Geweldige 2 avonden gehad. Ook de laatste 2 albums maar gekocht wat het totaal nu maakt op 20 studio albums in de collectie. Nog 8 te gaan!
Ik ben naar … geweest en het was …
- Onderwerp starter Ron
- Startdatum
Ja dit waren twee prachtige avonden. De geweldige euforie van de rave set en nu de imposante ervaring van deze band met een volledig orkest achter zich. Het eerste deel met Phantom Island integraal was al heerlijk om mee te maken en waarschijnlijk een unieke kans om deze nummers in vol ornaat live te horen, maar vanaf de pauze jam met Evil Death Roll ging het pas echt los, en de tweede helft bevatte echt een geweldige set nummers voor deze setting. Ben wel geneigd om het eens te zijn met Joey zijn opmerking dat het einde van Crumbling Castle waar het orkest de volle spotlight kreeg “easily the best part of the night” was. Maar ook Mars for the Rich, Dragon, en Iron Lung zijn stuk voor stuk fantastische live tracks die naar een nóg hoger niveau getild zijn vanavond. Ik ga hier nog lang van na genieten 
Vanaf de pauze werd het echt geweldig. Tijdens het doorspelen in de pauze, met de opbouw naar het 2e deel, merkte je dat de zaal begon los te komen. Daarna volgden nog een heleboel fijne nummers. Het was gewoon weer een mooie avond.
Stuk minder enthousiast hier, was voor de pauze bijna naar huis gegaan zo saai vond ik het. Na de pauze wel vet, maar dat kwam eigenlijk omdat dat meer een normale show was. Tijdens 'Dragon' kon ik het orkest nauwelijks horen. 'Iron Lung' wel een fijne afsluiter. Geweldige muzikanten, maar vind het oeuvre eigenlijk te afwisselend voor zo'n lange soloshow. Ga het bij festivalshows van ze houden.
Beetje hetzelfde als bij Sigur Rós, dit soort orkestshows zijn vooral op papier heel vet, maar live vind ik het maar weinig meerwaarde.
Beetje hetzelfde als bij Sigur Rós, dit soort orkestshows zijn vooral op papier heel vet, maar live vind ik het maar weinig meerwaarde.
Goh, jammer dat het voor jou niet werkte. Je reactie roept wel twee vragen bij mij op. Het was een show die in het teken stond van Phantom Island, wat ze de eerste helft integraal speelden, maar blijkbaar vind je dat album dus saai? Wat had je dan live verwacht? En je vind hun oeuvre te afwisselend voor zo'n lange show, maar juist bij het stuk wat muzikaal minder afwisselend was (een heel album in min of meer dezelfde stijl) ging je bijna naar huis terwijl je het stuk waarin ze vol afwisselden tussen nummers uit hun back catalogue wel vet vond? Die twee dingen kan ik niet helemaal rijmen aan elkaar. Natuurlijk prima als iets niet je ding is maar ik snap gewoon niet helemaal wat je zegt.
Wel eens dat het orkest beter hoorbaar had mogen zijn bij sommige stukken. Voor mij had het al wel degelijk meerwaarde maar het had nóg beter benut kunnen worden. Ben wel benieuwd hoe het klinkt als straks de geremasterde stream op youtube verschijnt, kans bestaat dat de verschillende partijen dan nog net iets beter gemixt zijn.
Als ik zou willen dat je het begreep had ik het wel beter uitgelegd.
Was ook niet bepaald overdonderd. Voor mij kabbbelde het een beetje voort. Ik vond de toevoeging van het orkest in het eerste deel wel wat toevoegen, maar voor het tweede deel had het niet gehoeven inderdaad. Als je 't toch in sommige nummers amper hoort, waarom neem je 't dan mee? Die angst had ik al een beetje van tevoren toen ik wat filmpjes keek, dat het er eigenlijk niet helemaal bij paste en die angst kwam nog uit ook. Zonde, want ik vind orkesten eigenlijk bijna altijd wel iets toevoegen, alleen gisteren dan niet.
Gisteren naar The Fiery Furnaces geweest in de Botanique.
Voor een tot mijn verbazing niet volledig gevulde Rotonde speelden zus en broer Friedberger gisteren één van de drie shows van hun Europese tournee rond de reissue van hun meesterwerk Blueberry Boat. De enthousiaste liefhebbers van deze excentrieke 00´s band werden getrakteerd op een bizarre Blueberry Boat-trip. Eleanor zong met haar kenmerkende eigenzinnigheid, terwijl Matthew haar op piano begeleidde en af en toe ook vocaal bijsprong. De zanglijnen slingerden alle kanten op, de melodieën waren grillig en de plotwendingen leken eindeloos. Hoe kan je hun muziek verder beschrijven? Patti Smith meets Frank Zappa, op lsd. Zoiets. Her en der doken ook nog wat andere tracks uit hun catalogus op. Tussen de nummers barstte het publiek telkens los in luid applaus en gefluit, en een bisronde met o.a. wat meezingmomenten van het publiek volgde dan ook. Weird avondje, enerzijds doordat er enkel door een piano begeleid werd, anderzijds door hun unieke songstructuren, die, hoe vreemd ze ook zijn, toch erg memorabel zijn gebleken. Maar wat anders dan een weird optreden had ik van hen kunnen verwachten? Blij dat ik gegaan ben.
Edit: Die reissue is niet zo goed als de originele uitgave, by the way. Geen idee waarom ze de volgorde van de nummers wijzigden, maar dat werkt voor mij niet.
Voor een tot mijn verbazing niet volledig gevulde Rotonde speelden zus en broer Friedberger gisteren één van de drie shows van hun Europese tournee rond de reissue van hun meesterwerk Blueberry Boat. De enthousiaste liefhebbers van deze excentrieke 00´s band werden getrakteerd op een bizarre Blueberry Boat-trip. Eleanor zong met haar kenmerkende eigenzinnigheid, terwijl Matthew haar op piano begeleidde en af en toe ook vocaal bijsprong. De zanglijnen slingerden alle kanten op, de melodieën waren grillig en de plotwendingen leken eindeloos. Hoe kan je hun muziek verder beschrijven? Patti Smith meets Frank Zappa, op lsd. Zoiets. Her en der doken ook nog wat andere tracks uit hun catalogus op. Tussen de nummers barstte het publiek telkens los in luid applaus en gefluit, en een bisronde met o.a. wat meezingmomenten van het publiek volgde dan ook. Weird avondje, enerzijds doordat er enkel door een piano begeleid werd, anderzijds door hun unieke songstructuren, die, hoe vreemd ze ook zijn, toch erg memorabel zijn gebleken. Maar wat anders dan een weird optreden had ik van hen kunnen verwachten? Blij dat ik gegaan ben.
Edit: Die reissue is niet zo goed als de originele uitgave, by the way. Geen idee waarom ze de volgorde van de nummers wijzigden, maar dat werkt voor mij niet.
Laatst bewerkt:
Ik was niet zo enthousiast over het eerste deel, omdat ik het album Phantom Island ook geen meerwaarde van hun oeuvre vind(en oké misschien slecht verdiept, ik wist ook niet dat dit integraal gespeeld ging worden). Grow wings and fly kwam bij mij overigens dan weer wél binnen.
Ik ben wel van mening dat het orkest de geweldige nummers als Crumbling castle, the river en dragon nóg veel epischer maakte. In die zin vond ik het orkest wel een meerwaarde, maar tegelijkertijd is het veelzeggend dat Evil Death Roll, zónder orkest, misschien wel het absolute hoogtepunt was.
Ik ben wel van mening dat het orkest de geweldige nummers als Crumbling castle, the river en dragon nóg veel epischer maakte. In die zin vond ik het orkest wel een meerwaarde, maar tegelijkertijd is het veelzeggend dat Evil Death Roll, zónder orkest, misschien wel het absolute hoogtepunt was.
De show bestond wel echt uit 2 delen waar de raveset wat meer samenhang leek te hebben. Phantom Island is gewoon een heerlijk luisteralbum, waar het in de tweede helft daarna helemaal los ging. Bij Crumbling Castle, The River en Iron Lung vond ik het echt een goede toevoeging terwijl het bij die andere nummers in de tweede helft wat minder tot zn recht kwam. De extase tijdens March for the Rich was wel echt heerlijk in de pit met daarna Dragon erachteraan. Leek alleen wel alsof het orkest soms ook niet helemaal lekker in de mix zat, maar meer op de achtergrond speelde.
Daarnaast moet je met zo’n orkest ook echt binnen de lijntjes blijven en de nummers wat meer als studio uitvoeringen brengen. Terwijl King Gizz juist zo goed is in hun nummers uitrekken, anders opvoeren en ze live nog vetter maken.
Ook voor mij niet de beste keer dat ik ze zag, maar nog steeds echt wel briljant!
Daarnaast moet je met zo’n orkest ook echt binnen de lijntjes blijven en de nummers wat meer als studio uitvoeringen brengen. Terwijl King Gizz juist zo goed is in hun nummers uitrekken, anders opvoeren en ze live nog vetter maken.
Ook voor mij niet de beste keer dat ik ze zag, maar nog steeds echt wel briljant!
Hier kan ik mij wel in vinden. Bij de metal nummers hoorde ik af en toe nog een vleugje orkest wat wel een extra laagje aan de sound gaf maar daar had ik meer van verwacht. Maar eens dat de improvisaties en de onverwachte dingen die ze vaak doen King Gizz maken wat het is, dat ontbrak toch wat, in die zin kan ik mij ook iets voorstellen bij @Sjakie de Wit die de Evil Death Roll jam in de pauze het hoogtepunt vond, dat was natuurlijk classic Gizz en het enige nummer waarvan je niet al vooraf kon weten dat ze het gingen spelen. Plus dat het de zaal direct echt in extase bracht na Phantom Island wat toch meer luister muziek dan losgaan muziek is.
Zei van tevoren al dat als ik zou worden gedwongen er eentje te kiezen ik 100% voor de rave set zou gaan, en achteraf was dat inderdaad ook met gemak mijn favoriete show van de twee. Maar gelukkig hoefde ik niet te kiezen en kon ik gewoon beide meemaken, hele verschillende kanten van de band gezien zo, twee keer echt iets heel anders dan alle voorgaande keren dat ik ze zag. Maar als ze weer een gewone show aankondigen sta ik ook weer vooraan in de rij voor een ticket hoor
Lady Gaga in de Ziggo Dome, beter wordt een popconcert echt niet. Uitzonderlijke klasse van deze wereldperformer, en wat kan ze zingen. Deze gaat meedoen voor concert van het jaar!
Ik ben gisteren naar Lorde in de Rockhal van Luxemburg gaan kijken, haar eerste concert in Luxemburg en eerste van haar Europese Ultrasound.
Omdat ik op de wachtlijst stond kreeg ik een paar maanden terug het aanbod om een ticket te kopen uit een restaantal waar ik gelukkig een normale prijs iets minder dan zestig euro voor betaalde, geen gedoe met dure platinum tickets.
Gelukkig had ik er ook een dagje Metz (Maurizio Catella expo: jawel die met de banaan met ducttape tegen de muur geplakt) als vooraf genomen. Eerste indruk van de Rockhal als je met de auto binnenrijdt: een volledig nieuwe kleine stad met tussen de moderne gebouwen nog oude staalindustriegebouwen, heel vreemd. Je kan je auto kwijt aan Park en Ride lycee op vijf minuten stappen van Rockhal voor slechts 0,60 Euro per uur (meer dan duizend parkeerplaatsen, altijd vrij). De fans van Lorde zijn fanatiek: een heleboel van hen waren al diverse uren op wacht voor Rockhal om de beste plaatsen in te nemen. Aanraders om in de buurt iets te drinken een koffiebar Golden Bean en daar recht tegenover een uitstekende pizza en pasta tent met bediening. Veel concerten die in de Rockhall of in de zomer als open air worden gehouden: morgen Wet Leg en binnenkort Mumford and Sons.
Spijtig genoeg geen live verslag van het concert want Lorde had voedselvergiftiging en rond 17h verwittigde men de wachtenden dat ze beter naar huis konden gaan want het concert ging niet door. Een nieuwe datum zou geprikt worden of je kreeg een refund. Spijtig maar op youtube zie je wel genoeg live beelden van haar Ultrasound tournee in de Verenigde Staten.
Omdat ik op de wachtlijst stond kreeg ik een paar maanden terug het aanbod om een ticket te kopen uit een restaantal waar ik gelukkig een normale prijs iets minder dan zestig euro voor betaalde, geen gedoe met dure platinum tickets.
Gelukkig had ik er ook een dagje Metz (Maurizio Catella expo: jawel die met de banaan met ducttape tegen de muur geplakt) als vooraf genomen. Eerste indruk van de Rockhal als je met de auto binnenrijdt: een volledig nieuwe kleine stad met tussen de moderne gebouwen nog oude staalindustriegebouwen, heel vreemd. Je kan je auto kwijt aan Park en Ride lycee op vijf minuten stappen van Rockhal voor slechts 0,60 Euro per uur (meer dan duizend parkeerplaatsen, altijd vrij). De fans van Lorde zijn fanatiek: een heleboel van hen waren al diverse uren op wacht voor Rockhal om de beste plaatsen in te nemen. Aanraders om in de buurt iets te drinken een koffiebar Golden Bean en daar recht tegenover een uitstekende pizza en pasta tent met bediening. Veel concerten die in de Rockhall of in de zomer als open air worden gehouden: morgen Wet Leg en binnenkort Mumford and Sons.
Spijtig genoeg geen live verslag van het concert want Lorde had voedselvergiftiging en rond 17h verwittigde men de wachtenden dat ze beter naar huis konden gaan want het concert ging niet door. Een nieuwe datum zou geprikt worden of je kreeg een refund. Spijtig maar op youtube zie je wel genoeg live beelden van haar Ultrasound tournee in de Verenigde Staten.
Wat begon als een mooi verslag eindigt in zo een bummer. Echt jammer.
Gisteren de laatste Nederlandse show van Stray From The Path in 013. Eerste twee voorprogramma's moeten missen, kwam binnen bij Alpha Wolf. Vrij standaard metalcore, wel oke niet meer dan dat. Stray From The Path bracht dit jaar hun laatste album uit en kondigde meteen aan dat ze ermee stoppen. Erg jammer vind ik persoonlijk, want sterke live band en dat laatste album is heel erg goed. Show begon goed, band was in vorm en publiek had er duidelijk zin in. Tijdens Goodnight Alt-Right werd er door een deel van het publiek gesignaleerd naar de band dat ze moesten stoppen, want er was een medisch noodgeval. Security en ehbo kwam erbij en er werd ruimte gemaakt. Kon niet zien wat er precies aan de hand was behalve dat er iemand op de grond lag, maar het bleek dermate ernstig dat er na een paar minuten werd omgeroepen dat iedereen de zaal moest verlaten en de show werd gepauzeerd. Na ongeveer een half uur mochten we weer de zaal in en werd er door Drew van Stray From The Path gezegd dat de persoon oke was en op weg naar het ziekenhuis. Wegens tijdsgebrek konden ze nog 5 nummers spelen en werd er knallend afgesloten met Fortune Teller. Zonde dat de band stopt, maar fijn hun laatste show nog gezien te hebben!
Chapeau naar het publiek en de band die elkaar begrepen en naar het personeel voor het handelen. Hoop dat de persoon er weer volledig bovenop komt.
Chapeau naar het publiek en de band die elkaar begrepen en naar het personeel voor het handelen. Hoop dat de persoon er weer volledig bovenop komt.
Wat doet een Nederlander in Kortrijk? Ben je verdwaald?, een (lang) Sonic City 2025 verslag
(Titel vrij naar een Kortrijker die mij eten hoorde bestellen)
Door omstandigheden kwam Le Guess Who dit jaar logistiek niet goed uit en wilde een vriend van mij richting Sonic City voor wat van de shows dus zo belande ik in het kruispunt tussen Frankrijk en de twee delen van België. Niet de eerste keer Sonic City voor mij, laatste keer was een dag in 2019, maar de edities die mij vooral bijstaan waren in de vroege jaren 10 nog in de Kreun toen het een zaal festival was geheadlined door bands als Swans en Liars.
Locatie? Locatie!
Ik was in 2019 al niet zo fan van Depart omdat het toen voelde alsof de organisatie nogal aan het zoeken was wat te doen met de grote evenement hal. 6 jaar later is het verbeterd maar nog steeds verre van perfect. Drie zalen deze keer; de grote zaal is een grote betonnen doos die wel wat charme heeft zeker voor de muziek van deze editie, de club is een zweterig tijdelijke zwarte doos van een podium en de box was een grote hal waar ze 1/3de een zaal van hadden gemaakt maar net te krap was voor veel van de bands. Ondanks de tijdelijke zalen is het eeuwen terug dat ik op een festival was waar het geluid in het algemeen erg goed was zelfs met de tijdelijke set-up van alles wat technische problemen op de eerste dag daarbuiten gelaten. Wat totaal niet werkte was de doorloop; de grote zaal liep uit in de krappe lobby wat ook meteen de doorloop was naar het pleintje om de club en nog verder naar het skatepark dat omgebouwd was als 'rust-zone' met daarachter nog de Box. Het is niet echt een locatie gemaakt voor een festival waar iedereen zich nogal veel verplaatst. Het pleintje rond de box stond regelmatig vol met pratende mensen die dan weer de enigste (binnen)-ingang blokkeerde naar de foyer/grote zaal en het skatepark is charmant maar de loop weg is erg klein met veel op/af-stapjes waardoor het (vooral) later op de avond toch niet fijn werkte. Er is jammer genoeg weinig te doen aan de locatie zelf om dit te verbeteren en de organisatie mensen die rondlopen zijn duidelijk bezig met problemen op te lossen maar het stokt toch wat. Het is ook wel een beetje een cultuur ding; in Nederland zou iedereen hierover klagen, zoals ik nu, en in België is het meer 'laat maar' wat altijd mijn ervaring is geweest op festivals onder de Pukkelpop grote wat positieve en negatieve kanten heeft. Uiteindelijk is Depart een goede locatie ondanks de minpunten en gebrek aan echte uitstraling.
De sfeer in het algemeen was relaxt; veel doorgewinterde muziekfans, veel locals en Fransen en de algemene leeftijd van de drie dagen bezoekers ligt toch meer rond de mid 40 dan eronder. De dagbezoekers voor de headliners van de eerste 2 dagen bracht het gemiddelde naar beneden maar het 3-dagen publiek is toch vooral mid 30 tot beging 60. Het praten tussen shows blijft een ding maar toch een stuk minder dan in Nederland in mijn ervaring en het 'ons-kent-ons' gehalte is hoog maar nergens is het irritant. Het publiek is kwa smaak misschien niet zo avontuurlijk als de die-hard LGW ganger maar staat muzikale uitdaging ook niet uit de weg. Het is net als LGW echt een 'ontdekkingsfestival' maar wel een die het wat veiliger speelt met wat ze boeken.
Een positief aspect was wel de hoeveelheid zitplaatsen; het skate-park was omgetoverd tot een zit zone met wat hangmatten, achter het gebouw is een gigantische zitkuil met op het uiteinde het pleintje met de foodtrucks en naast het hoofdpodium zit nog een open verdieping met wat fijne zitplekken. Allemaal ver genoeg van de muziek af om niet te storen maar ook niet te ver om het publiek dat er zit buiten te sluiten bij de sfeer wat ik soms wel heb bij festivals. Het is gewoon erg fijn om even te kunnen zitten buiten een zaal om na 5 bandjes met een goede bak koffie. Eten wat compleet vegatarisch en de keuze was niet heel groot maar wel goed; de bekende Antwerpse vegan foodtruck, een friet/burgerkraam, tacos, falafel en pasta. Net wat gezonder dan normaal festival voer en goede porties voor wat betaald, als je iets anders wilt het centrum is 10 minuten lopen/wat friet zaakjes rond Derpart dus genoeg keuze.
En de muziek dan
Vrijdag
Gehaast Kortrijk binnen gekomen, tassen bij hotel gedumpt en meteen door waar we nog net wat tijd haden om te eten. Beetje een veredelde concert avond met een harde twee splitsing in stijlen van de bands wat niet compleet werkte maar ook wel zijn charme had.
De debuut plaat van Prostitute is een fijn blok noise-rock met invloeden uit Arabische muziek en (dansbare) post-punk. Ze hebben voor deze tour een versie van hun plaat mee bij de merch met een booklet dat ze in Amerika door politieke redenen niet konden printen en waar de samples(o.a. Islamitische gebedzang en stukjes van Japanese free-noise band Ground Zero) nog opstaan wat de band beter uitgelegd dan ik zelf kan. Live was het goed maar wist het ook niet compleet te overtuigen. Gedeelte lag aan geluidsproblemen, het zaalgeluid viel een aantal keer zelfs uit, maar ook dat de band wat vermoeid oogde door de tour. Als het werkte was het een erg fijne schurende show maar toen de geluidsman(?) de sample weer niet op tijd starte kapte ze de set voor het laatste nummer af. Meer een combinatie van factoren waardoor het niet compleet werkte maar wel een band die we grote kans wel op een Zeitgeist of Roadburn kunnen verwachten in de toekomst met hopelijk wat betere omstandigheden.
Protomartyr kan ik kort over zijn. Geen festival setlist maar gewoon The Agent Intellect er doorheen rammen in een krappe 40 minuten set waar ze Ellen/Feast of Stephen net over de valreep er nog insmokkelde. Niks verrassend maar zoals altijd erg goed.
Destroyer kan alle kanten op zwenken weet ik uit ervaring maar dit was toch wel de beste keer dat ik ze zover zag. Dan Bejar had er zin in en de 7 koppige band speelt geweldig wat ervoor zorgt dat het nieuwe materiaal toch wat meer eruit knalt dan op de laatste platen voor mij naast het oudere werk op de setlist. Soms wat zeurderig, het blijft destroyer, maar zelfs de Chinatown nummers zonder een batterij van synths(ook al waren ze er natuurlijk wel) klonken erg goed. Een kennis van mij die ik na de show sprak zei erover dat het 'erg goed was, behalve de zang' wat toch wel het ding blijft met destroyer misschien wel een van de grootste love it or hate it bands in de indie-rock wereld nog steeds.
Sylvie Kreusch als 'headliner' leek op papier wat raar voor deze Nederlander maar trok toch een hoop mensen die specifiek voor haar kwamen. Professionele show, laatste van de Cosmic Trip album tour zei ze, maar het bevestigde vooral mijn mening over de plaat. Het is heel erg een artiest die probeert een unieke act te zijn maar alle artiesten waar ze inspiratie uithaalt klinken gewoon veels te hard door waardoor het geheel in mijn mening erg gezichtloos is. De liedjes zijn aangenaam maar het moment dat ik er aandacht aan geef vallen ze nogal in het niets. De setlist hielp ook echt niet mee, vooral de ballad onderbreking die echt te vroeg kwam en het tempo er compleet uit haalde. Snap dat mensen het tof vinden en op technisch niveau staat het als een huis maar het werkte voor mij niet.
Zaterdag
Flinke wandeling door Kortrijk gemaakt wat toch wat diverser is kwa gebouwen dan ik me kon herinneren en na een goede lunch weer vroeg door naar depart.
Want The New Eves wilde ik niet missen en gelukkig had ik niet als enigste die mening waardoor de grote zaal al goed gevuld was om 13.30. De debuut plaat van het 4-tal is een mix van folk en post-punk met unieke teksten over het christelijk geloof zicht op vrouwen wat als zware kost klinkt maar verre van was live. Live klinken de kraut-rock invloeden nog wat meer door dan op plaat, vooral door de minimale drums en cello/viool gebruik, maar vooral de meerstemmige zang/eindeloos wisselen van vocalen zorgt ervoor dat het nooit eentonig wordt. Vooral de tweede helft waar de nummers waar meer afwisseling tussen de folk-instrumenten en de bas/drums zaten was erg goed.
Grundeis is een beetje alsof je een playlist op shuffle zet genaamd 'jaren 80 post-punk & jaren 90 shoegaze'. Er is niks origineel aan de Duitse band; met ieder nummer herrineren ze aan een andere band(o.a. Lush, Cocteau Twins, X-Mal Deutschland schoten mij te binnen) maar de nummers liggen fijn in het gehoor en de front-vrouw heeft een goede podium uitstraling. Een wonder dat ze nog nooit op Grauzone hebben gespeeld.
Marissa Nadler op het gigantische grote zaal podium met alleen een gitarist/mannetje van alles als back-up is misschien niet de beste keuze en de set voelde in het begin wat onwennig. Nieuwe plaat is erg mooi, zoals altijd wel, maar het pakte mij niet echt ondanks het zoals het altijd met Nadler een prima optreden was.
Dus na een half uur wat eerder door gegaan om te wachten voor Yowie. De Amerikaanse math-rock band tourt amper dus ik was blij om ze hier te zien en het was precies wat ik er van verwachte; prog-punk met eindeloze krasserige gitaar werk dat 25 akoorden met seconde speelt, idioot snel drum-werk en dan nog een bas-gitaar die een poging doet tot ritme. Ik zag een hoopje mensen in Flying Luchtbachers shirts die ik eerder dit jaar in Utrecht zag en toch net dat beetje meer diepgang hebben wat je voor dit soort muziek nodig heb om langer dan 30 minuten Interessant te blijven
Dus door gegaan naar rampvolle box voor het grootste gedeelte van de Index For Working Music set. Een band die ik tof vindt maar ook echt twee kanten in springen; slimme arty rock of meer vrije bijna ambient achtige muziek. Dit keer gingen ze echt voor het eerste wat zorgde voor een erg aangename set waar ze ieder moment dat het wat te gemakkelijk begon te klinken goed gebruik maakte van o.a een melodica om het toch wat diverser te maken. De Box was wel kokend warm en hierna hebben ze gelukkig de duren achter in de zaal naar buiten opengelaten wat zorgde dat voor de rest van het weekend het een stuk aangenamer in de zaal was.
Derya Yıldırım & Grup Şimşek op het hoofdpodium was technisch erg goed maar ik vond het vooral erg saai. Het begin was vooral vol met best standaard psychedelische band folk met Turkse invloeden en toen het tempo wat meer werd opgevoerd werd het eigenlijk nog minder interessant. Er zijn een hoop bands die dit toch beter live weten te brengen en de zaal liep ook best leeg.
Tjah Dog Race, ik snap waarom mensen het leuk vinden maar de vocalen voelen vooral als een gimmick om te verbloemen dat de band toch vooral een soort gebroken post-punk op de goth/industrial basis speelt waar we nu echt mee worden doodgegooid. Als het interessant leek te worden kwam er weer een gaar standaard bas-lijntje of 'gitaar-uitbarsting' erdoor heen dat mij interesse weer naar nul bracht dus maar wat gaan eten na de helft van de set.
Angel Bat Dawid & Naima Nefertari touren nu met Journey to Nabta Playa een plaat waar ik jammer genoeg niet veel mee kan ondanks dat ik van hun beide andere projecten wel tof vindt. Live viel het jammer genoeg ook in dezelfde categorie; het hangt wat ongemakkelijk rond het thema van Nabta Playa wat meer uitwerking kon gebruiken en dat geldt ook voor de muziek. Mooie stukken spirtual jazz worden afgewisseld met matige langdurige ambient stukken en vocale stukken van Angel Bat Dawid die net wat te lang door gegaan om te blijven hangen. Erg jammer want er zet echt potentie in dit project maar live werkte het gewoon niet erg goed voor mij.
Na dat blok van dingen die mij niet echt konden bekoren was daar gelukkig Part Chimp. Ofja, helemaal gelukkig was het niet want de noise-rock ouderen vervangen mede-genre genoten/oudjes Unwound die heel hun tour moesten cancelen. Dit was zoals in de shows over de +-15 jaar die ik van ze heb gezien erg goed ook al ontbrak dit keer een extra gitarist die er vorige keer in Utrecht wel bij was. De 3 man basis line-up kreeg wel bij het open en slot nummer hulp van Fat Dog's Morgan Wallace op saxofoon wat een mooie Flipper achtige noot toevoegde aan de logge maar verrassend complexe noise-rock op standje orkaan waar de band om bekend staat. Top set.
Use Knife had ik vorig jaar de Roadburn zondag zien openen waar ze een toffe show speelde voor een publiek dat er duidelijk nog niet klaar voor was om een uur s'middags. Gelukkig speelde ze hier later op de avond met een nog sterkere show. Strakke dansbare mix tussen Arabische muziek gespeeld o.a op de darbuka door Saif Al-Qaissy met de electro-industrial op de EBM leest van het Kiss the Anus of A Black Cat duo Kwinten Mordijck en Stef Heeren. Waar de set begon met de erg mooie slomere nummers en langzaam overging in de hardere industrial nummers zonder Al-Qaissy toevoegingen te overschreeuwen. Fijne band, ze staan nog in 013 best snel en spelen niet veel live dus als je nog iets orgineels wilt zien pak je kans.
Deadletter is het soort post-punk waar ik gigantisch moe van ben en na een 3de poging live ga ik het hierna gewoon niet meer proberen. Ik snap de hype maar zeker na Use Knife viel dit echt in het niks voor mij.
Door naar een kokende club voor GHOSTWOMAN, de laatste keer dat ik het Belgisch/Canadees duo zag was toen ze opende voor Dinosaur JR waar ze vooral overpraat door het pubiek werden dus mooie revanche hier. Klinken nog steeds als een garage-band die Ryder Cooder's soundtrack voor Paris/Texas door de mangel neemt en dat is eigenlijk een erg aangenaam geluid ondanks het toch wat eentonig op de lange duur wordt.
Dus op tijd door gegaan naar Fat Dog die ik sinds de show in de Nijverheid 2 jaar terug niet meer had gezien. Toch wel een van de leukere 'Windmill' bands in mijn ogen en compleet terecht dat ze steeds groter aan het worden zijn want dit was weer een top show. Ondanks wat technische problemen, zoals altijd lijkt het met ze, was het weer prachtige gestructureerde chaos vol met de klemzer electro-clash die ze nu zo goed in elkaar hebben steken dat het echt denk de laatste keer is dat ze festivals de grootte van Sonic City aandoen. Een feest-band in de meest positieve zin van het woord.
Zondag
Lekker vroeg aftrappen bij Crowd of Chairs in de, weer, goed gevulde mainstage waar de Gentenaren een fijne bak niet bijsterende originele of diepgaande noise-rock lanceerde. Eigenlijk precies wat je nodig had op de laatste festival dag als opener en tof om de band te zien groeien want ze zijn stukken beter geworden dan laatste keer dat ik ze zag.
Makeshift Art Bar is zo typische left-of-the-dial bandje, waar ze ook speelde, maar vallen toch wel in de positieve hoek van de overvloed van post-punk maar net anders bandjes. Flink (mis)bruik van een pedal steel voor noise fragmenten, gebroken ritmes die toch een een fijne groove vasthouden en vooral goede opbouw in de nummers die veel van dit soort bands missen. Voor een hoopje ontzettend jong uitzienende gasten een prima show die een beetje deed denken aan CHALK waar de pedal steel gitarist een shirt van aan had.
Maria Somerville's Luster is een van mijn favoriete platen zover dit jaar en ik vond de show die ik zag voor de vorige plaat erg mooi dus ik was erg benieuwd naar deze show. Complete omslag van de mooie maar breekbare ambient-pop van de vorige live show want dit was snoeiharde muur van geluid shoegaze versies van de shoegazy dream-pop van Luster. Wel gebracht op een manier dat je het skelet van alle nummers nog hoorde maar vooral voelde het als een sun O)) show met hoe hard de trio-line-up speelde. Het duurde ook 2 nummers voordat ik er in kwam maar uiteindelijk was dit wel echt een geweldige show. In een tijdperk waar iedereen en zijn moeder shoegaze bandjes start was dit een verademing in een deken van feedback waar soms een gitaar lijn of vocalen zich doorheen vechten wat natuurlijk eindigde in de klassieke slowdive actie van je gitaar nog aan snoeihard te laten feedbacken op het podium. Compleet anders dan verwacht maar een van de shows van het festival voor mij.
Tjah en dan is daar het tegenovergestelde in Idaho. Ik heb Jeff Martin en zijn band best hoog zitten maar zelfs na dat de band 33 jaar bestaat is de man nog steeds een blok nerveusheid op het podium. Het heeft wel iets charmant hoe hij monoloogt in de microfoon tussen nummers door omdat hij eindeloos zijn gitaren aan het tunen is omdat ze nooit goed staan maar het zuigt ook de tempo uit de set iedere keer dat ik hem live zag. Dit keer stonden natuurlijk de deuren van de box open dus zijn gitaren waren tot frustratie van zijn mede-bandleden nog meer out-of-tune dan normaal. Toen ze aan spelen toekwamen was het een mooie dwarssnede van de slowcore Americana band's mooie discografie zeker met de minimal gitaar/bas/drum set-up maar je wenst Martin toch eens toe dat hij gewoon een volle set kan spelen.
YHWH Nailgun op het hoofdpodium voelt wat onwennig maar de band trekt er niks van aan. Hun extreem glitchy maar ritmische 'avant-'-rock schuurt, beukt en kronkelt even veel als zanger's Zack Borzone bizarre dansbewegingen die toch vooral de aandacht trekken. 45 Pounds is een unieke plaat maar ook perfect op 20 minuten en bijna 40 minuten Nailgun werd mij toch wat saai dus maar wat gaan eten op het half uur punt.
Pile is een band waar per album verschilt of ik er iets mee kan maar de nieuwste bevalt me best goed dus tijd om de experimentele noise-rockers weer eens live te zien. Energieke show die veel op de nieuwe plaat leunt maar toch net het beetje diepgang mist die ik voor bands als dit nodig heb. Het had allemaal net een teveel net-niet gevoel voor mij persoonlijk maar prima show. Ze staan nog in hall of fame morgen.
De laatste keer dat ik Model/Actriz zag was het in het niet meer bestaande stroomhuis dus het was even geleden. Met een sterke tweede plaat op zak die wat diverser klinkt dan de dystopische dans-punk van Dogsbody was dit echt een geweldige show. De kracht van de eerste show die ik zag zit er nog steeds in, Cole Haden gaat nog meerdere keren het publiek en blijft een uitstekende front-man, maar het klinkt zoveel strakker dan voorheen wat erg goed werkt op een groter podium als dit. Prachtig ook hoe ze ook het oudere publiek erg goed meekregen. Ontzettend goede show.
Circuit Des Yeux zag ik voor het laatst in April en dat was een wat rommelige maar erg goede show die ook het begin van de tour was. Sindsdien hebben ze niet meer getourd en als je Haley Fohr op het podium ziet zie je zo de reden; ze is hoog zwanger. Hiernaast is de band, met weer Alan Sparhawk op gitaar/'geluiden', net 3 uur voor deze show geland en moeten ze soundchecken voor een langzaam vollopende zaal wat heel het festival eigenlijk al gebeurd bij de bands die in de main/box spelen. Deze soundcheck verloopt ook wat rommelig en brengt vooral wat meligheid in de band naar voren die maar besluiten om rechtstreeks uit de soundtrack de show te gaan spelen. Veel van de, geweldige, nieuwe plaat en de Bauhaus cover die ze vorige tour al speelde maar vooral de chaos van het alles heeft een positieve invloed op de band. Fohr spreekt het publiek vooral melig toe en belicht de chaos vooral door rond te dansen en op een gegeven moment maar de microfoon standaard boven haar hoofd te houden als een variatie op de bekende Travis Scott meme. Op een gegeven moment valt haar microfoon uit de standaard waardoor ze maar gehurkt gitaar gaat spelen en in de hangende mircofoon gaat zingen. Klinkt vreselijk maar ondanks de chaos spelen ze een erg strakke set die door de losse sfeer eigenlijk alleen maar charmanter wordt.
King Hannah was de 'curator' voor het festival maar ze hebben volgens mij maar 20% van de totale line-up geboekt terwijl eerdere curators volgens mij veel meer boekte van de sonic city line-up. Het is een band die ik op plaat erg tof vindt maar me live altijd wat te statisch/saai was wat jammer genoeg hier ook het geval was. Erg goed gespeeld en een mooie mix van ouder en nieuwe materiaal, een nieuw nummer zelf, maar er mist iets waar ik niet echt mijn vinger kan opleggen waardoor het niet bij mij echt aanslaat live. Dus na de helft maar besloten om weer de veels te lange weg naar Nederland ter ondernemen.
Eindconclusie is een prima festival met een aantal leuke ontdekkingen en vooral veel toffe bands weer live gezien. Jammer van de locatie misschien maar er is niet echt iets anders in de regio waar het goed zal passen.
(Titel vrij naar een Kortrijker die mij eten hoorde bestellen)
Door omstandigheden kwam Le Guess Who dit jaar logistiek niet goed uit en wilde een vriend van mij richting Sonic City voor wat van de shows dus zo belande ik in het kruispunt tussen Frankrijk en de twee delen van België. Niet de eerste keer Sonic City voor mij, laatste keer was een dag in 2019, maar de edities die mij vooral bijstaan waren in de vroege jaren 10 nog in de Kreun toen het een zaal festival was geheadlined door bands als Swans en Liars.
Locatie? Locatie!
Ik was in 2019 al niet zo fan van Depart omdat het toen voelde alsof de organisatie nogal aan het zoeken was wat te doen met de grote evenement hal. 6 jaar later is het verbeterd maar nog steeds verre van perfect. Drie zalen deze keer; de grote zaal is een grote betonnen doos die wel wat charme heeft zeker voor de muziek van deze editie, de club is een zweterig tijdelijke zwarte doos van een podium en de box was een grote hal waar ze 1/3de een zaal van hadden gemaakt maar net te krap was voor veel van de bands. Ondanks de tijdelijke zalen is het eeuwen terug dat ik op een festival was waar het geluid in het algemeen erg goed was zelfs met de tijdelijke set-up van alles wat technische problemen op de eerste dag daarbuiten gelaten. Wat totaal niet werkte was de doorloop; de grote zaal liep uit in de krappe lobby wat ook meteen de doorloop was naar het pleintje om de club en nog verder naar het skatepark dat omgebouwd was als 'rust-zone' met daarachter nog de Box. Het is niet echt een locatie gemaakt voor een festival waar iedereen zich nogal veel verplaatst. Het pleintje rond de box stond regelmatig vol met pratende mensen die dan weer de enigste (binnen)-ingang blokkeerde naar de foyer/grote zaal en het skatepark is charmant maar de loop weg is erg klein met veel op/af-stapjes waardoor het (vooral) later op de avond toch niet fijn werkte. Er is jammer genoeg weinig te doen aan de locatie zelf om dit te verbeteren en de organisatie mensen die rondlopen zijn duidelijk bezig met problemen op te lossen maar het stokt toch wat. Het is ook wel een beetje een cultuur ding; in Nederland zou iedereen hierover klagen, zoals ik nu, en in België is het meer 'laat maar' wat altijd mijn ervaring is geweest op festivals onder de Pukkelpop grote wat positieve en negatieve kanten heeft. Uiteindelijk is Depart een goede locatie ondanks de minpunten en gebrek aan echte uitstraling.
De sfeer in het algemeen was relaxt; veel doorgewinterde muziekfans, veel locals en Fransen en de algemene leeftijd van de drie dagen bezoekers ligt toch meer rond de mid 40 dan eronder. De dagbezoekers voor de headliners van de eerste 2 dagen bracht het gemiddelde naar beneden maar het 3-dagen publiek is toch vooral mid 30 tot beging 60. Het praten tussen shows blijft een ding maar toch een stuk minder dan in Nederland in mijn ervaring en het 'ons-kent-ons' gehalte is hoog maar nergens is het irritant. Het publiek is kwa smaak misschien niet zo avontuurlijk als de die-hard LGW ganger maar staat muzikale uitdaging ook niet uit de weg. Het is net als LGW echt een 'ontdekkingsfestival' maar wel een die het wat veiliger speelt met wat ze boeken.
Een positief aspect was wel de hoeveelheid zitplaatsen; het skate-park was omgetoverd tot een zit zone met wat hangmatten, achter het gebouw is een gigantische zitkuil met op het uiteinde het pleintje met de foodtrucks en naast het hoofdpodium zit nog een open verdieping met wat fijne zitplekken. Allemaal ver genoeg van de muziek af om niet te storen maar ook niet te ver om het publiek dat er zit buiten te sluiten bij de sfeer wat ik soms wel heb bij festivals. Het is gewoon erg fijn om even te kunnen zitten buiten een zaal om na 5 bandjes met een goede bak koffie. Eten wat compleet vegatarisch en de keuze was niet heel groot maar wel goed; de bekende Antwerpse vegan foodtruck, een friet/burgerkraam, tacos, falafel en pasta. Net wat gezonder dan normaal festival voer en goede porties voor wat betaald, als je iets anders wilt het centrum is 10 minuten lopen/wat friet zaakjes rond Derpart dus genoeg keuze.
En de muziek dan
Vrijdag
Gehaast Kortrijk binnen gekomen, tassen bij hotel gedumpt en meteen door waar we nog net wat tijd haden om te eten. Beetje een veredelde concert avond met een harde twee splitsing in stijlen van de bands wat niet compleet werkte maar ook wel zijn charme had.
De debuut plaat van Prostitute is een fijn blok noise-rock met invloeden uit Arabische muziek en (dansbare) post-punk. Ze hebben voor deze tour een versie van hun plaat mee bij de merch met een booklet dat ze in Amerika door politieke redenen niet konden printen en waar de samples(o.a. Islamitische gebedzang en stukjes van Japanese free-noise band Ground Zero) nog opstaan wat de band beter uitgelegd dan ik zelf kan. Live was het goed maar wist het ook niet compleet te overtuigen. Gedeelte lag aan geluidsproblemen, het zaalgeluid viel een aantal keer zelfs uit, maar ook dat de band wat vermoeid oogde door de tour. Als het werkte was het een erg fijne schurende show maar toen de geluidsman(?) de sample weer niet op tijd starte kapte ze de set voor het laatste nummer af. Meer een combinatie van factoren waardoor het niet compleet werkte maar wel een band die we grote kans wel op een Zeitgeist of Roadburn kunnen verwachten in de toekomst met hopelijk wat betere omstandigheden.
Protomartyr kan ik kort over zijn. Geen festival setlist maar gewoon The Agent Intellect er doorheen rammen in een krappe 40 minuten set waar ze Ellen/Feast of Stephen net over de valreep er nog insmokkelde. Niks verrassend maar zoals altijd erg goed.
Destroyer kan alle kanten op zwenken weet ik uit ervaring maar dit was toch wel de beste keer dat ik ze zover zag. Dan Bejar had er zin in en de 7 koppige band speelt geweldig wat ervoor zorgt dat het nieuwe materiaal toch wat meer eruit knalt dan op de laatste platen voor mij naast het oudere werk op de setlist. Soms wat zeurderig, het blijft destroyer, maar zelfs de Chinatown nummers zonder een batterij van synths(ook al waren ze er natuurlijk wel) klonken erg goed. Een kennis van mij die ik na de show sprak zei erover dat het 'erg goed was, behalve de zang' wat toch wel het ding blijft met destroyer misschien wel een van de grootste love it or hate it bands in de indie-rock wereld nog steeds.
Sylvie Kreusch als 'headliner' leek op papier wat raar voor deze Nederlander maar trok toch een hoop mensen die specifiek voor haar kwamen. Professionele show, laatste van de Cosmic Trip album tour zei ze, maar het bevestigde vooral mijn mening over de plaat. Het is heel erg een artiest die probeert een unieke act te zijn maar alle artiesten waar ze inspiratie uithaalt klinken gewoon veels te hard door waardoor het geheel in mijn mening erg gezichtloos is. De liedjes zijn aangenaam maar het moment dat ik er aandacht aan geef vallen ze nogal in het niets. De setlist hielp ook echt niet mee, vooral de ballad onderbreking die echt te vroeg kwam en het tempo er compleet uit haalde. Snap dat mensen het tof vinden en op technisch niveau staat het als een huis maar het werkte voor mij niet.
Zaterdag
Flinke wandeling door Kortrijk gemaakt wat toch wat diverser is kwa gebouwen dan ik me kon herinneren en na een goede lunch weer vroeg door naar depart.
Want The New Eves wilde ik niet missen en gelukkig had ik niet als enigste die mening waardoor de grote zaal al goed gevuld was om 13.30. De debuut plaat van het 4-tal is een mix van folk en post-punk met unieke teksten over het christelijk geloof zicht op vrouwen wat als zware kost klinkt maar verre van was live. Live klinken de kraut-rock invloeden nog wat meer door dan op plaat, vooral door de minimale drums en cello/viool gebruik, maar vooral de meerstemmige zang/eindeloos wisselen van vocalen zorgt ervoor dat het nooit eentonig wordt. Vooral de tweede helft waar de nummers waar meer afwisseling tussen de folk-instrumenten en de bas/drums zaten was erg goed.
Grundeis is een beetje alsof je een playlist op shuffle zet genaamd 'jaren 80 post-punk & jaren 90 shoegaze'. Er is niks origineel aan de Duitse band; met ieder nummer herrineren ze aan een andere band(o.a. Lush, Cocteau Twins, X-Mal Deutschland schoten mij te binnen) maar de nummers liggen fijn in het gehoor en de front-vrouw heeft een goede podium uitstraling. Een wonder dat ze nog nooit op Grauzone hebben gespeeld.
Marissa Nadler op het gigantische grote zaal podium met alleen een gitarist/mannetje van alles als back-up is misschien niet de beste keuze en de set voelde in het begin wat onwennig. Nieuwe plaat is erg mooi, zoals altijd wel, maar het pakte mij niet echt ondanks het zoals het altijd met Nadler een prima optreden was.
Dus na een half uur wat eerder door gegaan om te wachten voor Yowie. De Amerikaanse math-rock band tourt amper dus ik was blij om ze hier te zien en het was precies wat ik er van verwachte; prog-punk met eindeloze krasserige gitaar werk dat 25 akoorden met seconde speelt, idioot snel drum-werk en dan nog een bas-gitaar die een poging doet tot ritme. Ik zag een hoopje mensen in Flying Luchtbachers shirts die ik eerder dit jaar in Utrecht zag en toch net dat beetje meer diepgang hebben wat je voor dit soort muziek nodig heb om langer dan 30 minuten Interessant te blijven
Dus door gegaan naar rampvolle box voor het grootste gedeelte van de Index For Working Music set. Een band die ik tof vindt maar ook echt twee kanten in springen; slimme arty rock of meer vrije bijna ambient achtige muziek. Dit keer gingen ze echt voor het eerste wat zorgde voor een erg aangename set waar ze ieder moment dat het wat te gemakkelijk begon te klinken goed gebruik maakte van o.a een melodica om het toch wat diverser te maken. De Box was wel kokend warm en hierna hebben ze gelukkig de duren achter in de zaal naar buiten opengelaten wat zorgde dat voor de rest van het weekend het een stuk aangenamer in de zaal was.
Derya Yıldırım & Grup Şimşek op het hoofdpodium was technisch erg goed maar ik vond het vooral erg saai. Het begin was vooral vol met best standaard psychedelische band folk met Turkse invloeden en toen het tempo wat meer werd opgevoerd werd het eigenlijk nog minder interessant. Er zijn een hoop bands die dit toch beter live weten te brengen en de zaal liep ook best leeg.
Tjah Dog Race, ik snap waarom mensen het leuk vinden maar de vocalen voelen vooral als een gimmick om te verbloemen dat de band toch vooral een soort gebroken post-punk op de goth/industrial basis speelt waar we nu echt mee worden doodgegooid. Als het interessant leek te worden kwam er weer een gaar standaard bas-lijntje of 'gitaar-uitbarsting' erdoor heen dat mij interesse weer naar nul bracht dus maar wat gaan eten na de helft van de set.
Angel Bat Dawid & Naima Nefertari touren nu met Journey to Nabta Playa een plaat waar ik jammer genoeg niet veel mee kan ondanks dat ik van hun beide andere projecten wel tof vindt. Live viel het jammer genoeg ook in dezelfde categorie; het hangt wat ongemakkelijk rond het thema van Nabta Playa wat meer uitwerking kon gebruiken en dat geldt ook voor de muziek. Mooie stukken spirtual jazz worden afgewisseld met matige langdurige ambient stukken en vocale stukken van Angel Bat Dawid die net wat te lang door gegaan om te blijven hangen. Erg jammer want er zet echt potentie in dit project maar live werkte het gewoon niet erg goed voor mij.
Na dat blok van dingen die mij niet echt konden bekoren was daar gelukkig Part Chimp. Ofja, helemaal gelukkig was het niet want de noise-rock ouderen vervangen mede-genre genoten/oudjes Unwound die heel hun tour moesten cancelen. Dit was zoals in de shows over de +-15 jaar die ik van ze heb gezien erg goed ook al ontbrak dit keer een extra gitarist die er vorige keer in Utrecht wel bij was. De 3 man basis line-up kreeg wel bij het open en slot nummer hulp van Fat Dog's Morgan Wallace op saxofoon wat een mooie Flipper achtige noot toevoegde aan de logge maar verrassend complexe noise-rock op standje orkaan waar de band om bekend staat. Top set.
Use Knife had ik vorig jaar de Roadburn zondag zien openen waar ze een toffe show speelde voor een publiek dat er duidelijk nog niet klaar voor was om een uur s'middags. Gelukkig speelde ze hier later op de avond met een nog sterkere show. Strakke dansbare mix tussen Arabische muziek gespeeld o.a op de darbuka door Saif Al-Qaissy met de electro-industrial op de EBM leest van het Kiss the Anus of A Black Cat duo Kwinten Mordijck en Stef Heeren. Waar de set begon met de erg mooie slomere nummers en langzaam overging in de hardere industrial nummers zonder Al-Qaissy toevoegingen te overschreeuwen. Fijne band, ze staan nog in 013 best snel en spelen niet veel live dus als je nog iets orgineels wilt zien pak je kans.
Deadletter is het soort post-punk waar ik gigantisch moe van ben en na een 3de poging live ga ik het hierna gewoon niet meer proberen. Ik snap de hype maar zeker na Use Knife viel dit echt in het niks voor mij.
Door naar een kokende club voor GHOSTWOMAN, de laatste keer dat ik het Belgisch/Canadees duo zag was toen ze opende voor Dinosaur JR waar ze vooral overpraat door het pubiek werden dus mooie revanche hier. Klinken nog steeds als een garage-band die Ryder Cooder's soundtrack voor Paris/Texas door de mangel neemt en dat is eigenlijk een erg aangenaam geluid ondanks het toch wat eentonig op de lange duur wordt.
Dus op tijd door gegaan naar Fat Dog die ik sinds de show in de Nijverheid 2 jaar terug niet meer had gezien. Toch wel een van de leukere 'Windmill' bands in mijn ogen en compleet terecht dat ze steeds groter aan het worden zijn want dit was weer een top show. Ondanks wat technische problemen, zoals altijd lijkt het met ze, was het weer prachtige gestructureerde chaos vol met de klemzer electro-clash die ze nu zo goed in elkaar hebben steken dat het echt denk de laatste keer is dat ze festivals de grootte van Sonic City aandoen. Een feest-band in de meest positieve zin van het woord.
Zondag
Lekker vroeg aftrappen bij Crowd of Chairs in de, weer, goed gevulde mainstage waar de Gentenaren een fijne bak niet bijsterende originele of diepgaande noise-rock lanceerde. Eigenlijk precies wat je nodig had op de laatste festival dag als opener en tof om de band te zien groeien want ze zijn stukken beter geworden dan laatste keer dat ik ze zag.
Makeshift Art Bar is zo typische left-of-the-dial bandje, waar ze ook speelde, maar vallen toch wel in de positieve hoek van de overvloed van post-punk maar net anders bandjes. Flink (mis)bruik van een pedal steel voor noise fragmenten, gebroken ritmes die toch een een fijne groove vasthouden en vooral goede opbouw in de nummers die veel van dit soort bands missen. Voor een hoopje ontzettend jong uitzienende gasten een prima show die een beetje deed denken aan CHALK waar de pedal steel gitarist een shirt van aan had.
Maria Somerville's Luster is een van mijn favoriete platen zover dit jaar en ik vond de show die ik zag voor de vorige plaat erg mooi dus ik was erg benieuwd naar deze show. Complete omslag van de mooie maar breekbare ambient-pop van de vorige live show want dit was snoeiharde muur van geluid shoegaze versies van de shoegazy dream-pop van Luster. Wel gebracht op een manier dat je het skelet van alle nummers nog hoorde maar vooral voelde het als een sun O)) show met hoe hard de trio-line-up speelde. Het duurde ook 2 nummers voordat ik er in kwam maar uiteindelijk was dit wel echt een geweldige show. In een tijdperk waar iedereen en zijn moeder shoegaze bandjes start was dit een verademing in een deken van feedback waar soms een gitaar lijn of vocalen zich doorheen vechten wat natuurlijk eindigde in de klassieke slowdive actie van je gitaar nog aan snoeihard te laten feedbacken op het podium. Compleet anders dan verwacht maar een van de shows van het festival voor mij.
Tjah en dan is daar het tegenovergestelde in Idaho. Ik heb Jeff Martin en zijn band best hoog zitten maar zelfs na dat de band 33 jaar bestaat is de man nog steeds een blok nerveusheid op het podium. Het heeft wel iets charmant hoe hij monoloogt in de microfoon tussen nummers door omdat hij eindeloos zijn gitaren aan het tunen is omdat ze nooit goed staan maar het zuigt ook de tempo uit de set iedere keer dat ik hem live zag. Dit keer stonden natuurlijk de deuren van de box open dus zijn gitaren waren tot frustratie van zijn mede-bandleden nog meer out-of-tune dan normaal. Toen ze aan spelen toekwamen was het een mooie dwarssnede van de slowcore Americana band's mooie discografie zeker met de minimal gitaar/bas/drum set-up maar je wenst Martin toch eens toe dat hij gewoon een volle set kan spelen.
YHWH Nailgun op het hoofdpodium voelt wat onwennig maar de band trekt er niks van aan. Hun extreem glitchy maar ritmische 'avant-'-rock schuurt, beukt en kronkelt even veel als zanger's Zack Borzone bizarre dansbewegingen die toch vooral de aandacht trekken. 45 Pounds is een unieke plaat maar ook perfect op 20 minuten en bijna 40 minuten Nailgun werd mij toch wat saai dus maar wat gaan eten op het half uur punt.
Pile is een band waar per album verschilt of ik er iets mee kan maar de nieuwste bevalt me best goed dus tijd om de experimentele noise-rockers weer eens live te zien. Energieke show die veel op de nieuwe plaat leunt maar toch net het beetje diepgang mist die ik voor bands als dit nodig heb. Het had allemaal net een teveel net-niet gevoel voor mij persoonlijk maar prima show. Ze staan nog in hall of fame morgen.
De laatste keer dat ik Model/Actriz zag was het in het niet meer bestaande stroomhuis dus het was even geleden. Met een sterke tweede plaat op zak die wat diverser klinkt dan de dystopische dans-punk van Dogsbody was dit echt een geweldige show. De kracht van de eerste show die ik zag zit er nog steeds in, Cole Haden gaat nog meerdere keren het publiek en blijft een uitstekende front-man, maar het klinkt zoveel strakker dan voorheen wat erg goed werkt op een groter podium als dit. Prachtig ook hoe ze ook het oudere publiek erg goed meekregen. Ontzettend goede show.
Circuit Des Yeux zag ik voor het laatst in April en dat was een wat rommelige maar erg goede show die ook het begin van de tour was. Sindsdien hebben ze niet meer getourd en als je Haley Fohr op het podium ziet zie je zo de reden; ze is hoog zwanger. Hiernaast is de band, met weer Alan Sparhawk op gitaar/'geluiden', net 3 uur voor deze show geland en moeten ze soundchecken voor een langzaam vollopende zaal wat heel het festival eigenlijk al gebeurd bij de bands die in de main/box spelen. Deze soundcheck verloopt ook wat rommelig en brengt vooral wat meligheid in de band naar voren die maar besluiten om rechtstreeks uit de soundtrack de show te gaan spelen. Veel van de, geweldige, nieuwe plaat en de Bauhaus cover die ze vorige tour al speelde maar vooral de chaos van het alles heeft een positieve invloed op de band. Fohr spreekt het publiek vooral melig toe en belicht de chaos vooral door rond te dansen en op een gegeven moment maar de microfoon standaard boven haar hoofd te houden als een variatie op de bekende Travis Scott meme. Op een gegeven moment valt haar microfoon uit de standaard waardoor ze maar gehurkt gitaar gaat spelen en in de hangende mircofoon gaat zingen. Klinkt vreselijk maar ondanks de chaos spelen ze een erg strakke set die door de losse sfeer eigenlijk alleen maar charmanter wordt.
King Hannah was de 'curator' voor het festival maar ze hebben volgens mij maar 20% van de totale line-up geboekt terwijl eerdere curators volgens mij veel meer boekte van de sonic city line-up. Het is een band die ik op plaat erg tof vindt maar me live altijd wat te statisch/saai was wat jammer genoeg hier ook het geval was. Erg goed gespeeld en een mooie mix van ouder en nieuwe materiaal, een nieuw nummer zelf, maar er mist iets waar ik niet echt mijn vinger kan opleggen waardoor het niet bij mij echt aanslaat live. Dus na de helft maar besloten om weer de veels te lange weg naar Nederland ter ondernemen.
Eindconclusie is een prima festival met een aantal leuke ontdekkingen en vooral veel toffe bands weer live gezien. Jammer van de locatie misschien maar er is niet echt iets anders in de regio waar het goed zal passen.
Laatst bewerkt:
Geweldig goed verslag waar ik het grotendeels mee eens ben. Sws de doorloop naar de verschillende zalen, dat was idd af en toe lastig. Ik vind de locatie niet perse verkeerd. Kortrijk is een leuke kleine stad met alles op loopafstand. Als je tussendoor iets lekkers wil eten ben je snel bij Capri Pastabar ;-).
Naast veel van wat jij gezien heb heb ik nog Wolfschmidt, M(h)oal, Sam Akpro en Adult DVD gezien. Wolfschmidt had ik op LotD bewust overgeslagen om ze hier te zien. Ook in een bomvolle Box moest ik eerst erg wennen aan de stem van de zangeres, maar bij de wat meer ingetogen shoegazenummers vond ik het meer dan prima. M(h)oal heeft dit jaar een heerlijk album uitgebracht en daar speelden ze ook veel nummers van. Ondanks al het gelul tussen de nummers door en dan vooral over 2 dode honden en nog 1 levende, vond ik het wel een zeer prettige band. Vooral het nummer 'Pursuit' vind ik erg lekker. Sam Akpro is mijn zoon helemaal lyrisch over, maar het kon mij niet echt bekoren. Wel uitgekeken, maar dat was het dan ook. Bij Adult DVD stonden wij buiten de zal Club, want het was daar extreem druk. Maar toch wel genoten van deze postpunk-band.
Ook nog beide albums en een T-shirt van Model/Actriz gescoord en de albums laten signen door Cole Hadden. Ik vond sws dat ze merch op een goede locatie hadden geplaatst.
Dit was onze eerste keer Sonic City en wat ons betreft wel voor herhaling vatbaar. Is ook een niet al te duur festival voor 3 dagen.
Bedankt voor het compliment, ik moest wat tijd doden dus ik dacht ik pen maar wat neer. Nee Depart is zeker niet verkeerd het is alleen allemaal vaak 'net niet' in mijn ogen buiten de erg goede grote zaal, club en box zijn goed maar je voelt wel echt de tijdelijke aard overal aan.
Capri zag er goed uit ja maar lamlendigheid won het wel iedere keer met eten.
M(h)oal had ik al op Le Nuits gezien waar de set wat tegenviel, o.a. door gepraat door publiek en band, maar ze klonken wel goed. Daarom hier maar geskipt en voor ook al is inderdaad de nieuwe plaat erg goed. Ze touren ook erg vaak en Idaho trekt toch wat minder de lage landen dus makkelijke keuze/
Adult Dvd vorig jaar op misty fields gezien na een overdosis post-punk dus dat ging er niet echt goed in en ik ben een beste grote fanboy van CSY dus maar op tijd gaan staan.
De prijs is echt erg goed(102 euro voor 3 dagen voor de meelezers), zeker als je de early bird met 10 euro er nog af kon krijgen, en omdat het vooral lokaal/auto publiek van verder trekt waren de hotels ook echt nog erg betaalbaar wat iets als LGW al niet meer heeft.
En de hamvraag nog; wat waren de hoogtepunten voor je buiten Model/Actriz (en je zoon buiten Sam Akpro)?
Over Use Knife ben ik ook zeer te spreken na hun show eerder dit jaar op Dunk. Ze zijn toevallig vandaag ook aangekondigd als support voor één van de AB shows van Amenra dus kan ze in '26 al zeker 1x zien.
Vrijdag had ik nog teveel last van de donderdag derde helft veteranenvoetbal en heb alleen Protomartyr gezien. Eens met hoe jij het omschreef.
Zaterdaghoogtepunten waren Index For Working Musik en (vooruit) Fat Dog. Maar daar ben ik nu na enkele shows wel klaar mee.
Zondaghoogtepunten: M(h)oal, Makeshift Art Bar en Model/Actriz inderdaad.
Btw: ik was niet met mijn zoon , maar met mijn partner, maar mijn zoon had Sam getipt. Verder zaterdag met jou eens over Grundeis, Marissa Nadler, Dog Race en Deadletter. Ghostwoman had ik ook al een keer eerder gezien en ik vond het nu geen doorkomen aan. En zondag met jou eens over YHWH Nailgun en King Hannah. Pile kon mij niet echt vasthouden qua aandacht, hoe gek de zanger ook deed.
