Ik stond hier bij, wilde eerst kaartjes kopen voor hem in een concert die ie in Amsterdam geeft deze zomer, dit optreden was dus een bizar buitenkansje. Ik stond denk 5 meter van t podium precies in t midden. En inderdaad treurig rustig, liet hij zichzelf niet door uit het veld slaan. Wat hij doet met een Spaanse gitaar en alternatieve snaarstemmingen is femonenaal en dan z’n stem nog.
Maar nu, dit had dus extra bijzonder kunnen zijn als mensen niet constant praten. Er stonden 2 ontblote opgepompte linburgse gasten achter ons zo hard hun leven te bespreken en te roken. Dat ook andere mensen voor mij achteruit keken. Dan zit je er gewoon even niet in qua vibe, had genoeg ruimte om ergens anders heen te lopen, maar toch. Ik de moed opgevat en deze gasten aangesproken of ze hun gesprek misschien even ergens anders wilde hervatten, niet hier praktisch vooraan een optreden. Ik kreeg oprecht bijna een beuk in m’n gezicht, en de vraag, ken jij de muziek dan? Uiteindelijk vertrokken ze, maar precies dit, dit halfslachtige ongeïnteresseerde gedrag van veel bezoekers. Ook bij Confidence man (in m’n top 3 zat deze act!!!) op prime plekken gingen mensen elkaar uitgebreid groeten, met de rug naar de artiest staan en de gehele set staan ze te ouwehoeren.
Een stukje Festivaletiquette, zou tof zijn als er nog wat mensen worden actief hier op word gewezen op borden of via andere wegen. Net als een berichtje, telefoon uit als je naar de bios gaat.
Als ik liveregistraties van lowlands zie lijkt altijd zoveel meer dedication te zijn voor de artiesten. Wat is dat toch met Pinkpop. Wat vinden jullie? Of ben ik gewoon een te enthousiaste nerd die van elke artiest die ie gaat bezoeken de playlist platluistert. Mensen zouden echt wat meer mogen dansen en mee mogen deinen.