Ikzelf ga sinds 2011 naar festivals/concerten. Pinkpop 2011 was een leuke eerste ervaring, maar op Werchter 2012 leerde ik dat Pearl Jam heel andere koek was dan ik tot dan toe had gezien.
Ik kende hun muziek wel al langer(just breathe, alive, the fixer, black), maar tussen het Werchterpubliek, dat sommige nummers(even flow, alive, better man) van voor tot achteren meezong, ben ik toen echt fan geworden. Mijn maat, waarmee ik toen elk jaar samen ging, had van nature iets minder met rockmuziek en meer met de elektronische acts. Desondanks was ook hij volledig omvergeblazen. Een band die altijd massa's mensen aantrekt, maar desondanks altijd intiem aanvoelt en zorgt voor verbroedering, dat is best bijzonder toch?
Sindsdien probeer ik elke keer dat ze in de buurt staan wel te gaan, zodoende heb ik mijn vriendin aangestoken en ben ik ook met mijn vader er naartoe geweest. Ook daar weer mooie herinneringen aan, zo was het eerste concert samen met mijn vriendin bij Eddie Vedder op Firenze rocks. Vlak na het overlijden van Chris Cornell, waardoor je de emotie de gehele show voelde drukken op het concert. Een mooiere ode dan Black was er niet voor dat gevoel en voor dat moment. Op youtube zie je hoe de Italianen huilend staan mee te blèren.
Kers op de taart was toen er tijdens de cover van Imagine een vallende ster aan de hemel te zien was. De bevestiging dat we getuige waren van een héél bijzonder concert.