Zaterdag 4 juli, de dag van de controverses op het RW forum. Over veel artiesten 100% afwijkende meningen, wat het juist leuk maakt.
Voor mij begon de dag met Palaye Royale. De zanger was met een gebroken stem opgestaan, wat afdeed aan de kwaliteit maar het was alsnog een onderhoudende show. Hij kwam ongeschonden uit de door hemzelf georkestreerde moshpit.
Wat een heerlijk onbevangen bandje is Man/Woman/Chainsaw. Piepjong (toch al actief sinds 2019, lees ik) en best een eigen geluid, ondanks 3 leadzangers/-zangeressen, vooral dankzij een sprankelende violiste. Was het allemaal even zuiver? Nee. Het enthousiasme maakte veel goed.
En met hun 'wij zijn jullie grootste fans' blik hebben mijn dochter en haar bff weer eens een setlist gescoord.
Ik keek best uit naar the Haunted Youth en het was ook echt goed en strak. Toch miste ik ook iets, wat misschien werd versterkt doordat ik net van de onbevangenheid van een beginnend bandje had genoten. Voor mijn gevoel was het net te berekenend allemaal. Evengoed een 4 sterren optreden.
Tijd om wat te eten en luisteren naar Renee Rapp. Te veel afstand om er een mening over te hebben. Bij Florence Road was het behoorlijk druk (Nest). Het was eerst nog wat onwennig, maar eenmaal op gang (Storm warnings!) was het een fijn optreden.
Wel wat eerder weggegaan, omdat ik niets van Halsey wilde missen. Wat een geweldige powervrouw is dat en wat kan ze geweldig zingen (ja, er lopen ook backing tracks mee). Voor wie alleen haar hits kent was het wellicht een heftige ervaring, want zoetsappig was het allerminst. I am not a woman, I'm a god (persoonlijke favoriet) zat al aan het begin, maar verder heb ik me ook geen seconde verveeld.
Het was een vol programma, want ik wilde het begin van Matt Berninger ook meepakken. Nog nooit gezien en zijn relaxte performance maakte zeker nieuwsgierig naar een optreden van the National (volgend jaar?).
Op tijd vertrokken om nog een redelijke plek bij Gorillaz te vinden. Dat werd ergens ter hoogte van de drankstands, wat op zich prima was. Ja, Damon was aangeschoten, maar daar heb ik me eigenlijk niet aan gestoord (ik dacht nog wel wat alle mensen die hij heeft geknuffeld moeten hebben geroken). Het was vooral een mooie opeenvolging van hits en werk van the Mountain, wat rond mijn plek op het veld op groot enthousiasme kon rekenen. Band en gastvocalisten waren prima, dus een niet geheel loepzuivere Damon kon ik erbij hebben.
Er gingen veel mensen richting de Barn voor Pixies, maar het lukte verrassend genoeg nog prima om binnen te geraken (en in de loop van het optreden nog tot halverwege te komen). Het helpt natuurlijk heel erg dat ik vrijwel het hele repertoire ooit al heb meegebruld en op een nummer als Monkey gone to heaven is het ook onmogelijk om stil te blijven. Fijn stukje jeugdsentiment en gewoon goed gespeeld.
Ik had al ingecalculeerd om 21 Pilots van een afstandje te bekijken en dat bleek ook prima en voldoende. Echt opvallend hoeveel publiek er tot het einde bleef staan, het was wat mij betreft onderhoudend en ook niet meer dan dat. Als headliner geslaagd, als memorabel optreden gezakt.
Vandaag alweer de laatste dag met mijn grootste must see David Byrne. Ik las op het DTRH forum dat hij daar vooraf op het terrein heeft rondgelopen, dus ik houd mijn ogen open.