- CMAT
- The xx
- FKA Twigs
- Franz Ferdinand
- Gorillaz
- The Haunted Youth
- The Last Dinner Party
- Wolf Alice
- Kingfishr
- Palaye Royale
In het dagelijks leven ben ik vrij vlak in mijn emoties, en als ik uitschieters heb is het vrijwel altijd naar boven. Ik laat maar sporadisch een traan, of er moet in een film een kind iets worden aangedaan (ik heb 2 dochtertjes

). Door muziek word ik al mijn hele leven op die manier eigenlijk niet echt geraakt, terwijl ik enorm veel beluister en me met sommige bands of artiesten vrij emotioneel verbonden voel. Hier lees ik regelmatig dat bij een van jullie de emoties tijdens een concertbezoek hoog oplopen, en dat er een traantje wordt weggepinkt. Dat gebeurt mij dus niet zo snel, zeg maar gerust nooit. Ik kan intens van muziek genieten en laat me er vaak door raken, maar die echte tranenopwekkende emoties... daar kan ik blijkbaar niet zo makkelijk bij.
Des te vreemder dat ik, sinds ik een jaar geleden voor het eerst CMAT ontdekte - na haar geprezen Glastonbury show - elke keer INTENS door haar nummer
Stay for Something wordt geraakt. Elke nieuwe luisterbeurt, zonder uitzondering. Kippenvel, brok in mijn keel, tranen in de ogen. Ik denk dat niemand van jullie het echt een emotie-opwekkend nummer zou noemen, een tranentrekker. En het zit hem ook niet in een speciale connectie die ik met de lyrics ervaar (al heb ik er inmiddels wel een eigen betekenis aangegeven). Het zijn echt de instrumenten in combinatie met haar stem, ik ga er elke keer met boter en suiker in. Zelfs als ik maar een stukje hoor, terwijl ik bij wijze van spreken een boterham sta te smeren. Wonderlijk, en het verbaast me nog steeds.
Ik probeer naar m'n punt toe te werken.

Geheel toevallig bleek CMAT dit jaar mijn laatste echte show van het festival te zijn. Bij 21P wilde ik met een drankje op het veld gaan liggen, zondagochtend moest ik de camping weer verlaten. Het eerste kwartier van de Ierse countryqueen miste ik omdat ik me uit het Gorillaz-voorvak moest wurmen. Via rechtsvoor had ik alsnog met gemak een mooie plek te pakken en de show voldeed vervolgens meer dan aan mijn hoge verwachtingen. CMAT was haar briljante zelf, en haar band trok zich daar aan op. Richting het einde van de set was ik er echter wel volledig van overtuigd dat ik Stay for Something was misgelopen. Ik heb geen benul van haar setlists en het leek me ook niet bepaald een knaller om te bewaren voor de uitsmijters. Prima, geen ramp. Ik had meer dan genoten, ik had er wel vrede mee. En toen vloog, als laatste nummer, die goddelijke gitaarriff opeens door die tent.

Totaal door overdonderd en de mensen om me heen gingen - voor mijn gevoel - ook compleet uit hun dak. Dansen, brullen en wat traantjes, en voor mij de grootste extase die ik ooit bij een show voelde. 5 minuten op een heerlijke andere planeet, en de drie kwartier ervoor waren ook al zo geweldig. Mooie ervaring rijker.

Vanzelfsprekend is deze show van CMAT dus mijn nummer 1. Vrij makkelijke keus, al was de concurrentie in de vorm van de absolute 5 sterrenshows van The xx, FKA Twigs en Franz Ferdinand niet mals.