Over de situatie op donderdag is er ondertussen al voldoende inkt gevloeid, dus ik hou het bij een overzichtje van de shows die ik zag.
De persoonlijke toppers:
- Melt-Banana: zowel in Apolo als op het festival in de striemende regen heel goed. Briljant gitaarspel, opvallend afwisselend en dynamisch en een publiek dat er zin in had. Mickey Mouse klonk nog nooit zo punk.
- Dijon: de verrassing van het festival voor mij. Prima tot goed op plaat, maar ik had nooit zien aankomen wat voor sterke liveartiest Dijon is. Deze man ademt muziek en kon die passie live ook helemaal overbrengen. Perfect geluid en een leuke setup (niets meer dan een compact groepje muzikanten en wat studiolampen).
- Knocked Loose: ook hier weer perfect en hard geluid, gecombineerd met een technisch erg sterke uitvoering gaf dat vonken. Helemaal tot het gaatje gegaan in de pit. Ik had nu ook weer niet verwacht dat Primavera het eerste festival zou zijn waar ik in een wall of death ging belanden.
- Ninajirachi: een aangekondigd hoogtepunt dat het volledig waarmaakte. Heel blij om met zo'n energieke set het festival te kunnen afsluiten. Het publiek ging volledig uit z'n dak.
Ook heel goed:
- Mogwai: normaal gezien niet zo'n uitgesproken postrockfanaat, maar dit was een heel sterke set met mooie uitvoeringen.
- Cameron Winter: minder fan van zijn solo werk in vergelijking met Geese maar dit was erg fijn om bij te kunnen zijn. 3000 man in Auditori maar toch voelde het aan alsof je naar Winter zat te kijken terwijl hij in zijn huiskamer piano aan het spelen was.
- Einstürzende Neubauten: moeten skippen op Rewire dus fijn om ze alsnog te kunnen meepikken. Al bij al vrij ingetogen maar daarom niet minder intens, erg sterk.
- The Cure: eindbazen. Zowel Robert als de band klinken zo ongelooflijk goed. Als niet-megafan heb ik uiteindelijk slechts ongeveer de helft van de show gezien, maar daar heb ik dan ook wel erg van genoten.
- Matmos: muzikaal helemaal in orde en daarnaast met momenten ook nog eens absoluut hilarisch. Het werkte opvallend goed in de Warehouse.
- These New Puritans: deze tour al gezien dus net iets minder onder de indruk, maar het blijft echt klasse hoe ze deze muziek neerzetten.
- My Bloody Valentine: als absolute leek was ik hier wel benieuwd naar en het stelde niet teleur. Blijkbaar was de geluidskwaliteit sterk afhankelijk van waar je stond, maar ik had blijkbaar geluk want ik vond ze erg genuanceerd klinken. Volume was ook luid maar niet krankzinnig. Mooi om af te strepen deze.
Tegenvallers:
Merzbow, muzikaal veel oppervlakkiger dan gehoopt en toen die dan nog met AI-video's kwam aanzetten, ben ik maar weggelopen en alsnog naar Addison Rae gegaan.
Nog gezien:
Model/Actriz (entertainende show, maar minder interessant dan gehoopt),
Blood Orange (verzoop een beetje op Mordor, al werd het wel beter),
Geese (goed hoor, maar het pakte me minder dan gehoopt, geluid ook niet top),
Caroline (laatste helft, klonk erg sterk),
Panda Bear (ook goed met een vette lichtshow),
Addison Rae (beter dan verwacht, leuke popshow),
PinkPantheress (idem),
Viagra Boys (exact wat je kan verwachten),
Effie x Eurohead (niet bijzonder goed, maar blij haar te kunnen zien in Europa),
Gelli Haha (strakke en grappige popshow, maar niet heel bijzonder),
Olivia Rodrigo (enkel het blokje met de laatste singles om dan per ongeluk weg te lopen 1 minuut voor Robert Smith op het podium kwam),
The XX (laatste halfuur, sterke show maar ook een tikkie gedateerd zonder nieuw werk) en
Ata Kak (echt een legende).
Eindoordeel: uiteindelijk niet zo'n legendarische editie als gehoopt op basis van de line-up. Dit jaar toch wat minder dingen gezien en niets dat echt even episch werd als Beach House, PJ Harvey, Beth Gibbons,... de voorbije jaren. Het duurde ook wel tot vrijdagavond voor ik in een goeie festivalflow zat waarbij ik dacht 'oke het is de moeite om naar hier te komen'. Maar uiteindelijk toch weer meer dan voldoende goeie shows gezien voor een positief eindresultaat. Zeker die laatste avond maakte veel goed, met het ongelooflijke rijtje MBV > Dijon > XX > Knocked Loose > Ninajirachi met tussendoor nog het onverwachte Olivia Rodrigo intermezzo. Zo'n dingen kan je toch bijna enkel op Primavera meemaken, dus grote kans dat ik er volgend jaar gewoon terug bij ben!
