Tip: sowieso altijd oordoppen meenemen 
Ik ben naar … geweest en het was …
- Onderwerp starter Ron
- Startdatum
Na alle reacties hier benieuwd voor vanavond in Brussel! Ik trek The Clearing wel goed, we gaan het zien!
Vond het ontzettend goed!
Had haar nog nooit gezien en ben er enigszins blanco heen gegaan, maar was overdonderd door haar energie en performance!
Eentje voor in mijn jaarlijstje 2025
Verleden week enkele concerten mee gepikt in Londen, maar wou toch even een shoutout geven aan Clipse in de O2 Academy Brixton. Had Pusha T voordien wel eens gezien op Core festival en dat viel me toen wat tegen (iets te veel kermistoeters tussen elk nummer en een doods publiek) maar dat was verleden week wel anders. Publiek rapte vanaf de eerste noot quasi alles uitbundig mee en Push & Malice gaven ook alles. Zeer erg van genoten!
Afgelopen zaterdag naar Pothamus geweest in Vera Gronigen.
In het voorprogramma stond Onrust. Die speelden een goede, strakke show. De zanger wou het publiek zien, maar dat kon hij bijna niet vanwege de hoeveelheid rook, want ik dan juist weer tof vind bij dat soort muziek. Het heeft altijd wel wat lugubure sfeer.
Daarna was Pothamus aan de beurt. Dit jaar een keer eerder gezien in het voorprogramma van Dvne, maar dit keer waren zij het hoofdprogramma en wat mij betreft een terechte! Wat heb ik van ze genoten! Ze hadden mij gelijk te pakken en lieten mij pas weer los toen ze hun gitaren wegstopte. In de rustige stukken was het publiek ook fijn, daaraan merkte ik dat iedereen aan het genieten was. Hopelijk zie ik ze snel weer in de buurt of op een festival!
In het voorprogramma stond Onrust. Die speelden een goede, strakke show. De zanger wou het publiek zien, maar dat kon hij bijna niet vanwege de hoeveelheid rook, want ik dan juist weer tof vind bij dat soort muziek. Het heeft altijd wel wat lugubure sfeer.
Daarna was Pothamus aan de beurt. Dit jaar een keer eerder gezien in het voorprogramma van Dvne, maar dit keer waren zij het hoofdprogramma en wat mij betreft een terechte! Wat heb ik van ze genoten! Ze hadden mij gelijk te pakken en lieten mij pas weer los toen ze hun gitaren wegstopte. In de rustige stukken was het publiek ook fijn, daaraan merkte ik dat iedereen aan het genieten was. Hopelijk zie ik ze snel weer in de buurt of op een festival!
Naar swim school en PROJECTOR geweest in Rotown. Ik ging voor PROJECTOR, ook al had ik ze op Sniester al een keer gehoord en amper gezien. En terecht achteraf. Tuurlijk is swim school niet verkeerd en zeker de zangeres niet (Zo, zij is lekker. Of mag je dat niet meer zeggen), maar na 4 of 5 nummers weet je het wel. PROJECTOR was gewoon weer heel erg goed en ze speelden een mix van het nieuwe en het vorige album. Uiteraard kwamen 'Sucking On My Own Dick' en 'Taste Like Sarah' voorbij. Na afloop nog even met de zanger en gitariste gesproken en hun 2 albums gekocht en laten signeren. Toch weer een heerlijk avondje.
The japanese house was fantastisch vandaag. Blij dat ik er naartoe ben geweest. Fantastische sfeer ook.
Ik ben jaloers. Wil haar al zo lang zo graag zien, maar bij de verkoop van de kaarten was ik op vakantie. Blij om te lezen dat het zo goed was. Ik hoop de volgende keer er bij te zijn!
Ik wil het toch nog even uitgebreid over Lorde in de AFAS Live hebben.
Ten eerste, wat een vervelende zaal qua logistiek blijft dat toch. Deuren om 18:30 open en om 19:15 kon je alsnog in een rij van een halfuur aansluiten. Ik vind die gangen ook veel te smal bij de kluisjes en wc's. Wat een opstopping daar altijd van mensen. Als je een trein moet halen (dit keer gelukkig niet), moet je echt wel tijdens de bisronde weg anders haal je het gewoon niet.
Voorprogramma The Japanese House gelukkig net gehaald. Dat klonk prima. Beetje The 1975 vibes, maar dan kan ik dit iets beter hebben. Leuk genoeg om te hopen dat ik ze aankomend festivalseizoen weer tegen het lijf aan loop.
Pas op lieve Belgische mede forum gebruikers, spoilers vanaf hier! (maar dat kun je weten in dit topic
)
Dan Lorde zelf. Ik heb het geluk gehad haar deze zomer al op Glasto te zien vanaf een schitterende plek. Het gevaar bij zo'n overweldigend optreden is natuurlijk dat je het met elkaar gaat vergelijken. Gelukkig bleek al vrij snel dat deze 2 shows onvergelijkbaar waren. Op Glasto voelde het echt als iets wat in de steigers stond, benadrukt door al het bouwzeil als decor. Het was wat sober. Hier werd juist alles uit de kast gehaald.
Wat een stageprops joh. Van grote ventilator tot naar beneden komende lichten en van die grote beklimbare boxen tot loopband. Het hield niet op. Maar echt nextlevel was toch wel het camerawerk. Een groot scherm waarbij beelden in elkaar overliepen, verrassende invalshoeken, rondraaiende beelden door haar zelf gemaakt en heel intiem aanvoelend (soms zelfs te misschien? Natte navel anyone?). Hoe die livebeelden terwijl ze met een verlichte jas door het publiek liep overliepen met de vooraf opgenomen beelden, kippenvel tijdens David.
Een van de sterkste punten van Lorde is misschien ook wel meteen haar achilleshiel. De zang. Op plaat stapelt ze haar vocals heel erg. Live is dat natuurlijk niet haalbaar. dat geeft 2 opties. Of veel via tape, of achtergrondzangers. Bij die laatste moet je kijken of dat precies aansluit en vandaar snap ik de keuze voor het eerste. Dat houdt soms wel in dat ze gedeeltes niet zingt maar van tape komen en dat voelt soms net een beetje tja. Wanneer ze wel zingt hoor je trouwens overduidelijk het verschil. En hoe ze met de voicerecoder/autotune in haar hand Clearblue bracht, zlf alle effecten stapelen was magnifiek. Ook kan ze op plaat (en live ook) een bepaalde emotie in haar zang leggen die mij echt onder de huid gaat zitten, positief uiteraard.
Jemig wat was dit een verdraaid lekkere show zeg. Goede setlist, ik vond Writer in the Dark ipv Liabillity dinsdag niet erg. Verder goed opgebouwd, goede rustmomenten erin, geen moment verveeld. Heel blij met de uitvoering van The Louvre en sowieso dat ze nummers een ander meer 'Virgin' jasje geeft, zoals Royals. Green Light blijft voor mij het absolute hoogtepunt in haar oeuvre (en eigenlijk ook de ultieme afsluiter), dus een heel klein beetje jammer dat dit niet het laatste nummer was. Maar ja, die euforierush op Glasto wel gehad als laatste, dus ik mag niet klagen.
Binnenkort maar eens kijken wat mijn optredens van het jaar zijn, maar deze gaat heel hoog scoren.
(Dit was mijn spreekbeurt, zijn er nog vragen?)
Ten eerste, wat een vervelende zaal qua logistiek blijft dat toch. Deuren om 18:30 open en om 19:15 kon je alsnog in een rij van een halfuur aansluiten. Ik vind die gangen ook veel te smal bij de kluisjes en wc's. Wat een opstopping daar altijd van mensen. Als je een trein moet halen (dit keer gelukkig niet), moet je echt wel tijdens de bisronde weg anders haal je het gewoon niet.
Voorprogramma The Japanese House gelukkig net gehaald. Dat klonk prima. Beetje The 1975 vibes, maar dan kan ik dit iets beter hebben. Leuk genoeg om te hopen dat ik ze aankomend festivalseizoen weer tegen het lijf aan loop.
Pas op lieve Belgische mede forum gebruikers, spoilers vanaf hier! (maar dat kun je weten in dit topic
)Dan Lorde zelf. Ik heb het geluk gehad haar deze zomer al op Glasto te zien vanaf een schitterende plek. Het gevaar bij zo'n overweldigend optreden is natuurlijk dat je het met elkaar gaat vergelijken. Gelukkig bleek al vrij snel dat deze 2 shows onvergelijkbaar waren. Op Glasto voelde het echt als iets wat in de steigers stond, benadrukt door al het bouwzeil als decor. Het was wat sober. Hier werd juist alles uit de kast gehaald.
Wat een stageprops joh. Van grote ventilator tot naar beneden komende lichten en van die grote beklimbare boxen tot loopband. Het hield niet op. Maar echt nextlevel was toch wel het camerawerk. Een groot scherm waarbij beelden in elkaar overliepen, verrassende invalshoeken, rondraaiende beelden door haar zelf gemaakt en heel intiem aanvoelend (soms zelfs te misschien? Natte navel anyone?). Hoe die livebeelden terwijl ze met een verlichte jas door het publiek liep overliepen met de vooraf opgenomen beelden, kippenvel tijdens David.
Een van de sterkste punten van Lorde is misschien ook wel meteen haar achilleshiel. De zang. Op plaat stapelt ze haar vocals heel erg. Live is dat natuurlijk niet haalbaar. dat geeft 2 opties. Of veel via tape, of achtergrondzangers. Bij die laatste moet je kijken of dat precies aansluit en vandaar snap ik de keuze voor het eerste. Dat houdt soms wel in dat ze gedeeltes niet zingt maar van tape komen en dat voelt soms net een beetje tja. Wanneer ze wel zingt hoor je trouwens overduidelijk het verschil. En hoe ze met de voicerecoder/autotune in haar hand Clearblue bracht, zlf alle effecten stapelen was magnifiek. Ook kan ze op plaat (en live ook) een bepaalde emotie in haar zang leggen die mij echt onder de huid gaat zitten, positief uiteraard.
Jemig wat was dit een verdraaid lekkere show zeg. Goede setlist, ik vond Writer in the Dark ipv Liabillity dinsdag niet erg. Verder goed opgebouwd, goede rustmomenten erin, geen moment verveeld. Heel blij met de uitvoering van The Louvre en sowieso dat ze nummers een ander meer 'Virgin' jasje geeft, zoals Royals. Green Light blijft voor mij het absolute hoogtepunt in haar oeuvre (en eigenlijk ook de ultieme afsluiter), dus een heel klein beetje jammer dat dit niet het laatste nummer was. Maar ja, die euforierush op Glasto wel gehad als laatste, dus ik mag niet klagen.
Binnenkort maar eens kijken wat mijn optredens van het jaar zijn, maar deze gaat heel hoog scoren.
(Dit was mijn spreekbeurt, zijn er nog vragen?)
Volgende keer zie ik je gewoon weer linksvoor!Ik wil het toch nog even uitgebreid over Lorde in de AFAS Live hebben.
Ten eerste, wat een vervelende zaal qua logistiek blijft dat toch. Deuren om 18:30 open en om 19:15 kon je alsnog in een rij van een halfuur aansluiten. Ik vind die gangen ook veel te smal bij de kluisjes en wc's. Wat een opstopping daar altijd van mensen. Als je een trein moet halen (dit keer gelukkig niet), moet je echt wel tijdens de bisronde weg anders haal je het gewoon niet.
Voorprogramma The Japanese House gelukkig net gehaald. Dat klonk prima. Beetje The 1975 vibes, maar dan kan ik dit iets beter hebben. Leuk genoeg om te hopen dat ik ze aankomend festivalseizoen weer tegen het lijf aan loop.
Pas op lieve Belgische mede forum gebruikers, spoilers vanaf hier! (maar dat kun je weten in dit topic
Dan Lorde zelf. Ik heb het geluk gehad haar deze zomer al op Glasto te zien vanaf een schitterende plek. Het gevaar bij zo'n overweldigend optreden is natuurlijk dat je het met elkaar gaat vergelijken. Gelukkig bleek al vrij snel dat deze 2 shows onvergelijkbaar waren. Op Glasto voelde het echt als iets wat in de steigers stond, benadrukt door al het bouwzeil als decor. Het was wat sober. Hier werd juist alles uit de kast gehaald.
Wat een stageprops joh. Van grote ventilator tot naar beneden komende lichten en van die grote beklimbare boxen tot loopband. Het hield niet op. Maar echt nextlevel was toch wel het camerawerk. Een groot scherm waarbij beelden in elkaar overliepen, verrassende invalshoeken, rondraaiende beelden door haar zelf gemaakt en heel intiem aanvoelend (soms zelfs te misschien? Natte navel anyone?). Hoe die livebeelden terwijl ze met een verlichte jas door het publiek liep overliepen met de vooraf opgenomen beelden, kippenvel tijdens David.
Een van de sterkste punten van Lorde is misschien ook wel meteen haar achilleshiel. De zang. Op plaat stapelt ze haar vocals heel erg. Live is dat natuurlijk niet haalbaar. dat geeft 2 opties. Of veel via tape, of achtergrondzangers. Bij die laatste moet je kijken of dat precies aansluit en vandaar snap ik de keuze voor het eerste. Dat houdt soms wel in dat ze gedeeltes niet zingt maar van tape komen en dat voelt soms net een beetje tja. Wanneer ze wel zingt hoor je trouwens overduidelijk het verschil. En hoe ze met de voicerecoder/autotune in haar hand Clearblue bracht, zlf alle effecten stapelen was magnifiek. Ook kan ze op plaat (en live ook) een bepaalde emotie in haar zang leggen die mij echt onder de huid gaat zitten, positief uiteraard.
Jemig wat was dit een verdraaid lekkere show zeg. Goede setlist, ik vond Writer in the Dark ipv Liabillity dinsdag niet erg. Verder goed opgebouwd, goede rustmomenten erin, geen moment verveeld. Heel blij met de uitvoering van The Louvre en sowieso dat ze nummers een ander meer 'Virgin' jasje geeft, zoals Royals. Green Light blijft voor mij het absolute hoogtepunt in haar oeuvre (en eigenlijk ook de ultieme afsluiter), dus een heel klein beetje jammer dat dit niet het laatste nummer was. Maar ja, die euforierush op Glasto wel gehad als laatste, dus ik mag niet klagen.
Binnenkort maar eens kijken wat mijn optredens van het jaar zijn, maar deze gaat heel hoog scoren.
(Dit was mijn spreekbeurt, zijn er nog vragen?)
Haha, ik doelde nog geen eens op jou. Meer op 2 dames die vrij driftig een weg door de massa zocht naar het kluisje omdat de trein over 5 min ging. Ik denk niet dat ze hem hebben gehaald.Volgende keer zie ik je gewoon weer linksvoor!
Maar inderdaad, volgende keer weer gewoon melden
Sticks in de Melkweg afgelopen zaterdag. Zaal was goed vol, volgens mij niet uitverkocht.
Kubus heeft live wel vette beats bij nummers die deze echt vetter maken dan op het album. Werkt goed live.
Sticks is zo goed te volgen, ook live. Echt fijn, want ik ken echt niet alle nummers.
Op Pinkpop was het meer een boodschap die Sticks bracht, nu was het meer een feestje.
Jawat en Rico deden ook nog een paar nummers mee, dat hielp daar ook bij.
Helaas geen Hoedenplank en shirtje was met 50 euro echt te duur.
Maar dat mocht de pret niet drukken, leuke avond gehad.
Kubus heeft live wel vette beats bij nummers die deze echt vetter maken dan op het album. Werkt goed live.
Sticks is zo goed te volgen, ook live. Echt fijn, want ik ken echt niet alle nummers.
Op Pinkpop was het meer een boodschap die Sticks bracht, nu was het meer een feestje.
Jawat en Rico deden ook nog een paar nummers mee, dat hielp daar ook bij.
Helaas geen Hoedenplank en shirtje was met 50 euro echt te duur.
Maar dat mocht de pret niet drukken, leuke avond gehad.
Hoelang duurde het optreden van Lorde zelf bisnrs incluis?Ik wil het toch nog even uitgebreid over Lorde in de AFAS Live hebben.
Ten eerste, wat een vervelende zaal qua logistiek blijft dat toch. Deuren om 18:30 open en om 19:15 kon je alsnog in een rij van een halfuur aansluiten. Ik vind die gangen ook veel te smal bij de kluisjes en wc's. Wat een opstopping daar altijd van mensen. Als je een trein moet halen (dit keer gelukkig niet), moet je echt wel tijdens de bisronde weg anders haal je het gewoon niet.
Voorprogramma The Japanese House gelukkig net gehaald. Dat klonk prima. Beetje The 1975 vibes, maar dan kan ik dit iets beter hebben. Leuk genoeg om te hopen dat ik ze aankomend festivalseizoen weer tegen het lijf aan loop.
Pas op lieve Belgische mede forum gebruikers, spoilers vanaf hier! (maar dat kun je weten in dit topic
Dan Lorde zelf. Ik heb het geluk gehad haar deze zomer al op Glasto te zien vanaf een schitterende plek. Het gevaar bij zo'n overweldigend optreden is natuurlijk dat je het met elkaar gaat vergelijken. Gelukkig bleek al vrij snel dat deze 2 shows onvergelijkbaar waren. Op Glasto voelde het echt als iets wat in de steigers stond, benadrukt door al het bouwzeil als decor. Het was wat sober. Hier werd juist alles uit de kast gehaald.
Wat een stageprops joh. Van grote ventilator tot naar beneden komende lichten en van die grote beklimbare boxen tot loopband. Het hield niet op. Maar echt nextlevel was toch wel het camerawerk. Een groot scherm waarbij beelden in elkaar overliepen, verrassende invalshoeken, rondraaiende beelden door haar zelf gemaakt en heel intiem aanvoelend (soms zelfs te misschien? Natte navel anyone?). Hoe die livebeelden terwijl ze met een verlichte jas door het publiek liep overliepen met de vooraf opgenomen beelden, kippenvel tijdens David.
Een van de sterkste punten van Lorde is misschien ook wel meteen haar achilleshiel. De zang. Op plaat stapelt ze haar vocals heel erg. Live is dat natuurlijk niet haalbaar. dat geeft 2 opties. Of veel via tape, of achtergrondzangers. Bij die laatste moet je kijken of dat precies aansluit en vandaar snap ik de keuze voor het eerste. Dat houdt soms wel in dat ze gedeeltes niet zingt maar van tape komen en dat voelt soms net een beetje tja. Wanneer ze wel zingt hoor je trouwens overduidelijk het verschil. En hoe ze met de voicerecoder/autotune in haar hand Clearblue bracht, zlf alle effecten stapelen was magnifiek. Ook kan ze op plaat (en live ook) een bepaalde emotie in haar zang leggen die mij echt onder de huid gaat zitten, positief uiteraard.
Jemig wat was dit een verdraaid lekkere show zeg. Goede setlist, ik vond Writer in the Dark ipv Liabillity dinsdag niet erg. Verder goed opgebouwd, goede rustmomenten erin, geen moment verveeld. Heel blij met de uitvoering van The Louvre en sowieso dat ze nummers een ander meer 'Virgin' jasje geeft, zoals Royals. Green Light blijft voor mij het absolute hoogtepunt in haar oeuvre (en eigenlijk ook de ultieme afsluiter), dus een heel klein beetje jammer dat dit niet het laatste nummer was. Maar ja, die euforierush op Glasto wel gehad als laatste, dus ik mag niet klagen.
Binnenkort maar eens kijken wat mijn optredens van het jaar zijn, maar deze gaat heel hoog scoren.
(Dit was mijn spreekbeurt, zijn er nog vragen?)
1u45
De tijd tussen de gewone set en de toegift is ook verwaarloosbaar aangezien ze tijdens het laatste nummer naar dat podium toeloopt.
Ik denk/heb het gevoel dat ze met een andere setlist gaat touren langs de festivals. Iets minder Virgin en wat andere nummers van Solar Power.
Lang geleden dat ik eens een verslagje heb geschreven, dus het mocht wel weer.
[ingenting], 27 november, Södra Teatern
Oorspronkelijk was het plan om eerst [ingenting] mee te pakken om vervolgens de twee dagen erna nog twee andere optredens mee te pakken, maar ik kwam toch tot de conclusie dat het iets te veel van het goede werd, dus uiteindelijk heb ik alleen gekozen voor [ingenting]. Mwa, die keuze viel niet bepaald tegen. Ik zat de laatste tijd een beetje in een reeks van weinig overdonderende concerten, maar daar heeft deze Zweedse groep mooi verandering ingebracht.
De tour stond in het teken van hun laatste album Vinterviken Serenad, waarvan vijf nummers werden gespeeld. Dat album vind ik op zich wel goed, maar niet het beste werk dat ze hebben. Desondanks kwamen ze goed uit de verf, waaronder twee prachtig opgevoerde akoestische nummers van dit album. Verder stonden er nog negen nummers op de setlist. Keek enorm uit naar naar Dina händer är fulla av blommor en Lisa Sa en ik werd op m'n wenken beloond, doordat die achterelkaar werden gespeeld. Al met al vond ik het een geslaagd optreden en was het een klein tripje naar Stockholm meer dan waard. Mocht je van wat indie houden: [ingenting] is in hun jongere jaren vaak vergeleken met hun Zweedse broeders van Kent, een vergelijking die niet geheel onterecht is. Als je dat wat vindt, is dit ook zeker wat voor jou.
Honningbarna + Hammok, 28 november, Bryggeriet
Naar dit optreden keek ik misschien nog wel meer uit. Honningbarna is één van Noorwegens bekendste punk(rock)bands en met Hammok als voorprogramma, die ik al iets vaker had gezien, beloofde het een sterke avond te worden. De beloftes werden gelukkig waargemaakt. In Nederland krijg je Honningbarna niet echt te zien, met een laatste festivalshow in 2018 en zaalshow in 2014. Toch jammer want ik denk dat er best animo voor zal zijn. In ieder geval... Hammok mocht de avond om negen uur aftrappen en deed dat met een set van iets meer dan een half uur. Met de energie zat het goed en ik denk dat dit één van de betere keren was dat ik ze heb gezien. Een beuker als Seance gaat erin als zoete koek.
Na vijfentwintig minuten wachten was Honningbarna aan de beurt. De drummer stond aan de zijkant gepositioneerd, wat toch best een raar iets was, maar waarschijnlijk een wijze beslissing met het bewegen van de zanger over het podium. Ook hier stond de tour in het teken van het laatste album, Soft Spot. Vind ik zelf een fantastisch album! Hoogtepunten waren opener Schäfer, Avanti, God Gutt en Rød Bic, waarmee het dus wel duidelijk is dat de nummers van het laatste album ook veel enthousiasme opriepen. Het is in ieder geval lang geleden dat ik zoveel enthousiasme door een publiek heen heb zien gaan. Volgens mij stond er niemand stil. De introductie van een cello tijdens Fri Palestina was ook zo punk als het maar zijn kan. Ik vind het knap hoe Honningbarna zich nu eindelijk gevestigd lijkt te hebben in het Noorse muzieklandschap, wat ook bleek uit reacties van andere Noorse artiesten die het o.a. oneerlijk noemden dat Honningbarna überhaupt bestond, omdat zij daardoor minder aandacht kregen (uiteraard als grap bedoeld). Naast alle lof toch ook een klein smetje op de avond. Met maar veertien nummers was de setlist niet al te lang. Sterker nog, dat betekende dat de show maar 55 minuten duurde, zelfs met de verplichte pauze tussen de set en de encore. Heel erg aan de korte kant voor net geen dertig euro (ook een groot verschil met Nederland, haha), zeker met de hoeveelheid nummers die ze hebben. Gelukkig zat het kwalitatief zeker goed! Hier geldt ook: mocht je fan zijn, zou ik wellicht toch een keer de oversteek naar Scandinavië zien te maken. Ik zie ze helaas niet zo snel optreden in West-Europa. Of mocht je ze niet kennen, zet ze even op.
Conclusie: blij dat de ban van relatief matige concerten eindelijk gebroken is. Op naar Mew!
[ingenting], 27 november, Södra Teatern
Oorspronkelijk was het plan om eerst [ingenting] mee te pakken om vervolgens de twee dagen erna nog twee andere optredens mee te pakken, maar ik kwam toch tot de conclusie dat het iets te veel van het goede werd, dus uiteindelijk heb ik alleen gekozen voor [ingenting]. Mwa, die keuze viel niet bepaald tegen. Ik zat de laatste tijd een beetje in een reeks van weinig overdonderende concerten, maar daar heeft deze Zweedse groep mooi verandering ingebracht.
De tour stond in het teken van hun laatste album Vinterviken Serenad, waarvan vijf nummers werden gespeeld. Dat album vind ik op zich wel goed, maar niet het beste werk dat ze hebben. Desondanks kwamen ze goed uit de verf, waaronder twee prachtig opgevoerde akoestische nummers van dit album. Verder stonden er nog negen nummers op de setlist. Keek enorm uit naar naar Dina händer är fulla av blommor en Lisa Sa en ik werd op m'n wenken beloond, doordat die achterelkaar werden gespeeld. Al met al vond ik het een geslaagd optreden en was het een klein tripje naar Stockholm meer dan waard. Mocht je van wat indie houden: [ingenting] is in hun jongere jaren vaak vergeleken met hun Zweedse broeders van Kent, een vergelijking die niet geheel onterecht is. Als je dat wat vindt, is dit ook zeker wat voor jou.
Honningbarna + Hammok, 28 november, Bryggeriet
Naar dit optreden keek ik misschien nog wel meer uit. Honningbarna is één van Noorwegens bekendste punk(rock)bands en met Hammok als voorprogramma, die ik al iets vaker had gezien, beloofde het een sterke avond te worden. De beloftes werden gelukkig waargemaakt. In Nederland krijg je Honningbarna niet echt te zien, met een laatste festivalshow in 2018 en zaalshow in 2014. Toch jammer want ik denk dat er best animo voor zal zijn. In ieder geval... Hammok mocht de avond om negen uur aftrappen en deed dat met een set van iets meer dan een half uur. Met de energie zat het goed en ik denk dat dit één van de betere keren was dat ik ze heb gezien. Een beuker als Seance gaat erin als zoete koek.
Na vijfentwintig minuten wachten was Honningbarna aan de beurt. De drummer stond aan de zijkant gepositioneerd, wat toch best een raar iets was, maar waarschijnlijk een wijze beslissing met het bewegen van de zanger over het podium. Ook hier stond de tour in het teken van het laatste album, Soft Spot. Vind ik zelf een fantastisch album! Hoogtepunten waren opener Schäfer, Avanti, God Gutt en Rød Bic, waarmee het dus wel duidelijk is dat de nummers van het laatste album ook veel enthousiasme opriepen. Het is in ieder geval lang geleden dat ik zoveel enthousiasme door een publiek heen heb zien gaan. Volgens mij stond er niemand stil. De introductie van een cello tijdens Fri Palestina was ook zo punk als het maar zijn kan. Ik vind het knap hoe Honningbarna zich nu eindelijk gevestigd lijkt te hebben in het Noorse muzieklandschap, wat ook bleek uit reacties van andere Noorse artiesten die het o.a. oneerlijk noemden dat Honningbarna überhaupt bestond, omdat zij daardoor minder aandacht kregen (uiteraard als grap bedoeld). Naast alle lof toch ook een klein smetje op de avond. Met maar veertien nummers was de setlist niet al te lang. Sterker nog, dat betekende dat de show maar 55 minuten duurde, zelfs met de verplichte pauze tussen de set en de encore. Heel erg aan de korte kant voor net geen dertig euro (ook een groot verschil met Nederland, haha), zeker met de hoeveelheid nummers die ze hebben. Gelukkig zat het kwalitatief zeker goed! Hier geldt ook: mocht je fan zijn, zou ik wellicht toch een keer de oversteek naar Scandinavië zien te maken. Ik zie ze helaas niet zo snel optreden in West-Europa. Of mocht je ze niet kennen, zet ze even op.
Conclusie: blij dat de ban van relatief matige concerten eindelijk gebroken is. Op naar Mew!
Gaaf! Honningbarna. Die mogen idd wel eens naar NL of BE afreizen.
SWANS, 28 november, Festsaal Kreuzberg. Laatste show van hun 'big sound' tour. Moest dit in Berlijn zien, want 31 jaar geleden zag ik SWANS hier voor de eerste keer (ook tijdens een final tour) en sloeg de vlam definitief over.
De beste SWANS shows zag ik 10 tot 15 jaar geleden. De laatste jaren niet vaak onder de indruk geweest helaas. Tijdens deze avond gelukkig weer wel. Het deed pijn, was soms inktzwart en kwaadaardig, dan weer feeëriek om weer te eindigen met een allesverwoestende apocalypse. De zaal leende zich hier ook perfect voor. Kleinschalig, compact en met een vrij laag podium. Was ook absoluut te merken dat de band, in het bijzonder Gira, zich hier volledig thuisvoelde. Het hoofdstuk SWANS live is alsnog perfect afgesloten wat mij betreft.
De beste SWANS shows zag ik 10 tot 15 jaar geleden. De laatste jaren niet vaak onder de indruk geweest helaas. Tijdens deze avond gelukkig weer wel. Het deed pijn, was soms inktzwart en kwaadaardig, dan weer feeëriek om weer te eindigen met een allesverwoestende apocalypse. De zaal leende zich hier ook perfect voor. Kleinschalig, compact en met een vrij laag podium. Was ook absoluut te merken dat de band, in het bijzonder Gira, zich hier volledig thuisvoelde. Het hoofdstuk SWANS live is alsnog perfect afgesloten wat mij betreft.
