Muzikaal zal het nooit mijn band worden, daar zal ik niet over liegen. Maar dat gezegd hebbende heb ik wel een bijzonder groot respect voor de band Sabaton. De bassist vertelde het net zelf al: in 2007 openden ze de Marquee. En nu 8 passages en bijna 20 jaar later zetten ze, in samenwerking met het festival, visueel misschien wel de meest indrukwekkende productie neer die het festival ooit heeft gezien.
In tijden van AI en algoritmes word ik me er steeds meer van bewust hoe zeer we als community dit soort bands moeten koesteren. Zij die groot zijn geworden door de grind, door jarenlang te touren en albums uit te brengen. Metal is een expressieve kunstvorm die een rechtstreekse reflectie van het leven, met zijn hoogte- en dieptepunten zou moeten zijn. Artiesten die tot je spreken rechtstreeks vanuit hun hart en ziel. En vervolgens één worden met het publiek. Omdat we elkaar op energetisch niveau begrijpen.
Lang leve Sabaton!