Mijn eerste festivaldag begon met file, waardoor ik Balu Brigada gemist heb (jammer, als ik de recensies lees).
In ieder geval wel op tijd voor All them witches en wat een heerlijk begin was dat. Lekker strak gespeeld, gelukkig ook mijn favoriete nummer (41). Fascinerend zo'n gitarist waarvan je denkt dat ie als therapie even los mag gaan op een festival.
Daarna Basht. Dat was prima, maar niet meer dan dat. Ik had er wat meer energie van verwacht.
Dat werd meer dan goed gemaakt door Yard Act. Zanger James Smith constateerde droogjes dat ze nog steeds niet verder waren gekomen dan Klub C, maar wel een beetje promotie hadden gemaakt want iets later in de middag. De Klub was niet vol (nog moeilijk te vinden?), jammer voor degenen die het gemist hebben. Heerlijke show en wat een banger is The Trenchcoat Museum.
Ze hielden 5 minuten eerder op, waardoor ik nog net op tijd was voor de eerste noten van Loyle Carner in de goedgevulde Barn. Ik miste een beetje de intiemere sfeer van 2 jaar geleden (in Klub C), waardoor het nu wat minder binnenkwam. Maar het was gewoon goed en het grotere podium is hem van harte gegund.
Na de eetpauze naar Jade in de Barn. Die was eerst echt heel matig gevuld (waar was iedereen, toch niet bij de Lumineers?), op het einde vertelde ze dat ze een beetje geschrokken was toen ze vooraf in de zaal had gekeken. Misschien was het ook een ding dat ze eigenlijk de enige popact was de hele dag. Maar gaandeweg vulde de zaal zich behoorlijk voor een hartstikke leuke show. Helemaal verdiend, want prima zangeres en innemende persoonlijkheid.
Mijn eerste keer The War on drugs was het hoogtepunt van de dag. Wat een heerlijke muzikanten. Normaalgesproken ben ik niet zo van lang uitgesponnen nummers op het podium, in dit geval was het niet zomaar doorpielen maar toewerken naar de ene zinderende climax na de andere. Zonde dat het maar 75 minuten mocht duren.
Voor mij was het ook de climax van de avond. Nog wel buiten wat van The Prodigy meegepakt (lastig om er van zover in te komen, het zag er spectaculair uit en klonk goed). Tot mijn verbazing appten dochter en vriendin dat ze naar Blood Incantation wilden. Hoe ze het doen weet ik niet, maar daar hebben ze een plectrum van de gitarist gescoord. Zelf ben ik ook wezen kijken en luisteren. Ik laat het oordeel over aan de deskundigen.
Van veraf nog geluisterd naar Mumford & Sons, waarbij me vooral het matige stemgeluid van Marcus Mumford in de luidere passages opviel. En o ja, Pommelien deed mee.
Nog wat observaties van klein leed:
- Die jongen bij Yard Act die steeds wanhopiger probeerde zijn vriendin te enthousiasmeren (' Yes! Trenchcoat Museum'). Maar ze bleef totaal onbewogen langs het middenpad staan.
- Die jongelui die halverwege de middag al met een glazen, verdwaasde blik rondliepen van te veel alcohol. Hoe hebben die genoten van hun festivaldag?
Op naar een rijkgevulde vrijdag.
In ieder geval wel op tijd voor All them witches en wat een heerlijk begin was dat. Lekker strak gespeeld, gelukkig ook mijn favoriete nummer (41). Fascinerend zo'n gitarist waarvan je denkt dat ie als therapie even los mag gaan op een festival.
Daarna Basht. Dat was prima, maar niet meer dan dat. Ik had er wat meer energie van verwacht.
Dat werd meer dan goed gemaakt door Yard Act. Zanger James Smith constateerde droogjes dat ze nog steeds niet verder waren gekomen dan Klub C, maar wel een beetje promotie hadden gemaakt want iets later in de middag. De Klub was niet vol (nog moeilijk te vinden?), jammer voor degenen die het gemist hebben. Heerlijke show en wat een banger is The Trenchcoat Museum.
Ze hielden 5 minuten eerder op, waardoor ik nog net op tijd was voor de eerste noten van Loyle Carner in de goedgevulde Barn. Ik miste een beetje de intiemere sfeer van 2 jaar geleden (in Klub C), waardoor het nu wat minder binnenkwam. Maar het was gewoon goed en het grotere podium is hem van harte gegund.
Na de eetpauze naar Jade in de Barn. Die was eerst echt heel matig gevuld (waar was iedereen, toch niet bij de Lumineers?), op het einde vertelde ze dat ze een beetje geschrokken was toen ze vooraf in de zaal had gekeken. Misschien was het ook een ding dat ze eigenlijk de enige popact was de hele dag. Maar gaandeweg vulde de zaal zich behoorlijk voor een hartstikke leuke show. Helemaal verdiend, want prima zangeres en innemende persoonlijkheid.
Mijn eerste keer The War on drugs was het hoogtepunt van de dag. Wat een heerlijke muzikanten. Normaalgesproken ben ik niet zo van lang uitgesponnen nummers op het podium, in dit geval was het niet zomaar doorpielen maar toewerken naar de ene zinderende climax na de andere. Zonde dat het maar 75 minuten mocht duren.
Voor mij was het ook de climax van de avond. Nog wel buiten wat van The Prodigy meegepakt (lastig om er van zover in te komen, het zag er spectaculair uit en klonk goed). Tot mijn verbazing appten dochter en vriendin dat ze naar Blood Incantation wilden. Hoe ze het doen weet ik niet, maar daar hebben ze een plectrum van de gitarist gescoord. Zelf ben ik ook wezen kijken en luisteren. Ik laat het oordeel over aan de deskundigen.
Van veraf nog geluisterd naar Mumford & Sons, waarbij me vooral het matige stemgeluid van Marcus Mumford in de luidere passages opviel. En o ja, Pommelien deed mee.
Nog wat observaties van klein leed:
- Die jongen bij Yard Act die steeds wanhopiger probeerde zijn vriendin te enthousiasmeren (' Yes! Trenchcoat Museum'). Maar ze bleef totaal onbewogen langs het middenpad staan.
- Die jongelui die halverwege de middag al met een glazen, verdwaasde blik rondliepen van te veel alcohol. Hoe hebben die genoten van hun festivaldag?
Op naar een rijkgevulde vrijdag.
vrijdag 3 juli 2026
17:00 uur
Meeting Point: Banaan
