Meanwhile heeft Israël weer ferme schreden gezet in de genocidale koortsdroom.
Actualiteit
- Onderwerp starter MRMantel
- Startdatum
Goh, heb nergens van het Festival van Vlaanderen gehoord dat Bob Vylan daar komt optreden.
Lahav Shani (je kunt ook zijn naam opzoeken in plaats van hem "die Israëlische dirigent" noemen) is inderdaad geweerd van het Festival van Vlaanderen maar staat wel volgende week weer in de De Doelen te dirigeren. Bob Vylan speelde gisteren in Doornroosje, maar het optreden in 013 is gecanceld. Dus wat is precies die dubbele standaard in "de cultuursector"? Dat zijn allemaal individuele beslissingen.
Als je in de Gentse culturele wereld niet nadrukkelijk afstand neemt van Israël en de oorlog, mag je er niet spelen. Gaat diezelfde culturele wereld artiesten weren als ze oproepen tot geweld tegen Israël? Of gaan ze dat dan wel toelaten?
We zijn het best wel eens dat het gevaar zit in extremisme. Dan bedoel ik individuen, groeperingen en regeringen die hun waarheid als dogma opleggen aan anderen. Religieuze, politieke, levensbeschouwelijke standpunten kunnen de kapstokken zijn om hun visie, uiteindelijk met geweld, aan anderen op te dringen. De democratie, de rechtstaat en de vrijheid van meningsuiting zijn bedreigingen voor deze lui en in het verlengde daarvan vrij onderwijs, de hele cultuursector, de vrije pers en de wetenschap. Protest tegen het aantasten van deze fundamenten, vooral door regeringen, is essentieel - voordat er geen weg terug meer is.
Ik denk dat we uiterst terughoudend moeten zijn met het beperken van de vrijheid van meningsuiting. Wat mij betreft is het heel begrijpelijk en noodzakelijk dat artiesten en demonstranten zich verzetten tegen de aantasting van onze grondrechten of die van anderen. Als in dat kader grenzen worden overschreden, dan moet dat gezegd en eventueel aangepakt kunnen worden. In het geval Bob Vylan (en eerder Kneecap) is het niet oké dat er opgeroepen lijkt te worden tot geweld en/of dat terroristische organisaties worden verheerlijkt. Zo lang daarover met die artiesten een gesprek mogelijk is (en blijkbaar heeft Bob Vylan in Nijmegen een tandje afgeschaald), dan vind ik dat we hun ruimte niet te veel moeten inperken.
Het boycotten van artiesten of sporters uit landen met regeringen die zich ernstig misdragen vind ik een lastige. Aan de ene kant wil je een statement maken richting de betreffende regering, aan de andere kant tast je daarmee de vrijheid van meningsuiting en de culturele vrijheid van die individuen aan. De modus zou kunnen zijn om individuen die afstand nemen van de handelwijze van hun regering of daar in ieder geval niet aan hebben meegewerkt toe te laten, maar de vraag is of dat in de praktijk zo werkt.
Ik denk dat we uiterst terughoudend moeten zijn met het beperken van de vrijheid van meningsuiting. Wat mij betreft is het heel begrijpelijk en noodzakelijk dat artiesten en demonstranten zich verzetten tegen de aantasting van onze grondrechten of die van anderen. Als in dat kader grenzen worden overschreden, dan moet dat gezegd en eventueel aangepakt kunnen worden. In het geval Bob Vylan (en eerder Kneecap) is het niet oké dat er opgeroepen lijkt te worden tot geweld en/of dat terroristische organisaties worden verheerlijkt. Zo lang daarover met die artiesten een gesprek mogelijk is (en blijkbaar heeft Bob Vylan in Nijmegen een tandje afgeschaald), dan vind ik dat we hun ruimte niet te veel moeten inperken.
Het boycotten van artiesten of sporters uit landen met regeringen die zich ernstig misdragen vind ik een lastige. Aan de ene kant wil je een statement maken richting de betreffende regering, aan de andere kant tast je daarmee de vrijheid van meningsuiting en de culturele vrijheid van die individuen aan. De modus zou kunnen zijn om individuen die afstand nemen van de handelwijze van hun regering of daar in ieder geval niet aan hebben meegewerkt toe te laten, maar de vraag is of dat in de praktijk zo werkt.
Dus het ging niet over de cultuursector in het algemeen, maar specifiek de Gentse culturele wereld? Had je wel even kunnen zeggen.
En begrijp ik uit je vragen dat je dus geen voorbeeld hebt waar dat ook daadwerkelijk het geval is? Het zijn gewoon insinuaties van je?
Och man, kijk, stel u eens voor dat je nu als band zegt dat je pro Israël bent. Ik ben eens benieuwd welk cultuurhuis u zal aanvaarden. Dubbele standaard dus.
Het is ook vooral aan het OM om te bepalen wanneer die grens daadwerkelijk overschreden is, niet aan de collectieve onderbuik. Ik vond het statement van Paradiso toen ze eerder kozen deze show van Bob Vylan te programmeren al heel sterk, hun reactie na het concert slaat wederom de spijker op zijn kop:
(bron)
Ik begreep dat de Britse politie na het Glastonbury optreden ook al 3 maanden aan het onderzoeken is of er nu iets strafbaars gezegd is of niet, en ze hebben nog niet met een aanklacht weten te komen. Het NOS artikel wat ik hier gisteren al deelde laat een advocaat aan het woord die vertelt dat het in deze context heel moeilijk gaat zijn, zo niet onmogelijk, om hier een strafzaak van te maken. Dat reduceert in mijn ogen alle discussie hierover tot een kwestie van smaak, waar je natuurlijk flink over kunt twisten (al stelt het spreekwoord van niet) maar wat in ieder geval nooit reden mag zijn om iemand te boycotten en het podium te ontnemen.
Israël pleegt wel degelijk strafbare feiten, ik zie zojuist het nieuws binnenkomen dat nu zelfs de VN-commissie (eindelijk!) durft te spreken van genocide in Gaza. Dat hier consequenties tegenover staan lijkt me dus niet meer dan logisch, zelfs moreel verplicht. Of het zinnig is musici te weren puur omdat ze uit dat land komen is een tweede, dat betwijfel ik, zeker als ze zelf afstand nemen van wat hun regering doet. Maar er is in ieder geval een duidelijk grondslag voor eventuele consequenties, waar die in het geval van een Bob Vylan vooralsnog volledig ontbreekt. Dus daarom gaat de vergelijking die @koekroeck maakt mank, in mijn ogen.
Och man, stel u eens voor dat iemand insinuaties gooit als Gaat diezelfde culturele wereld artiesten weren als ze oproepen tot geweld tegen Israël? Of gaan ze dat dan wel toelaten? en het dan snel verdraait als iemand erop ingaat.
Het steunen van een land wat genocide pleegt is absoluut niet vergelijkbaar met het uitspreken van steun aan slachtoffers van diezelfde genocide, of het oproepen tot actie tegen fascisten.
Geldt dan niet hetzelfde als wanneer je zegt pro Rusland te zijn? Daar lijkt compromisloos een boycot plaats te vinden. Als pro Israël betekent pro Netanyahu, vind ik een per definitie gesloten deur heel erg op zijn plaats. Net als wanneer pro Rusland pro Poetin betekent. Overigens heeft Bob Vylan gisteren nog geduid niets tegen joden of mensen uit Israël te hebben, maar wel richting het genocidale monster daar en al wat dat steunt.
Wat ik zelf merk dat ik ingewikkeld vind aan deze discussie, is hoe snel er onderzoeken worden geopend naar bands als Bob Vylan (of hoe snel Palestina Action in het VK als terroristische organisatie is bestempeld), terwijl er tegelijkertijd na 2 jaar genocide nog steeds vrijwel geen maatregelen zijn genomen tegen Israël. Hierdoor krijg ik af en toe toch sympathie voor de band, terwijl ik tegelijkertijd hun uitspraken walgelijk vind.
Nogmaals, ik denk dat die uitspraken alleen maar polariserend zijn, terwijl ik ook denk dat iedereen hier in de discussie uiteindelijk hetzelfde wilt: geen doden meer in dit conflict, aan geen van beide kanten. Ik denk dat het meningsverschil alleen is hoe we daar komen.
Nogmaals, ik denk dat die uitspraken alleen maar polariserend zijn, terwijl ik ook denk dat iedereen hier in de discussie uiteindelijk hetzelfde wilt: geen doden meer in dit conflict, aan geen van beide kanten. Ik denk dat het meningsverschil alleen is hoe we daar komen.
Ik verdraai niets. Ik stel alleen vast als je in de culturele wereld u niet uitspreekt als pro gaza, dat je stilaan mag vrezen voor uitsluiting. In Gent is het al van dat. En ondertussen vervaagt de norm langs de andere kant waarin bands een opbod beginnen doen. Het is nu zelfs ook al doorgedrongen tot in de sport (zie Vuelta). De volgende stap is de boycot van individuele sporters.
Als ik voor mijzelf spreek, merk ik wel dat ik echt verhard ben. Omdat er inderdaad na twee jaar genocide amper een begin van erkenning daarvan plaatsvindt. De beelden van naar hun laatste adem happend baby's, vaders die hun dode kinderen in vuile doeken dragen, hongerigen die als beesten in een kooi moeten vechten voor een druppel water. Het raakt mij tot het diepste van mijn kern. Ik ben onlangs vader geworden en vroeg onlangs hoe ik dit later mijn dochter ga uitleggen, dat zij is geboren in een wereld waarin we wegkijken van een genocide, etnische zuivering, verzin hoe je het wil noemen dat een volk systematisch wordt uitgemoord.
Ik hoop dat de tijd wijsheid met zich brengt en dat we net zo goed lering trekken uit deze periode als de jaren 20, 30 en 40 van de vorige eeuw (al is af te vragen of we dat wel hebben gedaan..).
Nouja die ophef ging er vooral over dat er een team met de naam Israel Premier Tech rondreed en de sport dus door een genocidale (en ja dit mag ik nu ook van de VN zeggen) macht word gebruikt voor sportswashing. Een team met de naam Russia Sligro zou ook ophef creeeren.
Er loopt toch een officieel onderzoek bij het internationaal gerechtshof? Dat is praktisch de grootste maatregel die je kan nemen tegen een land, het officieel laten onderzoeken op oorlogsmisdaden, en bij schuldigbevinding, straffen opleggen. Een proces gestart krijgen bij dat hof is extreem lastig, laat staan dat het naar een tweede fase gaat.
Bedoel je dat de culturele wereld een van de weinige sectoren is die "eist" dat je compassie hebt voor een volk dat uitgemoord wordt? Een wereld waarin volgens mij ook voldoende plek is te benoemen dat niet iedere Jood of Israëli een fan is van die etnische zuivering?
Dus de enigste manier is dan boycotten? En wat nu? Moet elke koersorganisatie de ploeg censureren? Is het dat wat we willen?
Nouja een team met de naam Israel met een eigenaar die zijn team maar al te graag gebruikt om het land Israel te promoten ("Het volgende hoofdstuk van mijn leven zal in het teken staan van het promoten van Israël") en nogal een laconieke blik heeft op de situatie in Gaza ("Ik zou niet weten wat er mogelijk controversieel is aan de Israëlische operatie") hoeft wat mij betreft niet in de sport thuis nee.
Geld wat mij betreft overigens ook voor UAE, Bahrein en Astana, deze landen maken zich alleen niet schuldig aan genocide op dit moment waardoor de focus nu ligt op Israel.
Liever een sector dat zich niet bemoeit en gewoon alles of niets toelaat, dan een sector die de moraliserende vinger wilt tonen met vooral een de houding: wij weten het beter dan de rest.
Wat vind jij passend ten aanzien van die ploeg? Rekening houdend met wat @Joris terecht (en feitelijk) aangeeft?
