Ik ben naar … geweest en het was …
- Onderwerp starter Ron
- Startdatum
Het staat nog niet op de officiële site maar ze komen 6 December naar OM in Luik.
Was gisteren naar Greentea Peng in het Paard in Den Haag. Wilde haar al een tijdje zien, maar het was er na dat uitstekende laatste album nooit van gekomen. Leuk, veelal jong, modieus, kleurrijk publiek: bohemièn meets Y2K. Greentea Peng leek het goed naar haar zin te hebben. Ze begon met hazy dubsoul, vrij traag, als Amy Winehouse in slowmotion. Maar haar band liet daaronder de bassen flink broeien en die dubeffecten en ritmische variatie gaven een hele eigen avontuurlijke, soms iets experimentele twist. Naarmate de show vorderde ging het tempo omhoog, werden er flarden covers door haar eigen tracks heen geweven ('Sun Is Shining', 'Bang Bang') en precies toen ze de zaal definitief om haar vinger had gewonden, was het na ruim anderhalf uur klaar, en restte ons nog een intieme versie van Downers, begeleid door enkel gitaar, voor een plots stille zaal.
Gisteren een dagje Soulcrusher gedaan, hieronder de top 3 van de dag.
Op 3 staat Ultha. Één van de bands waar ik naar uitkeek en het viel zeker niet tegen. Kleine opmerkingen waren wel de basdrum die af en toe wat te hard stond en er werd echt wel veel te veel rook gebruikt. Momenten waar je 2 minuten naar een rode wolk staat te kijken waar alleen monotoon gebeuk uitkomt dat de riffs overstemt.... die momentjes waren iets harder te verteren. Maar goed, op die momenten na was het een hard en overtuigend optreden. Op 2 zou ik Sylvaine zetten. Leuk afwisseling van hard/zacht, van brullen/zuiver, etc.....enthousiaste groep die strak speelde, sympathieke en dankbare frontvrouw, goede afwisseling van songs, kortom erg solide optreden, misschien moet ik re in de toekomst wat vaker naar luisteren. Het allerbeste was de band waarvoor ik eigenlijk ging (ook de band die voor mij het beste album van 2025 had gemaakt) en dat was Dimscûa. Aan de reactie van het publiek te zien was ik verre van de enige, want geen enkele band had het publiek zo mee en kreeg meer applaus na elk nummer. Blijkbaar hun eerste optreden op het Europese vasteland en toch wel een triomftocht. Ook live weet hun Amenra-achtige dynamiek zeker te overtuigen. Intens en subtiel, overdonderend en emotioneel. Top!
Op 3 staat Ultha. Één van de bands waar ik naar uitkeek en het viel zeker niet tegen. Kleine opmerkingen waren wel de basdrum die af en toe wat te hard stond en er werd echt wel veel te veel rook gebruikt. Momenten waar je 2 minuten naar een rode wolk staat te kijken waar alleen monotoon gebeuk uitkomt dat de riffs overstemt.... die momentjes waren iets harder te verteren. Maar goed, op die momenten na was het een hard en overtuigend optreden. Op 2 zou ik Sylvaine zetten. Leuk afwisseling van hard/zacht, van brullen/zuiver, etc.....enthousiaste groep die strak speelde, sympathieke en dankbare frontvrouw, goede afwisseling van songs, kortom erg solide optreden, misschien moet ik re in de toekomst wat vaker naar luisteren. Het allerbeste was de band waarvoor ik eigenlijk ging (ook de band die voor mij het beste album van 2025 had gemaakt) en dat was Dimscûa. Aan de reactie van het publiek te zien was ik verre van de enige, want geen enkele band had het publiek zo mee en kreeg meer applaus na elk nummer. Blijkbaar hun eerste optreden op het Europese vasteland en toch wel een triomftocht. Ook live weet hun Amenra-achtige dynamiek zeker te overtuigen. Intens en subtiel, overdonderend en emotioneel. Top!
Ik was er ook en zelfs voor beide dagen. Ik zal later ook eens gaan zitten voor een wat uitgebreider verslag, maar voor nu wil ik me graag aansluiten bij jouw lovende woorden over Dimscua. Want inderdaad, daar gebeurde echt iets. Fantastische wisselwerking tussen publiek en band. Echt onwijs van genoten! En het is die gasten zo enorm gegund.
Kijk daar ga ik nu juist voor naar Soulcrusher
Nee maar zonder dollen, tof dat je er ook was, net als Jamel beide dagen geweest ook en enorm genoten, onder meer van de concerten die jij ook noemt!
altijd fijn om ervaringen hier te lezen, ookal zou Dimscûa vermoedelijk de enige band zijn nog net binnen mijn muzikale grens 
reviews dansendeberen
soulcrusher-2026-festivaldag-1
soulcrusher-2026-festivaldag-2
reviews dansendeberen
soulcrusher-2026-festivaldag-1
soulcrusher-2026-festivaldag-2
Laatst bewerkt:
Mocht je Alcest goed vinden, geef Sylvaine dan ook absoluut een kans. Mijn winnaar van dit weekend. Betoverend mooialtijd fijn om ervaringen hier te lezen, ookal zou Dimscûa vermoedelijk de enige band zijn nog net binnen mijn muzikale grens
review dansende beren
soulcrusher-2026-festivaldag-1
soulcrusher-2026-festivaldag-2
Ik ben gisteren ook weer een dagje naar Nijmegen geweest. Was weer genieten. Leuk om Jamel en Hannibal even tegen te komen. Dimscûa & Gaerea sprongen eruit. Sylvaine heb ik helaas gemist vanwege een eetpauze. Zo zie je maar weer, geen pauzes pakken tijdens festivals 
Merci voor de tip, daarstraks even vluchtig hun Nova album doorkruist, klinkt alvast veelbelovend
Ik ben er welhaast zeker van dat Dimscua en Sylvaine niet de enige zijn die in jouw straatje liggen. Met name Anciients, Bianca en Warning geef ik ook goeie kansen. Bij die eerste twee moet je wel een beetje door wat harsh vocals kunnen luisteren. Maar de super proggy riffs en ritmes bij Anciients en de engelenzang bij Bianca ga je wel waarderen, denk ik. Warning is wat meer een gok. Denk dat je Patrick Walker zijn stem heel mooi vindt, maar ik weet niet zeker of je van trage doom riffs houdt.Merci voor de tip, daarstraks even vluchtig hun Nova album doorkruist, klinkt alvast veelbelovend
Mijn favoriete nummers van die bands zijn:
Anciients - Melt the Crown
Bianca - Abysmal (Nachtexe is ook heel sterk en een fan favorite)
Warning - Footprints (Rituals of Shame van het nieuwe, gelijknamige album is ook een dikke aanrader)
Ik snap de tips, eerste indruk: (voorlopige) voorkeur Anciients met Warning als fijne tussendoor.
Los van het vocale gedeelte lijkt Bianca wat té voor mijn brein
Hee tof, zou weer eens leuk zijn om ze op Werchter o.i.d. te zien. Had niet in de gaten dat ze aan het touren waren.Na Pete Doherty solo en met The Libertines live te hebben gezien, was het gisteren in Düsseldorf mooi om hem weer eens met Babyshambles te zien. Wat ging het lekker los vooraan!
Altijd vermakelijk!
Ik ging naar The Strokes in de Ziggo Dome. Het was de 4de en met voorsprong beste keer dat ik ze zag. Muzikaal strakke performance, uitstekende setlist met een acceptabel aantal nummers en weinig gelul tussen de nummers door. De zang klonk perfect en uiteraard vergat Julian wel eens zijn teksten, maar zo helder/gefocust en vooral professioneel zag ik hem niet eerder. Publiek had er ook heel veel zin in. Met deze show zouden ze best kept wel platgespeeld hebben enkele jaren terug denk ik... Graag een herkansing op een festival komende zomer 
Voorprogramma Alex Cameron was triest, zeker omdat ik hem al uitstekende shows heb zien spelen. De intieme opstelling met enkel gitaar en toetsen werkte hier echt niet. Zijn lachwekkende bongosolo's voegden niks toe en maakten het enkel nog slechter.
Fat White Family waren wel gewoon prima, leuke chaotische rockshow.
Voorprogramma Alex Cameron was triest, zeker omdat ik hem al uitstekende shows heb zien spelen. De intieme opstelling met enkel gitaar en toetsen werkte hier echt niet. Zijn lachwekkende bongosolo's voegden niks toe en maakten het enkel nog slechter.
Fat White Family waren wel gewoon prima, leuke chaotische rockshow.
Laatst bewerkt:
Goed om te horen dat Soulcrusher zo goed bevallen is, het heeft altijd een 'net niet' line-up of boekt de bands die ik wil zien op te tijden(young widows om half 1 nachts dit jaar bijvoorbeeld) die niet echt werken voor de bands maar sympathiek festival. Iemand King Woman nog gezien?
Ik was ipv soulcrusher voor een weekendje België gegaan
Nathan Bowles+Bill Callahan @ De Roma
Nog nooit in de Roma geweest voor een of andere reden maar fijne mooie zaal voor shows als dit, ook omdat er zitplaatsen op het balkon zijn.
Was benieuwd wat Nathan Bowles ging doen want zijn plaatwerk is altijd tof maar niet erg genre vast. Het bleek deze keer lo-fi drone met drum beats en een hoop banjo gespeel erdoor, beviel hier prima maar het grootste gedeelte van het publiek leek er niet echt veel mee te kunnen.
Groot Smog fan maar Bill Callahan solo is voor mij wat wisselvalliger. Altijd goed maar ook wat saai vaak, nieuwe plaat is een van de beste van het werk onder zijn eigen naam en dat was de hoofdlijn van de set hier. Erg goede band(Jim White op drums altijd een genot, de man lijkt eindeloos op tour) en Bill was goed bij stem wat zorgde voor een mooie set vol zijn typische grillige indie-folk met hevige country en dub invloeden. Het ontbreken van een bassist helpt de nogal eentonige muziek niet echt en het werd soms wat gezappig maar dan dan kwam er gelukkig nog een verdwaald Smog nummer(The Well in een prachtige versie) of stukken die net wat meer muzikaal uit de bocht vliegen om het toch wat minder, aangenaam, slaperig te maken. Mooi concert maar ik hoef hem hierna ook niet echt meer te zien voor de komende 10 jaar weer.
Hamers+Pord+Dazzling Killmen @ Magasin 4
Magasin 4 blijft toch een zaaltje dat heel erg naar mijn smaak boekt jammer dat het voor het openbaar vervoer publiek geen fijne locatie blijft kwa bereikbaarheid. De oude locatie was al niet geweldig te bereiken vanaf Brussel Noord maar de nieuwe locatie is nog een goede +1km verder wat het lopend toch ongeveer 25 minuten maakt gedeeltelijke over fiets/voetpaden combos. Er rijden wat bussen maar die zijn altijd wisselvallig met vertragingen want buitengebied en Brussel.
Gezeur daarbuiten de nieuwe locatie is wel een flinke upgrade; ze zijn eindelijk strenger aan het controleren op roken binnen, echt nog een ding op de oude locatie, en ze hebben de DIY sfeer behouden maar er staat hier ook gewoon wel een zaal met een erg goed geluidssysteem en die kleiner is dan de vorige locatie maar wel logischer is opgezet. Hamers een aantal keer eerder gezien en de Vlaamse band blijft tof; noise-rock die meer leunt naar hardcore-punk met wat leuke gimmicks en toffe energie. Er waren nogal wat mensen voor Pord gekomen wat nogal een cultband bleek, de Fransen spelen een technische prima mix van math-rock, post-hardcore en natuurlijk noise-rock. Je kan al hun invloeden duidelijk horen en jammer genoeg mist het echt een eigen gezicht, hielp ook niet mee dat ze een support-spot van een uur hadden wat (bijna) langer was dan de hoofdact.
Dazzling Killmen is een cult-band in een cult-genre, ontzettend belangrijk voor een specifiek hoekje math-core en noise-rock en niet echt daarbuiten. 5 jaar bestaan, 2 platen en na 30 jaar een reünie met 2/4de van de orginele band. Beide platen heb ik hoog genoeg te zitten om de gok te maken om ze live te zien en ben ontzettend blij dat ik dat heb gedaan. Hard, hoekig en vol met energie zoals de platen zijn met de nieuwe leden die perfect de soms bizar snelle gitaar/bas stukken erdoor rammen maar het hoogtepunt blijft toch wel om Blake Fleming te zien drummen want de man is bijna een octopus met sommige passages die de nummers hebben. Kraakhelder geluid en een erg dankbare band. Oprecht een van de beste reünies die ik in jaren heb gezien, Roadburn boek ze toch echt deze keer.
Ik was ipv soulcrusher voor een weekendje België gegaan
Nathan Bowles+Bill Callahan @ De Roma
Nog nooit in de Roma geweest voor een of andere reden maar fijne mooie zaal voor shows als dit, ook omdat er zitplaatsen op het balkon zijn.
Was benieuwd wat Nathan Bowles ging doen want zijn plaatwerk is altijd tof maar niet erg genre vast. Het bleek deze keer lo-fi drone met drum beats en een hoop banjo gespeel erdoor, beviel hier prima maar het grootste gedeelte van het publiek leek er niet echt veel mee te kunnen.
Groot Smog fan maar Bill Callahan solo is voor mij wat wisselvalliger. Altijd goed maar ook wat saai vaak, nieuwe plaat is een van de beste van het werk onder zijn eigen naam en dat was de hoofdlijn van de set hier. Erg goede band(Jim White op drums altijd een genot, de man lijkt eindeloos op tour) en Bill was goed bij stem wat zorgde voor een mooie set vol zijn typische grillige indie-folk met hevige country en dub invloeden. Het ontbreken van een bassist helpt de nogal eentonige muziek niet echt en het werd soms wat gezappig maar dan dan kwam er gelukkig nog een verdwaald Smog nummer(The Well in een prachtige versie) of stukken die net wat meer muzikaal uit de bocht vliegen om het toch wat minder, aangenaam, slaperig te maken. Mooi concert maar ik hoef hem hierna ook niet echt meer te zien voor de komende 10 jaar weer.
Hamers+Pord+Dazzling Killmen @ Magasin 4
Magasin 4 blijft toch een zaaltje dat heel erg naar mijn smaak boekt jammer dat het voor het openbaar vervoer publiek geen fijne locatie blijft kwa bereikbaarheid. De oude locatie was al niet geweldig te bereiken vanaf Brussel Noord maar de nieuwe locatie is nog een goede +1km verder wat het lopend toch ongeveer 25 minuten maakt gedeeltelijke over fiets/voetpaden combos. Er rijden wat bussen maar die zijn altijd wisselvallig met vertragingen want buitengebied en Brussel.
Gezeur daarbuiten de nieuwe locatie is wel een flinke upgrade; ze zijn eindelijk strenger aan het controleren op roken binnen, echt nog een ding op de oude locatie, en ze hebben de DIY sfeer behouden maar er staat hier ook gewoon wel een zaal met een erg goed geluidssysteem en die kleiner is dan de vorige locatie maar wel logischer is opgezet. Hamers een aantal keer eerder gezien en de Vlaamse band blijft tof; noise-rock die meer leunt naar hardcore-punk met wat leuke gimmicks en toffe energie. Er waren nogal wat mensen voor Pord gekomen wat nogal een cultband bleek, de Fransen spelen een technische prima mix van math-rock, post-hardcore en natuurlijk noise-rock. Je kan al hun invloeden duidelijk horen en jammer genoeg mist het echt een eigen gezicht, hielp ook niet mee dat ze een support-spot van een uur hadden wat (bijna) langer was dan de hoofdact.
Dazzling Killmen is een cult-band in een cult-genre, ontzettend belangrijk voor een specifiek hoekje math-core en noise-rock en niet echt daarbuiten. 5 jaar bestaan, 2 platen en na 30 jaar een reünie met 2/4de van de orginele band. Beide platen heb ik hoog genoeg te zitten om de gok te maken om ze live te zien en ben ontzettend blij dat ik dat heb gedaan. Hard, hoekig en vol met energie zoals de platen zijn met de nieuwe leden die perfect de soms bizar snelle gitaar/bas stukken erdoor rammen maar het hoogtepunt blijft toch wel om Blake Fleming te zien drummen want de man is bijna een octopus met sommige passages die de nummers hebben. Kraakhelder geluid en een erg dankbare band. Oprecht een van de beste reünies die ik in jaren heb gezien, Roadburn boek ze toch echt deze keer.
Laatst bewerkt:
Ik wil nog even iets uitgebreider stilstaan bij Soulcrusher afgelopen weekend, want daar is nog lang niet alles over gezegd!
Allereerst grote complimenten aan Doornroosje en hun crew, ze hebben daar echt een hele fijne locatie en setting voor een festival als dit. Het reguliere bar aanbod en de gratis garderobe (waar zie je dat nog bij concert zalen!?) zijn het hele jaar door al een heerlijke luxe, maar voor Soulcrusher en Sonic Whip komt daar altijd nog eens een speciaalbier bar met bijzonder lekker aanbod (en echt glaswerk!) bij, plus wat prima eet opties. Overal uitstekende service, ik heb van de artiesten ook alleen maar lovende woorden gezien/gehoord over hoe professioneel en gastvrij zij ontvangen en behandeld zijn, wat maakt dat de bands hier ook graag komen en vol enthousiasme het beste van zichzelf kunnen laten zien. De merch stands worden goed bezocht en geven bovendien een fijne gelegenheid om een babbeltje met de artiesten te maken (wanneer er geen enorme rij staat in ieder geval), fijne ontspannen sfeer waar iedereen samen van geniet, zo is het een hele mooie plek om te zijn.
DAG 1
Het feest begon met Mourir in de kleine zaal, stond gelijk flink vol op de vroege vrijdagmiddag terwijl het toch niet de makkelijkste muziek is, dat zegt ook al wel genoeg over het publiek wat op dit festival afkomt denk ik. Ze speelden een goede set die voor mij de muziek wat meer tot leven bracht dan op de plaat, maar hoewel hun sound en de atmosfeer die ze creëeren wel in mijn straatje vallen, spreken hun nummers mij helaas niet enorm aan. Dus een prima start maar niet meer dan dat. Vervolgens even gekeken bij Dystopia in de grote zaal, wederom een band die veel goed doet maar waarvan de nummers mij ook niet geheel kunnen pakken. Ik vond het live wel leuker dan ik had verwacht, met name omdat ze een mooie sfeer creëren met een mistig podium alleen verlicht door wat gloeilampen aan de mic stands, zeker wanneer de koperblazer van de band dan begint te spelen waan je je net op een donkere mistige pier waar in de verte een schip aan komt varen wat zich met de scheepshoorn aankondigt (de band komt ook uit havenstad Den Helder dus die associatie komt niet geheel uit het niets).
Ruim op tijd weer terug naar de kleine zaal verplaatst voor een goede plek bij Bianca, de eerste must see en de grootste ontdekking van dit festival voor mij. Een Italiaanse band die vorig jaar hun eerste album hebben uitgebracht, die release is toen langs mij heen gegaan maar had zeker een plek op de jaarlijstjes verdiend, wat een sound en wat een zangeres! Van prachtige clean zang die soms zelfs naar opera neigt, tot de meest ijzige gruizige black metal screams die je je kunt voorstellen: fenomenaal. De vraag is natuurlijk altijd wel of ze zoiets live ook goed weten uit te voeren, maar daar hoefde geen twijfel over te bestaan: ik kwam binnenlopen tijdens de soundcheck en werd gelijk begroet met zo'n geweldige scream, die ze met speels gemak leek te produceren. Ook het instrumentale gedeelte en de clean zang klonken gelijk top. Toen de show begon stond de zaal alweer mooi vol, en het was echt van begin tot eind genieten. Bezwerende performance van de zangeres, die er veel emotie in legt wat mij enorm raakte, meer nog dan ik had verwacht. Echt zo'n show die je oppakt en meeneemt naar plekken in jezelf waarvan je niet wist dat ze bestonden. Geweldig. Ik had graag het album op vinyl gekocht van ze maar helaas hadden meer mensen dat idee, hun meegebrachte voorraad was al uitverkocht voor ik bij ze langs ging, wat later op de dag. Wel een leuk gesprekje met de zangeres en bassist, die helemaal enthousiast werden van mijn Blood Incantation shirt, zij hadden die band in Pompeii gezien, dat is natuurlijk prachtig. Heb ze maar op het hart gedrukt dat ze snel terug moeten komen, met meer vinyl
Patristic bestaat uit dezelfde instrumentalisten als Bianca maar met een andere zanger. Op album waren die mij ook positief opgevallen bij het inluisteren maar live overtuigde het niet volledig, het was een beetje eentonig. Halverwege weggegaan om nog even een lekker biertje te halen en klaar te gaan staan voor Misþyrming waar ik ook enorm naar uitkeek. Enkele weken geleden heb ik deze band al live aan het werk mogen zien toen ze met Nergal op Alcatraz het eerste Behemoth album Sventevith speelden, dat was al een onwijs sterke live show, maar hun eigen muziek spreekt mij nog net iets meer aan. Dan moeten ze het weleenswaar zonder Nergal als charismatische frontman stellen, maar dat heeft hun muziek ook niet nodig, die overdondert je en laat je wegdromen tegelijk. Ook dat werd live waargemaakt, wederom een top show met volle intensiteit gespeeld, die typisch IJslandse stijl van atmosferische black metal is snoeihard en toch vol subtiliteit, aandachtig publiek en perfect geluid in de zaal maakten het af. Op veel festivals was dit met gemak de beste show van het weekend geweest.
Laatste item op mijn programma was Warning, toch ook een bijzondere om te zien, hun album Watching from a Distance is sinds de release 20 jaar geleden uitgegroeid tot een klassieker in het doom genre maar sindsdien was het behoorlijk stil rond de band. Tot eind vorig jaar, toen de band opeens op de line up van Damnation festival verscheen en een nieuw album aankondigde. Inmiddels hebben ze ook weer op Roadburn gespeeld en is dat nieuwe album uit, wederom met een paar prachtige songs. De frontman, Patrick Walker, had ik al eens solo in de kleine zaal aan het werk gezien, als 40 Watt Sun in het voorprogramma van Stygian Bough. Daar heb ik al kunnen genieten van zijn prachtige stemgeluid, maar ik keek er toch wel naar uit om dat nog eens mee te maken alleen dan met een doom band op volle sterkte erbij, in plaats van alleen zijn akoestische gitaar. Helaas bleek dat de geluidsmix bij deze show net iets minder goed was, die mooie stem kwam niet altijd even sterk naar voren terwijl de twee gitaren elkaar wat feedback leken te geven en voor wat vervelden resonanties zorgden. Niet zo storend dat het de show verpestte, er zaten prachtige nummers bij die echt wel overkwamen, maar het kan denk ik nog beter. Hopelijk krijgen we nog eens een herkansing, en spelen ze dan de titeltrack van het laatste album Rituals of Shame ook, die ontbrak nog op de setlist.
Direct daarna stond Bloed in de kleine zaal, leuke band maar die had ik al eens gezien en liet ik nu schieten. De headliner, Nails, kon mij gestolen worden, en de afsluiter Deafkids heeft ook niet mijn interesse, bovendien moest ik voor die tijd de laatste trein halen. Dus nog even een lekker laatste biertje gedronken en wat nagepraat met de vriendengroep, zo al zeer tevreden de eerste dag afgesloten. De rangschikking is uiteindelijk als volgt:
DAG 2
Na een lekkere lunch met wat goede biertjes bij Café de Deut (aanrader!) weer uitgerust aan dag 2 begonnen, opener Defacement helaas gemist, mijn eerste indruk van hun werk op album was niet heel goed maar live schijnt het wel een enorm sterke show geweest te zijn, hoorden we van degenen die er wel bij waren. Mijn start was bij Anciients en daarvan gaan de albums er bij mij wel erg goed in, ben al langer fan van die band maar had ze nog nooit live gezien dus keek hier erg naar uit. Ze speelden een sterke set, het klonk geweldig en de zaal was goed mee, toch altijd lastig als eerste band van de dag maar ze deden dit met verve. Heerlijke riffs, heerlijke zang, en de solide show werd beloond met een lange rij bij de merch, mooi om te zien. Zelf ook de LP van hun eerste album gescoord. Beurre in de kleine zaal geskipt, was wel nieuwsgierig naar hoe dat live is op basis van wat ik bij het inluisteren gehoord had, maar de shows sluiten allemaal strak op elkaar aan en die kleine zaal loopt snel vol dus even de prioriteit bij de shows in de grote zaal gelegd en tussendoor rustig aan gedaan (een belangrijke uitzondering daargelaten, waarover zo meer).
De beurt was aan King Woman waar we zeker met een groot deel van de groep geweest zijn @residentalien, bij mij viel het enorm goed in de smaak maar de stijl van de zangeres bleek wel een gevalletje "love it or hate it". Een wat vlakke, nasaal klinkende stem, ik weet niet of het volledig natuurlijk is of dat er wat compressie effecten overheen zitten, hoe dan ook een uniek geluid bij een band die grunge en post rock invloeden mixt met doom en sludge, terwijl de zangeres er soms ook nog bijna een industrieel hiphop randje aan geeft. Mij pakte het volledig, terwijl anderen in de groep er compleet op afhaakten. Iedereen had er een sterke reactie op in ieder geval, dat is toch al beter dan geen reactie. Heb mij wel met pijn in het hart eerder losgerukt bij die show om een goede plek in de kleine zaal te verzekeren, dat bleek ook wel nodig want al 10 minuten voor aanvang van Dimscûa was er bijna geen doorkomen meer aan. Toch nog mooi rechtsvoor beland, en gelukkig maar, want wat een zegetocht was dat! Enkele weken terug op Arctangent viel de geluidsmix wat tegen waardoor de hoge verwachtingen niet waargemaakt werden, maar hun album Dusteater was voor velen al een grote favoriet afgelopen jaar en de band speelde wel goed ondanks het geluid, dus we hoopten op een sterke revanche. Nou, die kregen we! Het was de eerste show van deze band buiten de UK, ik had de zanger al even gesproken bij de merch (ook hun album op vinyl aangeschaft) en hij was al zeer te spreken over hoe ze hier ontvangen werden, backstage was alles veel beter geregeld dan hij gewend was in de UK. Ze zijn wel kind aan huis bij Arctangent dus hij vond het leuk om te horen dat we daar geweest waren, maar deze show overtrof wat we daar hebben gezien in alle facetten. De magie waar we op hoopten bij deze intense muziek voor thuispubliek daar in de UK kregen we uiteindelijk hier in Nijmegen, waar de afgeladen volle zaal een enorme goede response gaf en de hele beleving naar een nog hoger niveau tilde. Machtig geluid, vanaf het eerste nummer gelijk vol in de emotie, hele zaal stil bij de zachtere stukken om vervolgens massaal los te gaan wanneer de band dat ook deed. Wauw. Enige muggezifterige puntje van kritiek wat ik heb is dat die zanger zijn meest extreme hoge screams live niet helemaal kan reproduceren, verder klinkt hij fantastisch, maar na de ervaring bij Bianca waar zij juist zo'n vergelijkbaar geluid live volledig beheerste moet ik dat toch benoemen. Maar deze band heeft het warme welkom gekregen aan deze kant van de Noordzee wat ze verdienen, daar hebben ze zelf ook zichtbaar van genoten, het was een voorrecht om erbij te zijn en hopelijk komen ze snel nog eens terug.
Er werd ons nauwelijks tijd gegund om bij te komen van dit geweld want direct aansluitend begon Sylvaine alweer in de grote zaal, gelukkig is daar meer ruimte om later binnen te komen en alsnog een goede plek te vinden. Na een nummertje of twee mentaal omschakelen was ik ook daar weer helemaal mee. Hele fijne kennismaking met deze band, had het vooraf een beetje geluisterd maar die albums zijn wel de moeite waard om nog verder in te duiken, mooie diverse nummers en live ook sterk. Een nummer van het laatste album werd geïntroduceerd als het meest heavy nummer wat ze ooit gemaakt hebben, zowel emotioneel als muzikaal, dat nummer was me bij het inluisteren ook al positief opgevallen omdat tegelijk de melodie ervan heel pakkend is. Volgens mij gaat dat om het nummer Mono No Aware maar ik ben dus niet super bekend met ze, slag om de arm. Dat album is ook al wel weer even geleden maar als ik het mij goed herinner heeft ze gezegd dat er nieuw werk in aantocht is, dus ik kijk er naar uit deze band nog beter te leren kennen en hopelijk nog eens live te zien.
De volgende band op het programma was Ultha, vooraf ook van hen vooraf alvast het laatste album A Light So Dim op vinyl gekocht want dat vond ik al een van de betere releases van dit jaar. Mijn vertrouwen om deze aanschaf voor de show al te doen bleek terecht, want dat werd alweer een hoogtepunt. Het was ook opvallend druk in de grote zaal, die bij geen enkele andere band zo vol stond, het was niet uitverkocht maar dat leek bij Ultha bijna wel zo. Het geluid was wederom geweldig, het podium gehuld in een constante dichte mist met helder rood licht geeft wat mij betreft een perfecte mysterieuze setting die bij deze muziek pas. Ze begonnen met wat nummers van het laatste album maar later werd er ook wat ouder werk gespeeld, waar ik mij nog niet in verdiept heb, maar ook dat klonk geweldig. Het blijft maar opbouwen in intensiteit zonder het muzikale te verliezen, snoeihard geluid maar perfect in balans wat mij betreft, wederom een show die op menig festival met gemak de beste van het weekend was geweest. Maar net als bij Misþyrming de dag ervoor was dat buiten de pareltjes in de kleine zaal gerekend.
Crouch in de kleine zaal ook weer geskipt, ook al eens eerder gezien en ik vond hun meest recente album wat minder dan hun eerste EP's, bovendien komen die vast nog weleens op mijn pad. Eigenlijk kon ik op dat moment al tevreden naar huis, maar toch nog even gebleven voor Gaerea, wat ik ook een goede band vind. Met hun laatste album zijn die echter een richting in geslagen die wat meer de energie van een moderne metalcore band heeft, zeker niet slecht maar ze passen daarom niet heel goed meer in deze setting, wat mij betreft. Constant roepen om publieksparticipatie in de vorm van zingen/schreeuwen/springen/moshpits/wall of death is iets waar dit publiek maar weinig zin in heeft, op een paar dronken idioten na, die wel voor veel vermaak zorgden voor ons als omstanders met hun gekke gedoe in de pit. Het is best een populaire band inmiddels dus ik had van tevoren verwacht dat dit de drukst bezochte show zou worden maar het was weer aanmerkelijk rustiger dan bij Ultha, dat maakt wel duidelijk welk geluid beter aansluit bij de doelgroep van dit festival. Toch heb ik mij wel weer prima vermaakt, want ik vind die zanger verder een geweldige performer, de visuele presentatie is top, en de live sound volledig in orde. Ondanks dat eindigen ze onderaan in de ranking, wat zowel iets zegt over het niveau van de andere bands als over de mismatch die tussen deze band en het festival is ontstaan. Enkele jaren terug stonden ze er ook, de zanger heeft de organisatie nog bedankt voor het vertrouwen ze opnieuw te boeken terwijl hun sound zo veranderd is, dat is op zich heel mooi maar ik denk wel dat het de laatste keer Soulcrusher was voor ze.
Daarmee zat het er voor mij alweer op. Headliner Yob moest helaas afzeggen dus die blijven hoog op mijn verlanglijstje staan, met Conan stond er wel een meer dan prima vervanger, maar daar heb ik eerder dit jaar al een hele goede show van gezien, dus de voorkeur ging nu uit naar weer lekker op tijd de trein terug naar huis pakken. Volledig tevreden na twee heerlijke dagen, en met top gezelschap: dank aan @duck, @Jamel, @Joslittel, @Keyos, @Querulante Partij en de vrienden van buiten het forum om de beleving samen helemaal af te maken
Dan hebben jullie nog de rankings tegoed, eerst dag 2:
Allereerst grote complimenten aan Doornroosje en hun crew, ze hebben daar echt een hele fijne locatie en setting voor een festival als dit. Het reguliere bar aanbod en de gratis garderobe (waar zie je dat nog bij concert zalen!?) zijn het hele jaar door al een heerlijke luxe, maar voor Soulcrusher en Sonic Whip komt daar altijd nog eens een speciaalbier bar met bijzonder lekker aanbod (en echt glaswerk!) bij, plus wat prima eet opties. Overal uitstekende service, ik heb van de artiesten ook alleen maar lovende woorden gezien/gehoord over hoe professioneel en gastvrij zij ontvangen en behandeld zijn, wat maakt dat de bands hier ook graag komen en vol enthousiasme het beste van zichzelf kunnen laten zien. De merch stands worden goed bezocht en geven bovendien een fijne gelegenheid om een babbeltje met de artiesten te maken (wanneer er geen enorme rij staat in ieder geval), fijne ontspannen sfeer waar iedereen samen van geniet, zo is het een hele mooie plek om te zijn.
DAG 1
Het feest begon met Mourir in de kleine zaal, stond gelijk flink vol op de vroege vrijdagmiddag terwijl het toch niet de makkelijkste muziek is, dat zegt ook al wel genoeg over het publiek wat op dit festival afkomt denk ik. Ze speelden een goede set die voor mij de muziek wat meer tot leven bracht dan op de plaat, maar hoewel hun sound en de atmosfeer die ze creëeren wel in mijn straatje vallen, spreken hun nummers mij helaas niet enorm aan. Dus een prima start maar niet meer dan dat. Vervolgens even gekeken bij Dystopia in de grote zaal, wederom een band die veel goed doet maar waarvan de nummers mij ook niet geheel kunnen pakken. Ik vond het live wel leuker dan ik had verwacht, met name omdat ze een mooie sfeer creëren met een mistig podium alleen verlicht door wat gloeilampen aan de mic stands, zeker wanneer de koperblazer van de band dan begint te spelen waan je je net op een donkere mistige pier waar in de verte een schip aan komt varen wat zich met de scheepshoorn aankondigt (de band komt ook uit havenstad Den Helder dus die associatie komt niet geheel uit het niets).
Ruim op tijd weer terug naar de kleine zaal verplaatst voor een goede plek bij Bianca, de eerste must see en de grootste ontdekking van dit festival voor mij. Een Italiaanse band die vorig jaar hun eerste album hebben uitgebracht, die release is toen langs mij heen gegaan maar had zeker een plek op de jaarlijstjes verdiend, wat een sound en wat een zangeres! Van prachtige clean zang die soms zelfs naar opera neigt, tot de meest ijzige gruizige black metal screams die je je kunt voorstellen: fenomenaal. De vraag is natuurlijk altijd wel of ze zoiets live ook goed weten uit te voeren, maar daar hoefde geen twijfel over te bestaan: ik kwam binnenlopen tijdens de soundcheck en werd gelijk begroet met zo'n geweldige scream, die ze met speels gemak leek te produceren. Ook het instrumentale gedeelte en de clean zang klonken gelijk top. Toen de show begon stond de zaal alweer mooi vol, en het was echt van begin tot eind genieten. Bezwerende performance van de zangeres, die er veel emotie in legt wat mij enorm raakte, meer nog dan ik had verwacht. Echt zo'n show die je oppakt en meeneemt naar plekken in jezelf waarvan je niet wist dat ze bestonden. Geweldig. Ik had graag het album op vinyl gekocht van ze maar helaas hadden meer mensen dat idee, hun meegebrachte voorraad was al uitverkocht voor ik bij ze langs ging, wat later op de dag. Wel een leuk gesprekje met de zangeres en bassist, die helemaal enthousiast werden van mijn Blood Incantation shirt, zij hadden die band in Pompeii gezien, dat is natuurlijk prachtig. Heb ze maar op het hart gedrukt dat ze snel terug moeten komen, met meer vinyl
Patristic bestaat uit dezelfde instrumentalisten als Bianca maar met een andere zanger. Op album waren die mij ook positief opgevallen bij het inluisteren maar live overtuigde het niet volledig, het was een beetje eentonig. Halverwege weggegaan om nog even een lekker biertje te halen en klaar te gaan staan voor Misþyrming waar ik ook enorm naar uitkeek. Enkele weken geleden heb ik deze band al live aan het werk mogen zien toen ze met Nergal op Alcatraz het eerste Behemoth album Sventevith speelden, dat was al een onwijs sterke live show, maar hun eigen muziek spreekt mij nog net iets meer aan. Dan moeten ze het weleenswaar zonder Nergal als charismatische frontman stellen, maar dat heeft hun muziek ook niet nodig, die overdondert je en laat je wegdromen tegelijk. Ook dat werd live waargemaakt, wederom een top show met volle intensiteit gespeeld, die typisch IJslandse stijl van atmosferische black metal is snoeihard en toch vol subtiliteit, aandachtig publiek en perfect geluid in de zaal maakten het af. Op veel festivals was dit met gemak de beste show van het weekend geweest.
Laatste item op mijn programma was Warning, toch ook een bijzondere om te zien, hun album Watching from a Distance is sinds de release 20 jaar geleden uitgegroeid tot een klassieker in het doom genre maar sindsdien was het behoorlijk stil rond de band. Tot eind vorig jaar, toen de band opeens op de line up van Damnation festival verscheen en een nieuw album aankondigde. Inmiddels hebben ze ook weer op Roadburn gespeeld en is dat nieuwe album uit, wederom met een paar prachtige songs. De frontman, Patrick Walker, had ik al eens solo in de kleine zaal aan het werk gezien, als 40 Watt Sun in het voorprogramma van Stygian Bough. Daar heb ik al kunnen genieten van zijn prachtige stemgeluid, maar ik keek er toch wel naar uit om dat nog eens mee te maken alleen dan met een doom band op volle sterkte erbij, in plaats van alleen zijn akoestische gitaar. Helaas bleek dat de geluidsmix bij deze show net iets minder goed was, die mooie stem kwam niet altijd even sterk naar voren terwijl de twee gitaren elkaar wat feedback leken te geven en voor wat vervelden resonanties zorgden. Niet zo storend dat het de show verpestte, er zaten prachtige nummers bij die echt wel overkwamen, maar het kan denk ik nog beter. Hopelijk krijgen we nog eens een herkansing, en spelen ze dan de titeltrack van het laatste album Rituals of Shame ook, die ontbrak nog op de setlist.
Direct daarna stond Bloed in de kleine zaal, leuke band maar die had ik al eens gezien en liet ik nu schieten. De headliner, Nails, kon mij gestolen worden, en de afsluiter Deafkids heeft ook niet mijn interesse, bovendien moest ik voor die tijd de laatste trein halen. Dus nog even een lekker laatste biertje gedronken en wat nagepraat met de vriendengroep, zo al zeer tevreden de eerste dag afgesloten. De rangschikking is uiteindelijk als volgt:
- Bianca
- Misþyrming
- Warning
- Dystopia
- Mourir
- Patristic
DAG 2
Na een lekkere lunch met wat goede biertjes bij Café de Deut (aanrader!) weer uitgerust aan dag 2 begonnen, opener Defacement helaas gemist, mijn eerste indruk van hun werk op album was niet heel goed maar live schijnt het wel een enorm sterke show geweest te zijn, hoorden we van degenen die er wel bij waren. Mijn start was bij Anciients en daarvan gaan de albums er bij mij wel erg goed in, ben al langer fan van die band maar had ze nog nooit live gezien dus keek hier erg naar uit. Ze speelden een sterke set, het klonk geweldig en de zaal was goed mee, toch altijd lastig als eerste band van de dag maar ze deden dit met verve. Heerlijke riffs, heerlijke zang, en de solide show werd beloond met een lange rij bij de merch, mooi om te zien. Zelf ook de LP van hun eerste album gescoord. Beurre in de kleine zaal geskipt, was wel nieuwsgierig naar hoe dat live is op basis van wat ik bij het inluisteren gehoord had, maar de shows sluiten allemaal strak op elkaar aan en die kleine zaal loopt snel vol dus even de prioriteit bij de shows in de grote zaal gelegd en tussendoor rustig aan gedaan (een belangrijke uitzondering daargelaten, waarover zo meer).
De beurt was aan King Woman waar we zeker met een groot deel van de groep geweest zijn @residentalien, bij mij viel het enorm goed in de smaak maar de stijl van de zangeres bleek wel een gevalletje "love it or hate it". Een wat vlakke, nasaal klinkende stem, ik weet niet of het volledig natuurlijk is of dat er wat compressie effecten overheen zitten, hoe dan ook een uniek geluid bij een band die grunge en post rock invloeden mixt met doom en sludge, terwijl de zangeres er soms ook nog bijna een industrieel hiphop randje aan geeft. Mij pakte het volledig, terwijl anderen in de groep er compleet op afhaakten. Iedereen had er een sterke reactie op in ieder geval, dat is toch al beter dan geen reactie. Heb mij wel met pijn in het hart eerder losgerukt bij die show om een goede plek in de kleine zaal te verzekeren, dat bleek ook wel nodig want al 10 minuten voor aanvang van Dimscûa was er bijna geen doorkomen meer aan. Toch nog mooi rechtsvoor beland, en gelukkig maar, want wat een zegetocht was dat! Enkele weken terug op Arctangent viel de geluidsmix wat tegen waardoor de hoge verwachtingen niet waargemaakt werden, maar hun album Dusteater was voor velen al een grote favoriet afgelopen jaar en de band speelde wel goed ondanks het geluid, dus we hoopten op een sterke revanche. Nou, die kregen we! Het was de eerste show van deze band buiten de UK, ik had de zanger al even gesproken bij de merch (ook hun album op vinyl aangeschaft) en hij was al zeer te spreken over hoe ze hier ontvangen werden, backstage was alles veel beter geregeld dan hij gewend was in de UK. Ze zijn wel kind aan huis bij Arctangent dus hij vond het leuk om te horen dat we daar geweest waren, maar deze show overtrof wat we daar hebben gezien in alle facetten. De magie waar we op hoopten bij deze intense muziek voor thuispubliek daar in de UK kregen we uiteindelijk hier in Nijmegen, waar de afgeladen volle zaal een enorme goede response gaf en de hele beleving naar een nog hoger niveau tilde. Machtig geluid, vanaf het eerste nummer gelijk vol in de emotie, hele zaal stil bij de zachtere stukken om vervolgens massaal los te gaan wanneer de band dat ook deed. Wauw. Enige muggezifterige puntje van kritiek wat ik heb is dat die zanger zijn meest extreme hoge screams live niet helemaal kan reproduceren, verder klinkt hij fantastisch, maar na de ervaring bij Bianca waar zij juist zo'n vergelijkbaar geluid live volledig beheerste moet ik dat toch benoemen. Maar deze band heeft het warme welkom gekregen aan deze kant van de Noordzee wat ze verdienen, daar hebben ze zelf ook zichtbaar van genoten, het was een voorrecht om erbij te zijn en hopelijk komen ze snel nog eens terug.
Er werd ons nauwelijks tijd gegund om bij te komen van dit geweld want direct aansluitend begon Sylvaine alweer in de grote zaal, gelukkig is daar meer ruimte om later binnen te komen en alsnog een goede plek te vinden. Na een nummertje of twee mentaal omschakelen was ik ook daar weer helemaal mee. Hele fijne kennismaking met deze band, had het vooraf een beetje geluisterd maar die albums zijn wel de moeite waard om nog verder in te duiken, mooie diverse nummers en live ook sterk. Een nummer van het laatste album werd geïntroduceerd als het meest heavy nummer wat ze ooit gemaakt hebben, zowel emotioneel als muzikaal, dat nummer was me bij het inluisteren ook al positief opgevallen omdat tegelijk de melodie ervan heel pakkend is. Volgens mij gaat dat om het nummer Mono No Aware maar ik ben dus niet super bekend met ze, slag om de arm. Dat album is ook al wel weer even geleden maar als ik het mij goed herinner heeft ze gezegd dat er nieuw werk in aantocht is, dus ik kijk er naar uit deze band nog beter te leren kennen en hopelijk nog eens live te zien.
De volgende band op het programma was Ultha, vooraf ook van hen vooraf alvast het laatste album A Light So Dim op vinyl gekocht want dat vond ik al een van de betere releases van dit jaar. Mijn vertrouwen om deze aanschaf voor de show al te doen bleek terecht, want dat werd alweer een hoogtepunt. Het was ook opvallend druk in de grote zaal, die bij geen enkele andere band zo vol stond, het was niet uitverkocht maar dat leek bij Ultha bijna wel zo. Het geluid was wederom geweldig, het podium gehuld in een constante dichte mist met helder rood licht geeft wat mij betreft een perfecte mysterieuze setting die bij deze muziek pas. Ze begonnen met wat nummers van het laatste album maar later werd er ook wat ouder werk gespeeld, waar ik mij nog niet in verdiept heb, maar ook dat klonk geweldig. Het blijft maar opbouwen in intensiteit zonder het muzikale te verliezen, snoeihard geluid maar perfect in balans wat mij betreft, wederom een show die op menig festival met gemak de beste van het weekend was geweest. Maar net als bij Misþyrming de dag ervoor was dat buiten de pareltjes in de kleine zaal gerekend.
Crouch in de kleine zaal ook weer geskipt, ook al eens eerder gezien en ik vond hun meest recente album wat minder dan hun eerste EP's, bovendien komen die vast nog weleens op mijn pad. Eigenlijk kon ik op dat moment al tevreden naar huis, maar toch nog even gebleven voor Gaerea, wat ik ook een goede band vind. Met hun laatste album zijn die echter een richting in geslagen die wat meer de energie van een moderne metalcore band heeft, zeker niet slecht maar ze passen daarom niet heel goed meer in deze setting, wat mij betreft. Constant roepen om publieksparticipatie in de vorm van zingen/schreeuwen/springen/moshpits/wall of death is iets waar dit publiek maar weinig zin in heeft, op een paar dronken idioten na, die wel voor veel vermaak zorgden voor ons als omstanders met hun gekke gedoe in de pit. Het is best een populaire band inmiddels dus ik had van tevoren verwacht dat dit de drukst bezochte show zou worden maar het was weer aanmerkelijk rustiger dan bij Ultha, dat maakt wel duidelijk welk geluid beter aansluit bij de doelgroep van dit festival. Toch heb ik mij wel weer prima vermaakt, want ik vind die zanger verder een geweldige performer, de visuele presentatie is top, en de live sound volledig in orde. Ondanks dat eindigen ze onderaan in de ranking, wat zowel iets zegt over het niveau van de andere bands als over de mismatch die tussen deze band en het festival is ontstaan. Enkele jaren terug stonden ze er ook, de zanger heeft de organisatie nog bedankt voor het vertrouwen ze opnieuw te boeken terwijl hun sound zo veranderd is, dat is op zich heel mooi maar ik denk wel dat het de laatste keer Soulcrusher was voor ze.
Daarmee zat het er voor mij alweer op. Headliner Yob moest helaas afzeggen dus die blijven hoog op mijn verlanglijstje staan, met Conan stond er wel een meer dan prima vervanger, maar daar heb ik eerder dit jaar al een hele goede show van gezien, dus de voorkeur ging nu uit naar weer lekker op tijd de trein terug naar huis pakken. Volledig tevreden na twee heerlijke dagen, en met top gezelschap: dank aan @duck, @Jamel, @Joslittel, @Keyos, @Querulante Partij en de vrienden van buiten het forum om de beleving samen helemaal af te maken
Dan hebben jullie nog de rankings tegoed, eerst dag 2:
- Dimscûa
- Ultha
- Anciients
- King Woman
- Sylvaine
- Gaerea
- Bianca
- Dimscûa
- Ultha
- Misþyrming
- Anciients
- King Woman
- Sylvaine
- Warning
- Dystopia
- Mourir
Ik beleefde gisteren mijn tweede female-fronted avond van deze week. Dit keer in De Casino. Prima zaal overigens. Ik heb meer en minder genoten van Luna Kills, As Everything Unfolds en Future Palace. As Everything Unfolds vod ik het beste van de avond: lekker ruig, lekker hard en het plezier spatte van de band af. Luna Kills moet nog groeien en Future Palace was iets te gelikt en ik had het gevoel dat het geluid van de drummer te hard stond voor het stemmetje van de zangeres. Of ik stond gewoon op de verkeerde plek. Dat was in een ander opzicht sowieso zo, want een groepje van emblemen voorziene spijkerjackjes vond het nodig om door het hele concert heel hard met elkaar te praten. Bij de eerste twee bands stond ik iets te dicht bij de enorm naar zweet meurende circle-pits. Maar ook nu weer een hele fijne avond.
Hier ook bij Soulcrusher geweest.
Op voorhand niet perse een festival dat helemaal in mijn straatje ligt, maar na de aankondiging van Nails toch blijven volgen. Uiteindelijk na inluisteren had ik per dag toch wel minimaal 4 bands waar ik erg benieuwd naar was. Ik woon dichtbij en onder het motto van ontdekken is altijd leuk toch maar een weekend ticket gehaald.
Uiteindelijk heb ik me uitstekend vermaakt, al waren er genoeg bands waar ik ook live niet veel mee kon.
Toppers waren voor mij; Nails, Eyes(!), Bianca, Sylvaine(!) en Wrong Man.
Op voorhand niet perse een festival dat helemaal in mijn straatje ligt, maar na de aankondiging van Nails toch blijven volgen. Uiteindelijk na inluisteren had ik per dag toch wel minimaal 4 bands waar ik erg benieuwd naar was. Ik woon dichtbij en onder het motto van ontdekken is altijd leuk toch maar een weekend ticket gehaald.
Uiteindelijk heb ik me uitstekend vermaakt, al waren er genoeg bands waar ik ook live niet veel mee kon.
Toppers waren voor mij; Nails, Eyes(!), Bianca, Sylvaine(!) en Wrong Man.
Ik was zaterdag in de 013, Tilburg voor de 2026 editie van Here's the Thing. In het kleinste zaaltje begonnen met Gender Reveal Atomic Bomb die met een flinke dosis energie het slaperige volk wakker wist te schudden maar na een half uur straf van het podium moesten terwijl ze hun set nog niet af hadden. Amai, wij zeggen Gender Reveal and jullie zeggen Atomic Bomb.. leuk maar ze hebben nog wat werk te doen. Daarna naar de Next Stage voor Honey I'm Home een Amsterdams shoegaze gezelschap met leden van Marathon, Jagd en WIES. Leuke set waarbij we moeten aantekenen dat de gitarist met een klaplong verstek moest laten gaan maar de vader van de zangeres zijn gitaar had meegebracht om in te vallen. Terug naar de kleinste zaal voor only tears waar we zomaar Hanne Smets en Nick Caers zien staan. Nee, niet The Haunted Youth deze keer maar dit nieuwe project, een redelijke schande dat die in zo'n klein zaaltje zijn gepropt maar het maakt de muziek niet minder. Die gaan we nog wel zien op de grotere podia en festivals in de toekomst. Wie we al wél op de festivals zagen dit jaar, althans Best Kept Secret in elk geval, zijn Mên an Tol uit Zuid Londen met een heerlijke show op de Next Stage waarna ik de slechtste show van de avond zag van UITZENDBUREAU waarvan ik kan zeggen dat de band best aardig is maar ik geen woord heb verstaan van wat de zanger allemaal aan het roepen was. Mede ook omdat zijn microfoon het de halve set niet deed. Ze hadden een leuk groepje meegenomen dat de voorste rij onveilig maakte en er zat genoeg energie in maar ja, ik kon er niks mee.
Inmiddels was het avondprogramma begonnen met de Schotse formatie Welly , wie ze nog niet kent, ga dit ontdekken want die gaan alle festivals platspelen binnenkort. De nieuwe single Skinny Boy is geweldig en ik mag wel zeggen dat Welly van alle bands de grootste staande ovatie kreeg van de avond. Nog even naar het Vlaamse Wijf, waar blijft nou eindelijk dat debuutalbum? Geweldige zangeres, leuke band en die gaan we deze zomer ook op festivals zien. Op naar het hoofdprogramma met het uit Cardiff afkomstige Panic Shack dat me in eerste instantie als de volgende Amyl & The Sniffers kloon klonk op de platen maar het blijkt toch wel heel leuk te zijn met vier leuke dames die dansbare punkrock komen brengen en daarmee een uitstekende opwarmer voor het topaffiche uit Dublin SPRINTS hun 40e en laatste optreden van de zomer en ze gingen eruit met een knaller. Geweldige show en ze gaan na 4 jaar touren even uitrusten, hopelijk met een nieuwe plaat in de toekomst.
Hele leuke dag gehad met toch 9 bands waarvan ik er een aantal graag nog eens ga zien aankomende zomer (of wanneer dan ook eigenlijk).
Inmiddels was het avondprogramma begonnen met de Schotse formatie Welly , wie ze nog niet kent, ga dit ontdekken want die gaan alle festivals platspelen binnenkort. De nieuwe single Skinny Boy is geweldig en ik mag wel zeggen dat Welly van alle bands de grootste staande ovatie kreeg van de avond. Nog even naar het Vlaamse Wijf, waar blijft nou eindelijk dat debuutalbum? Geweldige zangeres, leuke band en die gaan we deze zomer ook op festivals zien. Op naar het hoofdprogramma met het uit Cardiff afkomstige Panic Shack dat me in eerste instantie als de volgende Amyl & The Sniffers kloon klonk op de platen maar het blijkt toch wel heel leuk te zijn met vier leuke dames die dansbare punkrock komen brengen en daarmee een uitstekende opwarmer voor het topaffiche uit Dublin SPRINTS hun 40e en laatste optreden van de zomer en ze gingen eruit met een knaller. Geweldige show en ze gaan na 4 jaar touren even uitrusten, hopelijk met een nieuwe plaat in de toekomst.
Hele leuke dag gehad met toch 9 bands waarvan ik er een aantal graag nog eens ga zien aankomende zomer (of wanneer dan ook eigenlijk).
J. Cole in de Ziggo Dome! Weer echt een goede hip-hop show. Ongekend hoe goed hij de raps live kan overbrengen. Wat een ademcontrole zeg.
Het ging van nieuw naar oud werk, van classics naar iconische features (waaronder Johnny P’s Caddy, met een fan op het scherm die alles bar for bar meerapte!). Had wel wat andere liedjes van het nieuwe album liever gehoord.
Toch fijn om “de grote drie” van hip-hop live te hebben gezien. Kendrick wel met afstand op één, J. Cole daarna en Drake op drie
Het ging van nieuw naar oud werk, van classics naar iconische features (waaronder Johnny P’s Caddy, met een fan op het scherm die alles bar for bar meerapte!). Had wel wat andere liedjes van het nieuwe album liever gehoord.
Toch fijn om “de grote drie” van hip-hop live te hebben gezien. Kendrick wel met afstand op één, J. Cole daarna en Drake op drie
