Rock Werchter 2020 - Nieuws en Geruchten
- Onderwerp starter DennisvdBr
- Startdatum
Main vrijdag: The Strokes, Liam Gallagher, Lewis Capaldi, Jake Bugg en Gang of Youths.
Ik persoonlijk schaar The Strokes qua sound en gevoel gewoon onder britpop, evenals Liam. Zelfde geldt voor mij persoonlijk voor Lewis Capaldi en Jake Bugg. Allemaal leuke muziek hoor, maar de enige die me écht wat kan bekoren is Liam Gallagher. De rest lijkt me oersaai live. Daarnaast lijkt The Strokes me wel geinig maar ik denk dat dat ook gewoon 'op het podium stappen en gaan' is en weinig speciaals met zich meebrengt.
Puur mijn perceptie uiteraard. Als ik geen clashes heb die dag ga ik gewoon ontspannen bij de main, laat me graag verrassen, maar ik vind het gewoon een erg saaie mainstage die vrijdag.
Het is frappant dat ėėn naam die vrijdag kan maken of kraken. Tot nu is die vrijdag oerdegelijk, maar...laat ons eerlijk zijn...ook gewoon wat saai. Niks tegen Jake Bugg, Liam of Capaldi, maar het zijn degelijke veilige keuzes. In dat opzicht zou ik een Post Malone nog wel waarderen omdat die...for better or worse...toch echt wat anders op die main zou brengen op vrijdag. Een beetje risico en pit aan een voor de rest voorspelbare line up die dag op main.
.....zelfs al zou ik Royal Blood voor mezelf echt wel toffer vinden.
.....zelfs al zou ik Royal Blood voor mezelf echt wel toffer vinden.
Brihang, Bazart, Loic Nottet en de zwangeren naar Boutique. Enkel Brihang vind ik echt een domper om te missen, had mooi een vroege tentspot kunnen krijgen...nu staat hij op een groot podium voor een halflege weide vol pubermeisjes. Beetje jammer.
Also....gaat werkelijk elk festival deze zomer Zwangere Guy boeken?
Also....gaat werkelijk elk festival deze zomer Zwangere Guy boeken?
Jammer dat ze, net als vorig jaar, Boutique aanvullen met een sloot Belgische bands en internationale acts waar ik echt niks mee heb. Brihang en Zwangere zijn leuk, maar die kan je komend jaar overal zien.
Als ik het dagprogramma van Boutique zie, dan vind ik het toch extra jammer dat RW als enige major in hun periode het niet aangedurfd hebben om Taylor Swift te boeken.
Dat dagprogramma zegt vooral wat de meeste mensen denken over welke muziek aanvullend is / past bij Taylor Swift, m.a.w. wat haar doelgroep is. Men heeft in mijn ogen de juiste keuze gemaakt en Swift weggezet op een apart evenement.
Een festival wat vorig jaar nog bereid was Pink en haar voorprogramma’s de hele mainstage voor een dag cadeau te geven, zal toch ook heus wel een gewone headline slot aan Swift durven geven idd. Maar denk dat ze er op deze manier hopen meer winst uit te halen. Of dat het inderdaad anders niet uitkwam logistiek gezien. Of beide 
Op Mad Cool staat Placebo gewoon voor Taylor Swift en op Roskilde staat Deftones ervoor. Jammer dat Werchter zo denkt en alles nogal in hokjes deelt. Niet alleen op Boutique, maar ook gewoon op Rock Werchter zelf. Die eendimensionale programmering van de Main Stage elke dag vind ik oprecht jammer. Enkel de zaterdag ontsnapt daar dit jaar aan en is voor mij gelijk de beste Main Stage dag.
Doe even de moeite om haar tourschema erbij te nemen, te analyseren, te bedenken dat Live Nation promotor is, voor je RW vanalles "beschuldigt".
Welke top lijn namen zijn beschikbaar die de main stage line up uit zijn 1D facade halen? Tyler en Taylor zijn de enige die me opvallen van pakweg een Roskilde line up (in de toplijn he).
Tgoh, Metallica fans (sorry voor degene die zich nu aangesproken voelen) zijn anders ook nefast voor de vibe van een festival, leuk tijdens Metallica, saai er buiten. Die dagjes mensen zullen er altijd zijn, die komen voor hun headliner, en ja de rest die er staat kan hun weinig schelen.
Ik 'beschuldig' RW helemaal nergens van. Heb enkel gezegd dat ik het jammer vind dat Swift niet op RW staat en al zeker als ik dat dagprogramma van Boutique zie. En ik kan het me best voorstellen dat ze het niet zouden aandurven hoor om haar te boeken. Kijk maar naar de reacties van de Werchterdinosauriërs op de aankondiging van Kendrick. Bij Swift zou dat dubbel zo erg geweest zijn, vermoed ik.
Ik had het voornamelijk op de 1D-programmering op de Main per dag. Niet over het rijtje headliners zelf. Je kan toch niet ontkennen dat de Main Stage op zondag bijvoorbeeld allemaal in dezelfde lijn ligt (op de opener na) of die main stage op vrijdag die vooralsnog enkel bestaat uit 'namen die Britten wel leuk vinden'. Maar goed, ik snap ook wel dat ze dagtickets moeten verkopen.
Ze hebben als enige festival vorig jaar Pink haar ding laten doen, dan is Swift boeken braaf en doordacht. Jammer dat ze nooit 3 dagen na elkaar wilt optreden, zelfs 2 keer gebeurd maar 1 keer deze tour als ik me ni vergis. RW kon ze gewoon niet strikken, durven daar ben ik zeker van, van wel.
....Dua Lipa was ook een leuk alternatief geweest op vrijdag. Netjes voor of na The Strokes even een klein feestje. ( tourt in principe wel niet rond Werchter)
Okee laten we eens even een artiest van de onderkant van het affiche voorstellen!
City & Colour
Dallas Green (vandaar de artiestennaam) was de (clean vocals) zanger en gitarist van de Canadese post-hardcore band Alexisonfire voordat hij besloot solo te gaan en een compleet andere muzikale weg in te slaan. In 2005 bracht hij zijn eerste solo album uit genaamd Sometimes. Dit werk bestaat uit voornamelijk nummers van alleen hem en zijn acoustische gitaar. In principe valt dit onder de noemer singer-songwriter maar het heeft niks weg van, ik noem maar iets, Ed Sheeran of andere popmuziek, het is veel alternatiever. Ondanks dat dit het meest stripped back album van zijn catalogus is, is dit denk ik het meest te vergelijken met zijn werk met Alexisonfire. Dit album is tot stand gekomen nadat hij de meeste nummers van dit album al als losse nummers had uitgebracht, te koop bij Alexisonfire shows of digitaal, en de vraag hiernaar zo groot werd dat al deze nummers op een album zijn uitgebracht, alleen "Coming Home" was een nieuw nummer. Dit album is het meest rauwe album wat hij heeft uitgebracht, het is minder geproduceerd dan zijn latere werk. Juist door deze eenvoud is het wat mij betreft een pareltje. Persoonlijke favorieten van dit album zijn "Hello, I'm In Delaware" en "Day Old Hate".
Oud werk in een nieuw jasje:
[video]https://www.youtube.com/embed/oJhcEvVlikw[/video]
Zijn tweede album Bring Me Your Love uit 2008 is al wat meer ontwikkeld als het aankomt op productie. Er zijn een stuk meer instumenten gebruikt en het album heeft hierdoor een wat voller geluid. Dit album neigt iets meer naar de folk dan zijn vorige werk. Tekstueel gezien gaat Dallas in op een hoop onzekerheden zoals de dood, schuldgevoelens, eenzaamheid en hoe je dat alles een plek geeft in je leven. Dit zijn allemaal thema's die in veel van wijn andere werken ook terugkomen. Wat mij betreft is dit hele album een meesterwerk maar als ik dan toch een aantal topnummers moet kiezen ga ik voor "What Makes A Man?", "Against The Grain" en "As Much As I Ever Could".
[video]https://www.youtube.com/embed/y7gPNF7jCww[/video]
Little Hell is de titel van het derde album uit 2011. Dit is het eerste album waarbij hij echt gebruik maakt van een band. Er zijn nog wel acoustische nummers te vinden maar dit album is soundwise een stuk verder ontwikkeld en klinkt daardoor heel anders. Voor het eerst maakt hij ook gebruik van electrische gitaren, waardoor nummers als "Hope For Now" live lekker kunnen scheuren en je meer een alternative rock vibe krijgt op sommige momenten. Dit is misschien wel mijn favoriete album van deze artiest maar dat komt waarschijnlijk ook door persoonlijke herinneringen en het feit dat ik hem voor het eerst live heb gezien toen hij met dit album tourde in Sydney (WAT een ervaring). Uitblinkers: "Little Hell", "We Found Each Other In The Dark" en "The Grand Optimist" (en stiekem de rest van de nummers ook).
[video]https://www.youtube.com/embed/dF41rXBmR2w[/video]
Album nummer 4 The Hurry And The Harm (2013) is wat mij betreft een goede voortzetting van de weg die hij is ingeslagen met Little Hell. Het is op dit album duidelijker dat het hem wel bevalt om samen te werken met een band voor dit soloproject, wat resulteert in minder guitar-only nummers. Dit album is iets meer gefocussed op commentaar op de huidige maatschappij dan persoonlijke onzekerheden zoals op vorig werk, ookal komt dat ook nog wel aan bod. Muzikaal gezien is de algehele sound van dit album iets minder donker dan vorig werk. Favorieten: "Harder Than Stone", "Two Coins" en "Of Space And Time".
[video]https://www.youtube.com/embed/WKkmTviTnYQ[/video]
Het vijfde album If I Should Go Before You uit 2015 vond ik een wat lastiger in te komen album dan de rest. Waar dit aan lag geen idee, maar het had een paar luisterbeurten nodig voordat ik het echt kon waarderen. Gek eigenlijk want van de rest van de wereld kreeg dit album direct al hele goede reviews die zeiden dat dit misschien wel zijn beste werk tot nu toe is. Het is denk ik wel zijn meest samenhangende body of work en is het het beste om van begin tot eind te luisteren. De opener van het album "Woman" is denk ik wel het meest alternatieve nummer wat hij ooit heeft geschreven en maakt niet echt gebruik van de conventionele manier om een nummer op te bouwen. Ik denk dat een hoop mensen op dit forum de langzame opbouw van dit nummer zeer zeker kunnen waarderen. Andere topnummers: "Lover Come Back", "Killing Time" en "Friends".
[video]https://www.youtube.com/embed/xXznaLC65mg[/video]
Het meest recente album A Pill For Loneliness (2019) vind ik het lastigst om te beschrijven omdat ik daar zelf ook nog niet voldoende naar heb geluisterd. Wat ik wel weet is dat ik het zelf weer een heel mooi album vind en dat dat dus 6 albums op rij zijn die in zijn geheel goed zijn in my opinion, niet iets wat me zomaar gebeurt bij artiesten die al zoveel werk uit hebben en over de tijd qua stijl best zijn veranderd. Uitblinkers op dit album: "Mountain Of Madness", "Difficult Love" en "Lady Me Down".
[video]https://www.youtube.com/embed/iKwixODVTh0[/video]
Live is deze beste man vrij simpel in zijn aanpak. Geen poespas qua show, wel een goede lichtshow maar nooit lange praatjes tussendoor. Zelf speelt hij dus gitaar en hij heeft een strakke band om zich heen verzameld waarmee hij samen een dijk van een show kan neerzetten die gefocussed is op de muziek. Ik denk dat dit een prachtconcert kan gaan worden in de Barn! Wat mij betreft qua podia op werchter is dit de beste waar hij zou kunnen staan om alles zo goed mogelijk te laten overkomen. Ik zou zeggen ga vooral kijken en laat je vloeren door zijn hemelse stem en inleving in de nummers. Ik heb hem zelf nu 4 keer gezien (waaronder vorige week bandloos in paradiso, pure magie!) en elke keer ben ik weer onder de indruk!
BONUS: in 2014 heeft Dallas samen met Alecia Moore (aka Pink) een album gemaakt genaamd rose ave. onder de naam You+Me. Je zou denken, een man met zo'n delicaat stemgeluid samen met zo'n powerhouse als Pink, werkt dat? Ja verbazingwekkend genoeg klinken hun stemmen samen echt geweldig! Dit album brengt de focus weer terug op de acoustische gitaar en prachtige harmoniën. Volgens wikipedia valt dit album onder het genre folk. En alhoewel je City And Colour's eerdere werk ook kan omschrijven als folk vind ik dit weer een hele eigen sound. Het klinkt niet als C&C en al helemaal niet als Pink en juist daarom is het de moeite waard om hier ook naar te luisteren. Persoonlijke favs: "Open Door", "Second Guess" en Sade cover "Ordinary Love".
City & Colour
Dallas Green (vandaar de artiestennaam) was de (clean vocals) zanger en gitarist van de Canadese post-hardcore band Alexisonfire voordat hij besloot solo te gaan en een compleet andere muzikale weg in te slaan. In 2005 bracht hij zijn eerste solo album uit genaamd Sometimes. Dit werk bestaat uit voornamelijk nummers van alleen hem en zijn acoustische gitaar. In principe valt dit onder de noemer singer-songwriter maar het heeft niks weg van, ik noem maar iets, Ed Sheeran of andere popmuziek, het is veel alternatiever. Ondanks dat dit het meest stripped back album van zijn catalogus is, is dit denk ik het meest te vergelijken met zijn werk met Alexisonfire. Dit album is tot stand gekomen nadat hij de meeste nummers van dit album al als losse nummers had uitgebracht, te koop bij Alexisonfire shows of digitaal, en de vraag hiernaar zo groot werd dat al deze nummers op een album zijn uitgebracht, alleen "Coming Home" was een nieuw nummer. Dit album is het meest rauwe album wat hij heeft uitgebracht, het is minder geproduceerd dan zijn latere werk. Juist door deze eenvoud is het wat mij betreft een pareltje. Persoonlijke favorieten van dit album zijn "Hello, I'm In Delaware" en "Day Old Hate".
Oud werk in een nieuw jasje:
[video]https://www.youtube.com/embed/oJhcEvVlikw[/video]
Zijn tweede album Bring Me Your Love uit 2008 is al wat meer ontwikkeld als het aankomt op productie. Er zijn een stuk meer instumenten gebruikt en het album heeft hierdoor een wat voller geluid. Dit album neigt iets meer naar de folk dan zijn vorige werk. Tekstueel gezien gaat Dallas in op een hoop onzekerheden zoals de dood, schuldgevoelens, eenzaamheid en hoe je dat alles een plek geeft in je leven. Dit zijn allemaal thema's die in veel van wijn andere werken ook terugkomen. Wat mij betreft is dit hele album een meesterwerk maar als ik dan toch een aantal topnummers moet kiezen ga ik voor "What Makes A Man?", "Against The Grain" en "As Much As I Ever Could".
[video]https://www.youtube.com/embed/y7gPNF7jCww[/video]
Little Hell is de titel van het derde album uit 2011. Dit is het eerste album waarbij hij echt gebruik maakt van een band. Er zijn nog wel acoustische nummers te vinden maar dit album is soundwise een stuk verder ontwikkeld en klinkt daardoor heel anders. Voor het eerst maakt hij ook gebruik van electrische gitaren, waardoor nummers als "Hope For Now" live lekker kunnen scheuren en je meer een alternative rock vibe krijgt op sommige momenten. Dit is misschien wel mijn favoriete album van deze artiest maar dat komt waarschijnlijk ook door persoonlijke herinneringen en het feit dat ik hem voor het eerst live heb gezien toen hij met dit album tourde in Sydney (WAT een ervaring). Uitblinkers: "Little Hell", "We Found Each Other In The Dark" en "The Grand Optimist" (en stiekem de rest van de nummers ook).
[video]https://www.youtube.com/embed/dF41rXBmR2w[/video]
Album nummer 4 The Hurry And The Harm (2013) is wat mij betreft een goede voortzetting van de weg die hij is ingeslagen met Little Hell. Het is op dit album duidelijker dat het hem wel bevalt om samen te werken met een band voor dit soloproject, wat resulteert in minder guitar-only nummers. Dit album is iets meer gefocussed op commentaar op de huidige maatschappij dan persoonlijke onzekerheden zoals op vorig werk, ookal komt dat ook nog wel aan bod. Muzikaal gezien is de algehele sound van dit album iets minder donker dan vorig werk. Favorieten: "Harder Than Stone", "Two Coins" en "Of Space And Time".
[video]https://www.youtube.com/embed/WKkmTviTnYQ[/video]
Het vijfde album If I Should Go Before You uit 2015 vond ik een wat lastiger in te komen album dan de rest. Waar dit aan lag geen idee, maar het had een paar luisterbeurten nodig voordat ik het echt kon waarderen. Gek eigenlijk want van de rest van de wereld kreeg dit album direct al hele goede reviews die zeiden dat dit misschien wel zijn beste werk tot nu toe is. Het is denk ik wel zijn meest samenhangende body of work en is het het beste om van begin tot eind te luisteren. De opener van het album "Woman" is denk ik wel het meest alternatieve nummer wat hij ooit heeft geschreven en maakt niet echt gebruik van de conventionele manier om een nummer op te bouwen. Ik denk dat een hoop mensen op dit forum de langzame opbouw van dit nummer zeer zeker kunnen waarderen. Andere topnummers: "Lover Come Back", "Killing Time" en "Friends".
[video]https://www.youtube.com/embed/xXznaLC65mg[/video]
Het meest recente album A Pill For Loneliness (2019) vind ik het lastigst om te beschrijven omdat ik daar zelf ook nog niet voldoende naar heb geluisterd. Wat ik wel weet is dat ik het zelf weer een heel mooi album vind en dat dat dus 6 albums op rij zijn die in zijn geheel goed zijn in my opinion, niet iets wat me zomaar gebeurt bij artiesten die al zoveel werk uit hebben en over de tijd qua stijl best zijn veranderd. Uitblinkers op dit album: "Mountain Of Madness", "Difficult Love" en "Lady Me Down".
[video]https://www.youtube.com/embed/iKwixODVTh0[/video]
Live is deze beste man vrij simpel in zijn aanpak. Geen poespas qua show, wel een goede lichtshow maar nooit lange praatjes tussendoor. Zelf speelt hij dus gitaar en hij heeft een strakke band om zich heen verzameld waarmee hij samen een dijk van een show kan neerzetten die gefocussed is op de muziek. Ik denk dat dit een prachtconcert kan gaan worden in de Barn! Wat mij betreft qua podia op werchter is dit de beste waar hij zou kunnen staan om alles zo goed mogelijk te laten overkomen. Ik zou zeggen ga vooral kijken en laat je vloeren door zijn hemelse stem en inleving in de nummers. Ik heb hem zelf nu 4 keer gezien (waaronder vorige week bandloos in paradiso, pure magie!) en elke keer ben ik weer onder de indruk!
BONUS: in 2014 heeft Dallas samen met Alecia Moore (aka Pink) een album gemaakt genaamd rose ave. onder de naam You+Me. Je zou denken, een man met zo'n delicaat stemgeluid samen met zo'n powerhouse als Pink, werkt dat? Ja verbazingwekkend genoeg klinken hun stemmen samen echt geweldig! Dit album brengt de focus weer terug op de acoustische gitaar en prachtige harmoniën. Volgens wikipedia valt dit album onder het genre folk. En alhoewel je City And Colour's eerdere werk ook kan omschrijven als folk vind ik dit weer een hele eigen sound. Het klinkt niet als C&C en al helemaal niet als Pink en juist daarom is het de moeite waard om hier ook naar te luisteren. Persoonlijke favs: "Open Door", "Second Guess" en Sade cover "Ordinary Love".
