Vrijdag kwamen we halverwege het optreden van
Warhaus aan, wat een prima optreden was. Daarna door naar
Pommelien. Vorig jaar gezien in de stromende regen en nu maakte ze het waar op het grote podium met een flinke dosis zon en energie. Vervolgens
Hiqpy meegepakt. Erg tevreden over de locatie van stage 4 daar. Er komt meer publiek op af, maar toch niet overbevolkt, waardoor je altijd nog wel een goed plekje kunt vinden (was mijn ervaring over het hele weekend). Hiqpy verder leuk bandje. Daarna door naar de tent voor
Personal Trainer. Hier al veel over gehoord, maar nog nooit live gezien. Lekkere indie sound en goed plekje vooraan. Daarna
MIKA. Hier had ik niet echt verwachtingen van, maar wow, wat een vet optreden en wat een entertainer, heerlijk! Helaas hebben we de set niet af kunnen kijken, want we wilden een goed plekje bij
Inhaler. Het geluid leek daar niet helemaal top, maar who cares, wij stonden vooraan! Ik heb ervan genoten om ze van heel dichtbij te zien. Na Inhaler wilden we eigenlijk
Weezer zien, maar af en toe moet je ook drinken en eten, dus we hebben ze al etend vanuit de verte gezien. Voor mijn gevoel was het een beetje tam allemaal, maar dat kan ook liggen aan het feit dat we ver weg stonden. Daarna door naar
Oscar and the Wolf. Hier had ik best hoge verwachtingen van en die zijn wat mij betreft helemaal waargemaakt. Echt een vet optreden en te gek met die dansers erbij. Daarna het voorvak in voor
Justin Timberlake. Ik had er geen verwachtingen van (mijn vriendinnen zijn meer fan dan ik), maar ik moet zeggen dat ik me kostelijk vermaakt heb. Ik kende meer nummers dan ik dacht, het was leuk om zo dichtbij te staan en zijn achtergrondband was top. Terugkijkend naar de filmpjes die ik gemaakt heb, viel het me daarna pas op hoe weinig hij inderdaad zelf zong… Maar op het moment zelf had ik dat gelukkig niet zo door.
De zaterdag begon voor ons in de tent met
The Academic. Heerlijke muziek, maar dat wist ik al wel. Daarna door naar
Claude, die zijn best deed om er in de warmte een mooie show van te maken. We hebben lekker in het zonnetje genoten van deze sympathieke jongen. Daarna op tijd naar stage 4 voor
the Royston Club. Deze sprong er bij mij tijdens het inluisteren uit, dus ik was erg benieuwd naar ze. Toffe muziek, ook live, alleen vond ik dat ze nog wel wat meer interactie met het publiek mochten hebben. Ach ja, ze zijn nog jong en beginnend. Die komen vast nog ver. Daarna door naar
Nick Mulvey in de tent. Vriendinnen wilden even een hapje eten, maar ik ben blij dat ik toch alleen de tent in ben gegaan. Hier heb ik echt enorm van genoten. Ik stond recht voor hem en had het gevoel dat hij alleen voor mij aan het spelen was, haha (in my dreams). Wat houd ik van zijn sound, die luisterliedjes en de rust die hij uitstraalde. Fantastisch wat mij betreft. Toen ik zwevend de tent uitkwam, was
Tom Odell al bezig. Even bij hem gekeken, maar toen toch door om een goed plekje bij
Mark Ambor te bemachtigen. Hier had ik ook wel naar uit gekeken, met zijn instant happy-zomer-gevoel muziek. Ook dat was weer genieten, maar ik had er toch iets meer van verwacht geloof ik. Daarna gingen we naar stage 4 voor
Almost Monday. Ook deze sprong er bij het inluisteren uit bij mij, dus ik was wel nieuwsgiering. Wow, deze had ik echt niet willen missen! Wat is die zanger een entertainer en wat een heerlijke muziek. Die wil ik nog wel eens zien! En wederom was ik heel blij met de nieuwe plek van stage 4. Het maakte het makkelijk om meerdere acts te zien en soms ook half/half bij clashes. Ideaal. Na mijn kaak weer van de grond geraapt te hebben na Almost Monday, even afgekoeld in de tent, waar
Matt Hansen ging spelen. Op zich best aardig, maar toch een beetje te veel van hetzelfde. We liepen naar het veld voor
Faithless, waarvan we inmiddels allemaal weten hoe dat afliep. Wat een aanfluiting. Afgezien van het lange wachten, kwam het niet op gang en vond ik het heel mat allemaal. We zijn na drie nummers weggelopen.
The Last Dinner Party wilde ik niet per se zien, maar vriendinnen wilden dat wel, dus toch maar mee. En ik moet zeggen, dat was best interessant. Een mix van Kate Bush, Abba en de Efteling, maar toch wisten ze me te pakken. Vervolgens nog een stukje
Sticks meegepikt en daarna
Olivia Rodrigo. Ook van Olivia had ik geen hoge verwachtingen, maar ik moet zeggen: chapeau! Ik zou het thuis niet opzetten, maar haar show zat goed in elkaar. Halverwege zijn we vertrokken, vooral omdat we niet meer op onze benen konden staan van vermoeidheid.
Op zondag ging ik met de groep mae naar
Hannah Mae 
. Prima begin van de dag. Veel nummers die ik toch wel kende en ze kwam sympathiek over. Op tijd de tent uit om nog een stukje van
DeWolff mee te pakken. Klonk ook zeker lekker! Daarna in het voorvak voor
Querbeat. Aanstekelijke bende, maar vanwege de warmte zagen we het hossen niet zo zitten, dus halverwege toch het voorvak maar weer verlaten en een plekje op de eerste rij voor
the Boxer Rebellion gezocht. Deze band stond al heel lang op mijn must-see lijstje. Ontzettend genoten van dit optreden! Daarna snel naar stage 4 gerend, om nog een stukje
Elephant mee te pikken. Aan het eind kwam Pablo van DeWolff een nummer meedoen! Zo leuk om te zien hoeveel lol ze er samen in hadden. Fijn bandje, Elephant! Na dit optreden teruggelopen naar South Stage voor
Krezip. Knap hoe Jacqueline na zoveel keer Pinkpop mij toch weer wist te raken. Ik vind haar energie geweldig. Echt een topartieste! En wat een verrassing en mooie collab met
Danny Vera. Super leuk. Daarna nog zo’n heerlijke stuiterbal: Ricky van de
Kaiser Chiefs. Fantastisch optreden en genoten van alle hits. Een echte Pinkpopband. Tussendoor wel even naar stage 4 gelopen voor
Mackenzy Mackay, want die wilde ik ook heel graag zien. Top om hem in alle rust van zo dichtbij mee te maken, lekkere sound ook. Daarna twijfelden we of we naar Girl in Red gingen of toch alvast het voorvak in voor Biffy. We besloten dat laatste te doen en daar heb ik geen moment spijt van gehad.
Biffy Fucking
Clyro was zo goed! Heerlijk! Ook wel een van de hoogtepunten voor mij dit jaar. Na Biffy moest ik echt even bijkomen, dus zijn we in het gras gaan liggen bij South stage voor
Dean Lewis. Dat klonk idd niet altijd even zuiver, maar wel weer leuk dat we eigenlijk alle nummers kenden. Na Dean gingen we effe lekker dansen bij
Purple Disco Machine. Was een heel gezellige sfeer daar in de tent. Daarna een klein stukje
KoRn meegepikt (niet mijn ding, maar wel legendarisch om ze te zien) en daarna een plekje voor
MUSE gezocht. Going out with a bang! Wat een vet optreden was dat! Ontzettend genoten van oude en nieuwe nummers en kippenvel bij Uprising toen het hele veld meeblèrde. Als je dan denkt aan de huidige situatie in de wereld… Wauw.
Ik kijk tevreden terug op weer een geslaagde editie. Blij met de nieuwe plek van Stage 4. Ook qua bezoekersaantallen vond ik het perfect. Ik vond het eigenlijk nog druk zat. Ik had graag ook nog Everything Everything, The Warning en Tom Odell willen zien, maar ach. Persoonlijke highlights waren Oscar, Inhaler, Nick Mulvey, Almost Monday, Boxer Rebellion, Biffy en MUSE.
. 
