Vandaag een broodnodig dagje vrij genomen om bij te komen van een prachtig festivalweekend. Daarmee meteen wat tijd over om een uitgebreid verslag te schrijven
Vorig jaar heb ik het alleen moeten doen, maar dit jaar een vriend (zondag zelfs 2!) zo ver gekregen om voor de eerste keer mee te gaan, dus een heel andere ervaring.
Vrijdag
Vrijdag zijn we best op tijd richting Hilvarenbeek gereden, want het kon wel eens druk worden. Het was inderdaad aanschuiven op de weg naar de parkeerplaatsen. Gelukkig ging het vanaf daar soepel en hadden we snel een bandje (excl campsite).
Geen haast aan het begin van de middag en omdat de Secret niet heel geheim meer was, hebben we rustig naar een stukje van Ão kunnen kijken vanuit de biertuin. Kon ons op dat moment niet echt pakken, dus werd het een gesprek met een biertje erbij.
De eerste act die ik die dag wilde zien was
NewDad en dit begon lekker, met Misery als een heerlijke plaat om het weekend in te luiden. Sympathieke band met goede energie en een prima optreden, ze zouden met een extra album of twee nog wel eens door kunnen groeien.
We kwamen wat bekenden tegen en hebben van ongeveer halverwege het strand naar
Yin Yin gekeken. Je weet op voorhand wat je kunt verwachten, lekkere jams en goed te doen terwijl het nog droog was.
Vanaf hier eigenlijk een poos weinig dingen die we graag wilden zien en erg het gevoel dat de vrijdag wat mager geprogrammeerd was. Een burrito gegeten in het bos (was oké), maar we zaten blijkbaar naast een of andere merkactivatie van Bozu. Silent disco, maar de radiohitjes uit 2009 werden hardop gedraaid en er stond een fotograaf foto's te maken van iedereen die durfde een koptelefoon te pakken. Bizar.
Vervolgens begon het flink te regenen en hebben we schuilend onder een boom naar
Curtis Harding geluisterd. Dit was een degelijk optreden, maar kwam helaas nooit écht los.
Toen de regen stopte maakten we een pitstop bij de ciderbar naast de two, waar Pommelien Thijs inmiddels was begonnen. Een klein stukje meegepakt buiten de tent. Niet mijn muziek, al zag het vele malen beter uit dan Amaarae zou zijn geweest.
Omdat mijn maat niet van hip hop houdt geen De La Soul, maar naar de Secret voor
Model/Actriz. Dit was dé grote tegenvaller van het weekend. Waar dit een paar jaar op Lowlands nog één van mijn hoogtepunten was, viel het vrijdag niet. Het leek alsof ze de bas waren vergeten in de mix, Mosquito klonk niet eerder zo dof. Cole is al niet de beste zanger en leek dat aan te dikken. Het werd iets beter na een paar nummers, maar nooit goed.
Wederom in groepsbelang gedacht en helaas niet naar Blood Incantation gegaan.
Militarie Gun heeft blijkbaar een reputatie live slecht te zijn en maakte dit gelukkig niét waar. Het klonkt erg lekker en eindigde top met Kick en Bad Idea. Was op dat moment hard nodig.
Het echte hoogtepunt van de dag was
Jack White! Wat speelden Jack en band strak en wat was de setlist heerlijk. Veel platen van No Name, Hotel Yorba, Lazaretto.. helaas geen Ball and Biscuit, misschien volgende keer
Omver geblazen in positieve zin en daarmee de dag gered.
Na een wat matige vrijdag met een sterk einde zijn we afgedropen naar huis. Gelukkig zagen het weer en het programma er de komende dagen beter uit.
Zaterdag
We hadden zaterdag het voornemen om op tijd bij
Madra Salach aan te sluiten. Helaas stonden we tot aan Tilburg non-stop in de file en stond het vanaf de rotonde vast voor de parkeerplaatsen. Daardoor slechts een kwartiertje mee kunnen pakken, wat wel enorm mooi was. Vroeg kippenvel momentje bij The Man Who Seeks Pleasure.
Het eerste optreden dat we geheel mee konden maken was
Any Young Mechanic. Vanuit de achterkant van the Casbah een aangename drie kwartier muziek geluisterd, met een afsluiter in een hoger tempo. Ze hebben wat meer materiaal nodig om het interessanter te maken.
Met drie kwartier speling dachten we wel even tijd te hebben om te lunchen voordat
Grote Geelstaart in diezelfde Casbah begon. Niets bleek minder waar, want bij terugkomst puilde de Casbah al compleet uit. Wat een contrast met de Popronde vorig jaar waar het zo rustig was dat ik nog een praatje met ze kon maken achteraf. Maar wat was dit weer extreem vet - jammer dat het geluid buiten de Casbah minder is. Deze gasten moet je een keer live zien als je dat nog niet gedaan hebt.
Daarna van een afstandje naar
Sorry gekeken en wat gedronken. Cosplay vind ik een topalbum, live zomaar wat braaf en het kwam niet echt los.
Eerste uitstapje naar de andere kant van het terrein voor ons om nog wat van Aldous Harding mee proberen te krijgen. Hier was het inmiddels zo druk en was iedereen zo luid aan het praten dat we daar vanaf zagen.
Dus waren we op tijd bij
Hayley Williams. Hier hebben we een half uurtje gestaan en het was zeker vermakelijk. De vermoeidheid sloeg daarna toe, dus hebben we bekenden opgezocht en naast een overvolle Casbah gezeten waar Crows bezig was.
Dan het lastigste blok met clashes, Nation of Language/Tropical Fuck Storm/Wolf Alice. De keuze is op
Tropical Fuck Storm gevallen en wat was die storm allesverwoestend zeg. Je krijgt medelijden met het drumstel als je er naar kijkt. Erg tof om Rubber Bullies live te horen en een van de hoogtepunten van het weekend!
Tramhaus inmiddels al 3 keer gezien (en ook meermaals voorbij zien wandelen op het festivals), dus hebben we een half uurtje naar
Ghostwoman gekeken. Dit klonk wel lekker, deed me denken aan een soort krautrock met hoe die nummers door bleven bouwen.
Uiteraard waren we wel op tijd voor
Nick Cave & The Bad Seeds. Vanuit de achterkant van het voorvak was het weer betoverend, net als de laatste keer op BKS. Ben nu wat meer bekend met zijn werk, dus kwam het nog net wat lekkerder binnen. Warren Ellis is ook een geweldenaar - wederom een hoogtepunt!
Op snelwandelend tempo ging ik naar mijn laatste act van de dag,
Dame Area, aangezien het tot dat moment nog niet was gelukt de Casbah binnen te komen. Daar was het verrassend rustig, wat de twee op het podium niets uitmaakte. Een gigantische bom energie en herrie, dit was geweldig! Precies de goede upper om de dag met een knal te beëindigen na de ceremonie van meneer Cave.
Al met al een heerlijke festivaldag waardoor de drukte vergeten en vergeven is.
Zondag
Voor de zondag het spoorboekje een beetje aangepast, omdat ik twee mensen op sleeptouw had met een missie om veelvuldig van de cider te genieten. Geen 'lastige' acts dus, ééntje kwam voor Gorillaz en de ander voor Getdown Services.
Zondag was het smooth sailing om op het terrein te komen, dus we konden meteen een kijkje gaan nemen bij
DYGL. Dat klonk meteen goed, erg strak, lekkere rockplaten en op het einde kwam er zelfs een saxofoon tevoorschijn. Goed begin van de dag.
De middag vervolgd door een beetje weg te dromen by
Men An Tol. Inderdaad niet het spanndendste optreden aller tijden, maar wel fijn. M.i. hun twee beste nummers (This Land en NW1) werden tot het einde bewaard, dus we liepen met een goed gevoel weg.
Na wat slenteren zijn we in de Casbah aangeschoven bij
Good Flying Birds, die vroeger begonnen waren dan gepland. Je merkte de mindere drukte bij de Casbah op de zondag meteen. Leuk bandje, klonk wel wat rommelig. Hopelijk komen ze een keer terug met meer nummers en ervaring.
We dachten genoeg tijd te hebben om rustig te wandelen en zitten voordat we naar
Getdown Services gingen, maar de Secret bleek een kwartier van tevoren al goed gevuld te zijn. Ja, het is onderbroekenlol, live niet hoogstaand, maar wat zijn dit sympathieke gasten die een feestje kunnen bouwen. Hopelijk vinden ze ooit een toffe live band om het een stapje beter te maken. I bang my head on the radiator!
In rap tempo maakten we de oversteek naar de Two, waar
Yard Act op het punt stond te beginnen. Dit vond ik gaaf. Veel nieuw materiaal wat voor mij onbekend was en het goed deed. Frontman die alsmaar bozer leek te worden toen de microfoon het niet deed. Achteraf had ik graag verder vooraan gestaan.
Vanaf hier was mijn groepje flink aangeschoten en ging de vaart er een beetje uit, maar dat is niet erg. Doordat we bij de ciderbar wat bleven plakken waren we later bij
Mac DeMarco. Die deed het erg degelijk met een toffe band achter zich. Holy is live een geweldig nummer, vooral met dat stukje jam op het einde.
Daarna was het wat krachten sparen voor de headliner. Wel wat meegekregen van Joey Valence & Brae buiten de tent, hoewel ik daar graag tussen had gestaan. Ik krijg fomo van de recensies hier
Het weekend sloten we af met
Gorillaz! Pure nostalgie om de platen van hun self-titled t/m Plastic Beach weer eens live te horen. The Mountain doet mij helaas wat minder. Gaaf dat er zoveel gastartiesten voorbij kwamen, met voor mij als hoogtepunt Yasiin Bey bij Stylo en Damascus (wat is dat een trippy nummer live zeg). Damon zoals gezegd flink van de kaart. Al met al mocht dat de pret niet drukken en heb ik me ook de laatste dag prima vermaakt!
Bevindingen volgen in een aparte post - zo'n verslag valt toch altijd iets langer uit dan verwacht
