Pukkelpop zit er weer op. Maar wat een magisch festival is dat toch...
20ste editie, en zo blij dat ik hier blijf omver geblazen worden. Toen ik op voorhand wou zeggen naar wie ik écht uitkeek, merkte ik dat mijn verwachtingen iets minder hoog waren dan andere jaren.
Die laatste van Turnstile heeft me zo bij de keel gegrepen, maar doordat die plaat al meer dan een jaar uit was (en ik pas voor de eerste keer door hardcore gebeten werd bij Turnstile), zat die toch al wat verder in mijn geheugen.
Top 10 deze editie:
1.
IJsland: totale (soms licht onwennige) waanzin. De geluids constructies van Faisal in combinatie met de Sef en Abel is echt puur goud.
2.
Dijon: Wat een stem. Wat een artiest. Puur vakmanschap, jammer dat de Marquee zo matig gevuld was.
3.
Dove Ellis: op plaat even aan moeten wennen, maar ik zit helemaal mee op de hype train. Deed me wat denken aan Villagers ten tijde van Becoming A Jackal.
4.
The Atomic Orchestra: nog nooit erin geslaagd om op tijd te zijn voor The Atomic Orchestra, gelukkig kwam daar nu verandering in. Zwangere Guy pakte perfect uit, Teddybear marcheerde, Dressed Like Boys en The Haunted Youth werkte op de traankanalen, en "Een Heel Klein Beetje Oorlog" was van een onmetelijke schoonheid. Dat we daarna nog "Van God Los", een prachtig koor en Pommelien Thijs (haters gonna hate, maar ik vind dit oprecht heel cool gedaan - nu wel echt opletten voor de overkill) kregen, maakte het allemaal nog net iets indrukwekkender. Blijkbaar was er ook nog Freestyler, maar toen stond ik al bij Dove Ellis - niet gedacht dat er na Pommelien nog iets zou komen.

5.
Wunderhorse: na de teleurstelling, deze keer de wiedergutmachung. Luid, strak, gefocust.
6.
Blood Orange: lage verwachtingen, want bij elke Blood Orange-plaat denk ik: "toch niet 100% mijn ding". Maar live dus een echte openbaring. Dev Hynes als orkestleider en multi-instrumentalist. Lichtjes van de sokken geblazen.
7.
Turnstile: met voorsprong de band waar ik het meeste shirts van zag door de dag. Achteraan begonnen, maar zo meegezogen dat ik toch maar naar voor gegaan ben.
8.
Geese: met momenten bevreemdend en bloedmooi tegelijk. Show had nog beter aangevoeld als afsluiter in de (veel te kleine) club, want veel mensen die eens kwamen kijken "what the hype was all about". Maar topshow.

9.
Tyler, The Creator: en of Tyler een Creator is

zotte schijf na zotte schijf, veel gedanst en gezongen. Had hoger gekund, maar... Minpunten voor de summiere aanpak om een main stage af te sluiten. Als je alles op tape doet, pak dan aankleding mee, of dansers, of backing vocals. Maakte het voor mij toch nét iets minder leuk... Heeft voorts wel veel zieltjes gewonnen in mijn vriendenkring voor de karrenvracht aan topsongs.
10.
Kelis: terwijl de grote Natasha Beddingfield-karaoke een volksverhuis teweeg bracht op zaterdag, was een aangenaam drukke Marquee mijn nostalgiemoment op Pukkelpop.
Just missed the cut: Greg Freeman, Wet Leg, Bluai
Klein minpuntje (voor mij): ondanks de volle planning, miste ik wat indierock dit jaar. Vorig jaar enorm verwend geweest, en dit jaar was er... Weinig. Twee weken geleden op AFF wel wat namen die ik in de Pukkelpop-club had verwacht (Hickey Underworld, Westside Cowboy, Geordie Greep, Little Grandad, My New Band Believe, dat soort dingen).
See you next year, Pukkelpop.
