Afgelopen weekend ook weer een goeie tijd gehad op Rewire.
De donderdag nam ik er last minute bij maar achteraf gezien bleek dat niet per se een enorme meerwaarde. Het eerste werk van Caterina Barbieri met orkest had best wat fijne momenten, maar haar tweede stuk vond ik voor het grootste deel ronduit saai. Vervolgens kregen we nog Actress & Suzanne Ciani die veelbelovend startten, vooral dankzij de technisch sterke patch van Ciani op haar synth waar ze effectief iets mee deed, maar uiteindelijk verzandden in gefriemel en incoherente probeersels. Misschien toch beter gewoon naar By Storm in Brussel gegaan die avond.
Gelukkig werd vrijdag dan weer een complete homerun. Gestart met de puike dansperformance van Chunky Move en vervolgens eigenlijk alleen maar shows gezien die voldeden aan de verwachtingen, ze overtroffen of als een complete verrassing kwamen. Devon Rexi & John T. Gast moest even op gang komen maar werd uiteindelijk een heel zwoele partij dub, GEZAN was misschien niet al te serieus maar muzikaal oprecht sterk, gevarieerd en bovenal dikke fun, Valentina Magaletti was weer de absolute badass die ze altijd is en Park Jiha was mooi tot rust komen in de Lutherse Kerk. Tussendoor zorgde Sam Slater voor een eerste absolute hoogtepunt in Amare, mede dankzij de vette lichtshow en een batterij gastartiesten die de songs toch wel naar een hoger niveau tilden. Met momenten heel intens, apocalyptisch zelfs, en ideaal om vanop de eerste rij mee te maken in de rook. Vlak daarna zorgde Abdullah Miniawy Trio voor mijn verrassing van het weekend in de Nieuwe Kerk. Zo uitgepuurd, zo technisch indrukwekkend, zo veel emotie. Ik was origineel niet van plan deze set volledig te kijken maar na een paar minuten werd al duidelijk dat ik dit volledig moest zien. Ik sloot de avond heel gezellig af met een aanslag op al mijn zintuigen dankzij ∈Y∋ + C.O.L.O. Eigenlijk is dit gewoon het randje van wat je nog muziek kan noemen, maar tegelijk is het ook zo indrukwekkend en onverwacht gevarieerd. Volumeknop volledig open, visuals die zo fucked up waren dat de videokabel er de brui aan gaf, dit was iets wat je volledig moest ondergaan.
Over de zaterdag kan ik korter zijn want helaas lag die mij veel minder. Lucy Railton vroeg in de namiddag in de mooie Koninklijk Schouwburg bracht het er nog het beste vanaf, met een set die draaide om de essentie met wat leek op een vijftal losstaande stukjes, niet altijd even evident maar toch boeiend. Doorheen de dag zag ik verder nog een hele resem acts die mij helaas weinig zijn bijgebleven: Ash Fure, The Silver Thread (wel met prachtige Pedro Maia visuals), Laurel Halo, DeForrest Brown Jr. en Colleen. Allemaal verdienstelijk maar ik zat een beetje in een flow van een constant niveau zonder echt positieve uitschieters. Dat ik tussendoor nog 45min in de kou voor Paard heb gestaan om uiteindelijk niet bij Los Thuthanaka binnen te geraken, hielp ook niet echt. Gelukkig sloot ik de avond nog positief af met RAKTA & Mette Rasmussen (met die sound kan je bij mij nooit iets mis doen) en My New Band Believe. Die laatste viel muzikaal misschien wat uit de toon op Rewire maar zette wel een sterke Geordie Greep-style licht awkward set neer. Fijn om dit te kunnen meepikken zo vlak na hun debuut.
De zondag moest het dan maar waarmaken en hoewel het niet zo goed werd als de vrijdag, vond ik deze dag toch een geslaagde afsluiter. Starten deed ik opnieuw in de Schouwberg met Okkyung Lee die heel verdienstelijk haar ding deed op de flipperkastbeats van Mark Fell. Verder zag ik o.a. nog een stukje YATTA (okayish Afrikaanse pop), 33 (coole sound maar miste wat focus) en ROLROLROL. Het hoogtepunt van de dag kwam uit de koker van ØKSE & billy woods die samen een heel vette hiphopshow neerzetten. Duidelijk weinig gerepeteerd (maar blijkbaar wel gesoundcheckt, wat een wonder voor woods) maar dat is niet echt een probleem als je zo'n groep getalenteerde muzikanten samenzet. Heel uniek om woods eindelijk eens met dit soort omkadering te zien, het leverde alleszins één van de coolste shows van het weekend op. Het festival afsluiten deed ik met Supersilent & Lawrence Abu Hamdan in Amare. Muzikaal miste ik wat intensiteit maar de omkadering met beeld en tekst door Abu Hamdan zorgde er wel voor dat ik al bij al voldaan naar buiten stapte. Headliner Neubauten heb ik helaas moeten laten schieten door mijn laatste trein naar België.
Eindverdict: toch weer heel positief. Ondanks dat de zaterdag nogal een sleur was, heb ik toch een hele hoop goeie shows gezien over die 4 dagen. Zeker die vrijdag was waarschijnlijk mijn favoriete Rewire dag die ik al deed. Maar wat mijn oordeel uiteindelijk zo positief maakt, is uiteindelijk toch vooral de kwaliteit van de concertervaring op dit festival. Topzalen, overal briljant geluid en behalve een duo irritante Spanjaarden bij RAKTA zat ik het hele weekend tussen een perfect publiek, aandachtig en stil wanneer het hoort, enthousiast wanneer het kan. Ik heb ondertussen mijn early bird alweer in de zak.
En voor wie zich afvraagt: geen Oneohtrix Point Never? Jawel, maar dan wel afgelopen maandag in Bozar i.p.v. op Rewire. Vette show en het nieuwe werk kwam goed uit de verf. Maar ik moet ook toegeven: toen ik naar dat belachelijk kleine schermpje zat te staren met geluid dat goed maar ook niet perfect was, zat ik toch regelmatig terug te denken aan 24u eerder, toen ik nog in Amare stond. Misschien had ik die show daar toch maar moeten meepikken voor een nog betere ervaring.
Lijstje:
1. ØKSE & billy woods
2. Sam Slater & guests
3. Abdullay Miniawi Trio
4. ∈Y∋ + C.O.L.O
5-7. My New Band Believe / GEZAN / Lucy Railton
!
oor.nl
