Ik heb in aanloop naar deze editie van Dour hier meegelezen om informatie in te winnen, dus het leek me leuk wat ervaringen te delen (ben de volle vijf dagen geweest). Ik ben één keer eerder op het festival geweest, in de vroege jaren '10, dus op naar wat ik begrijp het oude terrein was. Het zag er inderdaad erg anders uit: veel weidser qua opzet, niet zo stoffig, en met een veel prominentere positie voor de Balzaal. Van de vorige keer kan ik me niet herinneren dat we daar überhaupt geweest zijn.
Enkele observaties:
- Het alleen al noemen van Dour nodigt vaak allerlei grootse verhalen uit over de spartaanse rauwheid van het festival. Dat vond ik eigenlijk wel meevallen dit keer, al stond ik niet op de reguliere camping, maar een iets duurdere. Die was ook niet zo luxe als de reguliere camping van een festival als Best Kept Secret, maar dat er koude douches waren en wat bomen aan de zijkant was al welkom, net als enige afstand tot de afterparty's. Dour deed me wat regulering betreft nu eerder denken aan een festival als Lowlands dan aan iets als Fusion Festival in Duitsland waar helemaal geen scheiding is tussen camping en podia, en sommige festivalgangers met de vouwfiets naar de podia rijden.
- L'Atelier was een intiem en erg leuk podium. Het is met relatief weinig publiek al snel gezellig genoeg en ik heb er veel memorabele optredens gezien: Boko Yout op donderdag zorgde voor vrolijke chaos, met een extreem charismatische zanger, een strakke band in scouting-outfits, en gekte die bezit van het publiek nam. Hoogtepunt was toen zo'n dertig bezoekers achter de zanger aan een rondje om de tent aanrenden. Adult DVD (met de band TVOD die vooraan stond en de zaak opzweepte), Ellis D (zat net daarvoor nog bij Fatdog achter de drums), en La Securité waren ook allemaal leuke, strakke bands die ik zo weer zou zien. Het podium leende zich ook goed voor wat experimenterele of nieuwe elektronische muziek: ik zag coole sets van Tatyana Jane, Blawan en Azzi on the Beat.
- Uiteindelijk weinig in de Dub Corner geweest, maar ik vond dat een toffe plek. Cool dat een crew op woensdagavond hun eigen geluidssysteem mee mocht nemen en leuk om zo veel mensen met hun snufferd in de speakers te zien staan in plaats van richting de DJ. Wel jammer dat er relatief weinig live reggae/dub was, hoewel Original Koffee een van mijn favoriete optredens was. Dat werkte goed in de late namiddag op het hoofdpodium, met een hele strakke band en een uitstekende achtergrondzangeres. Nice om te zien hoe ze het genre weer fris laat klinken.
- Veel mij onbekende Franstalige pop/hip-hop gezien: volle tenten als vroeg op de dag voor Yoa en Ino Casablanca, een halfgevulde mainstage voor Odezenne - zorgt weer voor nieuwe ontdekkingen en kon me laven aan het enthousiasme van hele vriendengroepen die meezongen. Leuk ook om Zwangere Guy tussen de nummers door Frans te horen spreken. Bij sommige buitenlandse festivals blijf je in de Engelstalige muziek hangen, maar dat was hier niet zo.
- Tijdens de nachten staan de tenten tot het einde ramvol: dat gaf de sets van HAAi en Goldie extra cachet. Bleef druk, maar niet zo gesandwicht als op Lowlands in de Bravo en eigenlijk maar weinig last van mensen die de hele tijd langslopen. Maak dat toch niet zo vaak mee op een festival. Wat denk ik goed werkt is dat alle tenten op een ander moment eindigen, zodat de laatste tent voor de afterparty op de camping alle feestgangers verzamelt. Op de meeste festivals sluit alles tegelijkertijd, wat zeker tegen het einde voor legere tenten kan zorgen.
- Dit jaar wel één keer lang in de Balzaal geweest, bij Honey Dijon, die fraai opbouwde en haar drops en hits zorgvuldig doceerde (was blij 'Satisfied' op zo'n groot geluidssysteem te horen) - knap dat je op zo'n podium op een prominente spot de verleiding van een hele maximalistische knalset kan weerstaan.
- Absolute favoriet was Caribou. Ik had Dan Snaith al een hele tijd niet meer live gezien, ik denk dat de laatste keer in 2014 was. Zo cool om hem te zien evolueren van een indie-artiest die live de nummers los opvoert, naar een set die voelt als één geheel en die bol staat van spanning en extase, en waarin je qua opbouw de invloed van zijn DJ alter ego Daphni kan horen. Ze zetten de tent in vuur en vlam en het voelde goed dat Snaith op het einde het publiek bedankte met een welgemeend "You guys are insane". Peaches was in al haar theatrale, seksuele camp ook erg memorabel. Waardeerde het ook erg dat ze vrijwel haar hele nieuwe album speelde, waar toch echt een paar hits die nooit hits zullen worden op staan.
- Het eten was het enige echt grote minpunt: ik hoef niet elke dag een zeewierburger, maar als je er vijf dagen bent zou iets meer (vegetarische) variatie welkom zijn.
Ergens vond ik het wel jammer dat ik niet echt ben toegekomen aan de headliners die de main stage wel wisten vol te trekken (Damso, Sean Paul, Orelsan, Biga*Ranx), maar dat was toch vooral te wijten aan de erg sterk geprogrammeerde L'Atelier en de noodzaak tot enkele rustmomenten tussen de optredens door. In dat opzicht ook jammer om te lezen op Instagram dat de programmeurs juist vertrekken bij het festival.
Enkele observaties:
- Het alleen al noemen van Dour nodigt vaak allerlei grootse verhalen uit over de spartaanse rauwheid van het festival. Dat vond ik eigenlijk wel meevallen dit keer, al stond ik niet op de reguliere camping, maar een iets duurdere. Die was ook niet zo luxe als de reguliere camping van een festival als Best Kept Secret, maar dat er koude douches waren en wat bomen aan de zijkant was al welkom, net als enige afstand tot de afterparty's. Dour deed me wat regulering betreft nu eerder denken aan een festival als Lowlands dan aan iets als Fusion Festival in Duitsland waar helemaal geen scheiding is tussen camping en podia, en sommige festivalgangers met de vouwfiets naar de podia rijden.
- L'Atelier was een intiem en erg leuk podium. Het is met relatief weinig publiek al snel gezellig genoeg en ik heb er veel memorabele optredens gezien: Boko Yout op donderdag zorgde voor vrolijke chaos, met een extreem charismatische zanger, een strakke band in scouting-outfits, en gekte die bezit van het publiek nam. Hoogtepunt was toen zo'n dertig bezoekers achter de zanger aan een rondje om de tent aanrenden. Adult DVD (met de band TVOD die vooraan stond en de zaak opzweepte), Ellis D (zat net daarvoor nog bij Fatdog achter de drums), en La Securité waren ook allemaal leuke, strakke bands die ik zo weer zou zien. Het podium leende zich ook goed voor wat experimenterele of nieuwe elektronische muziek: ik zag coole sets van Tatyana Jane, Blawan en Azzi on the Beat.
- Uiteindelijk weinig in de Dub Corner geweest, maar ik vond dat een toffe plek. Cool dat een crew op woensdagavond hun eigen geluidssysteem mee mocht nemen en leuk om zo veel mensen met hun snufferd in de speakers te zien staan in plaats van richting de DJ. Wel jammer dat er relatief weinig live reggae/dub was, hoewel Original Koffee een van mijn favoriete optredens was. Dat werkte goed in de late namiddag op het hoofdpodium, met een hele strakke band en een uitstekende achtergrondzangeres. Nice om te zien hoe ze het genre weer fris laat klinken.
- Veel mij onbekende Franstalige pop/hip-hop gezien: volle tenten als vroeg op de dag voor Yoa en Ino Casablanca, een halfgevulde mainstage voor Odezenne - zorgt weer voor nieuwe ontdekkingen en kon me laven aan het enthousiasme van hele vriendengroepen die meezongen. Leuk ook om Zwangere Guy tussen de nummers door Frans te horen spreken. Bij sommige buitenlandse festivals blijf je in de Engelstalige muziek hangen, maar dat was hier niet zo.
- Tijdens de nachten staan de tenten tot het einde ramvol: dat gaf de sets van HAAi en Goldie extra cachet. Bleef druk, maar niet zo gesandwicht als op Lowlands in de Bravo en eigenlijk maar weinig last van mensen die de hele tijd langslopen. Maak dat toch niet zo vaak mee op een festival. Wat denk ik goed werkt is dat alle tenten op een ander moment eindigen, zodat de laatste tent voor de afterparty op de camping alle feestgangers verzamelt. Op de meeste festivals sluit alles tegelijkertijd, wat zeker tegen het einde voor legere tenten kan zorgen.
- Dit jaar wel één keer lang in de Balzaal geweest, bij Honey Dijon, die fraai opbouwde en haar drops en hits zorgvuldig doceerde (was blij 'Satisfied' op zo'n groot geluidssysteem te horen) - knap dat je op zo'n podium op een prominente spot de verleiding van een hele maximalistische knalset kan weerstaan.
- Absolute favoriet was Caribou. Ik had Dan Snaith al een hele tijd niet meer live gezien, ik denk dat de laatste keer in 2014 was. Zo cool om hem te zien evolueren van een indie-artiest die live de nummers los opvoert, naar een set die voelt als één geheel en die bol staat van spanning en extase, en waarin je qua opbouw de invloed van zijn DJ alter ego Daphni kan horen. Ze zetten de tent in vuur en vlam en het voelde goed dat Snaith op het einde het publiek bedankte met een welgemeend "You guys are insane". Peaches was in al haar theatrale, seksuele camp ook erg memorabel. Waardeerde het ook erg dat ze vrijwel haar hele nieuwe album speelde, waar toch echt een paar hits die nooit hits zullen worden op staan.
- Het eten was het enige echt grote minpunt: ik hoef niet elke dag een zeewierburger, maar als je er vijf dagen bent zou iets meer (vegetarische) variatie welkom zijn.
Ergens vond ik het wel jammer dat ik niet echt ben toegekomen aan de headliners die de main stage wel wisten vol te trekken (Damso, Sean Paul, Orelsan, Biga*Ranx), maar dat was toch vooral te wijten aan de erg sterk geprogrammeerde L'Atelier en de noodzaak tot enkele rustmomenten tussen de optredens door. In dat opzicht ook jammer om te lezen op Instagram dat de programmeurs juist vertrekken bij het festival.
