De kracht van bands zoals Bad Omens, Falling in Reverse en ook Sleep Token vind ik juist dat ze metal kunnen zijn zonder een 150 bpm metronome aan te slingeren en de standaard gitaar - zang - drums - bas op te nemen, maar door een dynamisch en doordacht concept neer te zetten. Je kan zeggen wat je wil, maar die bands hebben wel creatieve muziek, dat vind ik persoonlijk van een Megadeth dan niet (die moeten het meer hebben van killer riffs en gitaarsolo's).
Dit is een beetje als zeggen dat een Shawshank Redemption niet creatief is omdat er niet elke 3 minuten een explosie is...
Thrash bands als Megadeth zijn juist ontstaan omdat er daar voor vooral veel show en weinig muzikaliteit was (dat zeggen veel Thrash bands tenminste). Gewoon spijkerbroek, shirt en sneakers en gas op die lolly.
Gewoon een volledig andere vorm van creativiteit. En net als bij films, boeken of schilderijen heb je smaak in allerlei vormen.
Nog ter aanvulling:
De invloed van Megadeth is natuurlijk ook gigantisch, maar evolutie van een muziekgenre gebeurt geleidelijk en momenteel meer door bands zoals Sleep Token dan door bands zoals Megadeth.
Je hebt het hier over een band die al 40 jaar mee gaat en van grote invloed is geweest voor het ontstaan van meerdere genres. Samen met Slayer, Metallica, Anthrax en nog veel meer thrash bands. Zonder het rennen en schreeuwen van Dave had je geen springen, screamen en grunten van duizenden andere bands gehad. Sleep Token = Sleep Token. Zodra een andere band die stijl gaat kopieëren ben je een Sleep Token wannabee. Dat zag je met Meshuggah en de opkomst van Djent ook heel lang. Je kan nu gewoon echt nog niet zeggen dat SP het muziekgenre vooruit helpt. Dat zien we over 10 jaar wel weer en of het blijvend is.
Als ik even flink uitzoom, dan zou ik zeggen dat genre's als Thrash, Death Metal en Black Metal heel erg hun eigen ding zijn. Metalcore en alle subgenres er omheen vallen daar ook nog wel onder. Die halen inspiratie vooral uit ''meer, heftiger, harder, etc''.
Symphonic kruist metal met klassiek. Bands als Limp Bizkit kruisen het met rap en hiphop. Beide ook wel subgenres voor ''buitenbeentjes''.
FIR, SP en Bad Omens kruisen metal met pop... Lady Gaga muziek maar dan wat harder. Falling In Reverse klinkt voor mij als Harry Styles maar ook weer ''ietsje'' harder. SP is Sam Smith maar downtuned. Voor iemand die bands als Watain of Aborted gewend is, klinkt het allemaal als wat heftigere pop muziek. Ik snap heeeel goed dat het populair is, want dat is pop muziek ook om de reden dat het lekker toegankelijk is. Maar het metal genre is voor mij wel altijd een club van buitenbeentjes geweest. Dus mij spreken die bands absoluut niet aan. ZO af en toe wel, maar niet de hele tijd en al helemaal niet als de nieuwe standaard op een metal festival. Dus ik zie wel waar we over 5 of 10 jaar zijn en of ik dan nog net zo frequent naar metal festivals zou gaan.
