Leuk om te lezen! Keek er erg naar uit maar moest helaas ziek afhaken, balen. Hoe was het voorprogramma Pool Kids? Dat klonk zeer goed op Spotify.
Ik ben naar … geweest en het was …
- Onderwerp starter Ron
- Startdatum
Ah wat balen dat je ziek was!
Pool Kids had ik zelf niet ingeluisterd, vond het als leek eerlijk gezegd niet veel meer dan 'wel aardig'.
Ondertussen alweer enkele dagen thuis na 4 dagen te spenderen in Londen, met uiteraard weer een paar mooie concertavonden op het programma. In zekere zin was deze trip goed te vergelijken met mijn vorige keer in Londen eerder dit jaar, aangezien ik tijd doorbracht op dezelfde locaties als toen en zelfs één van de artiesten overlapte met die vorige keer.
Margins United (Exhibition White City/Village Underground, 26/06)
De hoofdreden waarvoor ik dit reisje had ingepland is dit festival dat ondertussen aan z'n derde editie toe is. De focus ligt hierbij op underground muziek uit Azië, met voornamelijk pop, rap en elektronische muziek. Hun boeking van Kyary Pamyu Pamyu vorig jaar had duidelijk resultaat opgeleverd, want deze editie hadden ze naar mijn gevoel een stap vooruit gezet waardoor ze de venue van het festival tot twee keer toe moesten upgraden. Ik schat dat er uiteindelijk toch iets van een 2500 mensen aanwezig waren voor het dagprogramma, niet slecht. Verder vond ik het festival ook wel leuk georganiseerd met een klein marktje, lekker eten en enkele extra activiteiten waaronder een workshop Mahjong. Moest ik tijd gehad hebben, had ik zeker meegedaan zodat ik mijn transformatie in een Chinese opa kon vervolledigen.
Muzikaal werd de eerste helft van de dag gevuld door een opeenvolging van Plugg/Cloud rappers uit China, wat helaas nogal matige resultaten opleverde. Nu moet ik toegeven dat dit sowieso al niet echt m'n genre is, maar zelfs dan nog vond ik het niveau gewoon niet echt hoog. Over Heroic Dragon en User 116 ga ik zelfs niets zeggen want ik vond er ook letterlijk niets aan. Jackzebra was hoogstens acceptabel te noemen. Yaka en R!r!riot brachten het er nog het beste vanaf met goede energie en af en toe leuke producties. Daarna volgde headliner van de avond Yves. Ik zag haar dus ook al op mijn vorige trip naar Londen dus ik verwijs jullie graag door naar dat verslagje van toen
Ik vond het alleszins fijn om haar weer te zien, ze blijft één van de coolste personen in de k-pop industrie. Vervolgens kregen we met The Deep nog een Koreaanse artiest voorgeschoteld, in principe ook een soort k-pop maar dan wel iemand die zich volledig onafhankelijk heeft opgeklommen van een niche 'one to watch' op Twitter naar best een invloedrijk figuur in de industrie. Objectief gezien was deze performance niet heel goed, maar ik was blij om al haar bangers van de voorbije jaren te horen nadat ze al zo lang op mijn radar staat. Ondertussen was het publiek al wat uitgedund voor de afsluiter van de dag: de Japanse groep f5ve. De mensen die vertrokken hadden echter ongelijk want dit werd uiteindelijk gewoon de beste performance van de avond. Ik vertel jullie er graag meer over verderop in dit verslag.
Na dit drukke programma was de avond echter nog niet voorbij want na een korte pitstop in het hostel was ik alweer op pad voor het nachtgedeelte van Margins United. Dit vond plaats in Village Underground, een kleine club in een opgeknapt magazijn. Mijn avond daar begon met Tanamaramen, twee Japanse zusjes die cosplayden als tweelingen en een soort hybride live dj set deden met ambient pop/house, knullige danspasjes en wat zang. Amusant. Vervolgens kregen we Amanda Sze die een dj-set bracht waarbij ze ook af en toe saxofoon speelde. Haar uitvoering van WannaCry kon ik wel waarderen maar verder voelde het nogal gimmicky aan. Sowieso voelde haar set erg fotogeniek aan, wat later ook bevestigd werd want blijkbaar is zij dus meer influencer dan dj met 2 miljoen volgers op TikTok. Maar bon, de sfeer zat wel goed en ze kende haar publiek wel (ze draaide veel k-pop, Underscores, Charli XCX, dat soort dingen) en toen ze NewJeans' ETA inzette voelde ik mij even alsof ik in dit legendarische clipje was beland. Hoofdprogramma van het nachtgedeelte was een b2b tussen umru (voor de meesten misschien bekend voor zijn productie voor Charli) en Rui (lid van f5ve) wat ook echt een heel goeie tijd was. Umru - met zo'n dikke lamp op z'n hoofd - was echt aan het flexen met zijn dj-skills en voelde goed aan welke richting Rui uitwilde. Zij deed het op zich ook verdienstelijk, maar diende vooral voor lekker luchtige songkeuzes. De laatste act die ik zag was kimj, die ik niet anders kan beschrijven dan de Koreaanse Skrillex, zowel qua uiterlijk als qua muziek. Normaal gezien was het de bedoeling dat daarna de Filipijnse Budots-pionier DJ Love nog zou draaien, maar dat ging niet door omdat er geen stromend water meer was en de club moest sluiten. Nogal een faal, maar uiteindelijk niet de fout van de organisatie, die het ook nog goedmaakte met een gratis event met DJ Love afgelopen woensdag. Helaas kon ik daar niet meer bij zijn.
F5ve F4n M33t (Outernet Live, 27/09)
Origineel was het mijn plan om enkel voor Margins United naar Londen te gaan maar een tijdje geleden werden er dan nog enkele extra concerten aangekondigd die er eigenlijk perfect bij pasten. De eerste daarvan was een losse show van f5ve, hun eerste volwaardige concert buiten Japan. Op voorhand wist ik niet of ik hier echt nood aan had, maar aangezien die korte show de dag ervoor zo goed meeviel, was ik toch heel blij dat ik hiervoor een kaartje had gescoord.
Toen f5ve enkele jaren geleden op het toneel verscheen met een soort trap/hyperpop nummers over brandweerwagens en kropsla beschouwde ik de groep vooral als een grappige novelty die ik niet al te serieus nam. Sindsdien zijn ze echter fijn geëvolueerd en hebben ze best veel coole nummers uitgebracht en een duidelijkere identiteit gekregen, mede dankzij een legertje hippe Westerse producers. Voor hun liveshows had ik echter nog steeds geen bijzonder hoge verwachtingen maar dat bleek uiteindelijk dus onterecht.
F5ve bracht een show die uiteindelijk tot in de puntjes was uitgewerkt, met heel wat strakke choreografie en visuele elementen, zonder al te veel te moeten inboeten op spontaniteit. Ik vond hun uitstraling leuk en ook niet te kinderachtig (de meeste leden zijn dan ook rond de 30). Bovendien kwam hun muziek hier naar mijn gevoel veel beter over dan op plaat, aangezien ik veel meer elementen in de productie opmerkte en de hardere beats goed doorkwamen op het goeie geluidssysteem van Outernet.
Waar we op het festival nog een gebalde set van 30min kregen, werd deze losse show aangevuld met extra b-sides, onuitgebracht materiaal, enkele covers (o.a. Perfume en Hikaru Utada) en geremixte outro's dus voor de grote fans was dit een hoogdag. Bovendien kregen we nog een gastoptreden van Dorian Electra dus dat was ook een leuke verrassing.
K-Music Festival 2026 Opening Night (EartH Theatre, 28/09)
Nog een mooie bonus om mee te pikken! We blijven in dezelfde regio maar op muzikaal vlak en publiek beloofde deze avond iets helemaal anders te worden. Vorig jaar had dit festival onder andere Jambinai en Okkyung Lee dus qua sfeer zitten we dan eerder op LGW? dan op een popfestival met bijhorende fans. Wat ik echter niet had verwacht was dat 80% van het publiek zou bestaan uit de lokale Koreaanse gemeenschap, gerepresenteerd door gemakkelijk drie generaties. Dat resulteerde uiteindelijk in best wel een wholesome avond.
Waar ik in april in EartH in de kelder moest zijn, vond deze openingsavond plaats in het mooie theater. De eerste show werd verzorgde door hiphopzus en -broer Lil Cherry & GOLDBUUDA die ondertussen ook al heel wat jaren op mijn radar staan. Om eerlijk te zijn is het moeilijk om hun serieus te nemen aangezien ze vaak amper verstaanbaar zijn en de lyrics die je dan wel verstaat, slaan helemaal nergens op. Maar stiekem vind ik hun teksten ook wel weer heel creatief en Buuda is op zich ook een prima producer. Hun optreden was dan ook best genietbaar en entertainend, vol knullige momenten en onnavolgbare bindteksten. Het werkte alleszins goed op de lachspieren.
Hoofdact van de avond (en waarschijnlijk ook de reden voor de aanwezigheid van al die Koreanen in de 60+-categorie) was Chang Kiha, ook wel bekend van de vrij legendarisch indie rockband Kiha & The Faces. Ik had hier best wel hoge verwachtingen van en die werden meer dan ingelost. Kiha zijn stijl is samen te vatten als een soort combinatie van indie rock, funk en spoken word en de songwriting zit vaak vol tempowisselingen en onverwachte elementen. Het was dan ook enigszins verbazend om te zien hoe een zaal volledig uit z'n plaat kan gaan op best wel hoekige muziek als dit, was mooi om al die mensen zo te zien dansen op de tribune. Het enthousiasme was alleszins volledig verdiend want zijn band speelde erg goed en Kiha zelf was een heel charismatische en humoristische frontman.
Als toetje kregen we nog ADG7 erbij, een fusion gugak band, oftewel een moderne take van traditionele Koreaanse muziek. Al bij al vond ik dit niet zo'n boeiend optreden, al kan ik op zich niets aanmerken aan de uitvoering. Vocaal best wel indrukwekkend en daarnaast vind ik het eigenlijk altijd wel leuk om naar instrumenten te kijken waarmee ik niet vertrouwd ben. Tegen het einde mocht Lil Cherry ook nog eens opdraven voor een vrij onverwachte collab, dat werkte nog opvallend goed.
Conclusie
Weer een fijne tijd gehad in Londen met zoveel muziek dat ik opnieuw amper tijd had om de toerist uit te hangen.
Qua concerten best wel een goede score, ook al was natuurlijk niet elke show een even grote schot in de roos als sommige andere. Het was alleszins leuk om weer eens een deep dive te doen in de muziek van een regio die mij blijft boeien, met genoeg aanknopingspunten die ik al kende maar ook veel nieuwe dingen en verrassingen. Doorheen het weekend vond ik het ook leuk om veel interacties te zien tussen de artiesten. Op Margins United kwamen de Chinese rappers bij elkaar op het podium, kimj bij The Deep en vice versa, f5ve leden die Rui kwamen steunen in de club, Dorian Electra bij f5ve, Lil Cherry bij ADG7. Het gaf toch dat extra randje waardoor ik het de moeite waard vond om hiervoor naar Londen te reizen. Bovendien heb ik er met €110 aan tickets, slapen op een hostel en een gratis Eurostar ook mijn broek niet aan gescheurd. Blij dat ik dit kon doen dus!
Margins United (Exhibition White City/Village Underground, 26/06)
De hoofdreden waarvoor ik dit reisje had ingepland is dit festival dat ondertussen aan z'n derde editie toe is. De focus ligt hierbij op underground muziek uit Azië, met voornamelijk pop, rap en elektronische muziek. Hun boeking van Kyary Pamyu Pamyu vorig jaar had duidelijk resultaat opgeleverd, want deze editie hadden ze naar mijn gevoel een stap vooruit gezet waardoor ze de venue van het festival tot twee keer toe moesten upgraden. Ik schat dat er uiteindelijk toch iets van een 2500 mensen aanwezig waren voor het dagprogramma, niet slecht. Verder vond ik het festival ook wel leuk georganiseerd met een klein marktje, lekker eten en enkele extra activiteiten waaronder een workshop Mahjong. Moest ik tijd gehad hebben, had ik zeker meegedaan zodat ik mijn transformatie in een Chinese opa kon vervolledigen.
Muzikaal werd de eerste helft van de dag gevuld door een opeenvolging van Plugg/Cloud rappers uit China, wat helaas nogal matige resultaten opleverde. Nu moet ik toegeven dat dit sowieso al niet echt m'n genre is, maar zelfs dan nog vond ik het niveau gewoon niet echt hoog. Over Heroic Dragon en User 116 ga ik zelfs niets zeggen want ik vond er ook letterlijk niets aan. Jackzebra was hoogstens acceptabel te noemen. Yaka en R!r!riot brachten het er nog het beste vanaf met goede energie en af en toe leuke producties. Daarna volgde headliner van de avond Yves. Ik zag haar dus ook al op mijn vorige trip naar Londen dus ik verwijs jullie graag door naar dat verslagje van toen
Ik vond het alleszins fijn om haar weer te zien, ze blijft één van de coolste personen in de k-pop industrie. Vervolgens kregen we met The Deep nog een Koreaanse artiest voorgeschoteld, in principe ook een soort k-pop maar dan wel iemand die zich volledig onafhankelijk heeft opgeklommen van een niche 'one to watch' op Twitter naar best een invloedrijk figuur in de industrie. Objectief gezien was deze performance niet heel goed, maar ik was blij om al haar bangers van de voorbije jaren te horen nadat ze al zo lang op mijn radar staat. Ondertussen was het publiek al wat uitgedund voor de afsluiter van de dag: de Japanse groep f5ve. De mensen die vertrokken hadden echter ongelijk want dit werd uiteindelijk gewoon de beste performance van de avond. Ik vertel jullie er graag meer over verderop in dit verslag.Na dit drukke programma was de avond echter nog niet voorbij want na een korte pitstop in het hostel was ik alweer op pad voor het nachtgedeelte van Margins United. Dit vond plaats in Village Underground, een kleine club in een opgeknapt magazijn. Mijn avond daar begon met Tanamaramen, twee Japanse zusjes die cosplayden als tweelingen en een soort hybride live dj set deden met ambient pop/house, knullige danspasjes en wat zang. Amusant. Vervolgens kregen we Amanda Sze die een dj-set bracht waarbij ze ook af en toe saxofoon speelde. Haar uitvoering van WannaCry kon ik wel waarderen maar verder voelde het nogal gimmicky aan. Sowieso voelde haar set erg fotogeniek aan, wat later ook bevestigd werd want blijkbaar is zij dus meer influencer dan dj met 2 miljoen volgers op TikTok. Maar bon, de sfeer zat wel goed en ze kende haar publiek wel (ze draaide veel k-pop, Underscores, Charli XCX, dat soort dingen) en toen ze NewJeans' ETA inzette voelde ik mij even alsof ik in dit legendarische clipje was beland. Hoofdprogramma van het nachtgedeelte was een b2b tussen umru (voor de meesten misschien bekend voor zijn productie voor Charli) en Rui (lid van f5ve) wat ook echt een heel goeie tijd was. Umru - met zo'n dikke lamp op z'n hoofd - was echt aan het flexen met zijn dj-skills en voelde goed aan welke richting Rui uitwilde. Zij deed het op zich ook verdienstelijk, maar diende vooral voor lekker luchtige songkeuzes. De laatste act die ik zag was kimj, die ik niet anders kan beschrijven dan de Koreaanse Skrillex, zowel qua uiterlijk als qua muziek. Normaal gezien was het de bedoeling dat daarna de Filipijnse Budots-pionier DJ Love nog zou draaien, maar dat ging niet door omdat er geen stromend water meer was en de club moest sluiten. Nogal een faal, maar uiteindelijk niet de fout van de organisatie, die het ook nog goedmaakte met een gratis event met DJ Love afgelopen woensdag. Helaas kon ik daar niet meer bij zijn.
F5ve F4n M33t (Outernet Live, 27/09)
Origineel was het mijn plan om enkel voor Margins United naar Londen te gaan maar een tijdje geleden werden er dan nog enkele extra concerten aangekondigd die er eigenlijk perfect bij pasten. De eerste daarvan was een losse show van f5ve, hun eerste volwaardige concert buiten Japan. Op voorhand wist ik niet of ik hier echt nood aan had, maar aangezien die korte show de dag ervoor zo goed meeviel, was ik toch heel blij dat ik hiervoor een kaartje had gescoord.
Toen f5ve enkele jaren geleden op het toneel verscheen met een soort trap/hyperpop nummers over brandweerwagens en kropsla beschouwde ik de groep vooral als een grappige novelty die ik niet al te serieus nam. Sindsdien zijn ze echter fijn geëvolueerd en hebben ze best veel coole nummers uitgebracht en een duidelijkere identiteit gekregen, mede dankzij een legertje hippe Westerse producers. Voor hun liveshows had ik echter nog steeds geen bijzonder hoge verwachtingen maar dat bleek uiteindelijk dus onterecht.
F5ve bracht een show die uiteindelijk tot in de puntjes was uitgewerkt, met heel wat strakke choreografie en visuele elementen, zonder al te veel te moeten inboeten op spontaniteit. Ik vond hun uitstraling leuk en ook niet te kinderachtig (de meeste leden zijn dan ook rond de 30). Bovendien kwam hun muziek hier naar mijn gevoel veel beter over dan op plaat, aangezien ik veel meer elementen in de productie opmerkte en de hardere beats goed doorkwamen op het goeie geluidssysteem van Outernet.
Waar we op het festival nog een gebalde set van 30min kregen, werd deze losse show aangevuld met extra b-sides, onuitgebracht materiaal, enkele covers (o.a. Perfume en Hikaru Utada) en geremixte outro's dus voor de grote fans was dit een hoogdag. Bovendien kregen we nog een gastoptreden van Dorian Electra dus dat was ook een leuke verrassing.
K-Music Festival 2026 Opening Night (EartH Theatre, 28/09)
Nog een mooie bonus om mee te pikken! We blijven in dezelfde regio maar op muzikaal vlak en publiek beloofde deze avond iets helemaal anders te worden. Vorig jaar had dit festival onder andere Jambinai en Okkyung Lee dus qua sfeer zitten we dan eerder op LGW? dan op een popfestival met bijhorende fans. Wat ik echter niet had verwacht was dat 80% van het publiek zou bestaan uit de lokale Koreaanse gemeenschap, gerepresenteerd door gemakkelijk drie generaties. Dat resulteerde uiteindelijk in best wel een wholesome avond.
Waar ik in april in EartH in de kelder moest zijn, vond deze openingsavond plaats in het mooie theater. De eerste show werd verzorgde door hiphopzus en -broer Lil Cherry & GOLDBUUDA die ondertussen ook al heel wat jaren op mijn radar staan. Om eerlijk te zijn is het moeilijk om hun serieus te nemen aangezien ze vaak amper verstaanbaar zijn en de lyrics die je dan wel verstaat, slaan helemaal nergens op. Maar stiekem vind ik hun teksten ook wel weer heel creatief en Buuda is op zich ook een prima producer. Hun optreden was dan ook best genietbaar en entertainend, vol knullige momenten en onnavolgbare bindteksten. Het werkte alleszins goed op de lachspieren.
Hoofdact van de avond (en waarschijnlijk ook de reden voor de aanwezigheid van al die Koreanen in de 60+-categorie) was Chang Kiha, ook wel bekend van de vrij legendarisch indie rockband Kiha & The Faces. Ik had hier best wel hoge verwachtingen van en die werden meer dan ingelost. Kiha zijn stijl is samen te vatten als een soort combinatie van indie rock, funk en spoken word en de songwriting zit vaak vol tempowisselingen en onverwachte elementen. Het was dan ook enigszins verbazend om te zien hoe een zaal volledig uit z'n plaat kan gaan op best wel hoekige muziek als dit, was mooi om al die mensen zo te zien dansen op de tribune. Het enthousiasme was alleszins volledig verdiend want zijn band speelde erg goed en Kiha zelf was een heel charismatische en humoristische frontman.
Als toetje kregen we nog ADG7 erbij, een fusion gugak band, oftewel een moderne take van traditionele Koreaanse muziek. Al bij al vond ik dit niet zo'n boeiend optreden, al kan ik op zich niets aanmerken aan de uitvoering. Vocaal best wel indrukwekkend en daarnaast vind ik het eigenlijk altijd wel leuk om naar instrumenten te kijken waarmee ik niet vertrouwd ben. Tegen het einde mocht Lil Cherry ook nog eens opdraven voor een vrij onverwachte collab, dat werkte nog opvallend goed.
Conclusie
Weer een fijne tijd gehad in Londen met zoveel muziek dat ik opnieuw amper tijd had om de toerist uit te hangen.
Qua concerten best wel een goede score, ook al was natuurlijk niet elke show een even grote schot in de roos als sommige andere. Het was alleszins leuk om weer eens een deep dive te doen in de muziek van een regio die mij blijft boeien, met genoeg aanknopingspunten die ik al kende maar ook veel nieuwe dingen en verrassingen. Doorheen het weekend vond ik het ook leuk om veel interacties te zien tussen de artiesten. Op Margins United kwamen de Chinese rappers bij elkaar op het podium, kimj bij The Deep en vice versa, f5ve leden die Rui kwamen steunen in de club, Dorian Electra bij f5ve, Lil Cherry bij ADG7. Het gaf toch dat extra randje waardoor ik het de moeite waard vond om hiervoor naar Londen te reizen. Bovendien heb ik er met €110 aan tickets, slapen op een hostel en een gratis Eurostar ook mijn broek niet aan gescheurd. Blij dat ik dit kon doen dus!
Yard Act 02/10 Ancienne Belgique: het verslag van een fanboy:
Voorprogramma gemist wegens vrienden op café tegengekomen (Not really sorry, maar blijkbaar was't wel de moeite.)
Yard Act zelf, wat een liveband. Mixen elk nummer moeiteloos in het volgende, ook al veranderen ze blijkbaar dagelijks van setlist. Zo hebben we onder andere random Fuzzy Fish en Human Sacrifice random gekregen terwijl ze die op deze tour nog niet eerder gespeeld hebben. Alles leek geroutineerd, desondanks de de oortjes van James niet werkten aangezien hij zij niet in had voor het grootste deel van de show.
Maar ook, wat een show. Zonder te veel volksmennerij toch echt heel erg opzwepend. Misschien ware de meer casual luisteraars niet mee, maar wat voor een presence en show presenteerden de boys uit Leeds. En what's wrong with Leeds anyway?!
Enige minpuntje was het tamme publiek dat vooral keek, maar misschien waren ze gewoon in awe van wat er zich voltrok. 70 minuten pure klasse in ieder geval. Ik weet in ieder geval dat ik de rest van het jaar meer dan a little music nodig heb om hier nog over te geraken. En hoezo speel je een banger als The Trenchcoat Museum in het midden en laat je een pareltje als A Vineyard for the North links liggen? Maar goed, kan ik een getuige krijgen dat deze van meer dan een dood paard verdient in het vervolg?
Voorprogramma gemist wegens vrienden op café tegengekomen (Not really sorry, maar blijkbaar was't wel de moeite.)
Yard Act zelf, wat een liveband. Mixen elk nummer moeiteloos in het volgende, ook al veranderen ze blijkbaar dagelijks van setlist. Zo hebben we onder andere random Fuzzy Fish en Human Sacrifice random gekregen terwijl ze die op deze tour nog niet eerder gespeeld hebben. Alles leek geroutineerd, desondanks de de oortjes van James niet werkten aangezien hij zij niet in had voor het grootste deel van de show.
Maar ook, wat een show. Zonder te veel volksmennerij toch echt heel erg opzwepend. Misschien ware de meer casual luisteraars niet mee, maar wat voor een presence en show presenteerden de boys uit Leeds. En what's wrong with Leeds anyway?!
Enige minpuntje was het tamme publiek dat vooral keek, maar misschien waren ze gewoon in awe van wat er zich voltrok. 70 minuten pure klasse in ieder geval. Ik weet in ieder geval dat ik de rest van het jaar meer dan a little music nodig heb om hier nog over te geraken. En hoezo speel je een banger als The Trenchcoat Museum in het midden en laat je een pareltje als A Vineyard for the North links liggen? Maar goed, kan ik een getuige krijgen dat deze van meer dan een dood paard verdient in het vervolg?
Er gaat een wereld voor me open. Zit al een tijdje Budots sets te kijken (luisteren) op YouTube. Nog niet eerder van gehoord.Ondertussen alweer enkele dagen thuis na 4 dagen te spenderen in Londen, met uiteraard weer een paar mooie concertavonden op het programma. In zekere zin was deze trip goed te vergelijken met mijn vorige keer in Londen eerder dit jaar, aangezien ik tijd doorbracht op dezelfde locaties als toen en zelfs één van de artiesten overlapte met die vorige keer.
Margins United (Exhibition White City/Village Underground, 26/06)
De hoofdreden waarvoor ik dit reisje had ingepland is dit festival dat ondertussen aan z'n derde editie toe is. De focus ligt hierbij op underground muziek uit Azië, met voornamelijk pop, rap en elektronische muziek. Hun boeking van Kyary Pamyu Pamyu vorig jaar had duidelijk resultaat opgeleverd, want deze editie hadden ze naar mijn gevoel een stap vooruit gezet waardoor ze de venue van het festival tot twee keer toe moesten upgraden. Ik schat dat er uiteindelijk toch iets van een 2500 mensen aanwezig waren voor het dagprogramma, niet slecht. Verder vond ik het festival ook wel leuk georganiseerd met een klein marktje, lekker eten en enkele extra activiteiten waaronder een workshop Mahjong. Moest ik tijd gehad hebben, had ik zeker meegedaan zodat ik mijn transformatie in een Chinese opa kon vervolledigen.
Muzikaal werd de eerste helft van de dag gevuld door een opeenvolging van Plugg/Cloud rappers uit China, wat helaas nogal matige resultaten opleverde. Nu moet ik toegeven dat dit sowieso al niet echt m'n genre is, maar zelfs dan nog vond ik het niveau gewoon niet echt hoog. Over Heroic Dragon en User 116 ga ik zelfs niets zeggen want ik vond er ook letterlijk niets aan. Jackzebra was hoogstens acceptabel te noemen. Yaka en R!r!riot brachten het er nog het beste vanaf met goede energie en af en toe leuke producties. Daarna volgde headliner van de avond Yves. Ik zag haar dus ook al op mijn vorige trip naar Londen dus ik verwijs jullie graag door naar dat verslagje van toen
Na dit drukke programma was de avond echter nog niet voorbij want na een korte pitstop in het hostel was ik alweer op pad voor het nachtgedeelte van Margins United. Dit vond plaats in Village Underground, een kleine club in een opgeknapt magazijn. Mijn avond daar begon met Tanamaramen, twee Japanse zusjes die cosplayden als tweelingen en een soort hybride live dj set deden met ambient pop/house, knullige danspasjes en wat zang. Amusant. Vervolgens kregen we Amanda Sze die een dj-set bracht waarbij ze ook af en toe saxofoon speelde. Haar uitvoering van WannaCry kon ik wel waarderen maar verder voelde het nogal gimmicky aan. Sowieso voelde haar set erg fotogeniek aan, wat later ook bevestigd werd want blijkbaar is zij dus meer influencer dan dj met 2 miljoen volgers op TikTok. Maar bon, de sfeer zat wel goed en ze kende haar publiek wel (ze draaide veel k-pop, Underscores, Charli XCX, dat soort dingen) en toen ze NewJeans' ETA inzette voelde ik mij even alsof ik in dit legendarische clipje was beland. Hoofdprogramma van het nachtgedeelte was een b2b tussen umru (voor de meesten misschien bekend voor zijn productie voor Charli) en Rui (lid van f5ve) wat ook echt een heel goeie tijd was. Umru - met zo'n dikke lamp op z'n hoofd - was echt aan het flexen met zijn dj-skills en voelde goed aan welke richting Rui uitwilde. Zij deed het op zich ook verdienstelijk, maar diende vooral voor lekker luchtige songkeuzes. De laatste act die ik zag was kimj, die ik niet anders kan beschrijven dan de Koreaanse Skrillex, zowel qua uiterlijk als qua muziek. Normaal gezien was het de bedoeling dat daarna de Filipijnse Budots-pionier DJ Love nog zou draaien, maar dat ging niet door omdat er geen stromend water meer was en de club moest sluiten. Nogal een faal, maar uiteindelijk niet de fout van de organisatie, die het ook nog goedmaakte met een gratis event met DJ Love afgelopen woensdag. Helaas kon ik daar niet meer bij zijn.
Bekijk bijlage 23036
F5ve F4n M33t (Outernet Live, 27/09)
Origineel was het mijn plan om enkel voor Margins United naar Londen te gaan maar een tijdje geleden werden er dan nog enkele extra concerten aangekondigd die er eigenlijk perfect bij pasten. De eerste daarvan was een losse show van f5ve, hun eerste volwaardige concert buiten Japan. Op voorhand wist ik niet of ik hier echt nood aan had, maar aangezien die korte show de dag ervoor zo goed meeviel, was ik toch heel blij dat ik hiervoor een kaartje had gescoord.
Toen f5ve enkele jaren geleden op het toneel verscheen met een soort trap/hyperpop nummers over brandweerwagens en kropsla beschouwde ik de groep vooral als een grappige novelty die ik niet al te serieus nam. Sindsdien zijn ze echter fijn geëvolueerd en hebben ze best veel coole nummers uitgebracht en een duidelijkere identiteit gekregen, mede dankzij een legertje hippe Westerse producers. Voor hun liveshows had ik echter nog steeds geen bijzonder hoge verwachtingen maar dat bleek uiteindelijk dus onterecht.
F5ve bracht een show die uiteindelijk tot in de puntjes was uitgewerkt, met heel wat strakke choreografie en visuele elementen, zonder al te veel te moeten inboeten op spontaniteit. Ik vond hun uitstraling leuk en ook niet te kinderachtig (de meeste leden zijn dan ook rond de 30). Bovendien kwam hun muziek hier naar mijn gevoel veel beter over dan op plaat, aangezien ik veel meer elementen in de productie opmerkte en de hardere beats goed doorkwamen op het goeie geluidssysteem van Outernet.
Waar we op het festival nog een gebalde set van 30min kregen, werd deze losse show aangevuld met extra b-sides, onuitgebracht materiaal, enkele covers (o.a. Perfume en Hikaru Utada) en geremixte outro's dus voor de grote fans was dit een hoogdag. Bovendien kregen we nog een gastoptreden van Dorian Electra dus dat was ook een leuke verrassing.
K-Music Festival 2026 Opening Night (EartH Theatre, 28/09)
Nog een mooie bonus om mee te pikken! We blijven in dezelfde regio maar op muzikaal vlak en publiek beloofde deze avond iets helemaal anders te worden. Vorig jaar had dit festival onder andere Jambinai en Okkyung Lee dus qua sfeer zitten we dan eerder op LGW? dan op een popfestival met bijhorende fans. Wat ik echter niet had verwacht was dat 80% van het publiek zou bestaan uit de lokale Koreaanse gemeenschap, gerepresenteerd door gemakkelijk drie generaties. Dat resulteerde uiteindelijk in best wel een wholesome avond.
Waar ik in april in EartH in de kelder moest zijn, vond deze openingsavond plaats in het mooie theater. De eerste show werd verzorgde door hiphopzus en -broer Lil Cherry & GOLDBUUDA die ondertussen ook al heel wat jaren op mijn radar staan. Om eerlijk te zijn is het moeilijk om hun serieus te nemen aangezien ze vaak amper verstaanbaar zijn en de lyrics die je dan wel verstaat, slaan helemaal nergens op. Maar stiekem vind ik hun teksten ook wel weer heel creatief en Buuda is op zich ook een prima producer. Hun optreden was dan ook best genietbaar en entertainend, vol knullige momenten en onnavolgbare bindteksten. Het werkte alleszins goed op de lachspieren.
Hoofdact van de avond (en waarschijnlijk ook de reden voor de aanwezigheid van al die Koreanen in de 60+-categorie) was Chang Kiha, ook wel bekend van de vrij legendarisch indie rockband Kiha & The Faces. Ik had hier best wel hoge verwachtingen van en die werden meer dan ingelost. Kiha zijn stijl is samen te vatten als een soort combinatie van indie rock, funk en spoken word en de songwriting zit vaak vol tempowisselingen en onverwachte elementen. Het was dan ook enigszins verbazend om te zien hoe een zaal volledig uit z'n plaat kan gaan op best wel hoekige muziek als dit, was mooi om al die mensen zo te zien dansen op de tribune. Het enthousiasme was alleszins volledig verdiend want zijn band speelde erg goed en Kiha zelf was een heel charismatische en humoristische frontman.
Als toetje kregen we nog ADG7 erbij, een fusion gugak band, oftewel een moderne take van traditionele Koreaanse muziek. Al bij al vond ik dit niet zo'n boeiend optreden, al kan ik op zich niets aanmerken aan de uitvoering. Vocaal best wel indrukwekkend en daarnaast vind ik het eigenlijk altijd wel leuk om naar instrumenten te kijken waarmee ik niet vertrouwd ben. Tegen het einde mocht Lil Cherry ook nog eens opdraven voor een vrij onverwachte collab, dat werkte nog opvallend goed.
Bekijk bijlage 23039
Conclusie
Weer een fijne tijd gehad in Londen met zoveel muziek dat ik opnieuw amper tijd had om de toerist uit te hangen.
Qua concerten best wel een goede score, ook al was natuurlijk niet elke show een even grote schot in de roos als sommige andere. Het was alleszins leuk om weer eens een deep dive te doen in de muziek van een regio die mij blijft boeien, met genoeg aanknopingspunten die ik al kende maar ook veel nieuwe dingen en verrassingen. Doorheen het weekend vond ik het ook leuk om veel interacties te zien tussen de artiesten. Op Margins United kwamen de Chinese rappers bij elkaar op het podium, kimj bij The Deep en vice versa, f5ve leden die Rui kwamen steunen in de club, Dorian Electra bij f5ve, Lil Cherry bij ADG7. Het gaf toch dat extra randje waardoor ik het de moeite waard vond om hiervoor naar Londen te reizen. Bovendien heb ik er met €110 aan tickets, slapen op een hostel en een gratis Eurostar ook mijn broek niet aan gescheurd. Blij dat ik dit kon doen dus!
Fantastisch concert, maar had ook nog een wat langere encore gewild met bijv. Vineyard ik the North. Wel voor mij de beste Yard Act van de 4 of 5 keer dat ik ze zag! Waanzinnig en een stuk beter dan op BKS eerder dit jaar.
Exact dat! Echt mooi om te zien hoe ze gegroeid zijn. En A Vineyard was idd een groot gemis, maar goed, 18 nummers op 70 minuten erdoor rammen is ook niet niks natuurlijk.
Gisteren met @Jamel naar het illustere en niet vaak live spelende Big Big Train geweest in de Boerderij (waar ook anders). Dit programma gezelschap bestaat al sinds 1990 maar tourt pas sporadisch sinds 2009. Jamel is al lang fan en nu eindelijk kans om ze eens te gaan zien, dan ga ik graag mee!
De zaal was erg goed gevuld met zoals altijd daar een aandacht publiek. Het eerste deel van de set bestond uit klassiekers en enkele deep cuts. Kende er een aantal en met name London Plane was een magistraal prog epos live. En toen kwam na de pauze deel 2. De band had bedacht dat deel 2 het gehele nieuwe album Woodcut live moest zijn, vooraf dacht ik: moet dat echt? Maar mijn god, wat een meesterwerk is die plaat zeg. Met recht een moderne prog klassieker. Hier kwamen alle instrumenten met veel ruimte voor trompet en viool volledig tot zijn recht maar vooral ook de 5 stemmige zang. Kippenvel. Bepaalde muzikale thema's die soms weer terug kwamen. Het voelde als 1 nummer van 5 kwartier. Dikke aanrader voor iedereen die kwalitatieve progrock een warm hart toedraagt!
De zaal was erg goed gevuld met zoals altijd daar een aandacht publiek. Het eerste deel van de set bestond uit klassiekers en enkele deep cuts. Kende er een aantal en met name London Plane was een magistraal prog epos live. En toen kwam na de pauze deel 2. De band had bedacht dat deel 2 het gehele nieuwe album Woodcut live moest zijn, vooraf dacht ik: moet dat echt? Maar mijn god, wat een meesterwerk is die plaat zeg. Met recht een moderne prog klassieker. Hier kwamen alle instrumenten met veel ruimte voor trompet en viool volledig tot zijn recht maar vooral ook de 5 stemmige zang. Kippenvel. Bepaalde muzikale thema's die soms weer terug kwamen. Het voelde als 1 nummer van 5 kwartier. Dikke aanrader voor iedereen die kwalitatieve progrock een warm hart toedraagt!
Mooi (concept)album, dat Woodcut! Ik denk dat ik Big Big Train (wat een lullige naam voor een progrock band
) ooit wel eens eerder beluisterd heb maar n.a.v. jouw bericht voor het eerst nu wat aandachtiger. Ik zou mezelf zeker geen proghead noemen maar als liefhebber van vroege Genesis en Yes vind ik dit wel erg fijn wegluisteren 
Laatst bewerkt:
Ah wat gaaf dat je het album bent gaan luisteren! En je zit echt spot on als fan van de klassieke prog zoals Genesis, daar heeft deze band veel van weg. Enjoy!Mooi (concept)album, dat Woodcut! Ik denk dat ik Big Big Train (wat een lullige naam voor een progrock band
En het was een muzikaal weekend. Gisteren ook naar De Staat becomes De Staat in Carré geweest. Ik kan mezelf toch wel een dan noemen van deze band dus we moesten bij deze bijzondere show zijn. En absoluut geen spijt van! Deze show is eigenlijk meer een voorstelling dan een regulier optreden. Met een erg hoge trap in het midden van het podium en Torre die begint in de zaal en eindigt bovenop de trap. Ook een aantal nummers met ondersteunende dansers en een indrukwekkende ondersteunende lichtshow. Je ziet de ontwikkeling van een losse start met Who's Gonna be the Goat? naar een totalitaire staat, nummer per nummer. Wat ik vooral sterk vond is dat de show exact hetzelfde eindigde als begon met Torre in de zaal met hetzelfde nummer. Geen goedkope Limp Bizkit actie (we hebben niet meer hits) maar om uit te beelden dat dit een eindeloze loop is en we weer opnieuw starten.
Kortom, indrukwekkende show en nummers zoals Kitty Kitty en Witch Doctor zijn en blijven een feest live! Moshpit en wall of death in Carré, heerlijk!
Kortom, indrukwekkende show en nummers zoals Kitty Kitty en Witch Doctor zijn en blijven een feest live! Moshpit en wall of death in Carré, heerlijk!
Laatst bewerkt:
Gisteren bij "Come as you are" geweest in de Effenaar
Vooral voor Bleech9:3 tickets gehaald maar die waren de afgelopen weken ergens al geruisloos van de line-up verdwenen helaas...
We kwamen binnen toen JOHAN al even bezig was, die hebben we gepast om eens bij Barbee te gaan kijken. Te kort om er veel van te zeggen.
Optijd naar Republica, en ik moet zeggen dat dat stiekem wel tof was haha. Was het een foute party? Nee dat ook weer niet, je kon heerlijk die 90's vibes meekrijgen, (Britpop met house en vroege techno vermengt ???) Dat was eigenlijk wel een toffe mix!
Tussendoor zagen we op de schermen dat TaxiTaxi ook niet meer zou komen wegens ziekte van de drummer. Helaas.
Na Republica naar Wax Jaw.
Dat was echt een van de meest random samenstellingen die ik ooit heb gezien.
De 3 gitaristen leken van the Rasmus, arctic monkeys en Idles af te komen ofzo. Het genre; heeeeel vergelijkbaar met Amyl & The Sniffers. Goede entertainers wel!
The Afghan Whigs; Kwalitatief het beste wat we gezien hebben. Goede muzikanten en de frontman die ook nog goed bij stem is. Net als bij Republica wel met weinig tempo vanwege een stilte na elk nummer (ze zijn ook de jongste niet meer) maar dat stoorde het (vooral 50+) publiek ook niet . Mooie muziek!
Cloudsurfers verving TaxiTaxi maar kon mij niet vangen. Van een afstandje meegepakt. Maar na Wax Jaw & Barbee had ik al wel een beetje genoeg hiervan.
Het hielp er niet aan dat Shame op dezelfde noot verder ging. Bleech9:3 werd gemist. En binnen een half uur kwam er een technische storing , na een paar minuten prullen gingen ze een tijdje van het podium. Ze kwamen eene minuut of 5 terug op , iedereen blij! Maar dat duurde welgeteld een half nummer; volgende storing... en dat duurde langer. De zaal ging morren , de bandleden vertrokken na excusesgebaren. Het bleef akelig stil. Hierna stond een set van Kink-dj's op de planning maar er werd helaas niks ingestart. En ook niet medegedeeld. Wij zijn daarom maar optijd naar huis gegaan. Helaas!
Vooral voor Bleech9:3 tickets gehaald maar die waren de afgelopen weken ergens al geruisloos van de line-up verdwenen helaas...
We kwamen binnen toen JOHAN al even bezig was, die hebben we gepast om eens bij Barbee te gaan kijken. Te kort om er veel van te zeggen.
Optijd naar Republica, en ik moet zeggen dat dat stiekem wel tof was haha. Was het een foute party? Nee dat ook weer niet, je kon heerlijk die 90's vibes meekrijgen, (Britpop met house en vroege techno vermengt ???) Dat was eigenlijk wel een toffe mix!
Tussendoor zagen we op de schermen dat TaxiTaxi ook niet meer zou komen wegens ziekte van de drummer. Helaas.
Na Republica naar Wax Jaw.
Dat was echt een van de meest random samenstellingen die ik ooit heb gezien.
De 3 gitaristen leken van the Rasmus, arctic monkeys en Idles af te komen ofzo. Het genre; heeeeel vergelijkbaar met Amyl & The Sniffers. Goede entertainers wel!
The Afghan Whigs; Kwalitatief het beste wat we gezien hebben. Goede muzikanten en de frontman die ook nog goed bij stem is. Net als bij Republica wel met weinig tempo vanwege een stilte na elk nummer (ze zijn ook de jongste niet meer) maar dat stoorde het (vooral 50+) publiek ook niet . Mooie muziek!
Cloudsurfers verving TaxiTaxi maar kon mij niet vangen. Van een afstandje meegepakt. Maar na Wax Jaw & Barbee had ik al wel een beetje genoeg hiervan.
Het hielp er niet aan dat Shame op dezelfde noot verder ging. Bleech9:3 werd gemist. En binnen een half uur kwam er een technische storing , na een paar minuten prullen gingen ze een tijdje van het podium. Ze kwamen eene minuut of 5 terug op , iedereen blij! Maar dat duurde welgeteld een half nummer; volgende storing... en dat duurde langer. De zaal ging morren , de bandleden vertrokken na excusesgebaren. Het bleef akelig stil. Hierna stond een set van Kink-dj's op de planning maar er werd helaas niks ingestart. En ook niet medegedeeld. Wij zijn daarom maar optijd naar huis gegaan. Helaas!
Bijlagen
Laatst bewerkt:
Hier nog aan het nagenieten van Yard Act gister. Een van de beste shows dit jaar.
Hoog tempo, vermakelijk improvisatie met een aan U / Utrecht aangepast You're Gonna Need A Little Music.
Veel nieuwe nummers, die goed uit de verf kwamen, en gelukkig met een Vineyard for the North.
Hoog tempo, vermakelijk improvisatie met een aan U / Utrecht aangepast You're Gonna Need A Little Music.
Veel nieuwe nummers, die goed uit de verf kwamen, en gelukkig met een Vineyard for the North.
Doodzonde, je gunt ze daar toch meer en beter he...Gisteren bij "Come as you are" geweest in de Effenaar
Vooral voor Bleech9:3 tickets gehaald maar die waren de afgelopen weken ergens al geruisloos van de line-up verdwenen helaas...
We kwamen binnen toen JOHAN al even bezig was, die hebben we gepast om eens bij Barbee te gaan kijken. Te kort om er veel van te zeggen.
Optijd naar Republica, en ik moet zeggen dat dat stiekem wel tof was haha. Was het een foute party? Nee dat ook weer niet, je kon heerlijk die 90's vibes meekrijgen, (Britpop met house en vroege techno vermengt ???) Dat was eigenlijk wel een toffe mix!
Tussendoor zagen we op de schermen dat TaxiTaxi ook niet meer zou komen wegens ziekte van de drummer. Helaas.
Na Republica naar Wax Jaw.
Dat was echt een van de meest random samenstellingen die ik ooit heb gezien.
De 3 gitaristen leken van the Rasmus, arctic monkeys en Idles af te komen ofzo. Het genre; heeeeel vergelijkbaar met Amyl & The Sniffers. Goede entertainers wel!
The Afghan Whigs; Kwalitatief het beste wat we gezien hebben. Goede muzikanten en de frontman die ook nog goed bij stem is. Net als bij Republica wel met weinig tempo vanwege een stilte na elk nummer (ze zijn ook de jongste niet meer) maar dat stoorde het (vooral 50+) publiek ook niet . Mooie muziek!
Cloudsurfers verving TaxiTaxi maar kon mij niet vangen. Van een afstandje meegepakt. Maar na Wax Jaw & Barbee had ik al wel een beetje genoeg hiervan.
Het hielp er niet aan dat Shame op dezelfde noot verder ging. Bleech9:3 werd gemist. En binnen een half uur kwam er een technische storing , na een paar minuten prullen gingen ze een tijdje van het podium. Ze kwamen eene minuut of 5 terug op , iedereen blij! Maar dat duurde welgeteld een half nummer; volgende storing... en dat duurde langer. De zaal ging morren , de bandleden vertrokken na excusesgebaren. Het bleef akelig stil. Hierna stond een set van Kink-dj's op de planning maar er werd helaas niks ingestart. En ook niet medegedeeld. Wij zijn daarom maar optijd naar huis gegaan. Helaas!
Hiet gisteren in Tivoli geweest en eigenlijk de perfecte setlist gehad! Publiek was aan het begin ook wat tammetjes maar op het einde was het wel echt los gaan. Uitstekende setlist ook wel (https://www.setlist.fm/setlist/yard...nburg-ronda-utrecht-netherlands-13710549.html).
Even dacht ik dat we geen Trench Coat Museum zouden krijgen aangezien ze die de hele tour zowat al in het midden van de show kregen maar toen ze op het einde nog even terugkwamen om 10 minuten te beuken was ik een zeer blij mens. Veruit de beste keer dat ik ze zag en een goede avond gehad!
Op naar Ijsland aankomende donderdag!
Gisteren bij "Come as you are" geweest in de Effenaar
Vooral voor Bleech9:3 tickets gehaald maar die waren de afgelopen weken ergens al geruisloos van de line-up verdwenen helaas...
We kwamen binnen toen JOHAN al even bezig was, die hebben we gepast om eens bij Barbee te gaan kijken. Te kort om er veel van te zeggen.
Optijd naar Republica, en ik moet zeggen dat dat stiekem wel tof was haha. Was het een foute party? Nee dat ook weer niet, je kon heerlijk die 90's vibes meekrijgen, (Britpop met house en vroege techno vermengt ???) Dat was eigenlijk wel een toffe mix!
Tussendoor zagen we op de schermen dat TaxiTaxi ook niet meer zou komen wegens ziekte van de drummer. Helaas.
Na Republica naar Wax Jaw.
Dat was echt een van de meest random samenstellingen die ik ooit heb gezien.
De 3 gitaristen leken van the Rasmus, arctic monkeys en Idles af te komen ofzo. Het genre; heeeeel vergelijkbaar met Amyl & The Sniffers. Goede entertainers wel!
The Afghan Whigs; Kwalitatief het beste wat we gezien hebben. Goede muzikanten en de frontman die ook nog goed bij stem is. Net als bij Republica wel met weinig tempo vanwege een stilte na elk nummer (ze zijn ook de jongste niet meer) maar dat stoorde het (vooral 50+) publiek ook niet . Mooie muziek!
Cloudsurfers verving TaxiTaxi maar kon mij niet vangen. Van een afstandje meegepakt. Maar na Wax Jaw & Barbee had ik al wel een beetje genoeg hiervan.
Het hielp er niet aan dat Shame op dezelfde noot verder ging. Bleech9:3 werd gemist. En binnen een half uur kwam er een technische storing , na een paar minuten prullen gingen ze een tijdje van het podium. Ze kwamen eene minuut of 5 terug op , iedereen blij! Maar dat duurde welgeteld een half nummer; volgende storing... en dat duurde langer. De zaal ging morren , de bandleden vertrokken na excusesgebaren. Het bleef akelig stil. Hierna stond een set van Kink-dj's op de planning maar er werd helaas niks ingestart. En ook niet medegedeeld. Wij zijn daarom maar optijd naar huis gegaan. Helaas!
Ik was er ook. Jammer dat je Jackie and the Facts en FIEP heb gemist, dat waren hele leuke optredens. BARBEE was voor mij wel het hoogtepunt, heerlijke set en dito energie. Ik heb die EP helemaal aan gort gedraaid dus voor mij echt een feestje. Bij Republica voelde ik me wel erg oud want die dame had ik al sinds 1996 of zo niet meer gezien en daar zijn wat jaren en kilo's bijgekomen zeg maar. Wax Jaw wist me uiteindelijk wel te pakken maar kwam inderdaad erg random over. The Afghan Whigs gewoon een toffe show en shame was een drama, ze begonnen ook al ietsjes later omdat ze het geluid maar niet goed kregen en dat heeft ze eigenlijk de hele set gekost. Ik ben ook vertrokken toen ze voor de tweede keer van het podium gingen. Ik begrijp van jou dat ze ook niet meer zijn teruggekomen? Zat er dik in.
Jep we voegden wat later in ivm ander feestje vooraf. Van andere bezoekers hoorde ik ook positieve geluiden over Jackie and the Facts!
Shame had al 3 kabels nodig voor die ene gitarist bij de eerste 2 nummers. Constant geneuzel in de techniek.
Ik schat dat we er zo een kwartiertje hebben gestaan nog en maar zijn vertrokken ook. Ik neem aan dat ze niet zijn terug gekomen.
Vond het wel vreemd dat Kink (of zou dat echt lastig zijn??) Niet de DJ set er ff in knalde. De zaal zal uiteindelijk wel leeg zijn geweest.
Dit weekend the Magic Numbers gaan zien in Roma. Zeer goed concert, iets te veel gepraat om top te zijn. Dit kwam ook omdat de drummer zijn schouder heeft gebroken. Blijft zeer goede band.
Ze zeiden dat ze in het voorjaar terug naar België kwamen en de aankondiging snel volgde.
Ze zeiden dat ze in het voorjaar terug naar België kwamen en de aankondiging snel volgde.
