Een verslag dus, eindelijk.
Een band als deze verdient het wel dat ik er even voor ga zitten.
Het concert dat ik heb mogen meemaken van deze band in Berlijn (12-12) ligt al even achter ons, ik heb mezelf ondertussen al bijna opgeraapt. Sorry lieve familie, daar zat ik dus met m'n hoofd aan jullie feesttafel. Merci voor de kroketten, een mens hoeft echt geen millefeuille om te genieten.
(Nu er toch geen shows meer zijn, kan het ook gewoon zonder spoilertag.)
Het geklaag van ticketloze fans op Reddit liet me beseffen hoe blij ik mocht zijn dat ik er wél bij was. Dat, en Thom die het met zijn keelontsteling opnieuw spannend maakte. Alle hustle en bustle was het echt waard. Ja, 'Radiohead is geweldig' klinkt uit mijn mond altijd wat biased, maar geloof me vrij dat ik de band nog nooit zo los, uitgelaten en dankbaar op een podium heb gezien. Met een publiek daarrond dat nog dankbaarder was. Voor deze show, deze setup, om daar te zijn, mensen die vanuit héél de wereld afreisden. Dat de band überhaupt nog bestaat. En keet schopt. Ik stond aan de kant van Colin en Ed en de blijdschap van die twee was bijna ontroerend. Lekker hoe Ed het publiek ook graag opschudde. Thom moest er wel nog even inkomen, en ik vreesde de eerste 2-3 nummers zelfs een beetje voor z'n stem, maar die geraakte uiteindelijk goed gerodeerd. Ik wens 'm nog veel theetjes toe in januari.
En dan die setlist. Godsamme. Ja, hun eerste tour ooit zonder nieuwe muziek is misschien even wennen, maar wat je ervoor terugkrijgt is een monsterlijk sterke selectie. In Rainbows voelt inmiddels als een soort OK Computer voor een nieuwe generatie, en dat hoorde je aan de reactie op nummers als Weird Fishes, Bodysnatchers, All I Need en Jigsaw Falling Into Place. Dat moment bij 'THE BEAT GOES ROUND AND ROUND', dakje eraf. 2+2=5 als opener was ook echt raak, hitting the ground running. Heel blij met de dosis The Bends trouwens, totaal niet verwacht dat zowel de titeltrack als Just voorbij zouden komen. Een heerlijk uit de kluiten gewassen Sit Down Stand Up was zo’n moment die de boel open scheurde. 2025 hit Let Down was aan het gloeien (met eindelijk Ed die die tweede stem deed). En dan Paranoid Android en Karma Police om er een strik om te knopen. Niks te klagen. Of ja: ik had stiekem nog wel gehoopt op 15 Step, Talk Show Host, How To Disappear Completely, (Nice Dream) of My Iron Lung (deze tour niet eens gespeeld uiteindelijk). En het wel gespeelde Idioteque zal live altijd een onding blijven. Maar goed, je kunt niet alles hebben.
Na deze show ben ik hoopvol voor de toekomst van de band. Niet alleen omdat de band écht met een grote gretigheid op dat podium stond, maar ook omdat deze productie me er zodanig duur uitzag dat ze er niet maar 20 shows mee gaan doen. Ik wens de mensen in de VS een even geweldige reeks shows toe komend najaar. En wie weet dan toch de festivals en grote weides in 2027, als manier om tegemoet te komen aan een vraag die groter lijkt dan ooit. Zonde natuurlijk dat we die brute in the round-productie daar waarschijnlijk moeten missen. Maar wie weet staat daar dan wel nieuwe muziek tegenover. Thom kennende zit hij volgend jaar alweer te schrijven. Hopelijk deze keer opnieuw voor het moederschip.