Monday Morning Album Club

  • Onderwerp starter Onderwerp starter JP5
  • Startdatum Startdatum
Door vakantie en andere verplichtingen loop ik enorm achter. Dan komt ook nog ondertussen die nieuwe Fontaines D.C. uit die je wil luisteren en vind het wel eens grappig om de Kink 1500 te horen en dan zit zo'n dag muzikaal toch snel vol. Toch een inhaalslagje proberen te maken vandaag. Wat ik iig al wel heb geluisterd.

Elliott Smith - Either/Or
Dit album zet een heerlijke sfeer neer. Eentje waar je lekker in hangt, maar moet oppassen niks anders tegelijkertijd gaat doen want dan vervalt die te snel in de achtergrond. Maar als je er op een druilige dag lekker voor gaat zitten, dan valt die beter dan op de 3 zonnige dagen dat ik het een kans gaf. Misschien vandaag of ergens deze herfst weer opzetten dus.

Massive Attack - Blue Lines
Blijf een beetje op mijn honger zitten met deze. Veelal mooi, maar veel nummers missen dan toch net dat tandje wat me overhaalt naar meer te verlangen. Ik zie dat mijn 2 hoogtepunten (Safe From Harm en Unfinished Sympathy) live zijn gespeeld toen ik ze zag, maar de rest niet. Dus misschien deelt de band dezelfde mening een beetje. Allemaal prima en goede nummers, maar niet iets wat erg beklijft.

Amaarae – Fountain Baby
Niet helemaal mijn stijl en dat is het een beetje gebleven. In tegenstelling tot andere platen is deze meer divers, maar blijft het wel een beetje in een hoek hangen waar ik gewoonweg niet vaak inzit en ook muzikaal niet erg van hou.

U2 - The Joshua Tree
Pffffft, U2. Soms heb je van die bands waar je niet zoveel mee hebt. U2 is daar samen met Coldplay eentje van voor mij, wellicht wat flauw. Maar goed, wel een kans gegeven en dan is het toch jammer dat je meteen met 3 van die hits komt waarmee je bent doodgegooid en ik dus verschrikkelijk irritant vind. Geef je daarna de rest van het album nog een eerlijke kans? Ik weet het niet. Bullet The Blue sky was nog wel enigszins interessant, maar daarna was het weer gewoon als die eerste 3 nummers met als enige verschil dat ik ze niet kende.

Ik zal de komende dagen de 2 weken hiervoor proberen in te halen. Ziggy Stardust en Skeleton Tree ken ik al erg goed, Titanic Rising niet echt maar Weyes Blood wel en die Kanye West, tja.
 
Ik heb ook nog maar eens the College Dropout opgezet, ben nu bij die skits aangekomen. God wat blijven die goud zeg.
 
Ik moet morgen nog aan the College Drop Out beginnen. Toch wel benieuwd naar deze debuutplaat van madman Kanye West.

Kom ook nog even terug op m’n andere luisterbeurten. Wel al best wat geluisterd dat ik anders links had laten liggen. 👌
 
Nog net voor al het aankondigingsgeweld losbarst, hier is:
Week 9/100


MMAC #46
The Cure – Disintegration (1989)

1793000088811.png


Trivia:

Op zijn 29e verjaardag beseft Robert Smith dat hij binnen een jaar dertig wordt, en dat vooruitzicht beangstigt hem. De grote rockplaten zijn volgens hem allemaal gemaakt door mensen die jonger waren. Zijn band The Cure is dan uitgegroeid van een sombere postpunkband tot een groep die met luchtige popsingles stadions vult. Smith wil terug naar het donker. Begin 1988 schrijft hij zonder de band een reeks sombere demo’s, die hij eerst als mogelijk soloalbum ziet. Maar als de anderen de tapes horen, horen zij een Cure-plaat, en Smith gaat overstag. Samen werken ze het materiaal uit tot 32 nummers.

In november 1988 trekt de groep naar Hookend Studios in Oxfordshire. Smith is depressief en zoekt het ongemak bewust op: hij besluit zich als een monnik te gedragen, praat met niemand en communiceert via briefjes. Achteraf noemt hij dat zelf nogal pretentieus. Hij speelt veel partijen op een Fender Bass VI, een zessnarige gitaar die een octaaf lager klinkt, en laat instrumenten licht ontstemd spelen. Dat geeft de lange, trage nummers hun zware, wazige klank. Medeoprichter Lol Tolhurst speelt door zijn drankprobleem nauwelijks nog mee. Na een ruzie tijdens het mixen wordt hij ontslagen.

De Amerikaanse platenmaatschappij Elektra noemt het resultaat “commerciële zelfmoord” en wil de release uitstellen. Toch verschijnt het album op 2 mei 1989, en het pakt anders uit: het haalt #3 in Groot-Brittannië en #12 in de VS, en verkoopt wereldwijd meer dan vier miljoen keer. Uitgerekend het enige vrolijke nummer, “Lovesong”, wordt met een #2-notering de grootste Amerikaanse hit van de band. Smith schreef het als huwelijkscadeau voor zijn verloofde Mary. Ook “Pictures of You” draait om haar: na een brand in zijn huis vond Smith tussen de resten zijn portemonnee terug, met foto’s van haar erin.

De titel blijkt achteraf een voorspelling. Tijdens de tournee die volgt lopen de verhoudingen in de band vast. “Calling the album Disintegration (Ontbinding) was tempting fate, and fate retaliated,” zegt Smith later. Hij kondigt aan dat het de laatste tournee wordt, en in 1990 stapt toetsenist Roger O’Donnell op. Toch gaat de band door: drie jaar later verschijnt Wish (1992), dat in Groot-Brittannië #1 haalt. Ook dan roept Smith dat het het laatste album wordt.

Luistertip: in de hoes staat de instructie “This music has been mixed to be played loud, so turn it up.”

Scorebord:
Apple Music #56 · RateYourMusic #19 · AOTY #34 · Consequence #64
 
MMAC #149
Bad Bunny – Un Verano Sin Ti (2022)

1793000820879.png


Trivia:

Benito Antonio Martínez Ocasio groeit op in Vega Baja, aan de noordkust van Puerto Rico. Als kind zingt hij in het kerkkoor, en als student werkt hij in een supermarkt terwijl hij in zijn vrije tijd nummers op SoundCloud zet. Als “Diles” in 2016 aanslaat, bellen producers hem op terwijl hij nog in de supermarkt staat. Zes jaar later is hij als Bad Bunny voor het derde jaar op rij de meest gestreamde artiest op Spotify, wereldwijd.

De titel belooft zon en strand. Un Verano Sin Ti betekent “een zomer zonder jou”, en Bad Bunny presenteert het album ook zo: als een plaat om op het strand te draaien, “as a playlist”. Tussen de nummers door klinken golven en meeuwen. Onder dat zomergevoel zit echter een album over liefdesverdriet verstopt, en vooral een liefdesverklaring aan het eiland waar hij vandaan komt.

Muzikaal trekt de plaat door het hele Caribisch gebied. Reggaeton wisselt af met cumbia, indiepop en merengue: “Después de la Playa” begint ingetogen en slaat plotseling om in een vurige merengue. Veel gasten komen uit de alternatieve hoek. De Colombiaanse band Bomba Estéreo zingt mee in het duet “Ojitos Lindos”, het Puerto Ricaanse duo Buscabulla bezingt in “Andrea” een vrouw die haar eigen gang gaat, en The Marías noemen hun bijdrage zelf “indie reggaeton”.

Midden in de zomerplaat staat “El Apagón” (“De stroomstoring”). Het nummer samplet salsazanger Ismael “Maelo” Rivera en gaat over de stroomuitval die Puerto Rico sinds orkaan Maria (2017) teistert, en over Amerikanen die met belastingvoordeel huizen en stranden op het eiland opkopen. Het eindigt met zang van zijn toenmalige vriendin Gabriela Berlingeri. Bad Bunny maakt er een video van 22 minuten bij met journalist Bianca Graulau, met de titel Aquí Vive Gente (“Hier wonen mensen”). Die verschijnt vlak voordat orkaan Fiona het eiland treft.

Het “playlist”-idee werkt: Un Verano Sin Ti is in 2022 het meest gestreamde album ter wereld op Spotify en staat dertien weken op #1 in de Billboard 200. Het is ook het eerste Spaanstalige album dat genomineerd wordt voor Album of the Year bij de Grammy’s.

Scorebord:
Apple Music #76 · Pitchfork 2020s #52


Happy listening! 🎧
 
Ok ik ben overstag. Toch maar eens gaan mee luisteren. Geen idee hoe lang ik t vol ga houden met mijn drukke agenda maar soit 😂
 
  • Leuk
Waarderingen: visdave34
Kijk, soms is de connectie in te koppen. Op zowel de plaat van Kanye als Nick Cave staat een titel met Jesus.

Kanye West – The College Dropout (2004)
Ik kwam er afgelopen week achter dat ik dit album van Kanye nooit heb geluisterd, ondanks dat de hoes vertrouwd voelt. Alleen Jesus Walks ken. Ik laat bij deze de laatste politieke opvatting van monsieur West er even buiten en dan ga ik zeggen dat dit een super vermakelijk album is. Niet zo sterk als mijn lievelings hiphop albums (Kanye weet het zelf ook met zijn lijn: Though the fans want the feeling of a Tribe Called Quest, but all they got left is this guy called West), daar is deze plaat net iets te light-hearted voor. Ondanks dat hij wel, op zijn manier, maatschappij kritisch is. Je hoort de productionele kracht van Kanye waardoor elk liedje wel raak schiet met een sampletje, een grappige hook of de muzikale tierelantijntjes die de liedjes extra kleur geven. Ook grappig hoe modern de plaat blijft klinken maar dan in de lyrics wel opeens hoort dat mensen een kapje voor hun mond hebben door SARS. Niemand die daar bij een mondkapje meer aan denkt.
Hoogtepunten: We Don't Care, Never Let Me Down, The Last Call

Nick Cave & the Bad Seeds – Skeleton Tree (2016)
Geluisterd toen die uitkwam. Zeer zwaar en indrukwekkend album waar het verlies van zijn zoon in door galmt. Volgens mij niet eens zijn enige kind die hij verloren heeft. Afgelopen deze plaat 1x geluisterd en dat was genoeg met het feit dat ik ook net vader ben geworden. Al weet ik ook van 10 jaar geleden dat ik het een indrukwekkend album vond, maar het niet te vaak hoef te luisteren. En dat is oké.
Hoogtepunten: Rings of Saturn, I Need You
 
  • Geweldig
Waarderingen: Brian en JP5
Nice. Zet ‘m op. 💪

Ga je bij het begin beginnen? Of cherry picken??
Cherry picken, al is t nog niet heel veel wat ik moet luisteren (en er zitten wel veel bekende platen bij die al in de roulatie zitten)
 
David Bowie – The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars
Ik begin me een beetje een cultuurbarbaar te voelen... Waar Pet Sounds niet met me deed waar ik op gehoopt had, was dat bij deze eigenlijk hetzelfde laken een pak. Ik heb nooit echt een klik met David Bowie gehad en heb deze dus ook nooit eerder volledig geluisterd. Starman en Ziggy Stardust kende ik uiteraard en zijn duidelijk twee hoogtepunten van het album. Moonage Daydream en het afsluitende duo kon ik ook nog wel waarderen, maar over de hele lijn is dit gewoon niet zo mijn ding, denk ik?

Weyes Blood - Titanic Rising
Deze ken ik dan gek genoeg weer een stuk beter. Stond in mijn lijst met favoriete albums van 2019 (wat een ongelofelijk jaar was dat voor muziek). De ene song is nog mooier dan de andere. Toewerkend naar absolute topfavoriet Wild Time. Ook Andromeda, Something to Believe en Movies vind ik bloedmooi. Genieten om deze weer te draaien! Binnenkort maar eens een wat uitgebreidere terugblik naar 2019 doen.
 
  • Grrr
  • Leuk
Waarderingen: JP5 en wenteldave
Inhaalslag, maar ik loop weer bij.

David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars
Fantastisch album. Ik had vooraf al 8 van de 11 nummers in mijn gewonelijke playlist staan, nu alle 11. Het werkt als losse singles, het werkt als album. Hoogtepunten zijn nauwelijks te noemen want elk volgend nummer klinkt weer net zo lekker als het vorige. Beste album mijn inziens wat tot nu toe de revue passeerde.

Weyes Blood - Titanic Rising
Zangeres kende ik van naam, album niet. Ik vind dit een heel prettig album welke goed weg luistert. Andromada en Movies waren mijn favorieten, maar er staat geen vervelend nummer op.

Kanye West - The College Dropout
Je hoort die onmiskenbare stem van hem en ik kan gewoon dan niet veel anders dan aan de dingen denken die in het nieuws komen. Sorry, nooit opgegroeid met deze muziek dus die positieve associaties heb ik niet. Wellicht dus geen eerlijke kans gegeven.

Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree
Pfffft, door merg en been. Dit album kun je haast niet luisteren zonder er helemaal emotioneel door worden lam geslagen. Bloedmooi, onder je huid kruipend.

The Cure - Disintregation
Dit jaar weer The Cure wat meer gaan waarderen. In 2019 kwam ik niet echt in he toptreden op Pinkpop wegens de lengte en meerdere in het gezelschap die het niks vonden. Op PhillGood dit jaar vond ik ze echter zeer sterk. Daardoor ook iets meer buiten de top2000 hitjes gaan kijken en een Fascanation Street is hier ook al redelijk vaak gedraaid. Opener Plainsong zet meteen de sfeer heel goed neer, maar het album draait bijna om Prayers For The Rain. Alles van het album komt zo ongeveer samen in dat nummer. Favo blijft toch Lovesong.

Bad Bunny - Un Verano Sin Ti
Hey, Hey. Ik kan er nie tomheen luisteren. Muzikaal lekker, maar de zang vind ik echt helemaal niks. En dan de hele tijd dat hey, hu, he. Nee, geef mijn portie maar aan Vickie.
 
  • Leuk
Waarderingen: JP5
De eerste er op zitten - Massive Attack's Blue Lines.

Heel gaaf album, en doet t echt heel goed op de oortjes als je van/naar de stad fietst. Meteen al die super bekende Bristol sound te pakken, lekker donker en gruizig, daar ga ik persoonlijk wel goed op. Unfinished Sympathy is natuurlijk de klassieker maar ik vond Safe From Harm en Daydreaming er ook echt uit springen!
 
  • Metal!
Waarderingen: JP5
De eerste er op zitten - Massive Attack's Blue Lines.

Heel gaaf album, en doet t echt heel goed op de oortjes als je van/naar de stad fietst. Meteen al die super bekende Bristol sound te pakken, lekker donker en gruizig, daar ga ik persoonlijk wel goed op. Unfinished Sympathy is natuurlijk de klassieker maar ik vond Safe From Harm en Daydreaming er ook echt uit springen!
Benieuwd wat je van One Love vond!

Ik vind Blue Lines een fijn album maar elke keer loop ik er tegenaan dat ik Horace Andy’s zang op One Love echt niet te genieten vind, vooral in het laatste deel. Heel zeurderig en schel. Ik heb dat met de andere nummers die hij zingt helemaal niet, ook niet op Mezzanine. Maar One Love is voor mij dus een mispeertje op dit album…
 
David Bowie – The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars
Ik begin me een beetje een cultuurbarbaar te voelen... Waar Pet Sounds niet met me deed waar ik op gehoopt had, was dat bij deze eigenlijk hetzelfde laken een pak. Ik heb nooit echt een klik met David Bowie gehad en heb deze dus ook nooit eerder volledig geluisterd. Starman en Ziggy Stardust kende ik uiteraard en zijn duidelijk twee hoogtepunten van het album. Moonage Daydream en het afsluitende duo kon ik ook nog wel waarderen, maar over de hele lijn is dit gewoon niet zo mijn ding, denk ik?

Weyes Blood - Titanic Rising
Deze ken ik dan gek genoeg weer een stuk beter. Stond in mijn lijst met favoriete albums van 2019 (wat een ongelofelijk jaar was dat voor muziek). De ene song is nog mooier dan de andere. Toewerkend naar absolute topfavoriet Wild Time. Ook Andromeda, Something to Believe en Movies vind ik bloedmooi. Genieten om deze weer te draaien! Binnenkort maar eens een wat uitgebreidere terugblik naar 2019 doen.
Leuk hoor, die positieve berichten over Titanic Rising. Absoluut terecht. ❤️

Kan prima dat je niet zo klikt met Bowie, toch? Ik ga zelf toevallig enorm goed op veel van zijn albums, al zit er in z’n enorm uitgebreide oeuvre genoeg minder werk. Maar van z’n minder gewaardeerde albums vind ik bijvoorbeeld een Let’s Dance alsnog heerlijk op z’n tijd. Staan paar fijne commerciële 80’s hitjes op.

Ik vermoed trouwens dat je nog wel wat andere Bowie-kansen gaat krijgen, later in de lijst… 😬
 
  • Leuk
Waarderingen: visdave34
Inhaalslag, maar ik loop weer bij.

David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars
Fantastisch album. Ik had vooraf al 8 van de 11 nummers in mijn gewonelijke playlist staan, nu alle 11. Het werkt als losse singles, het werkt als album. Hoogtepunten zijn nauwelijks te noemen want elk volgend nummer klinkt weer net zo lekker als het vorige. Beste album mijn inziens wat tot nu toe de revue passeerde.

Weyes Blood - Titanic Rising
Zangeres kende ik van naam, album niet. Ik vind dit een heel prettig album welke goed weg luistert. Andromada en Movies waren mijn favorieten, maar er staat geen vervelend nummer op.

Kanye West - The College Dropout
Je hoort die onmiskenbare stem van hem en ik kan gewoon dan niet veel anders dan aan de dingen denken die in het nieuws komen. Sorry, nooit opgegroeid met deze muziek dus die positieve associaties heb ik niet. Wellicht dus geen eerlijke kans gegeven.

Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree
Pfffft, door merg en been. Dit album kun je haast niet luisteren zonder er helemaal emotioneel door worden lam geslagen. Bloedmooi, onder je huid kruipend.

The Cure - Disintregation
Dit jaar weer The Cure wat meer gaan waarderen. In 2019 kwam ik niet echt in he toptreden op Pinkpop wegens de lengte en meerdere in het gezelschap die het niks vonden. Op PhillGood dit jaar vond ik ze echter zeer sterk. Daardoor ook iets meer buiten de top2000 hitjes gaan kijken en een Fascanation Street is hier ook al redelijk vaak gedraaid. Opener Plainsong zet meteen de sfeer heel goed neer, maar het album draait bijna om Prayers For The Rain. Alles van het album komt zo ongeveer samen in dat nummer. Favo blijft toch Lovesong.

Bad Bunny - Un Verano Sin Ti
Hey, Hey. Ik kan er nie tomheen luisteren. Muzikaal lekker, maar de zang vind ik echt helemaal niks. En dan de hele tijd dat hey, hu, he. Nee, geef mijn portie maar aan Vickie.
Hoe groot is jouw playlist dan wel niet? 😲 Gaat die elke keer gewoon op shuffle?!
 
Hoe groot is jouw playlist dan wel niet? 😲 Gaat die elke keer gewoon op shuffle?!
Immens groot. 215 uur aan muziek, gaat alle kanten op van wat ik leuk vind en elke keer als die op shuffle gaat is het weer een verrassing wat er op komt.

Maar daarnaast ook wel meerdere kleinere playlists die mee gestructureerd zijn.
 
Immens groot. 215 uur aan muziek, gaat alle kanten op van wat ik leuk vind en elke keer als die op shuffle gaat is het weer een verrassing wat er op komt.

Maar daarnaast ook wel meerdere kleinere playlists die mee gestructureerd zijn.

Those are rookie numbers! Al vermoed ik wel dat jij meer variatie in artiesten gaat hebben dan ik. Of heb jij ook hele discografieën van artiesten erin staan? Blijkbaar heb ik voor 18,5 uur aan KISS in m'n playlist... (Daarmee ook niet heel gek dus om zo'n 538 uur aan muziek te hebben haha)
 
  • Wow
Waarderingen: JP5
Those are rookie numbers! Al vermoed ik wel dat jij meer variatie in artiesten gaat hebben dan ik. Of heb jij ook hele discografieën van artiesten erin staan? Blijkbaar heb ik voor 18,5 uur aan KISS in m'n playlist... (Daarmee ook niet heel gek dus om zo'n 538 uur aan muziek te hebben haha)
Haha, nee ik heb niet bij artiesten crtl a en dan allemaal naar mijn playlist gesleept. Er staan bijv 18 Acda en de Munnik nummers in van 8 verschillende albums.

Wat ik zo tel zijn de koplopers Bruce Springsteen (38), David Bowie (30), Taylor Swift (29), Vampire Weekend (29), Dire Straits (27), Mark Knopfler (27), The National (26), Gorillaz (25), Frank Turner (21), Lorde (20) en Tame Impala (20).

Sorry voor de offtopic
 
  • Leuk
Waarderingen: Koekdoos en MadMandra27
Benieuwd wat je van One Love vond!

Ik vind Blue Lines een fijn album maar elke keer loop ik er tegenaan dat ik Horace Andy’s zang op One Love echt niet te genieten vind, vooral in het laatste deel. Heel zeurderig en schel. Ik heb dat met de andere nummers die hij zingt helemaal niet, ook niet op Mezzanine. Maar One Love is voor mij dus een mispeertje op dit album…
Nu je t zegt... Ik heb m nog eens opgezet en dat was toch wel jammer 😂
 
Morgen, ter ere van @JB., twee artiesten - een hedendaagse & een golden oldie - die de connectie delen van een exact zelfde songtitel!

Bracht de een een eerbetoon aan de ander?? 🤔
 
  • Thinking
Waarderingen: Brian

Users who are viewing this thread