. Vooral hun vocalist viel wel op, zowel in uiterlijk als in hoe bruut hij klonk. Ik vond de opkomst en ook de respons in het publiek wat tegenvallen. Zal gedeeltelijk door de hitte komen, maar sowieso was het op zondag opvallend veel rustiger op het terrein dan op andere dagen.
Creeper.
Het was dus dermate rustig dat ook Creeper niet voor een volle tent speelde. En dat was in dit geval een groot voordeel, want wij konden daardoor leunend op een staantafel net buiten de tent de set prima volgen. Het was inmiddels ook een stuk afgekoeld qua temperatuur, met hier en daar zelfs een drupje regen, dus dat was heerlijk! Ik vind Creeper een heel interessante, ietwat aparte band. Als je hun liedjes luistert dan hoor je invloeden van bijvoorbeeld Meat Loaf, Oasis en The Distillers. Een beetje theatraal af en toe, een beetje heel erg Brits af en toe. Maar daardoor al met al best vermakelijk!
SiM.
Terug naar de Jupiler en specifieker terug naar de tribune, waar het intussen wel heel erg aangenaam toeven was, met een fijn briesje. Ik kende SiM eigenlijk helemaal niet, dus ging er blanco in. En ik moet zeggen: ik werd toch wel aangenaam verrast! De band speelde een enthousiaste set, aangevoerd door een sympathieke frontman die heel on-Japans vloeiend Engels sprak en zelfs een klein woordje Nederlands. Maar wat me helemaal verraste was dat veel van hun nummers gewoon Ska was. Het begon al vrij vroeg in de set met een Reggae-achtig stuk. En toen daar verderop in set met enige regelmaat wat punkritmes aan toe werden gevoegd, werd het dus eigenlijk een Ska optreden. En dat zorgt in zo'n weekend vol met zware metal eigenlijk wel voor een toffe afwisseling. Het publiek ging er ook erg goed op. Leuk!
Beyond the Black.
Van de Metal Dome naar de Mainstage door een late afzegging van Hardy. En wellicht daardoor niet de productie bij zich die ik me kan herinneren van de vorige keer dat ze op Graspop stonden. Maar desalniettemin toch wel weer een aardige set. Al moet ik wel zeggen dat hun twee afsluiters, Shade and Shade en Lost in Forever, beiden afkomstig van het album Lost in Forever wat mij betreft met enige afstand hun sterkste songs van de set waren. Met name het nieuwere werk doet me dan toch wat minder, helaas.
Fit For an Autopsy.
Terug naar de Marquee voor mijn eerste echte must see van de zondag: Fit For an Autopsy! Wat mij betreft is dit één van de meest veelbelovende bands van dit moment. Vooral ook weer omdat ze een vrij uniek eigen geluid hebben. Lastig te categoriseren, zijn ze. Je hoort wel duidelijk invloeden vanuit de deathcore, maar het is ook wel weer heel melodisch en toegankelijk allemaal. Ik stond vrij ver vooraan en had even niet in de gaten dat er vanaf de eerst gespeelde noot een wall of death ontstond, dus dat was wel lachen. De pit is gedurende de set niet opgehouden, sterker nog die werd alleen maar groter en groter. En de band speelde ook echt gruwelijk goed, dus dit was wel een geval van verwachtingen waargemaakt. Ben zeer benieuwd wat deze band de komende jaren gaat doen. Ik vind het er weer eentje die ik met potlood op ga schrijven voor de hogere posities op de metalaffiches de komende jaren.
Krokus.
Na een adrenalinestoot van een band als FFAA is het voor een band daarna altijd wel lastig om me weer mee te krijgen. En zeker als het qua energie ook nog eens een heel ander soort band is. Dus wat dat betreft was het ook niet eenvoudig voor Krokus om mij mee te krijgen, maar dat is ze ook echt helemaal niet gelukt. Met het grootst mogelijke respect hoor, maar dit was voor mij typisch zo'n gedateerde band waar ik eerder medelijden mee krijg dan dat ik ervan kan genieten. Ik vond de zang niet goed, de nummers niet boeiend en de atmosfeer ook vrij tam. Dus op een gegeven moment maar een kijkje gaan nemen bij Paleface Swiss. Dat was ook absoluut mijn ding niet, dus na een nummer alvast richting Metal Dome gegaan.
Cobra the Impaler.
Daar zou namelijk Cobra the Impaler gaan spelen. Voor mij een aangename verbetering op de line-up ten opzichte van Hardy, dus best content met die afzegging. Met twee prima albums op zak en met name hun meest recente, Karma Collision, die me zeer kan bekoren is dit een band waar ik met enige regelmaat naar luister. En omdat ze Belgisch zijn en zich in een bepaald niche begeven waar ik vaak concerten en festivals in bezoek, heb ik ze ook een aantal keer live kunnen zien in de afgelopen jaren. En hoewel dat allemaal best heel prima ging steeds, moet ik ook wel zeggen dat het voor hen steeds niet eenvoudig blijkt te zijn om de perfecte geluidsmix te vinden. Dat was ook nu weer het geval, vooraan stond het (weer eens) te hard en klonk met name de bass veel te luid door. Inmiddels wist ik dat het nog weleens kan schelen waar in de Dome je staat en ook nu bleek het achterin veel beter dan voorin. Hopelijk is dat wel iets wat de organisatie richting komende jaren gaat fixen, want het is niet het eerste jaar dat ik het geluid in de Dome vaak tegen vind vallen.
Savatage.
En weer terug naar Mainstage voor de volgende band. De zondag zorgde er op deze manier wel voor dat ik heel gemakkelijk aan een flink aantal stappen kwam. Man, wat keek ik uit naar deze set! Al jaren eigenlijk en ergens tot voor kort ook niet verwacht dat ik deze kans nog zou krijgen. We hebben het immers over een band die eigenlijk (op hier en daar iets incidenteels en vooral ook projecten onder andere namen na) al sinds 2002 niet meer op had getreden. Dus toen bekend werd dat deze tour eraan kwam, hoopte ik vurig op een doorkomst op Graspop. En die kregen we! Helaas bleek al snel dat bandleider Jon Oliva fysiek niet in staat was om mee te touren. Die hebben we live ook wel gemist bij sommige nummers, moet ik zeggen. Maar ook zonder hem werd het een heel fijne set, waarin met name in het tweede gedeelte de ene na de andere knaller voorbij kwam. Zach is nog steeds een fenomenaal goede zanger. De band speelde heel erg goed. En het publiek reageerde ook enthousiast. Absolute hoogtepunt werd Believe, waar de band tijdens het nummer niet alleen foto's en video's van de Oliva broeders op het scherm projecteerde, ze hadden zelfs stukjes van het nummer door Jon Oliva laten opnemen, waardoor we toch eventjes konden genieten van die fenomenale stem. Ik heb dit nummer met armen over elkaars schouder met @MetalLimbo mogen beleven en dan staan daar op een gegeven moment twee forse mannen toch met tranen in hun ogen mee te zingen. Een moment wat ik nooit meer ga vergeten.
Triptykon.
Erg jammer van de clash met Katatonia, maar na Savatage toch maar besloten om Triptykon vanaf het begin van de set te gaan bekijken. Met name omdat de kans groot was dat ze zouden openen met het megabrute Goetia. En verdomd, was dat het geval! Hallelujah, wat een beest van een track is dit toch. En wat een fenomeen is Tom G. Warrior. Eigenlijk wel gênant hoe leeg de Marquee was voor deze legend. Desondanks liet de band zich er ogenschijnlijk niet door uit het veld slaan, want de ene mokerslag volgde de andere op. Echt genieten man en ook blij voor @johanra dat, nadat ze dus met mijn favoriet Goetia openden, ze ook nog richting het einde zijn favoriet Aurorae speelden. Heerlijke set!
Alcest.
En toen was het alweer tijd voor mijn allerlaatste band van Graspop '25. Alcest leek me op voorhand zowel qua band als qua tijd een mooie afsluiter van een lang en intens weekend. Was helemaal mooi geweest als ze, net als bij hun zaaltour, heel toepasselijk hadden afgesloten met het nummer L'Adieu, maar ik wist vooraf al dat ze dat op festivals niet zouden doen. Desalniettemin mezelf voor een laatste maal vooraan gemeld en daar staan te genieten van wat ik inmiddels toch wel één van mijn favoriete bands aller tijden durf te noemen. Helaas was zelfs hier de geluidsmix niet optimaal, maar ik kon me daar gelukkig vrij snel van afsluiten en mezelf onder laten dompelen in de prachtige klanken die Neige en zijn bandleden wisten te produceren. Vorig jaar december werd hun concert in de AB op de valreep nog één van mijn favoriete optredens van 2024, door daar een betoverend mooie set te spelen. Dat niveau haalden ze op Graspop helaas net niet, mede door het niet optimale geluid. Maar desondanks werd het een waardig afsluiter van een heerlijk weekend Graspop! Ik durf zelfs wel te zeggen: in de bijna 20 jaar dat ik afzak naar Dessel was dit één van de fijnste edities tot nu toe.
Bedankt voor het lezen! En tot volgend jaar.
Op Graspop is dat wat moeilijker in te schatten maar bij hun zaalshow in Kavka trokken ze wel een heel divers publiek van jong en oud. Ze hebben nu al een heel aantal anthems waardoor ze zelfs hun sterkste One For Sorrow gewoon in de kast kunnen laten en er nog altijd een sterke show overblijft.
Na de augustus festivals trekken ze de studio in voor de vierde plaat dus dat zal er wel eentje voor 2026 worden als ze daar de lijn kunnen doortrekken van This Heathen Land dan voorspel ik nog iets verder in de toekomst ook nog de main in het donker
Laatste oproep, ik begin morgenavond om 17u te tellen
Liefste Graspoppertjes,
Na weer een fantastisch weekendje braden, screamen, grunten, moshen, crowdsurfen en springen lijkt het me leuk om zoals 2 jaar terug opnieuw te kijken wat we op het forum de beste optredens van de editie vonden. Wie wordt de opvolger van Parkway Drive en zal de overwinning even verpletterend zijn?
De opzet is simpel: geef uw top 10 van het weekend door en dan maak ik een lijst (geen ex-aequo's aub). Laten we stellen dat 30 juni de deadline is en ik de uitrol ervan dan na Rock Werchter doe. Hopelijk krijgen we weer even veel lijstjes van jullie binnen en...
Liefste Graspoppertjes,Na weer een fantastisch weekendje braden, screamen, grunten, moshen, crowdsurfen en springen lijkt het me leuk om zoals 2 jaar terug opnieuw te kijken wat we op het forum de beste optredens van de editie vonden. Wie wordt de opvolger van Parkway Drive en zal de overwinning even verpletterend zijn?
De opzet is simpel: geef uw top 10 van het weekend door en dan maak ik een lijst (geen ex-aequo's aub). Laten we stellen dat 30 juni de deadline is en ik de uitrol ervan dan na Rock Werchter doe. Hopelijk krijgen we weer even veel lijstjes van jullie binnen en...
Blij dat ik je heb kunnen bekeren, en toch was deze startset qua productie vele vele malen minder indrukwekkend dan bij hun eigen zaalshows.En doorrrrrr.
Vrijdag.
Spectral Wound.
Vrijdag fris en fruitig opgestaan op The Crypt na een heerlijke eerste volle festivaldag en mooi op tijd de wandeling maken voor het optreden van Spectral Wound in de Marquee. Ik keek hier erg naar uit, want op Samhain vorig jaar was de zaal te vol om er echt van te kunnen genieten. Daar had ik in de Marquee geen last van, want helaas trekken dit soort bands op Graspop vaak niet het publiek wat ze verdienen. Maar goed, je staat daar dan wel echt met liefhebbers, wat de sfeer dan juist weer ten goede komt. Goeie set was dit! Fijn geluid, zoals we inmiddels wel gewend zijn bij black metal in de Marquee. En een band in prima doen. Fijne opener van de vrijdag zo!
House of Protection.
Ik zal maar gelijk eerlijk opbiechten: ik ben absoluut geen fan van Fever 333. Dus deze soort van doorstart heb ik in eerste instantie ook links laten liggen. Tot ik op een gegeven moment toch eens een nummertje luisterde en aangenaam verrast werd. Toch wel een fijne vibe eigenlijk en (waarschijnlijk door Aric zijn vaste werkgever, Night Verses) ook wat proggy invloeden hier en daar. Dus toch maar gaan kijken en zeker niet teleurgesteld! Wat een energie leveren die twee zeg, niet normaal. Ook de beste geluidsmix die ik het hele weekend bij de Jupiler Stage heb gehoord. Mijn enige puntje van kritiek is dat ze, doordat ze maar met twee zijn, wel erg afhankelijk zijn van opnames die vanaf tape worden afgespeeld. Ik hoop dat ze in de toekomst wat sessiemuzikanten in dienst nemen. Maar verder heeft dit project absoluut potentie voor een namiddag/vroege avond spot op één van de mainstages.
Villagers of Ioannina City.
Het nadeel van mijn almaar groeiende obsessie voor (nieuwe) muziek en het hebben van een vriendengroep met mensen die al net zo obsessief zijn daarin, is dat ik op een festival als Graspop eigenlijk nauwelijks nog door mij onontdekte parels tegenkom. Terwijl ik dat altijd juist één van de leukste dingen van Graspop vond. Dus heel blij verrast toen ik deze voor mij totaal onbekende band voor het eerst ging luisteren nadat ze aangekondigd werden voor Graspop. Dat beviel dermate goed, dat het ook direct één van mijn meest beluisterde bands is geworden. En live werd mijn liefde voor deze band enkel bevestigd, want ze speelden een heerlijke set! Helaas vielen de folk instrumenten soms een klein beetje weg in de mix, maar verder was het een fijne afstelling van drums, bas en gitaar. Toffe setlist ook, met een aantal van mijn favorieten. Deze band ga ik absoluut vaker live zien!
Windhand.
Hij was weliswaar fysiek afwezig op Graspop, maar @Dr. Hannibal had me in de dagen voorafgaand aan Graspop wél warm gemaakt voor de set van Windhand. Hij had ze namelijk enkele dagen daarvoor al zien optreden en dat beviel hem meer dan uitstekend. Helaas bleek mijn live kennismaking met deze band ietsje anders uit te pakken, want hun set op Graspop heeft me nauwelijks echt goed beet kunnen grijpen. En dat lag niet eens aan de band zelf, want het klonk allemaal echt prima. Geluid goed, nummers strak gespeeld, een vocaliste met een mooie stem. Maar wellicht was het de warmte in de tent, de euforie van de sets ervoor, of mijn eigen mindset die op Graspop niet helemaal matcht met een logge, trage stonerband. Ik weet het niet precies, feit is dat ik na een minuut of 20 weg ben gelopen. Hopelijk komt deze band nog eens op een Desertfest ofzo, waar ze me denk ik veel meer aan gaan spreken.
Unprocessed.
Dus toch maar naar de Metal Dome, voor de proggy djenters van Unprocessed. Vooraf was dit een nare clash, dus onderweg naar de Dome ergens een soort van blij dat ik ze toch kon gaan zien. Maar damn, dit bleek uiteindelijk mijn eerste echte tegenvaller van Graspop '25 te worden. En dat was puur te wijten aan een dramatische geluidsmix. We stonden vrij ver vooraan en daar was het allemaal te hard, te schel, te log, te veel bass. Gewoon echt niet fijn, waardoor alle finesse die ik juist zo tof vind in deze band verdween en het enkel de moshers wel kon bekoren. Daar komt ook nog eens bij dat ze mijn twee favoriete nummers, in tegenstelling tot alle shows vroeger in het jaar, niet speelden. Zag veel mensen weglopen en ik ben uiteindelijk zelf dat voorbeeld gaan volgen. Achteraf wel begrepen dat het achterin de tent beter te doen was qua geluid (en zelf verderop in het weekend ook ondervonden dat dit vaker het geval was in de Dome), maar goed. Komt nog wel een herkansing voor deze band.
Green Lung.
Terug naar de Marquee voor wederom een stonerdoom band, maar wel eentje uit een net wat andere hoek van dit genre. Bij Green Lung zijn de invloeden van Black Sabbath en Ghost onmiskenbaar, maar ze hebben ook wel iets eigens doordat ze een vleugje folk door hun muziek heen verweven. Maar met name ook door de fenomenale harmonieën die ze gebruiken in hun zanglijnen. Met name bij het prachtige Song of the Stones zorgt dat voor een dikke laag kippenvel en in onze groep zag ik een ieder die deze band nog nooit had gezien spontaan fan worden bij deze uitvoering. Verder sowieso een heel goede set, zonder inzinkingen. Enige minpuntje was dat ze One For Sorrow niet hebben gespeeld, dat kan eigenlijk niet. Maar goed, verder vooral wel benieuwd hoe ver deze band kan komen. Volgens @johanra zien we deze band niet meer terug in een tent en staan ze bij eventuele volgende doorkomsten op Mainstage. En dat vind ik zelf wel een interessante voorspelling. We gaan het zien!
Jerry Cantrell.
Bij Kim Dracula was het veel te druk en The Ghost Inside klonk voor mij te generiek, dus werd dit een mooi moment voor een eetpauze, tot Jerry Cantrell ging beginnen op Mainstage. Grunge is niet een genre waar ik nog heel vaak naar luister, maar waar ik eigenlijk altijd wel van kan genieten als het toevallig eens voorbij komt. En zeker waar het een levende legende als Jerry Cantrell betreft. Dus blij verrast wel toen ik na de aankondiging ontdekte wie hij is en dat hij ook wat Alice in Chains nummers doet. En al helemaal blij verrast toen me werd verteld dat niemand minder dan voormalig Dillinger Escape Plan frontman en één van mijn favoriete vocalisten Greg Puciato lead vocals doet bij Jerry zijn optredens! Daarvoor wilde ik wel, geheel tegen mijn gewoonte in, al vroeg in de avond naar voren lopen bij een Mainstage. En het werd zeker een fijne set, met goede nummers en een uitmuntende vocale prestatie van Greg. Helaas kreeg ik op een gegeven moment last van een aanval van wonisme en heb ik Would? vanuit een wc-hokje mee moeten zingen. Maar dat werd gelukkig helemaal goedgemaakt bij het prachtige Rooster.
Falling in Reverse.
Curiosity killed the cat en er was ook niet echt een alternatief, dus heb ik vrijwel de gehele set van FIR beleefd vanaf een staantafel bij de cocktailbar. Ik moet eerlijk zeggen: het eerste nummer 'Prequel' klonk werkelijk fantastisch en ik vroeg me even af of ik me helemaal had vergist in deze band. Maar gedurende de set verdween dat gevoel. En dat kwam niet eens door de muziek of de show, want het klonk allemaal best oké en zag er spectaculair uit. Maar de attitude van dhr Radke begon me op een gegeven moment helemaal de neus uit te komen. Ik heb er verder wel genoeg over gezegd, denk ik. Hopelijk was het een eenmalige doorkomst in Dessel.
Blood Incantation.
Een van de grootste hypes binnen de extremere metal van dit moment en dat is niet zonder reden. Want hun album Absolute Elsewhere van afgelopen jaar is een baanbrekende plaat, waarop ze old school death metal op een fenomenale manier combineren met proggy space rock uit de 70's. Hun concert begin mei in Trix is een serieuze kandidaat voor concert van het jaar voor mij, dus totaal geen problemen mee om ze op Graspop vrij kort daarna nog eens te zien. Helaas begon het optreden wat later en duurde het daardoor ook korter dan gepland door technische problemen. Maar gelukkig was er nog genoeg tijd voor een volledig integrale uitvoering van Absolute Elsewhere, ondersteund door een fascinerende lasershow. Trix kwam nog net ietsje harder binnen, maar optredens als deze wil ik elke maand wel zien. En in oktober is de volgende al gepland, wanneer ze Soulcrusher gaan headlinen. En ik heb kaarten.
Slipknot.
Helaas wat minder lang van Slipknot kunnen genieten dan ik zou willen, want Opeth stond ook op het programma. En hoewel een Opeth set op een festival niet altijd even goed is, kan ik als groot fan een set van hen niet laten schieten. Jammer, want Slipknot was verrassend goed! De meesten hier weten nog wel dat hun vorige doorkomst absoluut geen succes was, dus ergens ging ik met een soort van scepsis deze set tegemoet. Onterecht, want het klonk als vanouds goed. Het was weer de bulldozer die ik van live optredens van Slipknot gewend ben. Ook door het betere beukwerk van fenomeen Eloy Casagrande achter het drumkit. Maar goed, Opeth wachtte. Dus na een kleine drie kwartier toch maar richting Marquee gelopen.
Opeth.
Het lichte gevoel van teleurstelling om bij Slipknot weg te moeten verdween al snel. Want Opeth was vanaf de eerste noot erg goed en zeker voor een festivalshow. De setlist mocht van mij wel ietsje fantasierijker, maar goed dat is eigenlijk altijd wel bij Opeth. Desondanks gewoon weer heel erg kunnen genieten van subliem geluid, een olijke Mikael Akerfeldt en technisch gezien één van de beste bands van het hele festival. Ik heb ze al zo vaak gezien, maar elke keer weer sta ik verbluft te kijken naar de instrumentbeheersing van alle bandleden. Zo waanzinnig goed en alleen al daardoor toch altijd weer de moeite waard om te gaan kijken. Ik vond de Marquee ook heel enthousiast, trouwens! En ook leuk om hier naderhand op het forum te lezen dat Opeth nog steeds nieuwe zieltjes wint, ondanks dat ze voor mijn gevoel al een eeuwigheid meelopen.
Behemoth.
Over bands die al een tijd meelopen gesproken: Behemoth. Maar toch een primeur, want het was hun eerste keer als afsluiter van een Mainstage op Graspop. En voor mij ook de ultieme kans om eindelijk eens vol voor een set van hun te gaan, want ondanks diverse passages op Graspop en elders was dat er voor mij eigenlijk nog nooit echt van gekomen. Toen zij nog 'klein' genoeg waren voor de Marquee, luisterde ik zelf nog niet echt naar extreme metal. En tegen de tijd dat ik dat wel deed, stond Behemoth eigenlijk altijd in de volle zon te spelen, waar het voor mij gewoon niet goed werkt. Dus dit was een mooie kans, met ook nog eens een headlinerwaardige productie. Was uiteindelijk ook wel echt heel erg vet! Ook de intermezzo op het skydeck was een leuke twist. Ik vond alleen dat de show, zeker richting het einde, wat te vaak helemaal stil lag. Dit haalde me een beetje uit mijn trans, waardoor de vermoeidheid van zo'n lange dag ook steeds meer zijn weg begon te vinden. Maar al met al wel heel blij met deze set zo. Beter ga ik Behemoth nooit meer zien.
Zaterdag.
Unto Others.
Vanwege de pittige hitte en een groot gat in mijn loopschema besloten om DHG zaterdagochtend in te ruilen voor een paar uurtjes extra in de schaduw en de relatieve rust op de camping. Achteraf begrepen van vrienden die er wel waren dat DHG wat tegenviel, terwijl de extra tijd om te douchen, goed te ontbijten en te relaxen in de schaduw juist uitermate goed beviel. Dus goeie keus geweest! En daardoor werd mijn eerste band op zaterdag Unto Others. Ik vond hen vorig jaar op Alcatraz verrassend aangenaam en ook nu beviel hun set me wel. Al werd het op een gegeven moment echt niet normaal warm voorin de Dome, dus even water gaan tappen en de rest van de set op een wat koelere plek achterin de tent gaan volgen. Was prima!
Poppy.
Van op een afstand en ondertussen wat aan het eten. Maar desondanks werd ik behoorlijk verrast door deze set. Doorgaans heb ik niets met dit soort gehypte artiesten, omdat het voor mij eigenheid mist en klinkt als een zielloos product van een platenmaatschappij. Maar dat was bij Poppy eigenlijk geenszins het geval. Ze wist mooi te variëren tussen allerlei vormen van metal, ondersteund door een goede live band en zij zelf kan ook echt heel veel met haar stem. Ik weet niet of ik ooit een kaart zou kopen voor een los concert, maar zo op een festival is het zeer aangenaam vermaak om mee te pakken.
Primordial.
Helaas werd dit de tweede grote tegenvaller van het weekend. Ik had Primordial nog nooit live gezien, maar wel vaak naar hun muziek geluisterd. En de meeste verhalen van vrienden die ze wel al hadden gezien waren heel positief. Dus dan ga je met verwachtingen daar in de Marquee staan en al helemaal met in je achterhoofd dat bij dit soort bands het geluid in de Marquee eigenlijk altijd super goed is... Tot nu toe dan. Want met deze geluidsmix kon ik helaas heel weinig. Het werd een ongecontroleerd rommeltje, waardoor ik er helemaal niet in kon komen. Tel daar ook de nauwelijks uit te houden bedwelmende hitte in de tent bij op en ik ben vrij snel naar buiten gevlucht. Helaas, hopelijk op een Samhain ofzo nog eens een herkansing.
Lorna Shore.
Will Ramos is één van mijn favoriete personen binnen de metal. Door zijn onschuldige, speelse en lieve persoonlijkheid, maar ook door zijn fenomenale vocale bereik. En dan heeft hij met Lorna Shore ook nog eens een band die hem perfect kan bedienen, met hun symfonische vorm van deathcore. Vooraf vroeg ik me wel af of deze formule zou werken op een namiddag in de volle zon. Het antwoord: ja het werkt wel. Maar ik vind het in een tent toch nog net wat vetter. Maar goed, als ik zag hoe vol het veld stond dan gaat een Marquee show er helaas niet meer in zitten voor deze gasten. En is het denk ik meer realistisch om te wachten tot ze een keer mogen headlinen en zodoende in het donker kunnen spelen. Want die potentie hebben ze absoluut!
Brutus.
En direct na LS hun set volgde nog een band waarbij ik van tevoren benieuwd was hoe dit zou werken op de Mainstage in de volle zon. En eerlijk gezegd viel de set van Brutus me wat tegen. Ik denk dat dat vooral aan mezelf ligt, omdat ik Brutus de afgelopen jaren echt heel vaak heb gezien en het toch iedere keer dezelfde set is die je voorgeschoteld krijgt. En heel eerlijk: ik vind lang niet alles van Unison Life even goed. Ik vind bijvoorbeeld nummers als Space en Brave vrij matig. En ook (ja het zal vloeken in de kerk zijn voor sommigen) What Have We Done vind ik een beetje een zeiknummer. En dan vond ik dit maal Stefanie ook niet op haar best en ik zat zelf ook te ver weg en zo'n mainstage oogt gigantisch voor een drietal die verder niet heel veel meer doen dan hun liedjes spelen. En ik zat zelf ook te ver weg om echt connectie te voelen, zeg maar. Dus ja, al met al hadden ze wat mij betreft beter bij hun plan kunnen blijven om dit jaar een pauze in te lasten. Of ik had zelf toch naar Imminence moeten gaan, waarvan ik achteraf hoorde dat het wel super goed was. You win some, you lose some. En Brutus gaat het over een paar jaar echt wel weer goed maken met me, als ze een nieuw album en nieuw elan hebben.
Starset.
Deze band is vrij last minute op mijn radar verschenen, met name door de lovende woorden van @xydroh hier op het forum over hun productie. Muzikaal had ik het in eerste instantie niet aangekruist bij het inluisteren via Spotify, maar nadat ik wat beelden van hun shows had bekeken werd ik toch enthousiast. En dat bleek terecht, want het was een zeer fijne set! Ik vond het verrassend hoeveel mensen in de Dome hun muziek kenden, want ik stond zeker niet vooraan en toch werd links en rechts van me alles meegezongen. Ik ben zelf een groot fan van het gebruik van klassieke instrumenten in de metal, dus van een live gespeelde cello en viool op het podium word ik heel erg vrolijk. Fijne set, qua composities niet altijd mijn ding. Maar als geheel toch ruimschoots goed genoeg om me met een glimlach te Dome uit te laten lopen.
The Hu.
Wel wat eerder dan het einde van die set van Starset, want ik had een vermoeden dat we op tijd in de Marquee moesten gaan zijn voor een plek bij The Hu. En dat bleek ook, want toen wij tien minuten vooraf aan kwamen lopen, was de tent al behoorlijk vol en was het niet eens zo evident om via de zijkant nog ver naar voren te kunnen komen. Dat lukte uiteindelijk wel natuurlijk, dus we hadden een uitstekende plek. Maar tijdens de set foto's gezien van Helmut Lotti-achtige toestanden buiten de Marquee, waar men rijen en rijendik tot ver buiten de tent de set probeerden te volgen. Laatste keer Marquee dus voor deze band, die gaan richting de Mainstage bij een volgende doorkomst. Maar gelukkig nu nog een keertje in een stampende Marquee, waar de sfeer van begin tot eind uitzinnig was. En ik werd zelf ook helemaal meegezogen door de ritmische klanken van deze toch wel heel bijzondere band. Van begin tot eind een zegetocht en zelfs daarna nog. Want het massaal de tent uit marcheren 'Hu Hu Hu Hu' brullend was echt heel erg vet.
Spiritbox.
Na The Hu nog wel een stukje van deze set kunnen zien, maar te weinig en van te ver weg voor een echte beoordeling. Courtney klonk wel weer echt fenomenaal, moet ik zeggen.
Amenra.
Toch weer op tijd de tent in voor een mooie plek bij Amenra. Ik hoopte vooraf dat de clash met Korn en Airbourne ervoor zou zorgen dat het vervelende praat/feestpubliek zich niet zou melden in de Marquee. En dat wat er wel zou staan ook echt snapt wat Amenra voor band is en daar zou staan om zich mee te laten voeren in een collectieve trans. En gelukkig: dat was ook zo! Op enkele minieme momentjes van gepraat na, was iedereen om me heen echt vol mee. Vanaf Am Kreuz ontstond er in onze hoek een groep mensen die (voornamelijk met ogen dicht uiteraard) vol begon te headbangen, zo hard dat de hele vloer mee deinde. Niemand liep weg of probeerde zich ongepast een weg naar voren te banen. Iedereen had lekker de ruimte en gunde dat een ander ook. Héérlijk! Op deze manier is het niet ingewikkeld om maar weer eens uit te groeien tot één van mijn favoriete sets van het weekend. Al miste ik de harsh vocalen van Tim af en toe wel een beetje, eerlijk is eerlijk.
Nine Inch Nails.
Tsja, Nine Inch Nails... Met deze band was er iets vreemds aan de hand. Want een aantal van mijn beste vrienden zijn helemaal idolaat hiervan en dat zijn mensen waarmee ik doorgaans erg op één lijn zit als het gaat om muziek. Zelf kende ik voorafgaand aan hun aankondiging alleen de hits. Dus volop gaan inluisteren en diverse albums uit hun catalogus een kans gegeven. Maar nooit helemaal overtuigd geraakt. Maar goed, het enthousiasme bij mijn vrienden was toch vooral ook gebaseerd op ervaringen met liveshows van NIN, dus toch wel de hoop en een beetje verwachting dat het me live alsnog zou pakken. En dit is de band deels gelukt. Ik vond het begin echt heel sterk, met een aantal toffe up-tempo songs, een perfecte geluidsmix en een tof visueel spektakel, door het cameragebruik op het podium. Maar op een gegeven moment kakte het voor mijn gevoel allemaal erg in, met een hele batterij en meer elektronisch georiënteerde songs, waar ik eigenlijk heel weinig mee heb. En toen werd het een heel lang uur zo laat op de avond na een bloedhete dag en met pijn in mijn poten. Maar ja, ik wilde Head Like a Hole en vooral Hurt live meemaken, dus toch maar blijven staan. En daar dan weer geen spijt van, want de uitvoering van Hurt was één van de mooiste liedjes die ik misschien wel ooit op Graspop heb gehoord. Dus al met al blij dat ik het gezien heb, maar ook wel verzadigd na deze ene keer.
Zondag.
Amira Elfeky.
En toen was het alweer de laatste dag Graspop. Gaat toch altijd weer heel snel, zo'n weekend. Wat was het nog warm in de ochtend. En door te weinig eten en drinken bijna van m'n stokkie gegaan in de Marquee. Wat wel jammer was, want ik vond de set van Amira erg fijn klinken. Gelukkig heb ik er toch nog wat van kunnen genieten nadat ik mezelf aan de zijkant van de tent tegen zo'n paal had gezet. De muziek van haar laat zich lastig omschrijven. Het is een soort combinatie van nu/alt-metal en shoegaze. Erg veelbelovend, goeie zangeres ook. En ik ben zeer benieuwd waar ze de komende jaren nog meer mee gaat komen.
Seven Hours After Violet.
Ik vrees eerlijk gezegd dat wij op Graspop niet dichterbij SOAD gaan komen dan dit side-project van bassist Shavo. Ze hebben vrij recent hun debuutplaat uitgebracht, die op zich best redelijk klinkt. Je hoort hier en daar een vleugje SOAD, maar dan vooral in de vorm van metalcore. Op zich wel vermakelijk en live klonk het ook goed. Vooral hun vocalist viel wel op, zowel in uiterlijk als in hoe bruut hij klonk. Ik vond de opkomst en ook de respons in het publiek wat tegenvallen. Zal gedeeltelijk door de hitte komen, maar sowieso was het op zondag opvallend veel rustiger op het terrein dan op andere dagen.
Creeper.
Het was dus dermate rustig dat ook Creeper niet voor een volle tent speelde. En dat was in dit geval een groot voordeel, want wij konden daardoor leunend op een staantafel net buiten de tent de set prima volgen. Het was inmiddels ook een stuk afgekoeld qua temperatuur, met hier en daar zelfs een drupje regen, dus dat was heerlijk! Ik vind Creeper een heel interessante, ietwat aparte band. Als je hun liedjes luistert dan hoor je invloeden van bijvoorbeeld Meat Loaf, Oasis en The Distillers. Een beetje theatraal af en toe, een beetje heel erg Brits af en toe. Maar daardoor al met al best vermakelijk!
SiM.
Terug naar de Jupiler en specifieker terug naar de tribune, waar het intussen wel heel erg aangenaam toeven was, met een fijn briesje. Ik kende SiM eigenlijk helemaal niet, dus ging er blanco in. En ik moet zeggen: ik werd toch wel aangenaam verrast! De band speelde een enthousiaste set, aangevoerd door een sympathieke frontman die heel on-Japans vloeiend Engels sprak en zelfs een klein woordje Nederlands. Maar wat me helemaal verraste was dat veel van hun nummers gewoon Ska was. Het begon al vrij vroeg in de set met een Reggae-achtig stuk. En toen daar verderop in set met enige regelmaat wat punkritmes aan toe werden gevoegd, werd het dus eigenlijk een Ska optreden. En dat zorgt in zo'n weekend vol met zware metal eigenlijk wel voor een toffe afwisseling. Het publiek ging er ook erg goed op. Leuk!
Beyond the Black.
Van de Metal Dome naar de Mainstage door een late afzegging van Hardy. En wellicht daardoor niet de productie bij zich die ik me kan herinneren van de vorige keer dat ze op Graspop stonden. Maar desalniettemin toch wel weer een aardige set. Al moet ik wel zeggen dat hun twee afsluiters, Shade and Shade en Lost in Forever, beiden afkomstig van het album Lost in Forever wat mij betreft met enige afstand hun sterkste songs van de set waren. Met name het nieuwere werk doet me dan toch wat minder, helaas.
Fit For an Autopsy.
Terug naar de Marquee voor mijn eerste echte must see van de zondag: Fit For an Autopsy! Wat mij betreft is dit één van de meest veelbelovende bands van dit moment. Vooral ook weer omdat ze een vrij uniek eigen geluid hebben. Lastig te categoriseren, zijn ze. Je hoort wel duidelijk invloeden vanuit de deathcore, maar het is ook wel weer heel melodisch en toegankelijk allemaal. Ik stond vrij ver vooraan en had even niet in de gaten dat er vanaf de eerst gespeelde noot een wall of death ontstond, dus dat was wel lachen. De pit is gedurende de set niet opgehouden, sterker nog die werd alleen maar groter en groter. En de band speelde ook echt gruwelijk goed, dus dit was wel een geval van verwachtingen waargemaakt. Ben zeer benieuwd wat deze band de komende jaren gaat doen. Ik vind het er weer eentje die ik met potlood op ga schrijven voor de hogere posities op de metalaffiches de komende jaren.
Krokus.
Na een adrenalinestoot van een band als FFAA is het voor een band daarna altijd wel lastig om me weer mee te krijgen. En zeker als het qua energie ook nog eens een heel ander soort band is. Dus wat dat betreft was het ook niet eenvoudig voor Krokus om mij mee te krijgen, maar dat is ze ook echt helemaal niet gelukt. Met het grootst mogelijke respect hoor, maar dit was voor mij typisch zo'n gedateerde band waar ik eerder medelijden mee krijg dan dat ik ervan kan genieten. Ik vond de zang niet goed, de nummers niet boeiend en de atmosfeer ook vrij tam. Dus op een gegeven moment maar een kijkje gaan nemen bij Paleface Swiss. Dat was ook absoluut mijn ding niet, dus na een nummer alvast richting Metal Dome gegaan.
Cobra the Impaler.
Daar zou namelijk Cobra the Impaler gaan spelen. Voor mij een aangename verbetering op de line-up ten opzichte van Hardy, dus best content met die afzegging. Met twee prima albums op zak en met name hun meest recente, Karma Collision, die me zeer kan bekoren is dit een band waar ik met enige regelmaat naar luister. En omdat ze Belgisch zijn en zich in een bepaald niche begeven waar ik vaak concerten en festivals in bezoek, heb ik ze ook een aantal keer live kunnen zien in de afgelopen jaren. En hoewel dat allemaal best heel prima ging steeds, moet ik ook wel zeggen dat het voor hen steeds niet eenvoudig blijkt te zijn om de perfecte geluidsmix te vinden. Dat was ook nu weer het geval, vooraan stond het (weer eens) te hard en klonk met name de bass veel te luid door. Inmiddels wist ik dat het nog weleens kan schelen waar in de Dome je staat en ook nu bleek het achterin veel beter dan voorin. Hopelijk is dat wel iets wat de organisatie richting komende jaren gaat fixen, want het is niet het eerste jaar dat ik het geluid in de Dome vaak tegen vind vallen.
Savatage.
En weer terug naar Mainstage voor de volgende band. De zondag zorgde er op deze manier wel voor dat ik heel gemakkelijk aan een flink aantal stappen kwam. Man, wat keek ik uit naar deze set! Al jaren eigenlijk en ergens tot voor kort ook niet verwacht dat ik deze kans nog zou krijgen. We hebben het immers over een band die eigenlijk (op hier en daar iets incidenteels en vooral ook projecten onder andere namen na) al sinds 2002 niet meer op had getreden. Dus toen bekend werd dat deze tour eraan kwam, hoopte ik vurig op een doorkomst op Graspop. En die kregen we! Helaas bleek al snel dat bandleider Jon Oliva fysiek niet in staat was om mee te touren. Die hebben we live ook wel gemist bij sommige nummers, moet ik zeggen. Maar ook zonder hem werd het een heel fijne set, waarin met name in het tweede gedeelte de ene na de andere knaller voorbij kwam. Zach is nog steeds een fenomenaal goede zanger. De band speelde heel erg goed. En het publiek reageerde ook enthousiast. Absolute hoogtepunt werd Believe, waar de band tijdens het nummer niet alleen foto's en video's van de Oliva broeders op het scherm projecteerde, ze hadden zelfs stukjes van het nummer door Jon Oliva laten opnemen, waardoor we toch eventjes konden genieten van die fenomenale stem. Ik heb dit nummer met armen over elkaars schouder met @MetalLimbo mogen beleven en dan staan daar op een gegeven moment twee forse mannen toch met tranen in hun ogen mee te zingen. Een moment wat ik nooit meer ga vergeten.
Triptykon.
Erg jammer van de clash met Katatonia, maar na Savatage toch maar besloten om Triptykon vanaf het begin van de set te gaan bekijken. Met name omdat de kans groot was dat ze zouden openen met het megabrute Goetia. En verdomd, was dat het geval! Hallelujah, wat een beest van een track is dit toch. En wat een fenomeen is Tom G. Warrior. Eigenlijk wel gênant hoe leeg de Marquee was voor deze legend. Desondanks liet de band zich er ogenschijnlijk niet door uit het veld slaan, want de ene mokerslag volgde de andere op. Echt genieten man en ook blij voor @johanra dat, nadat ze dus met mijn favoriet Goetia openden, ze ook nog richting het einde zijn favoriet Aurorae speelden. Heerlijke set!
Alcest.
En toen was het alweer tijd voor mijn allerlaatste band van Graspop '25. Alcest leek me op voorhand zowel qua band als qua tijd een mooie afsluiter van een lang en intens weekend. Was helemaal mooi geweest als ze, net als bij hun zaaltour, heel toepasselijk hadden afgesloten met het nummer L'Adieu, maar ik wist vooraf al dat ze dat op festivals niet zouden doen. Desalniettemin mezelf voor een laatste maal vooraan gemeld en daar staan te genieten van wat ik inmiddels toch wel één van mijn favoriete bands aller tijden durf te noemen. Helaas was zelfs hier de geluidsmix niet optimaal, maar ik kon me daar gelukkig vrij snel van afsluiten en mezelf onder laten dompelen in de prachtige klanken die Neige en zijn bandleden wisten te produceren. Vorig jaar december werd hun concert in de AB op de valreep nog één van mijn favoriete optredens van 2024, door daar een betoverend mooie set te spelen. Dat niveau haalden ze op Graspop helaas net niet, mede door het niet optimale geluid. Maar desondanks werd het een waardig afsluiter van een heerlijk weekend Graspop! Ik durf zelfs wel te zeggen: in de bijna 20 jaar dat ik afzak naar Dessel was dit één van de fijnste edities tot nu toe.
Bedankt voor het lezen! En tot volgend jaar.
Die spinners waren trouwens heel welkom geweest in de warme tent.
Toch een kleine update geven over mijn onvergetelijke GMM weekend.
Ik ben niet zo,n beste schrijver maar doe m,n best.
Goede momenten:
Weer nieuwe muziek ontdekt door mijn zoon.
De super fijne en gemoedelijke sfeer (voelt als thuis komen).
Een dikke vette compliment aan organisatie en vrijwilligers die in bepaalde situaties mee dachten en flexibel waren.
Inferno mooi en goed ingedeeld.
Er later een extra waterpunt bij de toiletten op Inferno kwam.
Makkelijker om na toiletbezoek je handen kon wassen.
Ik een dame mijn klapstoel aanbood zodat ze niet verder onwel werd (lang verhaal)
Uiteindelijk een ferme handdruk van haar man en een knuffel van haar als dank (daar doen we het voor).
In de rustpauzes veel zwerfvuil opgehaald. Vele handen maken licht werk.
Minder goede momenten.
Een dagje ouder worden
.
Eigenwijs zijn en zelf een blaar onder mijn voeten kapot maken.
Met als resultaat: een bacteriele infectie (wondroos) opgelopen.
Maar ik ben niet snotterig..
Zie jullie volgend jaar
Ik ben niet zo,n beste schrijver maar doe m,n best.
Goede momenten:
Weer nieuwe muziek ontdekt door mijn zoon.
De super fijne en gemoedelijke sfeer (voelt als thuis komen).
Een dikke vette compliment aan organisatie en vrijwilligers die in bepaalde situaties mee dachten en flexibel waren.
Inferno mooi en goed ingedeeld.
Er later een extra waterpunt bij de toiletten op Inferno kwam.
Makkelijker om na toiletbezoek je handen kon wassen.
Ik een dame mijn klapstoel aanbood zodat ze niet verder onwel werd (lang verhaal)
Uiteindelijk een ferme handdruk van haar man en een knuffel van haar als dank (daar doen we het voor).
In de rustpauzes veel zwerfvuil opgehaald. Vele handen maken licht werk.
Minder goede momenten.
Een dagje ouder worden
.Eigenwijs zijn en zelf een blaar onder mijn voeten kapot maken.
Met als resultaat: een bacteriele infectie (wondroos) opgelopen.
Maar ik ben niet snotterig
..Zie jullie volgend jaar
Ge ziet het hè, de weerman heeft het opgegeven voorlopig. puf, puf...
Vrijdag (int kort wegens gebrek aan geheugen)
Dead poet society (7.5) - Wat zachter dan usual maar afwisseling is noodzakelijk op zo'n 4 dagen!
As Everything Unfolds (7.5) - Toffe band maar te veel middenmoot om memorabel te zijn voor mij.
House of protection (8) - Eerste echte feestje van de dag. De sfeer zat echt goed, al was het wel al lekker warm in de tent. Hoe die man ineens bovenaan de jup stage zat, en hoe ze die gitaar achteraf hebben terug gehaald is me toch een mysterie xD
Pro Pain (8) - Like hatebreed maar meer m'n smaak. Lekker hard en brutaal.
Miles Kennedy (7) - Love him, maar dit was voor mij toch wel de minste keer. Ik vermoed door de setlist, die toch echt wel slaapverwekkend was. Vorige keer stond hij alleen in de metal dome en was het zeker niet te druk, en nu staat hij op MS, bizare keuze.
Dutje gedaan tijdens Knocked Loose omdat het nodig was, blijkbaar toch serieus wat gemist als ik hier zo lees.
Northlane (7) - Niet al te speciaal
The Ghost Inside (8) - Crazy mosh en zot veel crowdsurfers geholpen. Beetje Kcal verbanden is wel nodig om niet te veel bij te komen na 4 dagen bingen.
Falling in Reverse (8) - Op voorhand wat sceptisch over het optreden, maar dat was eigenlijk echt af. Misschien niet iedereen z'n ding maar toch wel echt een straffe set neergezet. Dat m'n gsm in de moshpit gepikt was was wel ne mindere. Had net naar twee andere personen gestuurd om naar voor te komen.
Blood Incantation - Mooie set maar kon er helaas niet echt van genieten door die diefstal. Serieus kut om zo het festival verder te zetten.
Daarna naar de metal market gegaan om wat patches te shoppen, kon echt niet meer in de mood geraken. Niet veel volk daar terwijl Slipknot en Dethklok speelt alleszins.
Top 5 Vrijdag:
1. House of Protection 8
2. The Ghost Inside 8
3. Falling in Reverse 8
4. Pro Pain 8
5. Dead Poet Society 7.5
Zaterdag en zondag hebk geen notities meer, met mijn geheugen van een goudvis word het dus gewoon een top 5.
Zaterdag was tevens ook de dag dat ik al om 21u richting camping ging. Het gebrek aan verfrissing (wegens wachtrij water) heeft me toch wel parten gespeeld op de derde dag inmiddels.
Top 5 Zaterdag:
1. Soulfly 8
2. Poppy 8
3. Kittie 8
4. Skindred 7.5
5. Last Train 7.5
Top 5 Zondag:
1. Paleface Swiss 8.5
2. Nothing more 8
3. In Flames 8
4. Savatage 7.5
5. Crossfaith 7.5
Dead poet society (7.5) - Wat zachter dan usual maar afwisseling is noodzakelijk op zo'n 4 dagen!
As Everything Unfolds (7.5) - Toffe band maar te veel middenmoot om memorabel te zijn voor mij.
House of protection (8) - Eerste echte feestje van de dag. De sfeer zat echt goed, al was het wel al lekker warm in de tent. Hoe die man ineens bovenaan de jup stage zat, en hoe ze die gitaar achteraf hebben terug gehaald is me toch een mysterie xD
Pro Pain (8) - Like hatebreed maar meer m'n smaak. Lekker hard en brutaal.
Miles Kennedy (7) - Love him, maar dit was voor mij toch wel de minste keer. Ik vermoed door de setlist, die toch echt wel slaapverwekkend was. Vorige keer stond hij alleen in de metal dome en was het zeker niet te druk, en nu staat hij op MS, bizare keuze.
Dutje gedaan tijdens Knocked Loose omdat het nodig was, blijkbaar toch serieus wat gemist als ik hier zo lees.
Northlane (7) - Niet al te speciaal
The Ghost Inside (8) - Crazy mosh en zot veel crowdsurfers geholpen. Beetje Kcal verbanden is wel nodig om niet te veel bij te komen na 4 dagen bingen.
Falling in Reverse (8) - Op voorhand wat sceptisch over het optreden, maar dat was eigenlijk echt af. Misschien niet iedereen z'n ding maar toch wel echt een straffe set neergezet. Dat m'n gsm in de moshpit gepikt was was wel ne mindere. Had net naar twee andere personen gestuurd om naar voor te komen.
Blood Incantation - Mooie set maar kon er helaas niet echt van genieten door die diefstal. Serieus kut om zo het festival verder te zetten.
Daarna naar de metal market gegaan om wat patches te shoppen, kon echt niet meer in de mood geraken. Niet veel volk daar terwijl Slipknot en Dethklok speelt alleszins.
Top 5 Vrijdag:
1. House of Protection 8
2. The Ghost Inside 8
3. Falling in Reverse 8
4. Pro Pain 8
5. Dead Poet Society 7.5
Zaterdag en zondag hebk geen notities meer, met mijn geheugen van een goudvis word het dus gewoon een top 5.
Zaterdag was tevens ook de dag dat ik al om 21u richting camping ging. Het gebrek aan verfrissing (wegens wachtrij water) heeft me toch wel parten gespeeld op de derde dag inmiddels.
Top 5 Zaterdag:
1. Soulfly 8
2. Poppy 8
3. Kittie 8
4. Skindred 7.5
5. Last Train 7.5
Top 5 Zondag:
1. Paleface Swiss 8.5
2. Nothing more 8
3. In Flames 8
4. Savatage 7.5
5. Crossfaith 7.5
En doorrrrrr.
Vrijdag.
Spectral Wound.
Vrijdag fris en fruitig opgestaan op The Crypt na een heerlijke eerste volle festivaldag en mooi op tijd de wandeling maken voor het optreden van Spectral Wound in de Marquee. Ik keek hier erg naar uit, want op Samhain vorig jaar was de zaal te vol om er echt van te kunnen genieten. Daar had ik in de Marquee geen last van, want helaas trekken dit soort bands op Graspop vaak niet het publiek wat ze verdienen. Maar goed, je staat daar dan wel echt met liefhebbers, wat de sfeer dan juist weer ten goede komt. Goeie set was dit! Fijn geluid, zoals we inmiddels wel gewend zijn bij black metal in de Marquee. En een band in prima doen. Fijne opener van de vrijdag zo!
House of Protection.
Ik zal maar gelijk eerlijk opbiechten: ik ben absoluut geen fan van Fever 333. Dus deze soort van doorstart heb ik in eerste instantie ook links laten liggen. Tot ik op een gegeven moment toch eens een nummertje luisterde en aangenaam verrast werd. Toch wel een fijne vibe eigenlijk en (waarschijnlijk door Aric zijn vaste werkgever, Night Verses) ook wat proggy invloeden hier en daar. Dus toch maar gaan kijken en zeker niet teleurgesteld! Wat een energie leveren die twee zeg, niet normaal. Ook de beste geluidsmix die ik het hele weekend bij de Jupiler Stage heb gehoord. Mijn enige puntje van kritiek is dat ze, doordat ze maar met twee zijn, wel erg afhankelijk zijn van opnames die vanaf tape worden afgespeeld. Ik hoop dat ze in de toekomst wat sessiemuzikanten in dienst nemen. Maar verder heeft dit project absoluut potentie voor een namiddag/vroege avond spot op één van de mainstages.
Villagers of Ioannina City.
Het nadeel van mijn almaar groeiende obsessie voor (nieuwe) muziek en het hebben van een vriendengroep met mensen die al net zo obsessief zijn daarin, is dat ik op een festival als Graspop eigenlijk nauwelijks nog door mij onontdekte parels tegenkom. Terwijl ik dat altijd juist één van de leukste dingen van Graspop vond. Dus heel blij verrast toen ik deze voor mij totaal onbekende band voor het eerst ging luisteren nadat ze aangekondigd werden voor Graspop. Dat beviel dermate goed, dat het ook direct één van mijn meest beluisterde bands is geworden. En live werd mijn liefde voor deze band enkel bevestigd, want ze speelden een heerlijke set! Helaas vielen de folk instrumenten soms een klein beetje weg in de mix, maar verder was het een fijne afstelling van drums, bas en gitaar. Toffe setlist ook, met een aantal van mijn favorieten. Deze band ga ik absoluut vaker live zien!
Windhand.
Hij was weliswaar fysiek afwezig op Graspop, maar @Dr. Hannibal had me in de dagen voorafgaand aan Graspop wél warm gemaakt voor de set van Windhand. Hij had ze namelijk enkele dagen daarvoor al zien optreden en dat beviel hem meer dan uitstekend. Helaas bleek mijn live kennismaking met deze band ietsje anders uit te pakken, want hun set op Graspop heeft me nauwelijks echt goed beet kunnen grijpen. En dat lag niet eens aan de band zelf, want het klonk allemaal echt prima. Geluid goed, nummers strak gespeeld, een vocaliste met een mooie stem. Maar wellicht was het de warmte in de tent, de euforie van de sets ervoor, of mijn eigen mindset die op Graspop niet helemaal matcht met een logge, trage stonerband. Ik weet het niet precies, feit is dat ik na een minuut of 20 weg ben gelopen. Hopelijk komt deze band nog eens op een Desertfest ofzo, waar ze me denk ik veel meer aan gaan spreken.
Unprocessed.
Dus toch maar naar de Metal Dome, voor de proggy djenters van Unprocessed. Vooraf was dit een nare clash, dus onderweg naar de Dome ergens een soort van blij dat ik ze toch kon gaan zien. Maar damn, dit bleek uiteindelijk mijn eerste echte tegenvaller van Graspop '25 te worden. En dat was puur te wijten aan een dramatische geluidsmix. We stonden vrij ver vooraan en daar was het allemaal te hard, te schel, te log, te veel bass. Gewoon echt niet fijn, waardoor alle finesse die ik juist zo tof vind in deze band verdween en het enkel de moshers wel kon bekoren. Daar komt ook nog eens bij dat ze mijn twee favoriete nummers, in tegenstelling tot alle shows vroeger in het jaar, niet speelden. Zag veel mensen weglopen en ik ben uiteindelijk zelf dat voorbeeld gaan volgen. Achteraf wel begrepen dat het achterin de tent beter te doen was qua geluid (en zelf verderop in het weekend ook ondervonden dat dit vaker het geval was in de Dome), maar goed. Komt nog wel een herkansing voor deze band.
Green Lung.
Terug naar de Marquee voor wederom een stonerdoom band, maar wel eentje uit een net wat andere hoek van dit genre. Bij Green Lung zijn de invloeden van Black Sabbath en Ghost onmiskenbaar, maar ze hebben ook wel iets eigens doordat ze een vleugje folk door hun muziek heen verweven. Maar met name ook door de fenomenale harmonieën die ze gebruiken in hun zanglijnen. Met name bij het prachtige Song of the Stones zorgt dat voor een dikke laag kippenvel en in onze groep zag ik een ieder die deze band nog nooit had gezien spontaan fan worden bij deze uitvoering. Verder sowieso een heel goede set, zonder inzinkingen. Enige minpuntje was dat ze One For Sorrow niet hebben gespeeld, dat kan eigenlijk niet. Maar goed, verder vooral wel benieuwd hoe ver deze band kan komen. Volgens @johanra zien we deze band niet meer terug in een tent en staan ze bij eventuele volgende doorkomsten op Mainstage. En dat vind ik zelf wel een interessante voorspelling. We gaan het zien!
Jerry Cantrell.
Bij Kim Dracula was het veel te druk en The Ghost Inside klonk voor mij te generiek, dus werd dit een mooi moment voor een eetpauze, tot Jerry Cantrell ging beginnen op Mainstage. Grunge is niet een genre waar ik nog heel vaak naar luister, maar waar ik eigenlijk altijd wel van kan genieten als het toevallig eens voorbij komt. En zeker waar het een levende legende als Jerry Cantrell betreft. Dus blij verrast wel toen ik na de aankondiging ontdekte wie hij is en dat hij ook wat Alice in Chains nummers doet. En al helemaal blij verrast toen me werd verteld dat niemand minder dan voormalig Dillinger Escape Plan frontman en één van mijn favoriete vocalisten Greg Puciato lead vocals doet bij Jerry zijn optredens! Daarvoor wilde ik wel, geheel tegen mijn gewoonte in, al vroeg in de avond naar voren lopen bij een Mainstage. En het werd zeker een fijne set, met goede nummers en een uitmuntende vocale prestatie van Greg. Helaas kreeg ik op een gegeven moment last van een aanval van wonisme en heb ik Would? vanuit een wc-hokje mee moeten zingen. Maar dat werd gelukkig helemaal goedgemaakt bij het prachtige Rooster.
Falling in Reverse.
Curiosity killed the cat en er was ook niet echt een alternatief, dus heb ik vrijwel de gehele set van FIR beleefd vanaf een staantafel bij de cocktailbar. Ik moet eerlijk zeggen: het eerste nummer 'Prequel' klonk werkelijk fantastisch en ik vroeg me even af of ik me helemaal had vergist in deze band. Maar gedurende de set verdween dat gevoel. En dat kwam niet eens door de muziek of de show, want het klonk allemaal best oké en zag er spectaculair uit. Maar de attitude van dhr Radke begon me op een gegeven moment helemaal de neus uit te komen. Ik heb er verder wel genoeg over gezegd, denk ik. Hopelijk was het een eenmalige doorkomst in Dessel.
Blood Incantation.
Een van de grootste hypes binnen de extremere metal van dit moment en dat is niet zonder reden. Want hun album Absolute Elsewhere van afgelopen jaar is een baanbrekende plaat, waarop ze old school death metal op een fenomenale manier combineren met proggy space rock uit de 70's. Hun concert begin mei in Trix is een serieuze kandidaat voor concert van het jaar voor mij, dus totaal geen problemen mee om ze op Graspop vrij kort daarna nog eens te zien. Helaas begon het optreden wat later en duurde het daardoor ook korter dan gepland door technische problemen. Maar gelukkig was er nog genoeg tijd voor een volledig integrale uitvoering van Absolute Elsewhere, ondersteund door een fascinerende lasershow. Trix kwam nog net ietsje harder binnen, maar optredens als deze wil ik elke maand wel zien. En in oktober is de volgende al gepland, wanneer ze Soulcrusher gaan headlinen. En ik heb kaarten.
Slipknot.
Helaas wat minder lang van Slipknot kunnen genieten dan ik zou willen, want Opeth stond ook op het programma. En hoewel een Opeth set op een festival niet altijd even goed is, kan ik als groot fan een set van hen niet laten schieten. Jammer, want Slipknot was verrassend goed! De meesten hier weten nog wel dat hun vorige doorkomst absoluut geen succes was, dus ergens ging ik met een soort van scepsis deze set tegemoet. Onterecht, want het klonk als vanouds goed. Het was weer de bulldozer die ik van live optredens van Slipknot gewend ben. Ook door het betere beukwerk van fenomeen Eloy Casagrande achter het drumkit. Maar goed, Opeth wachtte. Dus na een kleine drie kwartier toch maar richting Marquee gelopen.
Opeth.
Het lichte gevoel van teleurstelling om bij Slipknot weg te moeten verdween al snel. Want Opeth was vanaf de eerste noot erg goed en zeker voor een festivalshow. De setlist mocht van mij wel ietsje fantasierijker, maar goed dat is eigenlijk altijd wel bij Opeth. Desondanks gewoon weer heel erg kunnen genieten van subliem geluid, een olijke Mikael Akerfeldt en technisch gezien één van de beste bands van het hele festival. Ik heb ze al zo vaak gezien, maar elke keer weer sta ik verbluft te kijken naar de instrumentbeheersing van alle bandleden. Zo waanzinnig goed en alleen al daardoor toch altijd weer de moeite waard om te gaan kijken. Ik vond de Marquee ook heel enthousiast, trouwens! En ook leuk om hier naderhand op het forum te lezen dat Opeth nog steeds nieuwe zieltjes wint, ondanks dat ze voor mijn gevoel al een eeuwigheid meelopen.
Behemoth.
Over bands die al een tijd meelopen gesproken: Behemoth. Maar toch een primeur, want het was hun eerste keer als afsluiter van een Mainstage op Graspop. En voor mij ook de ultieme kans om eindelijk eens vol voor een set van hun te gaan, want ondanks diverse passages op Graspop en elders was dat er voor mij eigenlijk nog nooit echt van gekomen. Toen zij nog 'klein' genoeg waren voor de Marquee, luisterde ik zelf nog niet echt naar extreme metal. En tegen de tijd dat ik dat wel deed, stond Behemoth eigenlijk altijd in de volle zon te spelen, waar het voor mij gewoon niet goed werkt. Dus dit was een mooie kans, met ook nog eens een headlinerwaardige productie. Was uiteindelijk ook wel echt heel erg vet! Ook de intermezzo op het skydeck was een leuke twist. Ik vond alleen dat de show, zeker richting het einde, wat te vaak helemaal stil lag. Dit haalde me een beetje uit mijn trans, waardoor de vermoeidheid van zo'n lange dag ook steeds meer zijn weg begon te vinden. Maar al met al wel heel blij met deze set zo. Beter ga ik Behemoth nooit meer zien.
Zaterdag.
Unto Others.
Vanwege de pittige hitte en een groot gat in mijn loopschema besloten om DHG zaterdagochtend in te ruilen voor een paar uurtjes extra in de schaduw en de relatieve rust op de camping. Achteraf begrepen van vrienden die er wel waren dat DHG wat tegenviel, terwijl de extra tijd om te douchen, goed te ontbijten en te relaxen in de schaduw juist uitermate goed beviel. Dus goeie keus geweest! En daardoor werd mijn eerste band op zaterdag Unto Others. Ik vond hen vorig jaar op Alcatraz verrassend aangenaam en ook nu beviel hun set me wel. Al werd het op een gegeven moment echt niet normaal warm voorin de Dome, dus even water gaan tappen en de rest van de set op een wat koelere plek achterin de tent gaan volgen. Was prima!
Poppy.
Van op een afstand en ondertussen wat aan het eten. Maar desondanks werd ik behoorlijk verrast door deze set. Doorgaans heb ik niets met dit soort gehypte artiesten, omdat het voor mij eigenheid mist en klinkt als een zielloos product van een platenmaatschappij. Maar dat was bij Poppy eigenlijk geenszins het geval. Ze wist mooi te variëren tussen allerlei vormen van metal, ondersteund door een goede live band en zij zelf kan ook echt heel veel met haar stem. Ik weet niet of ik ooit een kaart zou kopen voor een los concert, maar zo op een festival is het zeer aangenaam vermaak om mee te pakken.
Primordial.
Helaas werd dit de tweede grote tegenvaller van het weekend. Ik had Primordial nog nooit live gezien, maar wel vaak naar hun muziek geluisterd. En de meeste verhalen van vrienden die ze wel al hadden gezien waren heel positief. Dus dan ga je met verwachtingen daar in de Marquee staan en al helemaal met in je achterhoofd dat bij dit soort bands het geluid in de Marquee eigenlijk altijd super goed is... Tot nu toe dan. Want met deze geluidsmix kon ik helaas heel weinig. Het werd een ongecontroleerd rommeltje, waardoor ik er helemaal niet in kon komen. Tel daar ook de nauwelijks uit te houden bedwelmende hitte in de tent bij op en ik ben vrij snel naar buiten gevlucht. Helaas, hopelijk op een Samhain ofzo nog eens een herkansing.
Lorna Shore.
Will Ramos is één van mijn favoriete personen binnen de metal. Door zijn onschuldige, speelse en lieve persoonlijkheid, maar ook door zijn fenomenale vocale bereik. En dan heeft hij met Lorna Shore ook nog eens een band die hem perfect kan bedienen, met hun symfonische vorm van deathcore. Vooraf vroeg ik me wel af of deze formule zou werken op een namiddag in de volle zon. Het antwoord: ja het werkt wel. Maar ik vind het in een tent toch nog net wat vetter. Maar goed, als ik zag hoe vol het veld stond dan gaat een Marquee show er helaas niet meer in zitten voor deze gasten. En is het denk ik meer realistisch om te wachten tot ze een keer mogen headlinen en zodoende in het donker kunnen spelen. Want die potentie hebben ze absoluut!
Brutus.
En direct na LS hun set volgde nog een band waarbij ik van tevoren benieuwd was hoe dit zou werken op de Mainstage in de volle zon. En eerlijk gezegd viel de set van Brutus me wat tegen. Ik denk dat dat vooral aan mezelf ligt, omdat ik Brutus de afgelopen jaren echt heel vaak heb gezien en het toch iedere keer dezelfde set is die je voorgeschoteld krijgt. En heel eerlijk: ik vind lang niet alles van Unison Life even goed. Ik vind bijvoorbeeld nummers als Space en Brave vrij matig. En ook (ja het zal vloeken in de kerk zijn voor sommigen) What Have We Done vind ik een beetje een zeiknummer. En dan vond ik dit maal Stefanie ook niet op haar best en ik zat zelf ook te ver weg en zo'n mainstage oogt gigantisch voor een drietal die verder niet heel veel meer doen dan hun liedjes spelen. En ik zat zelf ook te ver weg om echt connectie te voelen, zeg maar. Dus ja, al met al hadden ze wat mij betreft beter bij hun plan kunnen blijven om dit jaar een pauze in te lasten. Of ik had zelf toch naar Imminence moeten gaan, waarvan ik achteraf hoorde dat het wel super goed was. You win some, you lose some. En Brutus gaat het over een paar jaar echt wel weer goed maken met me, als ze een nieuw album en nieuw elan hebben.
Starset.
Deze band is vrij last minute op mijn radar verschenen, met name door de lovende woorden van @xydroh hier op het forum over hun productie. Muzikaal had ik het in eerste instantie niet aangekruist bij het inluisteren via Spotify, maar nadat ik wat beelden van hun shows had bekeken werd ik toch enthousiast. En dat bleek terecht, want het was een zeer fijne set! Ik vond het verrassend hoeveel mensen in de Dome hun muziek kenden, want ik stond zeker niet vooraan en toch werd links en rechts van me alles meegezongen. Ik ben zelf een groot fan van het gebruik van klassieke instrumenten in de metal, dus van een live gespeelde cello en viool op het podium word ik heel erg vrolijk. Fijne set, qua composities niet altijd mijn ding. Maar als geheel toch ruimschoots goed genoeg om me met een glimlach te Dome uit te laten lopen.
The Hu.
Wel wat eerder dan het einde van die set van Starset, want ik had een vermoeden dat we op tijd in de Marquee moesten gaan zijn voor een plek bij The Hu. En dat bleek ook, want toen wij tien minuten vooraf aan kwamen lopen, was de tent al behoorlijk vol en was het niet eens zo evident om via de zijkant nog ver naar voren te kunnen komen. Dat lukte uiteindelijk wel natuurlijk, dus we hadden een uitstekende plek. Maar tijdens de set foto's gezien van Helmut Lotti-achtige toestanden buiten de Marquee, waar men rijen en rijendik tot ver buiten de tent de set probeerden te volgen. Laatste keer Marquee dus voor deze band, die gaan richting de Mainstage bij een volgende doorkomst. Maar gelukkig nu nog een keertje in een stampende Marquee, waar de sfeer van begin tot eind uitzinnig was. En ik werd zelf ook helemaal meegezogen door de ritmische klanken van deze toch wel heel bijzondere band. Van begin tot eind een zegetocht en zelfs daarna nog. Want het massaal de tent uit marcheren 'Hu Hu Hu Hu' brullend was echt heel erg vet.
Spiritbox.
Na The Hu nog wel een stukje van deze set kunnen zien, maar te weinig en van te ver weg voor een echte beoordeling. Courtney klonk wel weer echt fenomenaal, moet ik zeggen.
Amenra.
Toch weer op tijd de tent in voor een mooie plek bij Amenra. Ik hoopte vooraf dat de clash met Korn en Airbourne ervoor zou zorgen dat het vervelende praat/feestpubliek zich niet zou melden in de Marquee. En dat wat er wel zou staan ook echt snapt wat Amenra voor band is en daar zou staan om zich mee te laten voeren in een collectieve trans. En gelukkig: dat was ook zo! Op enkele minieme momentjes van gepraat na, was iedereen om me heen echt vol mee. Vanaf Am Kreuz ontstond er in onze hoek een groep mensen die (voornamelijk met ogen dicht uiteraard) vol begon te headbangen, zo hard dat de hele vloer mee deinde. Niemand liep weg of probeerde zich ongepast een weg naar voren te banen. Iedereen had lekker de ruimte en gunde dat een ander ook. Héérlijk! Op deze manier is het niet ingewikkeld om maar weer eens uit te groeien tot één van mijn favoriete sets van het weekend. Al miste ik de harsh vocalen van Tim af en toe wel een beetje, eerlijk is eerlijk.
Nine Inch Nails.
Tsja, Nine Inch Nails... Met deze band was er iets vreemds aan de hand. Want een aantal van mijn beste vrienden zijn helemaal idolaat hiervan en dat zijn mensen waarmee ik doorgaans erg op één lijn zit als het gaat om muziek. Zelf kende ik voorafgaand aan hun aankondiging alleen de hits. Dus volop gaan inluisteren en diverse albums uit hun catalogus een kans gegeven. Maar nooit helemaal overtuigd geraakt. Maar goed, het enthousiasme bij mijn vrienden was toch vooral ook gebaseerd op ervaringen met liveshows van NIN, dus toch wel de hoop en een beetje verwachting dat het me live alsnog zou pakken. En dit is de band deels gelukt. Ik vond het begin echt heel sterk, met een aantal toffe up-tempo songs, een perfecte geluidsmix en een tof visueel spektakel, door het cameragebruik op het podium. Maar op een gegeven moment kakte het voor mijn gevoel allemaal erg in, met een hele batterij en meer elektronisch georiënteerde songs, waar ik eigenlijk heel weinig mee heb. En toen werd het een heel lang uur zo laat op de avond na een bloedhete dag en met pijn in mijn poten. Maar ja, ik wilde Head Like a Hole en vooral Hurt live meemaken, dus toch maar blijven staan. En daar dan weer geen spijt van, want de uitvoering van Hurt was één van de mooiste liedjes die ik misschien wel ooit op Graspop heb gehoord. Dus al met al blij dat ik het gezien heb, maar ook wel verzadigd na deze ene keer.
Zondag.
Amira Elfeky.
En toen was het alweer de laatste dag Graspop. Gaat toch altijd weer heel snel, zo'n weekend. Wat was het nog warm in de ochtend. En door te weinig eten en drinken bijna van m'n stokkie gegaan in de Marquee. Wat wel jammer was, want ik vond de set van Amira erg fijn klinken. Gelukkig heb ik er toch nog wat van kunnen genieten nadat ik mezelf aan de zijkant van de tent tegen zo'n paal had gezet. De muziek van haar laat zich lastig omschrijven. Het is een soort combinatie van nu/alt-metal en shoegaze. Erg veelbelovend, goeie zangeres ook. En ik ben zeer benieuwd waar ze de komende jaren nog meer mee gaat komen.
Seven Hours After Violet.
Ik vrees eerlijk gezegd dat wij op Graspop niet dichterbij SOAD gaan komen dan dit side-project van bassist Shavo. Ze hebben vrij recent hun debuutplaat uitgebracht, die op zich best redelijk klinkt. Je hoort hier en daar een vleugje SOAD, maar dan vooral in de vorm van metalcore. Op zich wel vermakelijk en live klonk het ook goed. Vooral hun vocalist viel wel op, zowel in uiterlijk als in hoe bruut hij klonk. Ik vond de opkomst en ook de respons in het publiek wat tegenvallen. Zal gedeeltelijk door de hitte komen, maar sowieso was het op zondag opvallend veel rustiger op het terrein dan op andere dagen.
Creeper.
Het was dus dermate rustig dat ook Creeper niet voor een volle tent speelde. En dat was in dit geval een groot voordeel, want wij konden daardoor leunend op een staantafel net buiten de tent de set prima volgen. Het was inmiddels ook een stuk afgekoeld qua temperatuur, met hier en daar zelfs een drupje regen, dus dat was heerlijk! Ik vind Creeper een heel interessante, ietwat aparte band. Als je hun liedjes luistert dan hoor je invloeden van bijvoorbeeld Meat Loaf, Oasis en The Distillers. Een beetje theatraal af en toe, een beetje heel erg Brits af en toe. Maar daardoor al met al best vermakelijk!
SiM.
Terug naar de Jupiler en specifieker terug naar de tribune, waar het intussen wel heel erg aangenaam toeven was, met een fijn briesje. Ik kende SiM eigenlijk helemaal niet, dus ging er blanco in. En ik moet zeggen: ik werd toch wel aangenaam verrast! De band speelde een enthousiaste set, aangevoerd door een sympathieke frontman die heel on-Japans vloeiend Engels sprak en zelfs een klein woordje Nederlands. Maar wat me helemaal verraste was dat veel van hun nummers gewoon Ska was. Het begon al vrij vroeg in de set met een Reggae-achtig stuk. En toen daar verderop in set met enige regelmaat wat punkritmes aan toe werden gevoegd, werd het dus eigenlijk een Ska optreden. En dat zorgt in zo'n weekend vol met zware metal eigenlijk wel voor een toffe afwisseling. Het publiek ging er ook erg goed op. Leuk!
Beyond the Black.
Van de Metal Dome naar de Mainstage door een late afzegging van Hardy. En wellicht daardoor niet de productie bij zich die ik me kan herinneren van de vorige keer dat ze op Graspop stonden. Maar desalniettemin toch wel weer een aardige set. Al moet ik wel zeggen dat hun twee afsluiters, Shade and Shade en Lost in Forever, beiden afkomstig van het album Lost in Forever wat mij betreft met enige afstand hun sterkste songs van de set waren. Met name het nieuwere werk doet me dan toch wat minder, helaas.
Fit For an Autopsy.
Terug naar de Marquee voor mijn eerste echte must see van de zondag: Fit For an Autopsy! Wat mij betreft is dit één van de meest veelbelovende bands van dit moment. Vooral ook weer omdat ze een vrij uniek eigen geluid hebben. Lastig te categoriseren, zijn ze. Je hoort wel duidelijk invloeden vanuit de deathcore, maar het is ook wel weer heel melodisch en toegankelijk allemaal. Ik stond vrij ver vooraan en had even niet in de gaten dat er vanaf de eerst gespeelde noot een wall of death ontstond, dus dat was wel lachen. De pit is gedurende de set niet opgehouden, sterker nog die werd alleen maar groter en groter. En de band speelde ook echt gruwelijk goed, dus dit was wel een geval van verwachtingen waargemaakt. Ben zeer benieuwd wat deze band de komende jaren gaat doen. Ik vind het er weer eentje die ik met potlood op ga schrijven voor de hogere posities op de metalaffiches de komende jaren.
Krokus.
Na een adrenalinestoot van een band als FFAA is het voor een band daarna altijd wel lastig om me weer mee te krijgen. En zeker als het qua energie ook nog eens een heel ander soort band is. Dus wat dat betreft was het ook niet eenvoudig voor Krokus om mij mee te krijgen, maar dat is ze ook echt helemaal niet gelukt. Met het grootst mogelijke respect hoor, maar dit was voor mij typisch zo'n gedateerde band waar ik eerder medelijden mee krijg dan dat ik ervan kan genieten. Ik vond de zang niet goed, de nummers niet boeiend en de atmosfeer ook vrij tam. Dus op een gegeven moment maar een kijkje gaan nemen bij Paleface Swiss. Dat was ook absoluut mijn ding niet, dus na een nummer alvast richting Metal Dome gegaan.
Cobra the Impaler.
Daar zou namelijk Cobra the Impaler gaan spelen. Voor mij een aangename verbetering op de line-up ten opzichte van Hardy, dus best content met die afzegging. Met twee prima albums op zak en met name hun meest recente, Karma Collision, die me zeer kan bekoren is dit een band waar ik met enige regelmaat naar luister. En omdat ze Belgisch zijn en zich in een bepaald niche begeven waar ik vaak concerten en festivals in bezoek, heb ik ze ook een aantal keer live kunnen zien in de afgelopen jaren. En hoewel dat allemaal best heel prima ging steeds, moet ik ook wel zeggen dat het voor hen steeds niet eenvoudig blijkt te zijn om de perfecte geluidsmix te vinden. Dat was ook nu weer het geval, vooraan stond het (weer eens) te hard en klonk met name de bass veel te luid door. Inmiddels wist ik dat het nog weleens kan schelen waar in de Dome je staat en ook nu bleek het achterin veel beter dan voorin. Hopelijk is dat wel iets wat de organisatie richting komende jaren gaat fixen, want het is niet het eerste jaar dat ik het geluid in de Dome vaak tegen vind vallen.
Savatage.
En weer terug naar Mainstage voor de volgende band. De zondag zorgde er op deze manier wel voor dat ik heel gemakkelijk aan een flink aantal stappen kwam. Man, wat keek ik uit naar deze set! Al jaren eigenlijk en ergens tot voor kort ook niet verwacht dat ik deze kans nog zou krijgen. We hebben het immers over een band die eigenlijk (op hier en daar iets incidenteels en vooral ook projecten onder andere namen na) al sinds 2002 niet meer op had getreden. Dus toen bekend werd dat deze tour eraan kwam, hoopte ik vurig op een doorkomst op Graspop. En die kregen we! Helaas bleek al snel dat bandleider Jon Oliva fysiek niet in staat was om mee te touren. Die hebben we live ook wel gemist bij sommige nummers, moet ik zeggen. Maar ook zonder hem werd het een heel fijne set, waarin met name in het tweede gedeelte de ene na de andere knaller voorbij kwam. Zach is nog steeds een fenomenaal goede zanger. De band speelde heel erg goed. En het publiek reageerde ook enthousiast. Absolute hoogtepunt werd Believe, waar de band tijdens het nummer niet alleen foto's en video's van de Oliva broeders op het scherm projecteerde, ze hadden zelfs stukjes van het nummer door Jon Oliva laten opnemen, waardoor we toch eventjes konden genieten van die fenomenale stem. Ik heb dit nummer met armen over elkaars schouder met @MetalLimbo mogen beleven en dan staan daar op een gegeven moment twee forse mannen toch met tranen in hun ogen mee te zingen. Een moment wat ik nooit meer ga vergeten.
Triptykon.
Erg jammer van de clash met Katatonia, maar na Savatage toch maar besloten om Triptykon vanaf het begin van de set te gaan bekijken. Met name omdat de kans groot was dat ze zouden openen met het megabrute Goetia. En verdomd, was dat het geval! Hallelujah, wat een beest van een track is dit toch. En wat een fenomeen is Tom G. Warrior. Eigenlijk wel gênant hoe leeg de Marquee was voor deze legend. Desondanks liet de band zich er ogenschijnlijk niet door uit het veld slaan, want de ene mokerslag volgde de andere op. Echt genieten man en ook blij voor @johanra dat, nadat ze dus met mijn favoriet Goetia openden, ze ook nog richting het einde zijn favoriet Aurorae speelden. Heerlijke set!
Alcest.
En toen was het alweer tijd voor mijn allerlaatste band van Graspop '25. Alcest leek me op voorhand zowel qua band als qua tijd een mooie afsluiter van een lang en intens weekend. Was helemaal mooi geweest als ze, net als bij hun zaaltour, heel toepasselijk hadden afgesloten met het nummer L'Adieu, maar ik wist vooraf al dat ze dat op festivals niet zouden doen. Desalniettemin mezelf voor een laatste maal vooraan gemeld en daar staan te genieten van wat ik inmiddels toch wel één van mijn favoriete bands aller tijden durf te noemen. Helaas was zelfs hier de geluidsmix niet optimaal, maar ik kon me daar gelukkig vrij snel van afsluiten en mezelf onder laten dompelen in de prachtige klanken die Neige en zijn bandleden wisten te produceren. Vorig jaar december werd hun concert in de AB op de valreep nog één van mijn favoriete optredens van 2024, door daar een betoverend mooie set te spelen. Dat niveau haalden ze op Graspop helaas net niet, mede door het niet optimale geluid. Maar desondanks werd het een waardig afsluiter van een heerlijk weekend Graspop! Ik durf zelfs wel te zeggen: in de bijna 20 jaar dat ik afzak naar Dessel was dit één van de fijnste edities tot nu toe.
Bedankt voor het lezen! En tot volgend jaar.
Mooi verhaal en knap hoe je bij elke band nog zo'n "hele lap tekst" weet te schrijven pakweg een week nadat het festival is afgelopen!
great festival... i had a wonderful time
Tursday top 5
1) Hatebreed
2) Landmvrks
3) motionless in white
4) mass hysteria
5) stick to your guns
friday top 5
1) slipknot
2) Jinjer
3) the ghost inside
4) skillet
5) knocked loose
Saturday top 5
1) Korn
2) spirit box
3) brutus
4) kitty
5) Poppy
Sunday top 5
1) paleface swiss
2) in flames
3) rise of the northstar
4) Halocene
5) Currents
Tursday top 5
1) Hatebreed
2) Landmvrks
3) motionless in white
4) mass hysteria
5) stick to your guns
friday top 5
1) slipknot
2) Jinjer
3) the ghost inside
4) skillet
5) knocked loose
Saturday top 5
1) Korn
2) spirit box
3) brutus
4) kitty
5) Poppy
Sunday top 5
1) paleface swiss
2) in flames
3) rise of the northstar
4) Halocene
5) Currents
De show van Crossfaith kan zomaar eens de laatste passage zijn geweest voor de komende tijd. Band stopt er voor onbepaalde tijd mee. Statement crossfaith.
Laatst bewerkt:
Ja da denk k ook wel. Zal denk ik alleen wel 2 à 3 jaar durenDuidelijke en open statement.
Vond ze toch wel goed ze, beetje de electric callboy van Japan ofzo
edit:
Gast zat ook nog maar 1.5j in de band, terwijl die toch al 20j spelen.
Komt wel goed hopelijk.
Hmm, dit was ook de dude die in het midden van de moshpit stond right, die op iemands schouder gitaar speelde? Ik heb nog een foto omdat ik het cool vond om hem heen te rennen, maar nu voel ik me daar toch ongemakkelijk over ofzo
