Rock Werchter 2026
- Onderwerp starter WesleyNoH
- Startdatum
- Featured
Mensen, ik ga manifesteren dat The Cure opent met Alone.
Niks tegen Plainsong, maar oh oh oh wat gaat dat Alone meteen recht in de feels. Bloedmooi nummer.
Niks tegen Plainsong, maar oh oh oh wat gaat dat Alone meteen recht in de feels. Bloedmooi nummer.
Zaterdag 4 juli, de dag van de controverses op het RW forum. Over veel artiesten 100% afwijkende meningen, wat het juist leuk maakt.
Voor mij begon de dag met Palaye Royale. De zanger was met een gebroken stem opgestaan, wat afdeed aan de kwaliteit maar het was alsnog een onderhoudende show. Hij kwam ongeschonden uit de door hemzelf georkestreerde moshpit.
Wat een heerlijk onbevangen bandje is Man/Woman/Chainsaw. Piepjong (toch al actief sinds 2019, lees ik) en best een eigen geluid, ondanks 3 leadzangers/-zangeressen, vooral dankzij een sprankelende violiste. Was het allemaal even zuiver? Nee. Het enthousiasme maakte veel goed.
En met hun 'wij zijn jullie grootste fans' blik hebben mijn dochter en haar bff weer eens een setlist gescoord.
Ik keek best uit naar the Haunted Youth en het was ook echt goed en strak. Toch miste ik ook iets, wat misschien werd versterkt doordat ik net van de onbevangenheid van een beginnend bandje had genoten. Voor mijn gevoel was het net te berekenend allemaal. Evengoed een 4 sterren optreden.
Tijd om wat te eten en luisteren naar Renee Rapp. Te veel afstand om er een mening over te hebben. Bij Florence Road was het behoorlijk druk (Nest). Het was eerst nog wat onwennig, maar eenmaal op gang (Storm warnings!) was het een fijn optreden.
Wel wat eerder weggegaan, omdat ik niets van Halsey wilde missen. Wat een geweldige powervrouw is dat en wat kan ze geweldig zingen (ja, er lopen ook backing tracks mee). Voor wie alleen haar hits kent was het wellicht een heftige ervaring, want zoetsappig was het allerminst. I am not a woman, I'm a god (persoonlijke favoriet) zat al aan het begin, maar verder heb ik me ook geen seconde verveeld.
Het was een vol programma, want ik wilde het begin van Matt Berninger ook meepakken. Nog nooit gezien en zijn relaxte performance maakte zeker nieuwsgierig naar een optreden van the National (volgend jaar?).
Op tijd vertrokken om nog een redelijke plek bij Gorillaz te vinden. Dat werd ergens ter hoogte van de drankstands, wat op zich prima was. Ja, Damon was aangeschoten, maar daar heb ik me eigenlijk niet aan gestoord (ik dacht nog wel wat alle mensen die hij heeft geknuffeld moeten hebben geroken). Het was vooral een mooie opeenvolging van hits en werk van the Mountain, wat rond mijn plek op het veld op groot enthousiasme kon rekenen. Band en gastvocalisten waren prima, dus een niet geheel loepzuivere Damon kon ik erbij hebben.
Er gingen veel mensen richting de Barn voor Pixies, maar het lukte verrassend genoeg nog prima om binnen te geraken (en in de loop van het optreden nog tot halverwege te komen). Het helpt natuurlijk heel erg dat ik vrijwel het hele repertoire ooit al heb meegebruld en op een nummer als Monkey gone to heaven is het ook onmogelijk om stil te blijven. Fijn stukje jeugdsentiment en gewoon goed gespeeld.
Ik had al ingecalculeerd om 21 Pilots van een afstandje te bekijken en dat bleek ook prima en voldoende. Echt opvallend hoeveel publiek er tot het einde bleef staan, het was wat mij betreft onderhoudend en ook niet meer dan dat. Als headliner geslaagd, als memorabel optreden gezakt.
Vandaag alweer de laatste dag met mijn grootste must see David Byrne. Ik las op het DTRH forum dat hij daar vooraf op het terrein heeft rondgelopen, dus ik houd mijn ogen open.
Voor mij begon de dag met Palaye Royale. De zanger was met een gebroken stem opgestaan, wat afdeed aan de kwaliteit maar het was alsnog een onderhoudende show. Hij kwam ongeschonden uit de door hemzelf georkestreerde moshpit.
Wat een heerlijk onbevangen bandje is Man/Woman/Chainsaw. Piepjong (toch al actief sinds 2019, lees ik) en best een eigen geluid, ondanks 3 leadzangers/-zangeressen, vooral dankzij een sprankelende violiste. Was het allemaal even zuiver? Nee. Het enthousiasme maakte veel goed.
En met hun 'wij zijn jullie grootste fans' blik hebben mijn dochter en haar bff weer eens een setlist gescoord.
Ik keek best uit naar the Haunted Youth en het was ook echt goed en strak. Toch miste ik ook iets, wat misschien werd versterkt doordat ik net van de onbevangenheid van een beginnend bandje had genoten. Voor mijn gevoel was het net te berekenend allemaal. Evengoed een 4 sterren optreden.
Tijd om wat te eten en luisteren naar Renee Rapp. Te veel afstand om er een mening over te hebben. Bij Florence Road was het behoorlijk druk (Nest). Het was eerst nog wat onwennig, maar eenmaal op gang (Storm warnings!) was het een fijn optreden.
Wel wat eerder weggegaan, omdat ik niets van Halsey wilde missen. Wat een geweldige powervrouw is dat en wat kan ze geweldig zingen (ja, er lopen ook backing tracks mee). Voor wie alleen haar hits kent was het wellicht een heftige ervaring, want zoetsappig was het allerminst. I am not a woman, I'm a god (persoonlijke favoriet) zat al aan het begin, maar verder heb ik me ook geen seconde verveeld.
Het was een vol programma, want ik wilde het begin van Matt Berninger ook meepakken. Nog nooit gezien en zijn relaxte performance maakte zeker nieuwsgierig naar een optreden van the National (volgend jaar?).
Op tijd vertrokken om nog een redelijke plek bij Gorillaz te vinden. Dat werd ergens ter hoogte van de drankstands, wat op zich prima was. Ja, Damon was aangeschoten, maar daar heb ik me eigenlijk niet aan gestoord (ik dacht nog wel wat alle mensen die hij heeft geknuffeld moeten hebben geroken). Het was vooral een mooie opeenvolging van hits en werk van the Mountain, wat rond mijn plek op het veld op groot enthousiasme kon rekenen. Band en gastvocalisten waren prima, dus een niet geheel loepzuivere Damon kon ik erbij hebben.
Er gingen veel mensen richting de Barn voor Pixies, maar het lukte verrassend genoeg nog prima om binnen te geraken (en in de loop van het optreden nog tot halverwege te komen). Het helpt natuurlijk heel erg dat ik vrijwel het hele repertoire ooit al heb meegebruld en op een nummer als Monkey gone to heaven is het ook onmogelijk om stil te blijven. Fijn stukje jeugdsentiment en gewoon goed gespeeld.
Ik had al ingecalculeerd om 21 Pilots van een afstandje te bekijken en dat bleek ook prima en voldoende. Echt opvallend hoeveel publiek er tot het einde bleef staan, het was wat mij betreft onderhoudend en ook niet meer dan dat. Als headliner geslaagd, als memorabel optreden gezakt.
Vandaag alweer de laatste dag met mijn grootste must see David Byrne. Ik las op het DTRH forum dat hij daar vooraf op het terrein heeft rondgelopen, dus ik houd mijn ogen open.
Ik vind die verslagen van mensen die met hun pubers rond huppelen echt geweldig, ook om zo te lezen hoe zij zo'n festival ervaren, prachtig.
Maakt dat ik over een aantal jaar ook wel hoop met zo'n kleine rond te lopen (ok misschien wat later)
Maakt dat ik over een aantal jaar ook wel hoop met zo'n kleine rond te lopen (ok misschien wat later)
The Haunted Youth, Matt Berninger en Pixies allen aan elkaar gewaagd, allen uitstekend.
Matt, wat een persoonlijkheid ook. Pixies misschien wel het beste, geen enkel woord gezegd, maar ik heb Black Francis denk ik nog nooit zo uitgebreid weten grijnzen en lachen.
Matt, wat een persoonlijkheid ook. Pixies misschien wel het beste, geen enkel woord gezegd, maar ik heb Black Francis denk ik nog nooit zo uitgebreid weten grijnzen en lachen.
Mini verslag
Voor het eerst trager tempo op werchter en het is nodig. Arm heeft het lastig
Toppers so far fka twigs, reytons, blood incantation, matt beringer en war on drugs.
Vandaag enige dag dat ik hele dag op terrein zal zijn.
Going out with a bang
Voor het eerst trager tempo op werchter en het is nodig. Arm heeft het lastig
Toppers so far fka twigs, reytons, blood incantation, matt beringer en war on drugs.
Vandaag enige dag dat ik hele dag op terrein zal zijn.
Going out with a bang
Tussen Mogwai en APC zit maar tien minuten. Hoe ga ik dit oplossen...
Toch team Plainsong hier. Al was het maar voor m’n vriendin.
Neen, al genoeg weten openen met dat (wondermooie) lied. Met dat nieuwe album is het hét moment voor Alone.
Hopelijk een setlist van The Cure die vergelijkbaar is met die van 2 dagen terug op Open'er. Maar liefst 7 songs van Disintegration en dan ook nog mijn persoonlijke favoriet Prayers For Rain. Ik verwacht echter eerder een meer toegankelijke setlist zoals op Pinkpop.
Vind Alone eigenlijk het matigste nummer van die laatste plaat.
Raakt in de verste verte niet aan Plainsong. Net als ik ook 10 keer liever Disintegration zou horen dan Endsong, als het op een keuze tussen die 2 moet aankomen.
Zaterdag een sterke Nest dag maar Haunted Youth stak er toch een stuk bovenuit. Had die tweede plaat nog niet beluisterd maar live vond ik die nieuwe nummers toch wel erg goed werken met Falling to pieces als hoogtepunt.
- The Haunted Youth
- The Reytons
- Florence Road
- Man/Woman/Chainsaw
- Ecca Vandal
