Maandag ook voor het eerst David Byrne gezien in de AFAS Live.
Niet zó overrompeld als ik vantevoren had gehoopt/verwacht. Echt een unieke concertbeleving met de briljante vrije choreografie en draagbare instrumenten. Weinig af te dingen op de keuzes van de Talking Heads nummers, prachtige intro met 'Heaven'. 'Houses in Motion' werkelijk schitterend uitgevoerd met die visuals op de schermen. Tijdens 'Strange Overtones' voor het eerst een soort surrealistische scheiding in het publiek op de vloer waar de rechterkant allemaal staat en links (bijna) iedereen bleef zitten. Dat was wel bijzonder om te zien. Byrne is een soort magneet voor je ogen, hij danst mee en weet met zijn mimiek ook nóg meer te overtuigen. Wat een energie zit er nog in, en wat zingt hij goed zeg, ongekend op die leeftijd. Hoogtepunten waren de Paramore-cover 'Hard Times', 'Once In a Lifetime', 'Life During Wartime', 'My Apartment Is My Friend' en persoonlijke favoriet 'Slippery People'.
Niet heel erg fan van die vaste zitplaatsen op de vloer en daarnaast moet dit het meest bejaarde publiek zijn geweest bij een show waar ik was. Alle energie die Byrne had, had dit publiek niet. En de meeste nummers van die laatste plaat zijn ook gewoon niet heel boeiend? Kortom, een fantastisch concert maar (met enige afstand) geen top10 ooit-materiaal wat ik gezien de recensies en de reputatie toch een beetje had verwacht. Een 9, maar in de Barn met meer bewegingsruimte en enthousiast festivalpubliek kan dit niet anders dan een 10 worden.