Oasis live 25
het verslag ondanks dat er al zoveel is gezegd.
eerst en vooral @Timmetje en @Een Zekere Romance bedanken.
Timmetje om de tickets te scoren op een zaterdag in de zomer op een dieptepuntje in mijn leven.
een Romance om ondanks elkaar niet te hebben gezien het op een manier toch te hebben samen beleefd.
prologue
het begon allemaal ergens in 2008
ik had net met mijn vader Rage against the machine gezien in het sportpaleis; nota bene mijn eerste concert.
en we hadden de smaak te pakken. We gingen proberen voor AC/DC in het sportpaleis.
kort verhaal kort. naast tickets gegrepen en dan zagen we iets later dat Oasis in vorst stonden in januari 2009.
we kenden er niet heel veel van buiten de hits maar het voelde aan als een troostprijsje.
dus op een januari dag 2009 kwamen we aan in brussel, als 2 onwetende binnengestapt.
En ja buiten gestapt zonder woorden.
het gevoel van we hebben hier iets gezien maar we kunnen het nog niet onder woorden brengen.
zo een concert dat blijft nazinderen.
en in de weken nadien werd dat gevoel alleen maar epischer en epischer.
er werden cd's aangekocht, er werd ten huize reaper door reaper SR en reaper continue geluisterd naar alles dat Oasis had uitgebracht.
niet lang daarna kwam de melding dat Oasis op werchter zou spelen en besloot onderstaande om ook naar daar te gaan. helaas kon vader SR er geen vakantie voor krijgen met zijn werk maar ach. een band zo op zijn kunnen en echt op de top. ja die gaan nog jaren mee gaan. Kansen genoeg nog.
Ik naar mijn eerste werchter, en de rest is geschiedenis maar die performance van Oasis was out of this world.
nadien uiteraard heel veel spijt dat hij er niet bij was. en zeker na de split.
In de eerste 2 a jaar koesterden we echt nog wel hoop, het komt wel goed. Beady eye stelt niet zo heel veel voor op plaat. maar de reünie bleef uit.
en met het uitblijven groeide het verlangen naar ze nog 1x te zien samen. en onze bucketlist was samen 1x in engeland oasismania meemaken moest het ooit (hoe onwaarschijnlijk het ook was) gebeuren.
het heeft tot het einde op mijn vader zijn bucketlist gestaan. Nog harder als anders toen bleek dat hij kanker kreeg. het bleef op nummer 1 staan in die lijst. want de meest onmogelijke dingen kunnen gebeuren.
we hebben heel veel kunnen afstrepen daarvan maar nummer 2 (war on drugs en 1 (oasis uk) dus niet.
fast forward dus naar held @Timmetje die op de ticket sale dag er toch nog door was geraakt. want ik zat in therapie met mijn dochter.
het ging gebeuren, ik en mijn partner zouden gaan. ik zou het beleven. de second coming of jesus christ.
bitterzoet gevoel. maar wetende dat hij wel op zijn manier zou meevolgen.
het werd helemaal een emotioneel feest met de toevoeging van Richard Ashcroft welke vaak bij mij opstand tijdens zijn kankerbehandeling (aka urban hymnes).
tussen verkrijgen van de tickets en nu is mijn moeder ook beginnen luisteren naar het werk van Oasis, om te zien wat hij en ik er nu zo goed aan vonden.
en ze wou graag mee gaan. Wat uiteindelijk ook nog is gelukt ook.
Dus vorige week zouden we met 3 afzakken naar londen.
en vanaf hier het reis en concert verslag.
Dinsdag zouden we vertrekken maar eerst nog een halve dag werken.
stipt om 12u pc uit en richting huiswaarts, even opfrissen en vertrekken.
onderweg naar huis begint oasis te spelen en daar kwamen de eerste waterlanders al. het besef hoe dubbel het is. reizen en mijn en zijn droom verwezenlijken maar zonder hem erbij (of toch?).
trein van antwerpen naar brussel en van brussel naar londen. het ging vlot met ons 3tjes. maar wel lang onderweg.
ter plaatse even zoeken naar de juiste verbinding want we sliepen in westhamp stead. (5 haltes van wembley)
rustig ingecheckt, wat gegeten en alvast bed in.
woensdagochtend het is zover. onbijtje gedaan met mijn moeder terwijl de partner wat langer bleef liggen. Want 6 maanden zwanger zijn begint toch door te wegen (pun intended).
daarom was ik de voorbije weken al aan het mailen geweest met wembley stadium wat er mogelijk was.
want ja destijds waren staanplaatsen perfect doenbaar bij aankoop. maar nu was dat al wat anders.
Vouwstoelen Niet toegestaan. krukje niet toegestaan. maar na wat sturen met Dan die begrip toonde voor de situatie was er een oplossing.
Namelijk staanplaatsen omruilen naar zitplaatsen op de dag van het concert. via costumer help.
er werd gezegd goed op tijd te zijn. 3 uur voor de deuren zouden opengaan; dan kon dat zeker geregeld worden en zouden niet in de nosebleeds terecht komen (want trappen ook niet ideaal).
dus zo gezegd zo gedaan. om 14u kwamen we aan in wembley park. in de ochtend met onze brunch viel het al op hoeveel oasis tshirts er in het straatbeeld te zien waren. maar voor dit was ik niet voorbereid. wat een boulevard, wat een stadion en wat een immense hoeveelheid buckethats, shirts.
het was echt oasismania.
gauw gaan aanschuiven voor merch, en een 30 juli shirt gaan halen en tourboekje. helaas was het voetbalshirt nergens meer te verkrijgen rond wembley of in londen volgens de medewerkers daar. jammer want die wou ik heel graag die zwarte.
LET OP MATEN VALEN GROTER UIT. IK ZWEM AL IN EEN MEDIUM TSHIRT.
om 2u15 een steward aangesproken, die wist het niet -> verwijst ons door naar ticketoffice.
bij ticketoffice waren ze heel vriendelijk (en i have been a naughty boy volgens de medewerker wijzende naar de bolle buik van de vriendin)
maar werden we doorverwezen naar de stewards aan onze gate.
Dan maar traag naar onze gate. daar iemand aangesproken. ja wij kunnen niet helpen. is aan het accessibility loket hiernaast;
maar dat gaat maar open om 16u15.
dan ging dat al open om 16u maar wist de mens het niet of het kon. met screenshots van mijn mails kon hij de medewerker terugvinden en moesten we wachten tot 16u30 en dan terugkomen.
dan was de uitleg. blijf aan de gate van gehandicapten wachten. die gaat open om 17u. ga naar binnen; scan u ticket en ga dan naar info punt binnen waar ze jullie opwachten en nieuwe tickets geven voor zitplaatsen. heel veel what if's
maar kom we gaan het zien.
17u deuren open, ingescanned geraakt. blijkt info punt afgeschermd te zijn voor veiligheid. maar na het zien van de partner mochten we toch door de corridor. bij het infopunt nogmaals de mail moeten laten lezen. Bandje laten doorknippen. 3 zitjes naast elkaar krijgen (hard copy tickets zelfs dus die hebben we mooi meegenomen naar huis) en dan even draaien en zien welke richting.
man aan de balie roept ons. ik draai me om. het is de deur hier recht voor. gewoon naar beneden gaan.
blijkt dat we op de 4de rij zitten van beneden te tellen pal tegenover het podium. misschien wat verder maar wel top zicht op het hele podium.
het eerste kippenvel moment. we trekken wat foto's, steward komt helpen voor een foto van ons 3 te maken.
iedereen is zo vriendelijk. we gaan zitten en we beseffen het dan al. dit wordt er een voor de geschiedenisboeken.
aangezien we nog dik 45 minuten moeten wachten op cast. besloten we het momentje te gebruiken om te delen met mijn moeder dat ondanks dat jou partner en mijn vader er niet bij is, hij er toch ook wel wat fysiek bij is. 3de generatie zit in de buik. en op aangeven van mijn partner/vriendin werd er gekozen om 3 voornamen te geven aan onze dochter waarvan we de laatste nu aan jou al zullen delen mama. onze dochter zal X X Jean Caluwaerts (yes i sort of doxxed mezelf maar het mag) heten. en daar komen de tranen.
bij ons alle 3. want jullie raden het al Jean is de naam van mijn vader.
en vanaf dan was het een rollercoaster van emoties, kippenvel en plezier en verdriet.
waar cast nog een opwarmer was. speelde Richard de pannen van het open dak.
waterlanders bij drugs dont work bij de 2 dames. en wat klinkt wembley luid met 85k engelsen die alles meezingen.
tjah over oasis is hier alles al gezegd
maar wat hebben ze plezier, zin, drive en snedigheid.
het is de perfecte setlist, net genoeg banter en de liefde tussen de 2 broers is duidelijk aanwezig.
de visuals zien er goed uit. het klinkt echt al een wall of sound.
het was 2 uur intens genieten, alles meezingen en sindsdien op cloud 9 zitten.
die intro is gestoord, kippenvel
setlist bouwt perfect op. lekkere nummers als bring it on down half the world away.
alles klopte.
tot de ondergaande zon visuals toe.
of om het op zen Liams te zeggen Biblical.
dit was by far het beste van alle 650+ shows dat ik in mijn leven gedaan heb.
had ik graag beneden gestaan, absoluut. maar van waar we het konden meemaken (en het uberhaupt meemaken) was meer dan genoeg.
nadien nog een 20 min gepraat met de buren.
high fives, bromance hugs, alles zat er tussen. iedereen was blij, extatic, en met het horen van ons verhaal allemaal wat emotioneel.
het was prachtig.
bedankt aan de user hier om parallel weg te nemen bij het vertrekken.
buiten dat het een pak vlotter gaat zo lag er daar ergens nog een merchandise vestje van oasis op de grond.
volledig in tact, en proper dus dat hebben we dan ook nog maar meegenomen.
politie en metropersoneel was heel behulpzaam met de aanwezigheid van een zwangere vrouw dus op 45 minuten (van 22u45 vertrokken op de tribune) stonden we op ons perron in west hampstead.
dat ging zo vlot.
de dagen nadien nog de pop up store gedaan (maar ook daar zoals meegedeeld geen football jerseys)
en dan wat rondgelopen in londen want het was 10 jaar geleden voor ons.
wat een heerlijke stad. we komen terug.
heb nog steeds kippenvel van de show.
en wil zo ongeloofelijk graag terug.
maar dat zal voor in de EU zijn.
en ik hoop dat @Timmetje weer wil helpen dan <3 voor de burenlanden.
en op een goede ziel die hier nog een football jersey kan bemachtigen.
verdere foto's volgen nog.
maar bedankt.
aan iedereen om te helpen en te lezen
bedankt
en pa (het was godverdomme goed) en ik weet dat je meekeek <3
het verslag ondanks dat er al zoveel is gezegd.
eerst en vooral @Timmetje en @Een Zekere Romance bedanken.
Timmetje om de tickets te scoren op een zaterdag in de zomer op een dieptepuntje in mijn leven.
een Romance om ondanks elkaar niet te hebben gezien het op een manier toch te hebben samen beleefd.
prologue
het begon allemaal ergens in 2008
ik had net met mijn vader Rage against the machine gezien in het sportpaleis; nota bene mijn eerste concert.
en we hadden de smaak te pakken. We gingen proberen voor AC/DC in het sportpaleis.
kort verhaal kort. naast tickets gegrepen en dan zagen we iets later dat Oasis in vorst stonden in januari 2009.
we kenden er niet heel veel van buiten de hits maar het voelde aan als een troostprijsje.
dus op een januari dag 2009 kwamen we aan in brussel, als 2 onwetende binnengestapt.
En ja buiten gestapt zonder woorden.
het gevoel van we hebben hier iets gezien maar we kunnen het nog niet onder woorden brengen.
zo een concert dat blijft nazinderen.
en in de weken nadien werd dat gevoel alleen maar epischer en epischer.
er werden cd's aangekocht, er werd ten huize reaper door reaper SR en reaper continue geluisterd naar alles dat Oasis had uitgebracht.
niet lang daarna kwam de melding dat Oasis op werchter zou spelen en besloot onderstaande om ook naar daar te gaan. helaas kon vader SR er geen vakantie voor krijgen met zijn werk maar ach. een band zo op zijn kunnen en echt op de top. ja die gaan nog jaren mee gaan. Kansen genoeg nog.
Ik naar mijn eerste werchter, en de rest is geschiedenis maar die performance van Oasis was out of this world.
nadien uiteraard heel veel spijt dat hij er niet bij was. en zeker na de split.
In de eerste 2 a jaar koesterden we echt nog wel hoop, het komt wel goed. Beady eye stelt niet zo heel veel voor op plaat. maar de reünie bleef uit.
en met het uitblijven groeide het verlangen naar ze nog 1x te zien samen. en onze bucketlist was samen 1x in engeland oasismania meemaken moest het ooit (hoe onwaarschijnlijk het ook was) gebeuren.
het heeft tot het einde op mijn vader zijn bucketlist gestaan. Nog harder als anders toen bleek dat hij kanker kreeg. het bleef op nummer 1 staan in die lijst. want de meest onmogelijke dingen kunnen gebeuren.
we hebben heel veel kunnen afstrepen daarvan maar nummer 2 (war on drugs en 1 (oasis uk) dus niet.
fast forward dus naar held @Timmetje die op de ticket sale dag er toch nog door was geraakt. want ik zat in therapie met mijn dochter.
het ging gebeuren, ik en mijn partner zouden gaan. ik zou het beleven. de second coming of jesus christ.
bitterzoet gevoel. maar wetende dat hij wel op zijn manier zou meevolgen.
het werd helemaal een emotioneel feest met de toevoeging van Richard Ashcroft welke vaak bij mij opstand tijdens zijn kankerbehandeling (aka urban hymnes).
tussen verkrijgen van de tickets en nu is mijn moeder ook beginnen luisteren naar het werk van Oasis, om te zien wat hij en ik er nu zo goed aan vonden.
en ze wou graag mee gaan. Wat uiteindelijk ook nog is gelukt ook.
Dus vorige week zouden we met 3 afzakken naar londen.
en vanaf hier het reis en concert verslag.
Dinsdag zouden we vertrekken maar eerst nog een halve dag werken.
stipt om 12u pc uit en richting huiswaarts, even opfrissen en vertrekken.
onderweg naar huis begint oasis te spelen en daar kwamen de eerste waterlanders al. het besef hoe dubbel het is. reizen en mijn en zijn droom verwezenlijken maar zonder hem erbij (of toch?).
trein van antwerpen naar brussel en van brussel naar londen. het ging vlot met ons 3tjes. maar wel lang onderweg.
ter plaatse even zoeken naar de juiste verbinding want we sliepen in westhamp stead. (5 haltes van wembley)
rustig ingecheckt, wat gegeten en alvast bed in.
woensdagochtend het is zover. onbijtje gedaan met mijn moeder terwijl de partner wat langer bleef liggen. Want 6 maanden zwanger zijn begint toch door te wegen (pun intended).
daarom was ik de voorbije weken al aan het mailen geweest met wembley stadium wat er mogelijk was.
want ja destijds waren staanplaatsen perfect doenbaar bij aankoop. maar nu was dat al wat anders.
Vouwstoelen Niet toegestaan. krukje niet toegestaan. maar na wat sturen met Dan die begrip toonde voor de situatie was er een oplossing.
Namelijk staanplaatsen omruilen naar zitplaatsen op de dag van het concert. via costumer help.
er werd gezegd goed op tijd te zijn. 3 uur voor de deuren zouden opengaan; dan kon dat zeker geregeld worden en zouden niet in de nosebleeds terecht komen (want trappen ook niet ideaal).
dus zo gezegd zo gedaan. om 14u kwamen we aan in wembley park. in de ochtend met onze brunch viel het al op hoeveel oasis tshirts er in het straatbeeld te zien waren. maar voor dit was ik niet voorbereid. wat een boulevard, wat een stadion en wat een immense hoeveelheid buckethats, shirts.
het was echt oasismania.
gauw gaan aanschuiven voor merch, en een 30 juli shirt gaan halen en tourboekje. helaas was het voetbalshirt nergens meer te verkrijgen rond wembley of in londen volgens de medewerkers daar. jammer want die wou ik heel graag die zwarte.
LET OP MATEN VALEN GROTER UIT. IK ZWEM AL IN EEN MEDIUM TSHIRT.
om 2u15 een steward aangesproken, die wist het niet -> verwijst ons door naar ticketoffice.
bij ticketoffice waren ze heel vriendelijk (en i have been a naughty boy volgens de medewerker wijzende naar de bolle buik van de vriendin)
maar werden we doorverwezen naar de stewards aan onze gate.
Dan maar traag naar onze gate. daar iemand aangesproken. ja wij kunnen niet helpen. is aan het accessibility loket hiernaast;
maar dat gaat maar open om 16u15.
dan ging dat al open om 16u maar wist de mens het niet of het kon. met screenshots van mijn mails kon hij de medewerker terugvinden en moesten we wachten tot 16u30 en dan terugkomen.
dan was de uitleg. blijf aan de gate van gehandicapten wachten. die gaat open om 17u. ga naar binnen; scan u ticket en ga dan naar info punt binnen waar ze jullie opwachten en nieuwe tickets geven voor zitplaatsen. heel veel what if's
maar kom we gaan het zien.
17u deuren open, ingescanned geraakt. blijkt info punt afgeschermd te zijn voor veiligheid. maar na het zien van de partner mochten we toch door de corridor. bij het infopunt nogmaals de mail moeten laten lezen. Bandje laten doorknippen. 3 zitjes naast elkaar krijgen (hard copy tickets zelfs dus die hebben we mooi meegenomen naar huis) en dan even draaien en zien welke richting.
man aan de balie roept ons. ik draai me om. het is de deur hier recht voor. gewoon naar beneden gaan.
blijkt dat we op de 4de rij zitten van beneden te tellen pal tegenover het podium. misschien wat verder maar wel top zicht op het hele podium.
het eerste kippenvel moment. we trekken wat foto's, steward komt helpen voor een foto van ons 3 te maken.
iedereen is zo vriendelijk. we gaan zitten en we beseffen het dan al. dit wordt er een voor de geschiedenisboeken.
aangezien we nog dik 45 minuten moeten wachten op cast. besloten we het momentje te gebruiken om te delen met mijn moeder dat ondanks dat jou partner en mijn vader er niet bij is, hij er toch ook wel wat fysiek bij is. 3de generatie zit in de buik. en op aangeven van mijn partner/vriendin werd er gekozen om 3 voornamen te geven aan onze dochter waarvan we de laatste nu aan jou al zullen delen mama. onze dochter zal X X Jean Caluwaerts (yes i sort of doxxed mezelf maar het mag) heten. en daar komen de tranen.
bij ons alle 3. want jullie raden het al Jean is de naam van mijn vader.
en vanaf dan was het een rollercoaster van emoties, kippenvel en plezier en verdriet.
waar cast nog een opwarmer was. speelde Richard de pannen van het open dak.
waterlanders bij drugs dont work bij de 2 dames. en wat klinkt wembley luid met 85k engelsen die alles meezingen.
tjah over oasis is hier alles al gezegd
maar wat hebben ze plezier, zin, drive en snedigheid.
het is de perfecte setlist, net genoeg banter en de liefde tussen de 2 broers is duidelijk aanwezig.
de visuals zien er goed uit. het klinkt echt al een wall of sound.
het was 2 uur intens genieten, alles meezingen en sindsdien op cloud 9 zitten.
die intro is gestoord, kippenvel
setlist bouwt perfect op. lekkere nummers als bring it on down half the world away.
alles klopte.
tot de ondergaande zon visuals toe.
of om het op zen Liams te zeggen Biblical.
dit was by far het beste van alle 650+ shows dat ik in mijn leven gedaan heb.
had ik graag beneden gestaan, absoluut. maar van waar we het konden meemaken (en het uberhaupt meemaken) was meer dan genoeg.
nadien nog een 20 min gepraat met de buren.
high fives, bromance hugs, alles zat er tussen. iedereen was blij, extatic, en met het horen van ons verhaal allemaal wat emotioneel.
het was prachtig.
bedankt aan de user hier om parallel weg te nemen bij het vertrekken.
buiten dat het een pak vlotter gaat zo lag er daar ergens nog een merchandise vestje van oasis op de grond.
volledig in tact, en proper dus dat hebben we dan ook nog maar meegenomen.
politie en metropersoneel was heel behulpzaam met de aanwezigheid van een zwangere vrouw dus op 45 minuten (van 22u45 vertrokken op de tribune) stonden we op ons perron in west hampstead.
dat ging zo vlot.
de dagen nadien nog de pop up store gedaan (maar ook daar zoals meegedeeld geen football jerseys)
en dan wat rondgelopen in londen want het was 10 jaar geleden voor ons.
wat een heerlijke stad. we komen terug.
heb nog steeds kippenvel van de show.
en wil zo ongeloofelijk graag terug.
maar dat zal voor in de EU zijn.
en ik hoop dat @Timmetje weer wil helpen dan <3 voor de burenlanden.
en op een goede ziel die hier nog een football jersey kan bemachtigen.
verdere foto's volgen nog.
maar bedankt.
aan iedereen om te helpen en te lezen
bedankt
en pa (het was godverdomme goed) en ik weet dat je meekeek <3
