het is gek hoe dat gaat.
jezelf tegenkomen.
ik ben geboren met een (lichte) fysieke handicap.
waarom zeg ik licht. omdat mijn test op handicap ongeveer 36 jaar geleden niet meer was dan: ah maar hij wandelt, geen handicap. ik heb daarna 2 a 3 keer per week voor 18 jaar lang kinesitherapie gedaan, sporten bijgepakt, om mijn spieren op een acceptabel niveau te krijgen.
En altijd van de mindset geweest, ik ben niet anders, ik doe gewoon zoals al de rest.
Granted met hier en daar wat extra rust of hulp van mijn ouders als het zware fysieke arbeid zou zijn.
Forward naar het latere deel van 2025.
Dat het een beetje een huzarenstuk ging worden was wel duidelijk als we aan ons veranderingen begonnen.
quasi op mijn eentje (en gepensioneerde schoonouders want ja mijn moeder is niet erg te vinden om bv auto te rijden) mijn appartement leeg gemaakt, en 150 km verderop gaan stockeren want mijn eerste stockage plaats viel 1 week voor de verhuis weg. Dat met een hoogzwangere partner op dat moment.
2 dagen voor de bevalling van ons kind de lening rondgekregen voor de huidige woonst.
de woonst van mijn partner te koop gezet.
kind ter aarde gekomen in ook wat lastigere omstandigheden, pittige nachten (we slapen tot op heden gemiddeld 2u aan een stuk snachts, alsof het een soort leger regime is, want de baby is meestal wakker om 23u, 1u, 3u 5u), mijn inboedel op mijn eentje gaan halen aan de andere kant van vlaanderen eind januari.
met 2 maten heel de inboedel in het nieuwe gezet
februari huis verkocht gekregen van partner (die vooral met de baby is bezig),
continue blijven werken in het huis, hier mee het forum opvolgen als sfeerbeheer, solliciteren voor vrijwilligerswerk, terug fulltime werken op amper tot geen rust of slaap.
wel met kine sedert november maar dat was echt een pleister op een open wonde.
na de FL meet besloot het lichaam te zeggen het is op.
het is klaar. opeens stond ik op om 3u smorgens voor de baby en 85 percent van mijn mobiliteit kwijt was in mijn gehandicapte arm.
het lichaam is volledig verkrampt.
daar kwam het besef, maar wacht, eigenlijk ben ik NIET zoals iedereen en dat is OK. doe jezelf een plezier en neem rust.
ik heb een inleidende afspraak in juni om toch de handicap terug te laten onderzoeken en testen om zo al dan niet extra betaalbare kine of opvolging te krijgen, of ondersteuning.
sinds die dag ben ik hier ook een dikke maand, maand en half niet geweest.
Want ik moest eerst mezelf even op 1 zetten. Want ik werd voor het eerst echt geconfronteerd met hoe het eigenlijk gaat met mijn lichaam en ooit zo zal zijn want het aftakelingsproces zal zo verlopen.... was een bittere pil om te slikken
ondertussen gaat het fysiek wel wat beter maar de baby opheffen is lastig en pijnlijk, mijn automaat auto in drive zetten is lastig, schoenveters vast doen is nog pijnlijk, ik voel het verschil nog als ik ga slapen hoe dat mijn arm ligt, het tempo gaat allemaal wat trager. ik heb de spullen van mijn partner door mijn parter laten doen en door een firma laten ophalen vorige week, want dat huis moest vandaag leeg zijn.
ik geef veel uit handen om terug mezelf te kunnen worden op het punt dat ik stond vorige zomer. Zo kon ik zondag voor het eerst een show doen (granted met arm en en nekpijn nog voor ik vertrok, en met mijn tempo ook 20 minuten te laat toegekomen) maar ik geraak er al wel
dus ik ga naar dauwpop proberen komen
Dus lieve vrienden
luister naar je lichaam, neem rust, fysiek en mentaal.
Ga niet te ver over grenzen!
Geniet van wat je hebt. en neem het niet for granted!
www.facebook.com
