Vette show van Sticks! Gastartiesten waren Jawat, Duvelduvel, Typhoon, Rico (Fakkelbrigade, Buiten Westen).
Buiten Westen staat 6 november in Gashouder
Buiten Westen staat 6 november in Gashouder
Down the Rabbit Hole 2026
- Onderwerp starter Joris
- Startdatum
- Featured
Zo, terug in de tent. Een fantastisch weekend achter de rug.
Vrijdag kon ik helaas niet ivm een bruiloft. Alle lofzangen over simz maar negeren
Zaterdag was voor mij mwahmwah: komt ook door mijn eigen energie ivm op zaterdagochtend pas aankomen. Paar uitschieters daargelaten, (David byrne, pure legende) een prima waar voor je geld dagje.
Zondag, wat was je prachtig. Iedere artiest heeft knetterhard in de roos geschoten. Sticks, op het punt dat ik denk: hij gaat zichzelf niet nogmaals overtreffen, doet die dat voor mij alsnog. Misschien wel de mooiste festivaldag ooit voor mij? Of zijn dat de emoties...
Als ik weer een beetje slaap heb gepakt komen de uitgebreide verslagen! Nu ook al zin in de rest van
Vrijdag kon ik helaas niet ivm een bruiloft. Alle lofzangen over simz maar negeren
Zaterdag was voor mij mwahmwah: komt ook door mijn eigen energie ivm op zaterdagochtend pas aankomen. Paar uitschieters daargelaten, (David byrne, pure legende) een prima waar voor je geld dagje.
Zondag, wat was je prachtig. Iedere artiest heeft knetterhard in de roos geschoten. Sticks, op het punt dat ik denk: hij gaat zichzelf niet nogmaals overtreffen, doet die dat voor mij alsnog. Misschien wel de mooiste festivaldag ooit voor mij? Of zijn dat de emoties...
Als ik weer een beetje slaap heb gepakt komen de uitgebreide verslagen! Nu ook al zin in de rest van
Gisteren relatoef korte dag beleefd, we moesten helaas vroeger naar huis. Maar toch nog paar prima optredens gezien:
Harry Mack: dikke prima. Enorme entertainer die de volle teddy om zijn vinger wond.
Beirut: prachtig! Hoge verwachtingen vooraf, die werden wel waargemaakt.
IJsland: dak ging er volledig af. Echt een topoptreden voor een lekker drukke Hotot.
Deki Alem: erg goed en tof optreden
Rival Consoles: het laatste optreden van deze DTRH voor mij. Mooie sferische afsluiter, heel goed.
Prima editie beleefd al met al. Zaterdag was muzikaal gezien voor mij de beste dag. Gemiddeld een dikke 8 voor dit jaar. Fijne sfeer op het terrein, leuk en relaxed en meestal zeer respectvol publiek.
Op naar volgend jaar. Maar eerst vanavond nog Kae Tempest.....
Harry Mack: dikke prima. Enorme entertainer die de volle teddy om zijn vinger wond.
Beirut: prachtig! Hoge verwachtingen vooraf, die werden wel waargemaakt.
IJsland: dak ging er volledig af. Echt een topoptreden voor een lekker drukke Hotot.
Deki Alem: erg goed en tof optreden
Rival Consoles: het laatste optreden van deze DTRH voor mij. Mooie sferische afsluiter, heel goed.
Prima editie beleefd al met al. Zaterdag was muzikaal gezien voor mij de beste dag. Gemiddeld een dikke 8 voor dit jaar. Fijne sfeer op het terrein, leuk en relaxed en meestal zeer respectvol publiek.
Op naar volgend jaar. Maar eerst vanavond nog Kae Tempest.....
Een hele dag Hotot hangen is een wat gekke ervaring en toch vloog het voorbij.
Sinds haar allereerste optreden op Lowlands 2017 heb ik een zwak voor Naaz. Niet elke stap is mijn straatje, dat nieuwste album valt er echter helemaal in. Vond de boeking verbazend op deze spot en haar grootse voorbereiding verdiende meer. Maakt niet uit, alsnog wist ze te ontroeren en raken.
Niemand komt om daadwerkelijk te luisteren maar Beirut is de ideale zondagse op-de-heuvel-in-de-zon-zitten act. Starten met z’n beste nummer (No No No) én in mindere uitvoering was jammer, de rest klonk uitstekend.
Daarna meer energie nodig en daar was geen tekort aan bij IJSLAND. Ik had ze liever in een ramvolle tent gezien maar heb populariteit onderschat, want de Hotot was ook mega druk. Overal alleen maar pits maakte het moeilijk om nog actief te luisteren, en Faisal is wel eens subtieler geweest, daardoor niet dezelfde “wow” als in Paradiso maar alsnog tof. Benieuwd waar ze op LL gaan staan. Boeken!
Schakelen bij Matt Berninger in wel een hele degelijke, brave versie. Miste de gelaagdheid van The National en hij leek ook stijfjes, ingehouden. Zo’n Bonnet of Pins, dat moet met The National een fenomenaal nummer zijn en is nu wel aardig.
Soms snel, soms langzaam, maar elk album van Loyle Carner weet me toch te pakken. Z’n nieuwste is klein en lief voor hoe groot zijn statuur inmiddels is en toch werkte deze lage-zon-spot. Hij speelde een dozijn aan mijn favorieten niet en ergens maakte het niet uit, ging het om z’n sound en sfeer. Good vibes, knuffelhiphop, en ging lekker op die drums.
Florence + The Machine was in Ziggodome langdradig en traag waardoor ook aantal hits niet goed uit de verf kwamen. Nu werd het met elk nummer beter, setlist met louter hits. Raise It Up was eerste keer met m’n vriendin op m’n schouders, You’ve Got the Love pakte publiek in, maar het meest voelde ik bij de super overtuigende One of the Greats. Zo oprecht en intens. Rustige stuk kon ik hebben, en Dog Days / Free afsluiting fantastisch. Had deze voor de dag/weekend wel even nodig en zo een perfecte afsluiting gehad.
Sinds haar allereerste optreden op Lowlands 2017 heb ik een zwak voor Naaz. Niet elke stap is mijn straatje, dat nieuwste album valt er echter helemaal in. Vond de boeking verbazend op deze spot en haar grootse voorbereiding verdiende meer. Maakt niet uit, alsnog wist ze te ontroeren en raken.
Niemand komt om daadwerkelijk te luisteren maar Beirut is de ideale zondagse op-de-heuvel-in-de-zon-zitten act. Starten met z’n beste nummer (No No No) én in mindere uitvoering was jammer, de rest klonk uitstekend.
Daarna meer energie nodig en daar was geen tekort aan bij IJSLAND. Ik had ze liever in een ramvolle tent gezien maar heb populariteit onderschat, want de Hotot was ook mega druk. Overal alleen maar pits maakte het moeilijk om nog actief te luisteren, en Faisal is wel eens subtieler geweest, daardoor niet dezelfde “wow” als in Paradiso maar alsnog tof. Benieuwd waar ze op LL gaan staan. Boeken!
Schakelen bij Matt Berninger in wel een hele degelijke, brave versie. Miste de gelaagdheid van The National en hij leek ook stijfjes, ingehouden. Zo’n Bonnet of Pins, dat moet met The National een fenomenaal nummer zijn en is nu wel aardig.
Soms snel, soms langzaam, maar elk album van Loyle Carner weet me toch te pakken. Z’n nieuwste is klein en lief voor hoe groot zijn statuur inmiddels is en toch werkte deze lage-zon-spot. Hij speelde een dozijn aan mijn favorieten niet en ergens maakte het niet uit, ging het om z’n sound en sfeer. Good vibes, knuffelhiphop, en ging lekker op die drums.
Florence + The Machine was in Ziggodome langdradig en traag waardoor ook aantal hits niet goed uit de verf kwamen. Nu werd het met elk nummer beter, setlist met louter hits. Raise It Up was eerste keer met m’n vriendin op m’n schouders, You’ve Got the Love pakte publiek in, maar het meest voelde ik bij de super overtuigende One of the Greats. Zo oprecht en intens. Rustige stuk kon ik hebben, en Dog Days / Free afsluiting fantastisch. Had deze voor de dag/weekend wel even nodig en zo een perfecte afsluiting gehad.
Onderweg naar huis dus tijd voor reflecties.
Lineup was voor mij een schot in de roos, bijna geen fillers gezien, en vele van m’n favoriete albums van laatste jaren waren aanwezig. Veel goede optredens, stuk meer voor mij dan in 2024. Heb ook vrijwel alles kunnen zien, en op een redelijke plek, maar dat kwam door..
Vind het qua organisatie een aangename ervaring en prettig terrein. Zit in veel kleine dingen, van pendelbussen die soepel lopen tot veel zitplekken en altijd handzeep bij toiletten (underrated). Alleen kluisjes bij de supermarkt is zinloos, die mogen dichterbij het terrein.
Headliners vr/za tot 1 en zondag tot 11 werkt goed, net als niet te lange sets zonder toegift. Rechterkant Hotot staan is geluid ver weg door wind vanuit het water, en Fuzzy had vrijdag veel issues met geluid.
Vraag me af hoeveel bezoekers muziek daadwerkelijk kennen, en daarom bij CMAT en FATM genoten mensen voor wie nummers wat betekenen en elk nummer meezingen. Dat maakt de collectieve ervaring bijzonder. De modus “hard gaan” lukt bij iedereen wel, maar de muziek waarderen om de muziek viel me weer erg tegen. Gepraat, ook van mensen die doorgaan als je aanspreekt, heeft me toch behoorlijk wat gestoord, en vooraan staan is niet altijd een optie (en bleek ook niet altijd de oplossing helaas).
Heel fijn weekend maar terugkeer volgend jaar is line up afhankelijk - ik hoop erop.
Hoogtepunten:
Lineup was voor mij een schot in de roos, bijna geen fillers gezien, en vele van m’n favoriete albums van laatste jaren waren aanwezig. Veel goede optredens, stuk meer voor mij dan in 2024. Heb ook vrijwel alles kunnen zien, en op een redelijke plek, maar dat kwam door..
- het stuk rustiger was op terrein
- veel van de acts die ik wilde zien niet populair zijn voor dit publiek en er ruimte was om later aan te komen
- amper in Teddy geweest ben en Fuzzy-Hotot korte afstand is
- we tijdens laatste nummer van voor naar zij/achter liepen om daarna te rennen/joggen naar volgende artiest (vast niet ieders idee van een leuk festival)
Vind het qua organisatie een aangename ervaring en prettig terrein. Zit in veel kleine dingen, van pendelbussen die soepel lopen tot veel zitplekken en altijd handzeep bij toiletten (underrated). Alleen kluisjes bij de supermarkt is zinloos, die mogen dichterbij het terrein.
Headliners vr/za tot 1 en zondag tot 11 werkt goed, net als niet te lange sets zonder toegift. Rechterkant Hotot staan is geluid ver weg door wind vanuit het water, en Fuzzy had vrijdag veel issues met geluid.
Vraag me af hoeveel bezoekers muziek daadwerkelijk kennen, en daarom bij CMAT en FATM genoten mensen voor wie nummers wat betekenen en elk nummer meezingen. Dat maakt de collectieve ervaring bijzonder. De modus “hard gaan” lukt bij iedereen wel, maar de muziek waarderen om de muziek viel me weer erg tegen. Gepraat, ook van mensen die doorgaan als je aanspreekt, heeft me toch behoorlijk wat gestoord, en vooraan staan is niet altijd een optie (en bleek ook niet altijd de oplossing helaas).
Heel fijn weekend maar terugkeer volgend jaar is line up afhankelijk - ik hoop erop.
Hoogtepunten:
- Florence + The Machine
- Baxter Dury
- CMAT
- The Last Dinner Party
- Genesis Owusu / Jacob Alon / Loyle Carner
Ok ik zal eens een hele uitgebreide weekend review erin gooien!
Gisterenavond thuis gekomen, wilde nog de laatste trein naar Den Bosch te pakken, maar die is helemaal niet op komen dagen? Stond op het perron, maar heb niks gezien, dus dat was een duur grapje gezien ik met de Uber moest. Wel nog 2 mensen mee kunnen nemen die ook naar Den Bosch moesten, dus karmapunten gescoord.
Anyways het was mijn tweede DTRH na vorig jaar en ik vond het in veel facetten totaal anders. De line-up was in mijn ogen dit jaar zwakker, met vorig jaar echt hoogtepunt na hoogtepunt. Het publiek leek ook wat anders te zijn, veel meer feestpubliek. Vorig jaar heb ik op zondag nog Ichiko Aoba gezien in een muisstille tent, dat was dit weekend onmogelijk geweest. Men kwam echt om te feesten en dat heeft voors en tegens. Op momenten dat er gefeest kon worden ging het ook echt helemaal los, maar wanneer een set dat minder toe stond, reageerde het publiek daar vaak ook matigjes op.
Het gebrek aan acts die ik wilde zien op sommige momenten zorgden er wel voor dat ik echt het terrein helemaal heb kunnen uitkammen en man, wat blinkt dit festival daarin uit! Zoveel vette podia, verborgen plekjes, extra dingen die er naast de muziek plaatsvinden, veel plek om lekker én mooi te zitten. Echt een topfestival wat dat betreft. Het publiek is ook echt super vriendelijk. Wel nog wat asociale mensen gezien, maar het was minder erg dan op BKS een paar weken terug.
Anyways op donderdagavond aangekomen, lekker soepel binnen gekomen, groepsplek met 6 man, waar we eigenlijk met 12 zouden gaan, dus alle ruimte. Nog laatste 2 uur op het terrein geweest en was een leuke opwarmer.
Vrijdag vroeg wakker, maar wel pas wat later naar het terrein gegaan. Iemand uit onze groep wilde zeer graag naar de Porto Party met het darts parodie feest en dat was echt hilarisch. Geniaal hoe iedereen volledig mee deed, top immersie. Na 45 min hadden we het wel gezien en ik wilde graag nog een stukje Paradise Bangkok Molam International Band meepikken (wat een lange naam, twijfel of ik het goed heb geschreven), dit was geinig, maar op 1 nummer met een hele funky bass na werd het wel een beetje een gezapige brei.
Daarna doorgelopen naar de Hotot voor Sticks & Het Nederlands Philharmonisch Orkest en dit viel ietwat tegen. Beetje gekke setlist, met weinig herkenbare nummers. Dat nieuwe nummer, volgens mij Trip Dan Niet, ging ook echt veel en veel te lang door. Daarnaast gek dat je een orkest neer zet met virtuoze musici en dat je die na 30 min degradeert tot een soort relikwie. Helemaal aangezien ik denk dat Spaanse Vlieg zich echt nog wel voor een orkestrale uitvoering had laten lenen. Beetje gek!
Daarna een stukje Florence Road gekeken, maar dat kon me niet genoeg boeien. Dus ik ging met de rest van de groep mee naar La Niña en dat was sterk. Het deed me licht aan Rosalía denken, behalve dat het wel andere genres waren, dus geen flamenco/opera. Ik las online dat het typisch Zuid-Italiaanse genres zijn, heel nieuw voor mij, erg tof.
Stukje Mind Enterprises gekeken, maar die tent stond echt veel te vol, plus het klonk allemaal niet zo bijzonder. Vooral muziek waar het feestpubliek in cirkeltjes een beetje half op kan bewegen en doorheen kan lullen, leek het op. CMAT was vorig jaar op Lowlands dé verrassing voor mij en ondanks dat het dit keer niet meer zo verraste, was het zeker nog ijzersterk. Wat een sterk repertoire aan nummers heeft ze al. I Wanna Be A Cowboy, Baby!, Euro-Country, Stay For Something zijn echt een aantal dijken van platen. En het is gewoon super entertaining! Genoten.
Daarna door naar TOMORA, zonder verwachtingen, want ik had de plaat nog niet geluisterd, maar damn! Per nummer kwam ik er steeds meer in en ik heb uiteindelijk de groep achtergelaten om helemaal de tent in te duiken, toen het juist rustiger begon te worden door de Empire of the Sun exodus. Wat een geweldige show. Muzikaal super interessant, visuals, Aurora is ook echt een top performer met een dijk aan charisma. Dé verrassing van het festival.
Empire of the Sun was echt lachwekkend slecht. Wat een blunder om zo'n band te boeken en ook nog eens 75 minuten te geven. Het was plastic, pulp, inauthentiek, er zat echt niks in. Onsympathieke frontman ook met z'n rare gelul soms. Publiek leek er ook totaal niet in te zitten, op de hitjes na, waar men voor gekomen leek te zijn. De rest van de nummers waren echt een brei, op dat ene nummer halverwege na wat echt een clusterfuck was. Weet niet hoe die heet, maar moest er gewoon om lachen. Dieptepunt van het weekend.
Daarna ging even het een en ander mis in de groep, dus niet veel meer gedaan tot aan Little Simz. Was mijn tweede keer dat ik haar zag, na Woohah! in 2019, waar ze midden op de dag op een zijpodium stond. Wat een ontwikkeling heeft zij doorgemaakt. Muzikaal was het altijd al sterk, maar haar stage presence is in 7 jaar echt enorm toegenomen. Hele vette show, het Club Simbi stuk in het midden was perfect bedacht voor festivals als deze en kwam echt geweldig uit de verf. Super goede band, die bassiste heb ik ook echt van genoten. Evenals de nummers met de Fela Kuti samples net na het DJ-stuk. Ga de komende tijd weer wat meer in haar werk duiken!
Daarna de nacht in gedoken en vooral lol gehad in de Teddy met Rabbit Radio, wat mij toch veel meer doet dan alle Techno achtige electro. Leuke ballonpoppen!
Zaterdag trokken we eerder richting terrein. Iemand uit de groep wilde graag Folk Bitch Trio zien. Wat toch wel een beetje de vergelijking met Ichiko Aoba was vorig jaar, als in, zelfde tijdstip, wel een andere dag, maar er werd flink doorheen gekeuveld. Het klonk allemaal wel mooi, maar er zat weinig variatie en pit in. Het publiek bleef daarom ook vrij loom. Daarna naar Lumï in de Bossanova en dat trok ik echt niet. Het was nog meer loom en het had nóg minder pit. Met een hevig Nederlands accent Engels praten tussen de nummers door terwijl je in Nederland bent en Nederlands bent vond ik ook een bijzondere keuze. Toen er vervolgens een verhaal kwam over het nummer dat een ode aan haar moeder was die ze weinig zat, omdat ze op een eiland woont; MALLORCAAAA, was ik het helemaal kwijt en ben ik vertrokken. Viel sowieso al bijna in slaap.
Speciaalbiertje gehaald en op naar Midnight Generation, hadden een perfect plekje, maar hebben het niet afgekeken. Het was echt heel matig. Voelde voor mij als een band die naar Random Access Memories hebben geluisterd en dachten van ah dat kunnen wij ook. Maar dan zonder de funk, de soul erin die Daft Punk heeft. Eigenlijk een hele saaie versie van L'Imperatrice. Het publiek leek het wel leuk te vinden, maar veel daarvan willen gewoon met een zonnebrilletje op dansen, wat overigens helemaal prima is hoor, maar niks voor mij.
Daarna tijdens het eten Sierra Ferrell bekeken, wat erg lekker klonk, maar wel een beetje Disneyland Wildwaterbaan vibes gaf, maar was zeker niet slecht. Daarna een hele vervelende clash, maar gezien ik Genesis Owusu in 2022 op Primavera heb gezien, zijn we voor Johnny Marr gegaan. Dat was sterk! Had niet verwacht dat zijn solowerk zo zou knallen, ook geleerd van het bestaan van Electronic (de band). Hoogtepunten waren uiteraard de Smiths nummers, publiek ging ook heerlijk erin mee.
Stukje van The Last Dinner Party gezien, maar daar ben ik niet helemaal de doelgroep voor denk ik. Vond het op plaat wel oké, maar niet verheffend en live ervaarde ik dat eigenlijk hetzelfde. Min of meer hetzelfde gebeurde daarna bij Oklou, de presentatie en setting was heel goed bedacht, met het vintage film idee, maar muzikaal kabbelde het allemaal net wat te ver voort, tot aan superhit Harvest Sky die uitstekend ontvangen werd ook. Door naar de verrassing, online werd er hard gespeculeerd dat Typhoon zou komen opdagen, onmisbaar gezien de tornado-emoji. Komt er opeens een kale man met een gitaar op, die niet te verstaan was door de extreem luide bas. Bleek volgens Shazam ZEP te zijn. Teleurgesteld liep de Holding in recordtijd leeg. Wij dropen ook maar af. Daarna stukje Dabeull meegepikt, wat veel beter klonk dan de andere twee Nu-Disco acts die er eerder stonden.
Ik moest en zou een goede plek hebben voor David Byrne en had ook speciaal een Remain in Light shirt aan gedaan. Erg ver vooraan, wat zorgde voor top publiek om me heen. Kleine smet dat er een man was die elke keer hele nummers aan het filmen was en daardoor echt achterover mn bubbel in leunde, stond hem bijna te knuffelen zonder dat ik dat wilde. Het enige minpunt aan deze show, hij was te kort! Ik zag in het slotinterview al dat de organisatie dit ook realiseert, dus hoef het verder niet heel erg meer te benoemen, maar alleen al met het Talking Heads repertoire zou je uren kunnen vullen. Maar alles klopte, muzikaal, de hele deconstructed band synergie en dansjes, de setlist bouwde goed op met een aantal klappers (Talking Heads vind ik sowieso een van de allerbeste bands in de historie) en het drieluik aan het einde met Psycho Killer, Life During Wartime en Once in a Lifetime was een van de beste die ik ooit live ga horen.
Daarna nog naar Yousuke Yukimatsu gegaan en dat was erg vermakelijk. Ik ga nogmaals benoemen dat ik niet begrijp waarom een DJ afgekraakt wordt omdat hij wat platen aan elkaar draait, waar ik Job Jobse op BKS en vorig jaar op Lowlands geprezen zie worden voor precies hetzelfde. Misschien omdat die wat minder dissonant draait? Maar dat is juist het hele idee. Ik ben geen electro liefhebber, dus ik weet het niet hoor, maar wat ik wel weet is dat de Teddy op z'n kop stond.
The XX heeft me nooit iets gedaan, 1 andere in onze groep had ze al vaker gezien en de rest maakte het niet uit, dus zijn we daarna het nachtprogramma in gedoken.
Zondag was wederom een dag die wat later begon dan ik normaal zou doen, maar ik ben begonnen met Derya Yildirim & Grup Simsek. Vorig jaar zou ik al naar haar gaan, maar besloten 2 heren uit Virginia opeens op dezelfde dag in 013 op te gaan treden met hun album of the year (Clipse), maar Derya had ook een van de allerbeste albums uit 2025 naar mijn bescheiden mening. Het had live wat opstart tijd nodig, maar het eind stuk was echt fenomenaal. De laatste 2 nummers waren van zo'n hoog niveau, ik heb me laten betoveren.
Daarna op een heuveltje naar Beirut gekeken. Muzikaal is het prachtig, maar ik weet verder niet super goed wat ik ervan moet vinden. Ook van het publiek achterin die er een soort van flashmob dansfestijn van gingen maken. Deed me toch wel denken aan het hossen op de Bolero op Lowlands. De band gaf aan het leuk te vinden, dus dan vind ik het ook prima.
De beentjes werden minder sterk en ik had ook flinke hoofdpijn op dat moment. Dus ik heb wat paracetamollen genomen en probeerde weer terug erin te komen. Intussen een stukje Honey I'm Home meegepikt en daarna Matt Berninger. Zijn muziek is niet snel iets wat ik op plaat aan zou zetten, in tegenstelling tot The National, maar ik vond het toch een leuke show. Ontzettend sympathieke man. Daarna Rikas bekeken wat ook echt een enorme verrassing was. Funky Indie Pop, maar wel met plezier, authenticiteit en energie erachter. Men vond het ook geweldig merkte ik aan alles. Iemand uit de groep wilde naar Overmono, maar ben na 20 minuten buiten de tent gaan zitten, vond ik erg saai.
Ten slotte nog even meegelopen naar Florence + The Machine, maar net als op hun platen deed het me live ook gewoon te weinig. Wat niet erg was, want ik had me al voorbereid dat ik zou afsluiten in de Fuzzy. Daar stond Sticks nog een keer. Het begon wat tammetjes en ik dacht van hij gaat toch niet gewoon alleen een set met Kubus doen he? Heel bijzonder dat hij nog een keer voor het matige Trip Dan Niet ging, wat wederom ook veel te lang duurde. In een set van 45 min, erg gek. Helemaal omdat toen allerlei Nederhop all stars 1 voor 1 naar binnen kwamen lopen en vrij gehaast door hun eigen en collaboratieve nummers heen gingen. Ondanks dat het super vet was en iedereen los ging, bleven vooral allerlei nummers in mijn hoofd voorbij komen van 'ah die hadden ze ook kunnen doen', dus toch een licht zuur nasmaakje, ondanks dat het echt een hele toffe show was. Ook echt een gebrek aan Opgezwolle nummers in beide sets. Alleen Gerrit en Gekkenhuis kwamen voorbij, niet eens Hoedenplank.
Daarna als de wiedeweerga vertrokken, in de krapste shuttlebus ooit gezeten, waar we wel nog met z'n allen de overwinning van Noorwegen gevierd hebben.
8/10 krijgt het weekend! Niet zo goed als BKS dit jaar en niet zo goed als DTRH vorig jaar, maar wel erg naar mijn zin gehad.
1. David Byrne
2. TOMORA
3. Derya Yildirim & Grup Simsek
4. Little Simz
5. Sticks & Buiten Westen
6. CMAT
7. Johnny Marr
8. Rikas
9. La Niña
10. Matt Berninger
Gisterenavond thuis gekomen, wilde nog de laatste trein naar Den Bosch te pakken, maar die is helemaal niet op komen dagen? Stond op het perron, maar heb niks gezien, dus dat was een duur grapje gezien ik met de Uber moest. Wel nog 2 mensen mee kunnen nemen die ook naar Den Bosch moesten, dus karmapunten gescoord.
Anyways het was mijn tweede DTRH na vorig jaar en ik vond het in veel facetten totaal anders. De line-up was in mijn ogen dit jaar zwakker, met vorig jaar echt hoogtepunt na hoogtepunt. Het publiek leek ook wat anders te zijn, veel meer feestpubliek. Vorig jaar heb ik op zondag nog Ichiko Aoba gezien in een muisstille tent, dat was dit weekend onmogelijk geweest. Men kwam echt om te feesten en dat heeft voors en tegens. Op momenten dat er gefeest kon worden ging het ook echt helemaal los, maar wanneer een set dat minder toe stond, reageerde het publiek daar vaak ook matigjes op.
Het gebrek aan acts die ik wilde zien op sommige momenten zorgden er wel voor dat ik echt het terrein helemaal heb kunnen uitkammen en man, wat blinkt dit festival daarin uit! Zoveel vette podia, verborgen plekjes, extra dingen die er naast de muziek plaatsvinden, veel plek om lekker én mooi te zitten. Echt een topfestival wat dat betreft. Het publiek is ook echt super vriendelijk. Wel nog wat asociale mensen gezien, maar het was minder erg dan op BKS een paar weken terug.
Anyways op donderdagavond aangekomen, lekker soepel binnen gekomen, groepsplek met 6 man, waar we eigenlijk met 12 zouden gaan, dus alle ruimte. Nog laatste 2 uur op het terrein geweest en was een leuke opwarmer.
Vrijdag vroeg wakker, maar wel pas wat later naar het terrein gegaan. Iemand uit onze groep wilde zeer graag naar de Porto Party met het darts parodie feest en dat was echt hilarisch. Geniaal hoe iedereen volledig mee deed, top immersie. Na 45 min hadden we het wel gezien en ik wilde graag nog een stukje Paradise Bangkok Molam International Band meepikken (wat een lange naam, twijfel of ik het goed heb geschreven), dit was geinig, maar op 1 nummer met een hele funky bass na werd het wel een beetje een gezapige brei.
Daarna doorgelopen naar de Hotot voor Sticks & Het Nederlands Philharmonisch Orkest en dit viel ietwat tegen. Beetje gekke setlist, met weinig herkenbare nummers. Dat nieuwe nummer, volgens mij Trip Dan Niet, ging ook echt veel en veel te lang door. Daarnaast gek dat je een orkest neer zet met virtuoze musici en dat je die na 30 min degradeert tot een soort relikwie. Helemaal aangezien ik denk dat Spaanse Vlieg zich echt nog wel voor een orkestrale uitvoering had laten lenen. Beetje gek!
Daarna een stukje Florence Road gekeken, maar dat kon me niet genoeg boeien. Dus ik ging met de rest van de groep mee naar La Niña en dat was sterk. Het deed me licht aan Rosalía denken, behalve dat het wel andere genres waren, dus geen flamenco/opera. Ik las online dat het typisch Zuid-Italiaanse genres zijn, heel nieuw voor mij, erg tof.
Stukje Mind Enterprises gekeken, maar die tent stond echt veel te vol, plus het klonk allemaal niet zo bijzonder. Vooral muziek waar het feestpubliek in cirkeltjes een beetje half op kan bewegen en doorheen kan lullen, leek het op. CMAT was vorig jaar op Lowlands dé verrassing voor mij en ondanks dat het dit keer niet meer zo verraste, was het zeker nog ijzersterk. Wat een sterk repertoire aan nummers heeft ze al. I Wanna Be A Cowboy, Baby!, Euro-Country, Stay For Something zijn echt een aantal dijken van platen. En het is gewoon super entertaining! Genoten.
Daarna door naar TOMORA, zonder verwachtingen, want ik had de plaat nog niet geluisterd, maar damn! Per nummer kwam ik er steeds meer in en ik heb uiteindelijk de groep achtergelaten om helemaal de tent in te duiken, toen het juist rustiger begon te worden door de Empire of the Sun exodus. Wat een geweldige show. Muzikaal super interessant, visuals, Aurora is ook echt een top performer met een dijk aan charisma. Dé verrassing van het festival.
Empire of the Sun was echt lachwekkend slecht. Wat een blunder om zo'n band te boeken en ook nog eens 75 minuten te geven. Het was plastic, pulp, inauthentiek, er zat echt niks in. Onsympathieke frontman ook met z'n rare gelul soms. Publiek leek er ook totaal niet in te zitten, op de hitjes na, waar men voor gekomen leek te zijn. De rest van de nummers waren echt een brei, op dat ene nummer halverwege na wat echt een clusterfuck was. Weet niet hoe die heet, maar moest er gewoon om lachen. Dieptepunt van het weekend.
Daarna ging even het een en ander mis in de groep, dus niet veel meer gedaan tot aan Little Simz. Was mijn tweede keer dat ik haar zag, na Woohah! in 2019, waar ze midden op de dag op een zijpodium stond. Wat een ontwikkeling heeft zij doorgemaakt. Muzikaal was het altijd al sterk, maar haar stage presence is in 7 jaar echt enorm toegenomen. Hele vette show, het Club Simbi stuk in het midden was perfect bedacht voor festivals als deze en kwam echt geweldig uit de verf. Super goede band, die bassiste heb ik ook echt van genoten. Evenals de nummers met de Fela Kuti samples net na het DJ-stuk. Ga de komende tijd weer wat meer in haar werk duiken!
Daarna de nacht in gedoken en vooral lol gehad in de Teddy met Rabbit Radio, wat mij toch veel meer doet dan alle Techno achtige electro. Leuke ballonpoppen!
Zaterdag trokken we eerder richting terrein. Iemand uit de groep wilde graag Folk Bitch Trio zien. Wat toch wel een beetje de vergelijking met Ichiko Aoba was vorig jaar, als in, zelfde tijdstip, wel een andere dag, maar er werd flink doorheen gekeuveld. Het klonk allemaal wel mooi, maar er zat weinig variatie en pit in. Het publiek bleef daarom ook vrij loom. Daarna naar Lumï in de Bossanova en dat trok ik echt niet. Het was nog meer loom en het had nóg minder pit. Met een hevig Nederlands accent Engels praten tussen de nummers door terwijl je in Nederland bent en Nederlands bent vond ik ook een bijzondere keuze. Toen er vervolgens een verhaal kwam over het nummer dat een ode aan haar moeder was die ze weinig zat, omdat ze op een eiland woont; MALLORCAAAA, was ik het helemaal kwijt en ben ik vertrokken. Viel sowieso al bijna in slaap.
Speciaalbiertje gehaald en op naar Midnight Generation, hadden een perfect plekje, maar hebben het niet afgekeken. Het was echt heel matig. Voelde voor mij als een band die naar Random Access Memories hebben geluisterd en dachten van ah dat kunnen wij ook. Maar dan zonder de funk, de soul erin die Daft Punk heeft. Eigenlijk een hele saaie versie van L'Imperatrice. Het publiek leek het wel leuk te vinden, maar veel daarvan willen gewoon met een zonnebrilletje op dansen, wat overigens helemaal prima is hoor, maar niks voor mij.
Daarna tijdens het eten Sierra Ferrell bekeken, wat erg lekker klonk, maar wel een beetje Disneyland Wildwaterbaan vibes gaf, maar was zeker niet slecht. Daarna een hele vervelende clash, maar gezien ik Genesis Owusu in 2022 op Primavera heb gezien, zijn we voor Johnny Marr gegaan. Dat was sterk! Had niet verwacht dat zijn solowerk zo zou knallen, ook geleerd van het bestaan van Electronic (de band). Hoogtepunten waren uiteraard de Smiths nummers, publiek ging ook heerlijk erin mee.
Stukje van The Last Dinner Party gezien, maar daar ben ik niet helemaal de doelgroep voor denk ik. Vond het op plaat wel oké, maar niet verheffend en live ervaarde ik dat eigenlijk hetzelfde. Min of meer hetzelfde gebeurde daarna bij Oklou, de presentatie en setting was heel goed bedacht, met het vintage film idee, maar muzikaal kabbelde het allemaal net wat te ver voort, tot aan superhit Harvest Sky die uitstekend ontvangen werd ook. Door naar de verrassing, online werd er hard gespeculeerd dat Typhoon zou komen opdagen, onmisbaar gezien de tornado-emoji. Komt er opeens een kale man met een gitaar op, die niet te verstaan was door de extreem luide bas. Bleek volgens Shazam ZEP te zijn. Teleurgesteld liep de Holding in recordtijd leeg. Wij dropen ook maar af. Daarna stukje Dabeull meegepikt, wat veel beter klonk dan de andere twee Nu-Disco acts die er eerder stonden.
Ik moest en zou een goede plek hebben voor David Byrne en had ook speciaal een Remain in Light shirt aan gedaan. Erg ver vooraan, wat zorgde voor top publiek om me heen. Kleine smet dat er een man was die elke keer hele nummers aan het filmen was en daardoor echt achterover mn bubbel in leunde, stond hem bijna te knuffelen zonder dat ik dat wilde. Het enige minpunt aan deze show, hij was te kort! Ik zag in het slotinterview al dat de organisatie dit ook realiseert, dus hoef het verder niet heel erg meer te benoemen, maar alleen al met het Talking Heads repertoire zou je uren kunnen vullen. Maar alles klopte, muzikaal, de hele deconstructed band synergie en dansjes, de setlist bouwde goed op met een aantal klappers (Talking Heads vind ik sowieso een van de allerbeste bands in de historie) en het drieluik aan het einde met Psycho Killer, Life During Wartime en Once in a Lifetime was een van de beste die ik ooit live ga horen.
Daarna nog naar Yousuke Yukimatsu gegaan en dat was erg vermakelijk. Ik ga nogmaals benoemen dat ik niet begrijp waarom een DJ afgekraakt wordt omdat hij wat platen aan elkaar draait, waar ik Job Jobse op BKS en vorig jaar op Lowlands geprezen zie worden voor precies hetzelfde. Misschien omdat die wat minder dissonant draait? Maar dat is juist het hele idee. Ik ben geen electro liefhebber, dus ik weet het niet hoor, maar wat ik wel weet is dat de Teddy op z'n kop stond.
The XX heeft me nooit iets gedaan, 1 andere in onze groep had ze al vaker gezien en de rest maakte het niet uit, dus zijn we daarna het nachtprogramma in gedoken.
Zondag was wederom een dag die wat later begon dan ik normaal zou doen, maar ik ben begonnen met Derya Yildirim & Grup Simsek. Vorig jaar zou ik al naar haar gaan, maar besloten 2 heren uit Virginia opeens op dezelfde dag in 013 op te gaan treden met hun album of the year (Clipse), maar Derya had ook een van de allerbeste albums uit 2025 naar mijn bescheiden mening. Het had live wat opstart tijd nodig, maar het eind stuk was echt fenomenaal. De laatste 2 nummers waren van zo'n hoog niveau, ik heb me laten betoveren.
Daarna op een heuveltje naar Beirut gekeken. Muzikaal is het prachtig, maar ik weet verder niet super goed wat ik ervan moet vinden. Ook van het publiek achterin die er een soort van flashmob dansfestijn van gingen maken. Deed me toch wel denken aan het hossen op de Bolero op Lowlands. De band gaf aan het leuk te vinden, dus dan vind ik het ook prima.
De beentjes werden minder sterk en ik had ook flinke hoofdpijn op dat moment. Dus ik heb wat paracetamollen genomen en probeerde weer terug erin te komen. Intussen een stukje Honey I'm Home meegepikt en daarna Matt Berninger. Zijn muziek is niet snel iets wat ik op plaat aan zou zetten, in tegenstelling tot The National, maar ik vond het toch een leuke show. Ontzettend sympathieke man. Daarna Rikas bekeken wat ook echt een enorme verrassing was. Funky Indie Pop, maar wel met plezier, authenticiteit en energie erachter. Men vond het ook geweldig merkte ik aan alles. Iemand uit de groep wilde naar Overmono, maar ben na 20 minuten buiten de tent gaan zitten, vond ik erg saai.
Ten slotte nog even meegelopen naar Florence + The Machine, maar net als op hun platen deed het me live ook gewoon te weinig. Wat niet erg was, want ik had me al voorbereid dat ik zou afsluiten in de Fuzzy. Daar stond Sticks nog een keer. Het begon wat tammetjes en ik dacht van hij gaat toch niet gewoon alleen een set met Kubus doen he? Heel bijzonder dat hij nog een keer voor het matige Trip Dan Niet ging, wat wederom ook veel te lang duurde. In een set van 45 min, erg gek. Helemaal omdat toen allerlei Nederhop all stars 1 voor 1 naar binnen kwamen lopen en vrij gehaast door hun eigen en collaboratieve nummers heen gingen. Ondanks dat het super vet was en iedereen los ging, bleven vooral allerlei nummers in mijn hoofd voorbij komen van 'ah die hadden ze ook kunnen doen', dus toch een licht zuur nasmaakje, ondanks dat het echt een hele toffe show was. Ook echt een gebrek aan Opgezwolle nummers in beide sets. Alleen Gerrit en Gekkenhuis kwamen voorbij, niet eens Hoedenplank.
Daarna als de wiedeweerga vertrokken, in de krapste shuttlebus ooit gezeten, waar we wel nog met z'n allen de overwinning van Noorwegen gevierd hebben.
8/10 krijgt het weekend! Niet zo goed als BKS dit jaar en niet zo goed als DTRH vorig jaar, maar wel erg naar mijn zin gehad.
1. David Byrne
2. TOMORA
3. Derya Yildirim & Grup Simsek
4. Little Simz
5. Sticks & Buiten Westen
6. CMAT
7. Johnny Marr
8. Rikas
9. La Niña
10. Matt Berninger
De zondag was compleet anders dan de vrijdag en zaterdag. Had eigenlijk niets op de planning staan behalve Matt Berninger en Rival Consoles.
Begon de dag bij Naaz. Merkte aan alles dat het, voor haar, erg bijzonder was. Ik kon er niet inkomen helaas.
Hierna op de achtergrond meekijken bij Harry Mack: leuke performance en erg knap wat hij doet; maar niet voor mij. Na 20 minuten wel gezien. Beirut werkte perfect om bij te zitten.
De grootste tegenvaller voor mij was Charlotte Cardin. Een soort Dua Lipa Light, maar dan met rechttoe rechtaan popliedjes. In de hedendaagse pop zijn er zoveel vrouwelijke artiesten die iets toevoegen aan het genre, maar Charlotte is dat voor mij niet. Misschien is dat ook een reden dat zijn nog niet is doorgebroken? (Al heeft haar meest gestreamde lied op Spotify gewoon 126 miljoen streams).
Hierna naar Honey I'm Home: tickets voor 30 december gauw bestellen. Heeft indruk gemaakt, maar snel door voor Matt.
Deze show was alles wat ik ervan verwachtte. Gewoon top, net als afgelopen winter in Rotterdam.
Rival Consoles was mijn enige Rex moment van het weekend en ik was niet verveeld. Vanwege de pijn in de benen vanwege het lopen en staan wilde ik 30 minuten blijven, maar uiteindelijk door de kwaliteit en de echt hele vet opgebouwde nummers het hele uur gebleven.
Daarna met vrienden vooraan voor Florence, maar na uurtje ben ik plekje achterin gaan zoeken. Het was goed, maar niet voor mij. Zowel de liedjes die ik ken als die ik niet ken kwamen niet binnen.
Van achteren was het moment zonder mobiele telefoons wel indrukwekkend. Je zag echt iets gebeuren in het publiek. Van aanwezig zijn naar ervaren.
Top 3 van het weekend:
1. Apparat
2. David Byrne
3. Oklou
Begon de dag bij Naaz. Merkte aan alles dat het, voor haar, erg bijzonder was. Ik kon er niet inkomen helaas.
Hierna op de achtergrond meekijken bij Harry Mack: leuke performance en erg knap wat hij doet; maar niet voor mij. Na 20 minuten wel gezien. Beirut werkte perfect om bij te zitten.
De grootste tegenvaller voor mij was Charlotte Cardin. Een soort Dua Lipa Light, maar dan met rechttoe rechtaan popliedjes. In de hedendaagse pop zijn er zoveel vrouwelijke artiesten die iets toevoegen aan het genre, maar Charlotte is dat voor mij niet. Misschien is dat ook een reden dat zijn nog niet is doorgebroken? (Al heeft haar meest gestreamde lied op Spotify gewoon 126 miljoen streams).
Hierna naar Honey I'm Home: tickets voor 30 december gauw bestellen. Heeft indruk gemaakt, maar snel door voor Matt.
Deze show was alles wat ik ervan verwachtte. Gewoon top, net als afgelopen winter in Rotterdam.
Rival Consoles was mijn enige Rex moment van het weekend en ik was niet verveeld. Vanwege de pijn in de benen vanwege het lopen en staan wilde ik 30 minuten blijven, maar uiteindelijk door de kwaliteit en de echt hele vet opgebouwde nummers het hele uur gebleven.
Daarna met vrienden vooraan voor Florence, maar na uurtje ben ik plekje achterin gaan zoeken. Het was goed, maar niet voor mij. Zowel de liedjes die ik ken als die ik niet ken kwamen niet binnen.
Van achteren was het moment zonder mobiele telefoons wel indrukwekkend. Je zag echt iets gebeuren in het publiek. Van aanwezig zijn naar ervaren.
Top 3 van het weekend:
1. Apparat
2. David Byrne
3. Oklou
Eerste keer dat ik Ide fatsoenlijk hoor praten (de terreinvideo telt niet) en wat verfrissend hoe hij over het festival spreekt. Duidelijk dat dingen zijn doordacht, is kritisch, staat voor kritiek open en geeft geen smoesjes. Goed verhaal.
Mijn top 10
1. The XX
2. Little Simz
3. Johnny Marr
4. La Niña
5. Oklou
6. IJsland
7. Joy Crookes
8. Charlotte Cardin
9. Deki Alem
10. Rikas
1. The XX
2. Little Simz
3. Johnny Marr
4. La Niña
5. Oklou
6. IJsland
7. Joy Crookes
8. Charlotte Cardin
9. Deki Alem
10. Rikas
1. Johnny Marr
2. David Byrne
3. Jacob Alon
4. The xx
5. Oklou (na een sprint vanaf Westside Cowboy aangezien die precies begonnen op weg terug van TLDP)
6. Westside Cowboy (kon niet kiezen dus 20 minuten meegepakt)
7. Beirut
8. Little Simz
9. The Last Dinner Party
10. Apparat
11. Florence + The Machine
12. Sierra Ferrell
13. Loyle Carner
14. The Mary Wallopers
15. Kevin Morby
16. Hondenfokker
17. Kin'Gongolo Kiniata
18. Kaat van Stralen
19. CMAT
20. IJsland
2. David Byrne
3. Jacob Alon
4. The xx
5. Oklou (na een sprint vanaf Westside Cowboy aangezien die precies begonnen op weg terug van TLDP)
6. Westside Cowboy (kon niet kiezen dus 20 minuten meegepakt)
7. Beirut
8. Little Simz
9. The Last Dinner Party
10. Apparat
11. Florence + The Machine
12. Sierra Ferrell
13. Loyle Carner
14. The Mary Wallopers
15. Kevin Morby
16. Hondenfokker
17. Kin'Gongolo Kiniata
18. Kaat van Stralen
19. CMAT
20. IJsland
Het was weer een mooie editie mensen! Eerlijk is eerlijk: niet zo mooi als vorig jaar, maar er was meer dan voldoende om keihard van te genieten.
Voor mij hoogtepunt was The XX. Ruim vantevoren vooraan gaan staan. Veel emotionele nostalgie, tegenwoordig aangevuld met wat uptempo nummers als Loud Places. Alles luid meegezongen en de traantjes nog nèt kunnen onderdrukken. Wat ze deden met die grote X zag er ook visueel heel vet uit. 10/10.
Tomora de andere act die er voor mij bovenuit stak. Wat een toch wel wonderlijke combinatie van vette beats en feeërieke zangpartijen. Hele gave visuals ook die de boel opfleuren.
Ook erg genoten van Deki Alem. Na de helft van de show ging het echt in de hoogste versnelling, wat op zo'n zondag met een gebrek aan energie heel welkom was. Jammer van de gasten in de pit die mensen langs de rand ongewenst gingen duwen.
David Byrne voor mij toch wel de verrassing van het weekend. Thuis kon het me niet echt boeien, maar we besloten toch uit respect te gaan kijken. Wat een leuke show!
FATM kon mij echt niet boeien, dus op zoek naar wat anders. In de Croque beland bij Sam Quealy. Schot in de roos en verdiend een (veel) groter podium!
Verder genoten van Apparat (maar moeite met energie management), Genesis Owusu, Oklou, Charlotte Cardin, Tom Trafo, Rival Consoles, Jacob Alon, Son Mieux (guilty pleasure) en Honey i'm Home.
Helaas zijn er ook altijd tegenvallers.
Midnight Generation: veel van verwacht, maar het bleek teveel copy paste Random Access Memories).
Overmono (eerste half uur was vlak en copy paste Disclosure, daarna weggegaan).
Sticks met orkest: waarom zet je een orkest neer om ze vervolgens een half uur NIKS te laten doen??
Ze hadden her en der ook wel moeite met geluid. Hotot rechts verwaaid (ook in eerdere jaren al) en linksvoor was de bas veel te zwaar. Fuzzy vrijdag klopte voor geen meter, zaterdag en zondag was het beter. Uiteindelijk maar twee keer in Holding geweest, dat was nogal een brei van geluid. Kan ook aan de bandjes hebben gelegen. Teddy was wel goed en Rex is uitmuntend
.
Shoutout voor de buitendouche. Vorig jaar was ik nog niet mans genoeg om het aan te gaan, maar dit jaar elke dag als shocktherapie ondergaan. Heerlijk verfrissend en superfijn dat je nu dus kunt douchen zonder een uur in de rij te hoeven staan!
Voor mij hoogtepunt was The XX. Ruim vantevoren vooraan gaan staan. Veel emotionele nostalgie, tegenwoordig aangevuld met wat uptempo nummers als Loud Places. Alles luid meegezongen en de traantjes nog nèt kunnen onderdrukken. Wat ze deden met die grote X zag er ook visueel heel vet uit. 10/10.
Tomora de andere act die er voor mij bovenuit stak. Wat een toch wel wonderlijke combinatie van vette beats en feeërieke zangpartijen. Hele gave visuals ook die de boel opfleuren.
Ook erg genoten van Deki Alem. Na de helft van de show ging het echt in de hoogste versnelling, wat op zo'n zondag met een gebrek aan energie heel welkom was. Jammer van de gasten in de pit die mensen langs de rand ongewenst gingen duwen.
David Byrne voor mij toch wel de verrassing van het weekend. Thuis kon het me niet echt boeien, maar we besloten toch uit respect te gaan kijken. Wat een leuke show!
FATM kon mij echt niet boeien, dus op zoek naar wat anders. In de Croque beland bij Sam Quealy. Schot in de roos en verdiend een (veel) groter podium!
Verder genoten van Apparat (maar moeite met energie management), Genesis Owusu, Oklou, Charlotte Cardin, Tom Trafo, Rival Consoles, Jacob Alon, Son Mieux (guilty pleasure) en Honey i'm Home.
Helaas zijn er ook altijd tegenvallers.
Midnight Generation: veel van verwacht, maar het bleek teveel copy paste Random Access Memories).
Overmono (eerste half uur was vlak en copy paste Disclosure, daarna weggegaan).
Sticks met orkest: waarom zet je een orkest neer om ze vervolgens een half uur NIKS te laten doen??
Ze hadden her en der ook wel moeite met geluid. Hotot rechts verwaaid (ook in eerdere jaren al) en linksvoor was de bas veel te zwaar. Fuzzy vrijdag klopte voor geen meter, zaterdag en zondag was het beter. Uiteindelijk maar twee keer in Holding geweest, dat was nogal een brei van geluid. Kan ook aan de bandjes hebben gelegen. Teddy was wel goed en Rex is uitmuntend
.Shoutout voor de buitendouche. Vorig jaar was ik nog niet mans genoeg om het aan te gaan, maar dit jaar elke dag als shocktherapie ondergaan. Heerlijk verfrissend en superfijn dat je nu dus kunt douchen zonder een uur in de rij te hoeven staan!
