Na het lezen van al deze leuke stukjes, en het maken van een playlist met 1-3 nummers per geziene band, toch zelf ook maar gaan schrijven.
Donderdag:
Ik begon de dag met veel zin vooraan in een veel te hete marquee. Helaas waren er technische problemen, waardoor ik na (geloof ik) 30 minuten toch maar weggegaan ben - en vervolgens weer teruggekeerd na 30 seconden Magnolia Park en een half nummer Mantah (die laatste was trouwens best oké). Toen begon eindelijk
Distant. En wat een knaller van een festivalopener was dat! De energie zat er goed in bij band en publiek (toch zeker in de moshpit). Ze hebben uiteindelijk nog wel een goed aantal nummers gespeeld en ik heb absoluut geen spijt gehad van het blijven wachten. Hierna door naar het voor mij onbekende
Ego Kill Talent, die tot mijn grote verbazing een zangeres hadden staan. Ik vond het een heel leuke vibe, maar ben wegens de hitte toch maar op het gras gaan zitten. Wel ben ik 1 à 2 nummers langer dan gepland blijven kijken alvorens terug te keren naar de marquee voor
Snot. Die waren dus al bezig toen ik aankwam, en ook hier kwam een bak energie vanaf. Gelijk de moshpit dus maar terug ingegaan en verder weet ik hier niet veel meer van. Op aanraden van vrienden ben ik daarna eventjes bij
Blackgold op de jupiler geweest. Conclusie: was wel een vibe, maar niet mijn vibe. Ik heb dus even rustig half-luisterend m'n water bijgevuld (ik heb toch wel een 33cl flesje per band opgedronken die dag). Daarna voor de verandering weer eens de marquee in voor
Dying Wish. Hoewel ik die vaker gezien heb, was ik vergeten hoe goed ik er eigenlijk wel niet op ga. Was een tof optreden, voor mij ook een aantal nieuwe nummers, en leuke pit. Hierna ben ik blijkbaar teruggeweest naar de jupiler voor
Thrown, maar ik heb geen idee meer wat ik daar gedaan heb, dus de hitte had toch eindelijk m'n brein bereikt. Ook bij
Gatecreeper was ik daardoor nog iets rustiger aan achterin aan het staan, en dat is ook gelijk de band waar ik het meest van baal dat ik ze niet optimaal gezien heb door de hitte. Onthouden tot de volgende keer dan maar! Toen kwam eindelijk mijn 40-minuten window om wat te eten voor de volgende band in (je raad het niet) de marquee;
Wolves in the Throne Room. De muziek was kalmer dan ik van tevoren verwacht had, maar dat pastte eigenlijk wel prima in het moment. Geen absolute knaller voor mij, maar ik heb zeker wel genoten. Toen heb ik toch nog één nummer
Windrose gezien; prima, maar meer had ook niet gehoeven.
A Day to Remember kende ik niet eens, maar had door het soort muziek toch wel een nostalgisch gevoel. Verder was ik dit concert vooral vergeten, maar met het maken van de hierboven genoemde playlist kwamen de herinneringen aan een aantal leuke bangers weer terug. Toch wel kans dat ik hier nog eens naar ga luisteren (al is het maar live). Hierna achter de schermen alles wat ik bijhad in een locker gaan leggen om volledig vrij te kunnen moshen bij
Bloodywood in de metaldome
. Daar was, ondanks dat het druk leek, enkele minuten voor de start via links nog redelijk doorheen te lopen. Wat kan ik hier verder over zeggen? De pit tijdens opener Dana Dan heb ik voor mezelf ter plekke uitgeroepen tot moment van het weekend, omdat het toch wel iets in me gerepareerd heeft om dit lied zo mee te maken, en de rest van de set heb ik ondanks de enorme hitte voorin ook erg van genoten. Vol van indrukken iets langzamer dan normaal teruggelopen voor
Within Temptation maar toch mooi vooraan beland. Within Temptation is voor mij zo'n band waar ik veel van ken, maar die ik door omstandigheden altijd nog gemist heb, dus het was erg leuk om ze nu eindelijk live te zien. Hoewel ik er niet zo mooi over kan schrijven als
@charlottekos hebben de tranen bij mij toch ook wel in de ogen gestaan. Puur uit dankbaarheid om zo'n mooi moment (en zo'n geweldige dag) op graspop nog eens mee te mogen maken. Intussen was ik dus fysiek en mentaal redelijk kapot gegaan, wat de ervaring van het eerste deel van
The Dillinger Escape Plan tot een (weliswaar heel leuke en intrigerende) fever dream maakte, aangesterkt door de muziek en onderbelichting van de artiesten. Daarna toch wat wakkerder geworden en zelfs nog wat op deze zeer bijzondere muziek gedanst (of althans een poging tot). Intussen had ik niet veel zin meer in drukte, dus voor
The Offspring ben ik naar de north stage gelopen. Daar werd ik verbaast door het aantal nummers dat ik kende, en ben ik heerlijk in m'n eentje al two-steppend losgegaan, totdat de regen me te zot werd en ik even onderdak zocht. Toen de regen wat gestopt was ben ik, weer aan de north stage, nog samen met een leuk groepje mensen losgegaan op de laatste nummers. Al met al een heerlijke dag!
Ranking (toch wel zwaar wegend op ervaring/emotionele waarde)
1. Bloodywood
2. Within Temptation
3. Dying Wish
[Intermezzo om m'n was even op te vouwen]
Vrijdag:
Ik begon de dag met een vrijwilligersshift. Hier heb ik niets over te zeggen dan dat het kneiterheet was in de volle zon op een oversteekplaats. Kudos aan de vriendelijkheid van de, toch ook oververhitte, passanten. Maar goed, shirt gewisseld en gelijk door naar
Trivium. Daar de moshpit ingedoken en niet meer uitgekomen. Tof optreden. Toen toch maar even wat water een een stuk fruit genuttigd en zijdelings naar de Sex Pistols geluisterd. Best saai (althans in mijn overprikkelde en vermoeide staat). Daarna door naar
Possessed, wat exact het soort muziek is waar ik op een festival heel gelukkig van wordt. Intens veel rondjes gerend en hard genoten (niet omschrijfbaar, daarvoor had je erbij moeten zijn). Ik kan nog steeds niet geloven dat ik halverwege bijna weggegaan was naar We Came as Romans; slechts tegengehouden door het zien van de zon en de flashbacks naar m'n eerdere shift. Echt wel goed genoten van Possessed ook daarna nog. Toen een adem- (en eet-)pauze tijdens
Breaking Benjamin. Op de plaat voor mij niet super, maar in deze context heb ik er toch erg van genoten, en ben ik zelfs nog wat naar voren gelopen. Toen heb ik mooi vooraan plaatsgenomen voor
Alter Bridge. Ik vond het bij gebrek aan betere uitleg erg mooi - en had er mijn traditionele (zie gister) besefmomentje van hoe mooi het toch wel niet is om op graspop te staan (inclusief tranen), maar ben door rug/nekpijn de laatste paar nummers toch maar wat terug op de weide gegaan om te kunnen zitten (het hielp weinig, maar bon). Op een of andere manier toch mezelf overeind gesleept om vervolgens heel
Knocked Loose in de pit los te gaan. Wat een knaller van een show! Daarna vol adrenaline nog even het laatste nummer van
Cradle of Filth meegepakt. Het was een heerlijke verandering van spijs, en erg mooi met de zangeres. Vervolgens gelijk doorgelopen naar
Lionheart waar ook een fijne pit was (de pits vond ik deze editie toch bij de hardcore shows stukken beter (meer ruimte en energie, minder 'dom leunen' en geduw en getrek) dan bij de metalcore). Nog even heerlijk hiervan genoten, lekkere nummertjes ook wel. Had het ze zwaar gegund om niet te overlappen met Knocked Loose. Dan nog
Volbeat; prima maar voor mij eentonig en wat saai. Verder niks mis mee. Ik durf wel te zeggen dat ik de rest van de avond aan het creperen was van de pijn, en ook de rest van het weekend trouwens (disclaimer: terug moshen helpt alleen tijdelijk...).
Hoogtepunten:
1. Knocked Loose
2. Possessed
3. Lionheart
Zaterdag:
Vrijwilligershift editie 2. Door naar
Three Days Grace. Heerlijke muziek om even rustig mee bij te komen en ik kende vrij veel wegens vriendinnen die dit luisteren, dus een perfect begin voor m'n dag. Dan
Ice Nine Kills; toch terug een amusantere show dan ik me van vorige mainstage-doorkomst herinnerde, hoewel het qua beleving in mijn optiek nooit zal tippen aan toen ze nog op de jupiler stonden. Dit was gelijk, verassend genoeg, de eerste stroom aan crowdsurfers die ik dit festival over me heen zag passeren. Toen bij
Corrosion of Conformity geweest, die me live toch niet helemaal pakten (kan ook met mijn eigen staat te maken gehad hebben). Liep toen langs bij
Babymetal terwijl ze Papaya speelden. Leuk en ook tevens genoeg, verdwenen tot het begin van
Architects. Daar was ik eigenlijk niet van plan heen te gaan wegens oververzadiging, maar er stond voor mij ook niks beters tegenover dus daar was ik weer. Gelukkig toch wel voor mij nieuwe nummers in de setlist, dus ondanks de wat tegenvallende stem van Sam heb ik hier zeker - vanuit de moshpit - van genoten. Toen ben ik noodgedwongen (ik zal niet zeggen waarvoor, maar het had iets met het scheuren van mijn kleding in reeds-genoemde moshpit te maken) naar mijn tent gerend (puf-hijg) om weer optijd bij te zijn voor Avatar. Onderweg toch nog een geniet-momentje gehad met vanaf de crew-area Death of Peace of Mind van
Bad Omens mee te kijken.
Avatar dus. Zoals hier al genoemd, een overtuigende en headlinerwaardige show met veel pyro, hoewel ik wel vond dat ze verder minder stage-trucjes hadden dan ik van ze gewend ben. Wellicht door de, naar mijn idee, relatief kortere speeltijd? Toch zeer van genoten. Toen in alle haast naar
Bring me the Horizon, waar ik toch nog mooi tot aan de moshpit beland ben (geen zorgen, ik heb me niet als onbeschofte bulldozerdoor iedereen heengewerkt (en ben daar ook te licht voor trouwens)). Dit was een beetje een rollercoaster van emoties, waar ik erg van de moshpits zelf genoot maar helaas toch eindelijk door slaaptekort ingehaald werd en steeds meer paniek begon te krijgen van het tussen de pits door ook aangeraakt worden. Gelukkig kwam het met de komst van de regen om een of andere manier weer goed, en heb ik de laatste paar nummers stevig genoten, niet in de laatste plaats van het saamhorigheidsgevoel van zo met z'n allen in de regen staan, maar ook van de druppels in de lasershow.
Geen enorme uitschieters vandaag, maar toch de hoogtepunten:
1. BMTH
2. INK
3. Avatar
[Intermezzo om een nieuwe lading was op te hangen]
Zondag:
Vrijwilligersshift editie 3. Terug voor
Kanonenfieber, inclusief maaltijd in de marquee. Had wel potentie, maar de hitte tijdens de shifts had me eindelijk te ernstig te pakken en ik kon er niet inkomen. Herinner me er weinig van, evenals van
Black Label Society waar ik schijnbaar (aldus mijn bijgehouden app) ook nog langs beland ben. Gelukkig wist
The Gathering me wel terug ter aarde te brengen en me gelijk weer op te tillen in hemelse trance, die alweer om was voordat ik het doorhad. Daarna kon ook
Alice Cooper me zeker nog wel boeien, hoewel ik volgens mij weinig nieuws gezien heb, maar het is gewoon al episch dat dit op die leeftijd nog kan. Hij was wel duidelijk aan het afzien trouwens. Toen ben ik weer terug de marquee ingegaan voor
Venom, waar ik perongelijk vooraan belande en ook zo van genoten heb dat ik besloot niet eerder weg te gaan voor Bury Tomorrow, omdat dit zo'n unieke set was met de gastartiesten erbij.
Def Leppard: ik kwam, ik zag, ik liep weer weg, ik liep weer terug & ik vond het nog steeds saai. Genoeg gezegd.
Sabaton daarna deed precies wat ik van ze verwacht had. Het was heel cool om een keer live te zien, de show stond absoluut, de tank vloog, en de circlepits cirkelden. Ik kwam perongelijk perfect naar voren uit, waar ik alles goed kon volgen en het was heel leuk om ze eindelijk eens 'in real life' te zien. Verder ben ik nog in een roeipit gevangen beland (iedereen om me heen ging te snel zitten) en kon ik de derde crowdsurfer tegelijk helaas alleen nog maar met mijn hoofd vangen. Gelukkig zijn we er allemaal heel uitgekomen en heb ik verder heerlijk genoten van de bangers, de ambiance en het vuurwerk. Op naar volgend jaar!!
Hoogtepunten:
1. Sabaton
2. The Gathering
3. Venom