Sonata Arctica: beetje generieke power metal vind ik. Voor wie echt fan is van het genre een must denk ik. Voor mezelf niets op tegen om ze te zien met een jupiler in de hand, maar dan ga ik bij Ice Nine Kills staan.
Hier moet ik het toch even opnemen voor Sonata Arctica.
Je kunt nl. veel van ze zeggen, maar generiek is toch niet bepaald het woord dat bij ze past.
Integendeel, SA heeft ook binnen de power metal juist een vrij unieke sound.
Waar veel power metal bands nogal bombastisch zijn, is de stijl en sound van SA eerder gevoelig, poëtisch, romantisch, weemoedig, psychologisch, introspectief.
Hun nummers gaan doorgaans niet over draken, dwergen, eenhoorns, historische veldslagen, vampiers (ok, soms wel over
weerwolven ofzo
), maar draaien vaak meer om persoonlijke verhalen vol symboliek en melancholie, met een ondertoon van angst, verdriet, verlangen en andere emoties.
Veel van hun nummers zou je dan ook welhaast power ballads kunnen noemen, waarvoor de prachtige stem van Toni Kakko en de theatrale piano/keyboard heavy muziek zich uitstekend lenen:
Een van de mooiste nummers die voor mij de 'klik' met de band gaven is White Pearl, Black Oceans, een tragisch, haast filmisch epos over een kluizenaar die als vuurtorenwachter dienst doet op een eiland, maar de ene keer dat hij eens buiten komt om het nieuwe jaar te vieren direct verliefd wordt en indirect op ironische wijze een tragisch ongeluk veroorzaakt.
Het is een nummer dat zelden live wordt gespeeld, en ik dan ook nog nooit live heb gehoord, maar dit jaar (voor het eerst sinds 2018) zit het weer in hun setlist tijdens hun 30th Anniversary Tour, waardoor ik goede hoop heb dat ze het ook op GMM gaan spelen.
Het nummer is een ware fan favorite, en 11 jaar later kwam er dan ook nog een vervolg op:
