Na lange afwezigheid klim ik weer in de pen. Al vier jaar denk ik dat het m'n laatste LL wordt, omdat DTRH me toch meer aanspreekt en m'n vrienden erheen gaan. En tot nu heeft de line-up, nieuwe vrienden of m'n dochter me telkens een excuus gegeven om toch (mee) te gaan. Dit jaar is er geen excuus en dus stond ik voor de keuze: ga ik alleen! De line-up sprak me niet enorm aan dus begonnen met inluisteren. En er gebeurde iets supergrappigs...ik werd niet enthousiaster. En toch trok me dat juist over de streep om wel te gaan en weer lekker nieuwe dingen te ontdekken. Dit is mede te danken aan jullie verhalen!