In verband met vakantie iets later en korter dan normaal, maar bijgaand mijn bijdrage van deze week:
Årabrot - Rite of Dionysus: Årabrot is een noiserockgroep, oorspronkelijk uit Haugesund, Noorwegen. Hun muziek is donker en mysterieus, met invloeden uit 90’s alt-rock, punk en gothic rock. En dat is goed te horen op onder meer ‘I Become Light’, ‘The Satantango’ en ‘Death Sings His Slow Song’. Voor liefhebbers van o.a. Swans en Killing Joke.
Bony Macaroni – Death Drive: Bony Macaroni uit Arnhem maakt emo-pop met catchy refreinen die lekker meezingbaar zijn, zoals op ‘Katapult’, ‘Death Drive’ en ‘Blind Spots’. Ik lees voor fans van Blink182, maar ik hoor af en toe ook wel een beetje Dune Rats. Prima opvolger van The Big Bucks.
Ganser – Animal Hospital: Ganser is een postpunk, no wave, noiseband uit Chicago. Animal Hospital is hun 3e full album en ik vind het een meer dan prima album. Mijn favorieten: ‘Black Sand’, ‘Dig Until I Reach The Moon’, ‘Half Plastic’ en ‘Discount Diamonds’.
Have Mercy – The Loneliest Place I’ve Ever Been: Have Mercy is een indierock/emoband uit Baltimore. Dit is hun 8e studioalbum en heel bijzonder vind ik het niet. ‘Only, If Only’, ‘In My Veins’ en ‘This Could Be Gold’ zijn nog wel aardig.
IDLES & Rob Simonsen - Caught Stealing (The Original Motion Picture Soundtrack): De misdaadthriller ‘Caught Stealing’ is vanaf vandaag in de zalen te zien en regisseur Darren Aronofsky vond dat de film niet alleen als een rollercoaster moest aanvoelen, maar ook als punk. Dus Idles. Een soundtrackalbum is wat lastig beoordelen, maar ‘6th And A’, ‘Cheerleader’, ‘Police & Thieves’ en‘Rabbit Run’ vind ik prima nummers.
Jehnny Beth – You Heartbreaker, You: Jehnny Beth brak door als de intense frontvrouw van postpunkband Savages. Nu is ze al een tijdje solo en heeft ze al samengewerkt met onder meer IDLES, Gorillaz en Sextile en brengt ze dit grandioze album uit. Sjezus wat een plaat! Een heerlijke combi van postpunk, hardcore en noise. De al verschenen singles ‘Broken Rib’, ‘No Good For People’, ‘Obsession’ en ‘High Resolution Sadness’ waren al raak, maar ook ‘Out Of My Reach’, ‘I Still Believe’, ‘Stop Me Now’, ach het hele album: allemachtig!
Kingdom Of Giants – Burning Chrome (EP): Kingdom of Giants is een Amerikaanse posthardcoreband afkomstig uit Sacramento, zoals er zoveel uit de USA komen. ‘Tune Me Out’, ‘Collide’ en ‘Lead Me Back’ zijn nog wel leuk, maar niet wereldschokkend.
Lathe of Heaven – Aurora: Lathe Of Heaven is een band uit Brooklyn en ze maken wat dromerige postpunk, new wave, zoals te horen is op ‘Portrait Of A Scorched-Earth’, ‘Oblivion’, ‘Kaleidoscope’ en ‘Catatonia’. Prima album. Voor fans van Lebanon Hanover.
Nova Twins – Parasites & Butterflies: Nova Twins behoeft denk ik geen introductie. Het Engelse duo is ‘explosief’ en maken een verpletterende mix van punk, grime, rock en hiphop. Tenminste, zo heb ik ze wel ervaren op Pukkelpop. Dit album is eigenlijk precies wat je er van verwacht met ‘Piranha’, ‘N.O.V.A’ en ‘Parallel Universe’ wat mij betreft als de beste nummers. Live vind ik het wel een stuk beter.
Pinkshift – Earthkeeper: Pinkshift is een post-hardcore (soms poppunk/emo) band uit Baltimore rondom Ashrita Kumar die een geweldige strot heeft, zoals bijvoorbeeld op ‘Anita Ride’, ‘Don’t Fight’,‘Spiritseeker’, ‘Blood’ en ‘Someting More’.
Prolapse – I Wonder When They're Going To Destroy Your Face: Een combi van postpunk, noise en Indierock uit Leicester. Leuk detail: De band kwam in 2015 weer bijeen op verzoek van Mogwai, die wilde dat ze hun 20-jarig jubileumconcerten zouden ondersteunen. Dit is ook een prima album met heerlijke nummers als ‘The Fall Of Cashline’, ‘Cha Cha Cha 2000’, ‘Err On The Side Of Dead’ en‘Ectoplasm United’. Ook de vocale combi tussen Mick Derrick and Linda Steelyard is erg aangenaam.
Reality Club - Who Knows Where Life Will Take You? : Reality Club is een Indonesische indierockband uit Jakarta. En dit album is helemaal niet verkeerd. Vooral de nummers ‘I’ll Do It Myself’,‘Enough For You’, ‘Does It Happen?’ (heerlijke meezinger) en ‘Quick! Love!’ zijn meer dan prima.
Slow Crush – Thirst: Op Sniester stond ik bij deze heavy/noisy shoegazeband uit Leuven in de zaal. Ik heb ze door het rookgordijn niet gezien, maar uiteraard wel gehoord. En het klonk heerlijk, net als dit album en dan vooral ‘Cherry,’ ‘Leap’, ‘While You Dream Vividly’, ‘Bloodmoon’ en ‘Hlytt’. Heerlijke plaat. Zin in hun show op 1 november in Rotown.
The Beths – Straight Line Was A Lie: The Beths is een Nieuw-Zeelandse indierockband uit Auckland. Dit is hun 4e studioalbum en het is best een aardige. ‘No Joy’ en ‘Take’ vind ik de leukste nummers.
The Casket Lottery - Feel The Teeth: Indierock/midwest emo uit Kansas City. Af en toe zit er een vleug post-hardcore doorheen. En dat is prima te horen op onder andere ‘Nightsong’, ‘From Now To Now’ en ‘Shelley’.
The Technicolors - Heavy Pulp: Dit is een ‘jonge’ alternatieve rockband met indierockinvloeden uit Phoenix. Dit is alweer hun 6e album en ik moet zeggen dat ik deze best wel aangenaam vind en dan met name ‘Gold Fang’, ‘Serotonin’, ‘Alpha Alpha Alpha’ en ‘Aphantasia’.
TTSSFU – Blown (EP): TTSSFU (Tasmin Nicole Stephens) is een doe-het-zelf-shoegazer uit Manchester en stond afgelopen jaar op LotD. Deze EP luistert prima weg. ‘Cat Piss Junkie’, ‘Sick’ en ‘Everything’ zijn mijn favorieten. Heerlijke lome en zware baslijnen trouwens.
Mijn albums van de week : Jehnny Beth – You Heartbreaker, You en Prolapse – I Wonder When They're Going To Destroy Your Face
