Denk dat Just Mustard op Werchter zowat het verschrikkelijkste is wat ik ooit gezien heb (oke misschien the Garden voor Turnstile). Die muziek ligt mij echt totaal niet en het is ook nog eens zo hard dat je er geen klote van verstaat.
Ik ben naar … geweest en het was …
- Onderwerp starter Ron
- Startdatum
Last minute via ticketswap een ticket gekocht voor oathbreaker in 4AD, diksmuide.
Rheia werd integraal gespeeld, wat blijft dat toch een vet album. De zang was heel erg sterk, maar leek voor mij soms te stil in de mix.
Rheia werd integraal gespeeld, wat blijft dat toch een vet album. De zang was heel erg sterk, maar leek voor mij soms te stil in de mix.
Moest je ook echt wel mee stoppen Sjakie.
Vorig jaar bij The Gathering koos Anneke van Giersbergen de meer diplomatieke route, door rustig uit te leggen dat een enkel foto'tje of een kort filmpje natuurlijk prima is, maar minuten lang met je telefoon in de lucht filmen echt irritant is voor andere concertgangers. Daar kreeg ze luid bijval mee, in de vorm van gejuich en applaus. Had alleen niet op iedereen effect, want letterlijk het nummer erna pakt één of andere klaphark recht voor het podium op rij vijf zijn telefoontje, om het hele nummer zo met zijn armen gestrekt in de lucht te gaan staan filmen.
Inderdaad echt ongekend hoe asociaal sommige mensen zijn. Zo ook die types die keihard staan te praten tijdens een concert en dan gewoon schijt aan je hebben als je rustig vraagt of ze daarmee op willen houden.
Ik klink misschien als een zeurende nostalgieverslaafde boomer als ik het zeg, maar heb wel het gevoel dat de concertetiquette steeds slechter wordt.
Het fijne aan een concert is dat er amper regels zijn. Lekker laten zo, in de praktijk valt het 9 van de 10 keer reuze mee.
Misschien niet, er waren inderdaad een hoop verschillende nationaliteiten aanwezig. Dat is ook waarom Anneke het publiek toesprak in het Engels. En ja, het kan natuurlijk dat die persoon ook geen Engels verstaat...
Helemaal geen zeurende of nostalgieverslaafde boomer, hoor. Ben zelf 27 jaar, maar ga nu sinds 2014 regelmatig naar concerten en optredens en ik vind ook dat de etiquette écht wel storend is. Tot op het punt dat m'n vriendengroep en ik qua concerten steeds in de voorste 5 rijen staan in bv. de AB, maar nog altijd telkens moeten duimen dat de mensen rondom ons "wel meevallen". Ik merk vooral sinds 2023 op dat het publiek de laatste jaren écht vervelend kan zijn en heb de afgelopen tijd meermaals een concertje/festivaloptreden meegemaakt dat helaas verpest werd door bepaalde personen.
Ik wilde nog even kort terugkomen op mijn grote Rewire-avontuur, omdat ik er de tijd nog niet voor had gevonden. Al met al een leuk festival, maar wel het eerste stadsfestival waarbij ik het vaak echt gigantisch druk vond en lang moest wachten.
Alle activiteiten naast de muziek konden me gestolen worden, maar absoluut goed dat deze er wel zijn en er leken ook best boeiende onderwerpen aangesneden te worden. Over naar de muziek.
ik vond de beide shows van Caterina Barbieri op donderdag eigenlijk best wel tof en een goede opener van het festival. Ben echter wel een sucker voor orkesten, dus die show sprak me net wat meer aan, Ik kon dan weer niks met de show van Actress & Suzanne Ciani, dus uiteindelijk eerder weggegaan omdat er nog drie dagen voor de boeg stonden.
Denk dat ik voor de rest gewoon wat acts ga uitlichten. Kijkend naar jullie programma's, heb ik voornamelijk weer andere routes uitgekozen. Toch grappig hoe dat gaat. Chunky Move oké, Tortoise goed, Jim O'Rourke & Eiko Ishibashi was fijn, maar niet alles afgekeken, want we moesten door naar Smerz. Daar keek ik van tevoren enorm naar uit en ze maakten de verwachtingen waar! Dat was echter wel een pijnlijke clash met Milkweed, maar goed. Daarna naar Abdullah Miniaway Trio gegaan, wat een fijne overgang was. Hoogtepunt van de dag was toch Park Jiha, waar ik na een aantal fenomenale albums ook naar uitkeek. Scheelde weer dat Oneohtrix Point Never me niet ligt, dus dat die keuze zo gemaakt was. Klein stukje Cerys Hafana nog meegepakt en daarna nog naar Mandy, Indiana geweest om de dag goed af te sluiten. Zat nog te twijfelen om naar Nihiloxica te gaan, maar had toch meer behoefte aan iets rustigers.
Lucy Railton was boeiend, maar niet spannend. Dat vond ik bij Suzan Peeters dan weer anders. Paar weken eerder nog gezien als voorprogramma bij Caroline, maar vond dit nu beter uit de verf komen. Beverly Glenn-Copeland & Elisabeth Copeland was sterk, terwijl Alejandra Cárdenas een beetje doorkachelde, maar wat oppervlakkig bleef. Om dat goed te maken naar KUNTARI geweest, maar dat was ook wat magertjes. Toen wist ik het even niet meer, omdat er weinig aansprekends op het programma stond. De keuze tussen Xiu Xiu (Eraserhead) en Los Thuthanaka maakte het er niet makkelijker op, maar met de rij bij die tweede, toch maar voor Xiu Xiu gekozen. Wat hier eerder al werd gezegd: beetje rommelig, maar prima qua afwisseling. RAKTA & Mette Rasmussen daarna was heel erg vet, sowieso een zwak voor Mette, dus dat kon ook alleen maar goed gaan! Afgesloten met My New Band Believe om en dat was fijn om weer tot rust te komen.
Ugnè Uma & Pavel Milyakov was een erg toffe start van de dag. Deze zondag maakte de verwachtingen waar door ijzersterke optredens van Zeno van den Broek, Les Percussions de Strasbourg & HIIIT, Aaron Dilloway, Joshua Chuquimia Crampton, ØKSE ft. Billy Woods, Cello Octet Amsterdam feat. Shishani & Moor Mother, RAKTA en Einstürzende Neubauten. ØKSE ft. Billy Woods (Mette Rasmussen zit in ØKSE, dus hoe kon het ook anders?) was het absolute hoogtepunt van het weekend. Hun gezamenlijke album stond al hoog op mijn oudejaarslijstje en was een ongelooflijk unieke ervaring om live te zien. Baalde al stevig dat ik niet naar de vorige eigen show van ØKSE kon in het Bimhuis, dus dit was een fantastische revanche.
Die discussie van laatst over de sfeerverschillen tussen Roadburn, LGW? en Rewire kan ik wel volgen, maar ik denk dat dat ook wat inherent is aan stadsfestivallen. Vond het over het algemeen wel prima, maar inderdaad toch wat afstandelijk op Rewire en op de een of andere manier ook wat asociaal. Waar dat 'm in zit, weet ik niet, maar het was wel een klein smetje op het weekend. Festival zelf was leuk om mee te maken, maar merkte door het vaak even moeten wachten dat mijn plezier net wat minder was. Hoort er ook bij, denk ik...
Thisso goes clubbing
Alvast mijn excuses, dit verslagje is weer veel langer geworden dan gepland...
Dit weekend druk geweest met o.a. een uitstapje naar Londen en weer een heleboel nieuwe ervaringen. Normaal gezien ben ik nogal een verstokte concertganger dus ondanks toch een zekere interesse in elektronische muziek kom ik eigenlijk quasi nooit op events waar er enkel dj's spelen. Uiteraard wel al heel wat dj-sets gezien over de jaren heen, maar dan vooral in de context van festivals 's nachts en dus niet echt clubnachten. Maar als de kansen zich voordoen, moet ik ze grijpen, dus bij deze...
Yves & special guests | Evolutionary Arts Hackney (17/04)
Vrijdagavond was ik in Londen i.h.k.v. NTS 15, een festival met 15 shows/clubnachten voor het 15-jarig jubileum van NTS. De eerste show die ik zag en de hoofdreden dat ik was afgezakt, past eigenlijk al niet in mijn verhaaltje van hierboven want Yves is gewoon een k-pop artiest, maar goed. De avond werd verder wel georganiseerd alsof het een clubnacht was wat resulteerde in enkele grappige maar ook vervelende situaties, vooral omdat zowel het publiek, de buurt als de organisator duidelijk niet wisten wat ze met elkaar moesten aanvangen. Slechte communicatie over settijden, lange rijen in woonwijken, een NTS geluidsman die nog nooit een microfoon had gemixt, mensen die niet voorbereid waren op de hitte van een club, dat soort dingen.
Ondanks de matige omstandigheden was er gelukkig ook muziek natuurlijk! Oli XL mocht de spits afbijten met een soort hybrid setup inclusief muziekdoosje en een gastzangeres, wat helaas niet meteen een boeiend resultaat opleverde. Mechatok deed het dan een pak beter met een heel strakke set die heel goed binnenkwam, mede dankzij het harde geluid. Bovendien bleek hij heel goed voorbereid want hij knalde er een hoop k-pop bangers door waardoor het onwennige publiek onverwacht hard ging. Als je een Lesserafim x Ninajirachi x The Deep mix speelt, weet je wel wat je aan het doen bent. Respect.
Afsluiten deden we dan natuurlijk met Yves die de voorbije jaren 'main pop girlie'-status heeft bereikt dankzij talrijke collabs (o.a. Pinkpantheress, underscores, Lolo Zouaï). Omringd door vier dansers bracht ze het er prima vanaf. Yves zal nooit een groot vocaal talent worden maar wat ze live zong, klonk meer dan acceptabel. Ondanks wat technische issues stond het geluid ook weer hard waardoor de sterke productie ook goed binnenkwam en gecombineerd met een paar entertainende figuren rondom mij, zorgde dit voor best een coole sfeer. Dat was toch het geval tot er natuurlijk mensen begonnen flauw te vallen en de show meerdere keer werd stilgelegd. Toen ze na een dik uurtje aan het eerste encore nummer begon en er meteen een vijfde persoon van haar stokje ging, gaf Yves er een beetje beschaamd en bezorgd de brui aan voor de veiligheid. Jammer, maar volledig begrijpelijk natuurlijk. Gelukkig ga ik morgen nog naar haar show in Amsterdam, met normaal gezien betere omstandigheden en een volledige setlist.
Arca presents Airdoll | HERE at Outernet (17/04)
Na Yves de tube genomen richting het centrum voor deze nieuwe show van Arca. Ondanks dat heel dat Outernet project natuurlijk een neoliberale koortsdroom vermomd als 'kunst' is, vond ik HERE verder wel een vette club. Pokkeduur ja, maar ook wel technisch indrukwekkend met goed geluid en een gigantisch muurvullend scherm met live visuals, je merkt dat alles daar nog nagelnieuw is. Voor en na de headliner zag ik nog een stukje van Shannen SP en Mina Galán die slechts een halve zaal aan semi-geïnteresseerd publiek konden vasthouden. Klonk niet slecht hoor, maar het was wel duidelijk dat iedereen daar voor Arca was.
Arca heeft eindelijk nog eens wat nieuw werk klaar en dat kregen we dus voor het eerst te horen deze avond. Vooral de eerste 30 minuten waren hiervan een showcase, waarbij Arca niet echt veel aan het draaien was maar meer bezig was met performen met hier en daar wat live vocals. Zoals wel vaker bij haar live shows nogal all over the place maar de nieuwe nummers klonken wel heel vet, naar mijn gevoel weer wat donkerder dan haar meest recente werk. Daarna veranderde de show in een echte clubset en zette ze nog een uurtje een erg solide set neer, gevarieerd maar ook wel voldoende met een lijn en evolutie in. De vorige dj-stukjes die ik al van haar zag, vond ik meestal nogal rommelig maar hier toonde Arca dat ze wel degelijk dat talent ook heeft. Het publiek was ook on point, zoals verwacht bij Arca heel extravagant, met daartussen dan een paar verdwaalde muzieknerds. Ik laat in het midden tot welke groep ik behoorde. De sfeer werd alleszins heel vet, zeker tijdens het tweede deel, goed gedanst, omringd door een grote hoeveelheid schuurpartijen en tongsessies.
2manydjs and friends | Kompass (18/04)
Als je gaat, moet je hard gaan, dus een paar uur nadat ik terug was van Londen was ik alweer op stap, dit keer voor mijn eerste keer Kompass. Deze club is ondertussen al een decennium een begrip met ondertussen een bijna mythische status. Ik woon er eerder per ongeluk al bijna even lang op 5min fietsen vandaan, zelfs ondanks de verschillende verhuizen van de ene kant van Gent naar de andere, maar was er nog nooit eerder binnen geweest. Verschillende keren wel de intentie gehad maar ik ben niet echt een technofanaat dus het heeft tot gisteren geduurd tot ik dacht 'dit is het moment'. Als DEEWEE-fanboy leek deze line-up alleszins het uitgelezen moment voor mijn Kompass-debuut.
Ondanks mijn goeie motivatie moet ik toegeven dat deze avond uiteindelijk op een nogal matige ervaring uitdraaide. Over de locatie zelf kan ik op zich niets slecht zeggen; de oude fabriekssite van Vynckier is echt een topcontext voor een technoclub en alles voelde heel ruim aan met ook veel buitenruimte en plek om even te rusten. Logistiek en crew waren ook helemaal in orde. Waar het dan fout liep? Allereerst het geluid. Je mag nog zo'n geweldige tech hebben hangen, als de helft van je zaal een dead spot is met modderig geluid heb je daar helemaal niets aan. Dat was het geval in beide ruimtes, waar je dus enkel op een paar specifieke spots voor de speakers goed geluid had. Onbegrijpelijk eigenlijk voor zo'n internationaal bekende club. Ten tweede was het publiek ook niet echt geweldig. Ik had sowieso al niet verwacht dat ik met mijn 27 lentes bij de jongste mensen op de dansvloer zou zijn en ik heb verder geen problemen met oudere clubgangers, maar misschien wel een beetje als dat dan allemaal types zijn die verder nooit buitenkomen tot nu omdat 2manydjs nog eens in de Kompass staat. Begrijp me niet verkeerd, er werd zeker wat gedanst maar op veel plekken was het meer caféniveau dan dat je het gevoel hebt dat je in een club staat. Maar goed, ik ga niet te veel klagen over het publiek, ik was er uiteindelijk zelf ook voor de eerste keer. En als deze line-up mij voor het eerst naar Kompass trekt, zegt dat misschien meer over mijzelf dan over de rest van het publiek
Om toch nog iets over de muziek te zeggen: in de Kontrolekamer bracht ik niet veel tijd door maar zag ik stukjes van DJ Hell en Erol Alkan, klonk beide prima maar ook wat te eentonig voor mij om langere tijd aan te spenderen. In de Kelder zag ik eerst nog een stukje van Bolis Pupul die naar mijn gevoel vrij conservatief aan het draaien was voor zijn doen. Het laatste stukje van zijn set was, met een beetje hulp van Charlotte Adigéry, wel nog een goeie voorzet voor de broers Dewaele. Die zetten meteen de toon met een echte masterclass van een take-over waarna de vlam in de pan schoot. Die mannen blijven oprecht geniale mixers met een bangelijke trackselectie. Ze hadden een slot van 3u lang dus voldoende ruimte ook om de set te doen ontwikkelen, met tussendoor een paar toffe klassiekers uit hun eigen werk. Door de eerder beschreven omstandigheden ben ik wel niet tot het einde blijven plakken, maar alsnog wel genoten van deze set.
Eindconclusie
Leuk om eens te doen maar ook wel bevestiging gekregen dat dit weekend eigenlijk niet echt in mijn comfort zone ligt. Ik begrijp de aantrekkingskracht van dit soort events zeker wel, maar in de toekomst zal het voor mij toch een kwestie worden van goeie keuzes maken. Mijn beperkte behoefte aan dj-sets kan ik gelukkig altijd wel verzadigen op festivals als Primavera, daarvoor moet ik niet per se nog eens naar de Kompass in de toekomst.
Alvast mijn excuses, dit verslagje is weer veel langer geworden dan gepland...
Dit weekend druk geweest met o.a. een uitstapje naar Londen en weer een heleboel nieuwe ervaringen. Normaal gezien ben ik nogal een verstokte concertganger dus ondanks toch een zekere interesse in elektronische muziek kom ik eigenlijk quasi nooit op events waar er enkel dj's spelen. Uiteraard wel al heel wat dj-sets gezien over de jaren heen, maar dan vooral in de context van festivals 's nachts en dus niet echt clubnachten. Maar als de kansen zich voordoen, moet ik ze grijpen, dus bij deze...
Yves & special guests | Evolutionary Arts Hackney (17/04)
Vrijdagavond was ik in Londen i.h.k.v. NTS 15, een festival met 15 shows/clubnachten voor het 15-jarig jubileum van NTS. De eerste show die ik zag en de hoofdreden dat ik was afgezakt, past eigenlijk al niet in mijn verhaaltje van hierboven want Yves is gewoon een k-pop artiest, maar goed. De avond werd verder wel georganiseerd alsof het een clubnacht was wat resulteerde in enkele grappige maar ook vervelende situaties, vooral omdat zowel het publiek, de buurt als de organisator duidelijk niet wisten wat ze met elkaar moesten aanvangen. Slechte communicatie over settijden, lange rijen in woonwijken, een NTS geluidsman die nog nooit een microfoon had gemixt, mensen die niet voorbereid waren op de hitte van een club, dat soort dingen.
Ondanks de matige omstandigheden was er gelukkig ook muziek natuurlijk! Oli XL mocht de spits afbijten met een soort hybrid setup inclusief muziekdoosje en een gastzangeres, wat helaas niet meteen een boeiend resultaat opleverde. Mechatok deed het dan een pak beter met een heel strakke set die heel goed binnenkwam, mede dankzij het harde geluid. Bovendien bleek hij heel goed voorbereid want hij knalde er een hoop k-pop bangers door waardoor het onwennige publiek onverwacht hard ging. Als je een Lesserafim x Ninajirachi x The Deep mix speelt, weet je wel wat je aan het doen bent. Respect.
Afsluiten deden we dan natuurlijk met Yves die de voorbije jaren 'main pop girlie'-status heeft bereikt dankzij talrijke collabs (o.a. Pinkpantheress, underscores, Lolo Zouaï). Omringd door vier dansers bracht ze het er prima vanaf. Yves zal nooit een groot vocaal talent worden maar wat ze live zong, klonk meer dan acceptabel. Ondanks wat technische issues stond het geluid ook weer hard waardoor de sterke productie ook goed binnenkwam en gecombineerd met een paar entertainende figuren rondom mij, zorgde dit voor best een coole sfeer. Dat was toch het geval tot er natuurlijk mensen begonnen flauw te vallen en de show meerdere keer werd stilgelegd. Toen ze na een dik uurtje aan het eerste encore nummer begon en er meteen een vijfde persoon van haar stokje ging, gaf Yves er een beetje beschaamd en bezorgd de brui aan voor de veiligheid. Jammer, maar volledig begrijpelijk natuurlijk. Gelukkig ga ik morgen nog naar haar show in Amsterdam, met normaal gezien betere omstandigheden en een volledige setlist.
Arca presents Airdoll | HERE at Outernet (17/04)
Na Yves de tube genomen richting het centrum voor deze nieuwe show van Arca. Ondanks dat heel dat Outernet project natuurlijk een neoliberale koortsdroom vermomd als 'kunst' is, vond ik HERE verder wel een vette club. Pokkeduur ja, maar ook wel technisch indrukwekkend met goed geluid en een gigantisch muurvullend scherm met live visuals, je merkt dat alles daar nog nagelnieuw is. Voor en na de headliner zag ik nog een stukje van Shannen SP en Mina Galán die slechts een halve zaal aan semi-geïnteresseerd publiek konden vasthouden. Klonk niet slecht hoor, maar het was wel duidelijk dat iedereen daar voor Arca was.
Arca heeft eindelijk nog eens wat nieuw werk klaar en dat kregen we dus voor het eerst te horen deze avond. Vooral de eerste 30 minuten waren hiervan een showcase, waarbij Arca niet echt veel aan het draaien was maar meer bezig was met performen met hier en daar wat live vocals. Zoals wel vaker bij haar live shows nogal all over the place maar de nieuwe nummers klonken wel heel vet, naar mijn gevoel weer wat donkerder dan haar meest recente werk. Daarna veranderde de show in een echte clubset en zette ze nog een uurtje een erg solide set neer, gevarieerd maar ook wel voldoende met een lijn en evolutie in. De vorige dj-stukjes die ik al van haar zag, vond ik meestal nogal rommelig maar hier toonde Arca dat ze wel degelijk dat talent ook heeft. Het publiek was ook on point, zoals verwacht bij Arca heel extravagant, met daartussen dan een paar verdwaalde muzieknerds. Ik laat in het midden tot welke groep ik behoorde. De sfeer werd alleszins heel vet, zeker tijdens het tweede deel, goed gedanst, omringd door een grote hoeveelheid schuurpartijen en tongsessies.
2manydjs and friends | Kompass (18/04)
Als je gaat, moet je hard gaan, dus een paar uur nadat ik terug was van Londen was ik alweer op stap, dit keer voor mijn eerste keer Kompass. Deze club is ondertussen al een decennium een begrip met ondertussen een bijna mythische status. Ik woon er eerder per ongeluk al bijna even lang op 5min fietsen vandaan, zelfs ondanks de verschillende verhuizen van de ene kant van Gent naar de andere, maar was er nog nooit eerder binnen geweest. Verschillende keren wel de intentie gehad maar ik ben niet echt een technofanaat dus het heeft tot gisteren geduurd tot ik dacht 'dit is het moment'. Als DEEWEE-fanboy leek deze line-up alleszins het uitgelezen moment voor mijn Kompass-debuut.
Ondanks mijn goeie motivatie moet ik toegeven dat deze avond uiteindelijk op een nogal matige ervaring uitdraaide. Over de locatie zelf kan ik op zich niets slecht zeggen; de oude fabriekssite van Vynckier is echt een topcontext voor een technoclub en alles voelde heel ruim aan met ook veel buitenruimte en plek om even te rusten. Logistiek en crew waren ook helemaal in orde. Waar het dan fout liep? Allereerst het geluid. Je mag nog zo'n geweldige tech hebben hangen, als de helft van je zaal een dead spot is met modderig geluid heb je daar helemaal niets aan. Dat was het geval in beide ruimtes, waar je dus enkel op een paar specifieke spots voor de speakers goed geluid had. Onbegrijpelijk eigenlijk voor zo'n internationaal bekende club. Ten tweede was het publiek ook niet echt geweldig. Ik had sowieso al niet verwacht dat ik met mijn 27 lentes bij de jongste mensen op de dansvloer zou zijn en ik heb verder geen problemen met oudere clubgangers, maar misschien wel een beetje als dat dan allemaal types zijn die verder nooit buitenkomen tot nu omdat 2manydjs nog eens in de Kompass staat. Begrijp me niet verkeerd, er werd zeker wat gedanst maar op veel plekken was het meer caféniveau dan dat je het gevoel hebt dat je in een club staat. Maar goed, ik ga niet te veel klagen over het publiek, ik was er uiteindelijk zelf ook voor de eerste keer. En als deze line-up mij voor het eerst naar Kompass trekt, zegt dat misschien meer over mijzelf dan over de rest van het publiek
Om toch nog iets over de muziek te zeggen: in de Kontrolekamer bracht ik niet veel tijd door maar zag ik stukjes van DJ Hell en Erol Alkan, klonk beide prima maar ook wat te eentonig voor mij om langere tijd aan te spenderen. In de Kelder zag ik eerst nog een stukje van Bolis Pupul die naar mijn gevoel vrij conservatief aan het draaien was voor zijn doen. Het laatste stukje van zijn set was, met een beetje hulp van Charlotte Adigéry, wel nog een goeie voorzet voor de broers Dewaele. Die zetten meteen de toon met een echte masterclass van een take-over waarna de vlam in de pan schoot. Die mannen blijven oprecht geniale mixers met een bangelijke trackselectie. Ze hadden een slot van 3u lang dus voldoende ruimte ook om de set te doen ontwikkelen, met tussendoor een paar toffe klassiekers uit hun eigen werk. Door de eerder beschreven omstandigheden ben ik wel niet tot het einde blijven plakken, maar alsnog wel genoten van deze set.
Eindconclusie
Leuk om eens te doen maar ook wel bevestiging gekregen dat dit weekend eigenlijk niet echt in mijn comfort zone ligt. Ik begrijp de aantrekkingskracht van dit soort events zeker wel, maar in de toekomst zal het voor mij toch een kwestie worden van goeie keuzes maken. Mijn beperkte behoefte aan dj-sets kan ik gelukkig altijd wel verzadigen op festivals als Primavera, daarvoor moet ik niet per se nog eens naar de Kompass in de toekomst.
Weer terug van mijn jaarlijkse bezoekje aan Motel Mozaique. Ik blijf dit een heerlijk festival vinden en een mooie gelegenheid om jaarlijks een weekend in Rotterdam door te brengen. Dit jaar kunnen combineren met een bezoek aan het nieuwe Fenix museum. Aanrader! Wat de muziek betreft geen hele grote namen dit jaar maar veel te ontdekken. Een van de namen waar ik erg benieuwd naar was, was Grote Geelstaart. Stond op mij "to see" lijst op een overvolle zaterdag van BKS. Toffe band een sterk optreden maar pakte mij niet dusdanig dat ik ze per se op BKS weer wil zien. Een potentiële clash weer verholpen! Verder veel toffe shows gezien (Naima Bock, Rival Consoles, Lubiana, thredd, Olive Jones), maar niets waar ik dusdanig van onder de indruk was dat ik een kaartje zou kopen als ze met eigen show langs zouden komen. Twee uitzonderingen daarop. Ten eerste plonki. Een set van 30 minuten op het gratis toegankelijke Plaza Mozaique klonk erg goed en smaakte naar meer. Ten tweede The Orchestra (for Now)!!! WOW! Die gaven me een show zeg in Rotown. Van begin tot eind compleet omver geblazen. En dat terwijl ik hun muziek nog helemaal niet kende. Wat een energie, overtuiging en goede nummers zeg! Festival was daarna eigenlijk al geslaagd.
Haha, leuke van The Orchestra (for Now) is overigens dat ze ook maar één nummer speelden dat ze reeds uitgebracht hadden. De rest was (volgens mij) nieuw. Zal binnenkort hopelijk dus wel een album/EP aankomen
Haha, leuke van The Orchestra (for Now) is overigens dat ze ook maar één nummer speelden dat ze reeds uitgebracht hadden. De rest was (volgens mij) nieuw. Zal binnenkort hopelijk dus wel een album/EP aankomen
In de Botanique/Witloof Bar speelden ze afgelopen zaterdag wel nog 4, 5 "oude" nummers. Die waren echt heel vet. De nieuwe nummers waren ook heel goed maar moeten nog een beetje op me groeien. Hopelijk binnenkort een nieuw plaatje idd.
Zaterdag naar Tyler Ballgame geweest in de Rotonde van de Botanique.
Die maakte zeker indruk, maar liet me ook achter met zorgen over 's mans gezondheidstoestand.
Het was de eerste keer dat ik hem live zag, dus kan niet vergelijken met andere live performances van hem, maar van zodra hij (met een vijftal minuten vertraging) het podium van de nokvolle Rotonde opkwam, straalde zijn lichaamstaal en blik iets uit dat niet helemaal pluis was. Maar dan neemt hij de microfoon vast en haalt hij die zangstem van hem boven, en die prachtige stem heeft hij dus ook live. Zomaar. Schijnbaar moeiteloos.
Tussen de eerste paar nummers door bleef hij wat ongemakkelijk schuifelen tot hij weer kon beginnen zingen, maar na een paar tracks nam hij zowaar het woord voor een bindtekstje en hij maakte een sympathieke, wat meer relaxte indruk. Hij bracht ook opvallend veel nieuwe nummers in de eerste helft van de show, die meteen goed in de smaak vielen, waaronder ook twee intieme tracks met enkel pianobegeleiding. Bij deze laatste bleef zijn blik wel onafgebroken op de pianist en leek hij geen zin te hebben in afleiding vanuit het publiek.
Halverwege de show vertelde hij dat het inderdaad niet zo goed met hem ging. Dat hij vier weken aan het touren is en er nog drie te gaan had (hierbij moest hij duidelijk even slikken) en dat hij sinds kort last had gekregen van duizelingen, maar dat hij ging proberen de show af te werken.
En dat heeft hij gedaan. Met die indrukwekkende stem van hem. Met steun van een sympathieke begeleidingsband en vanuit het publiek. En tijdens een moment waarop hij zelf mee achter de piano kroop, leek hij er zowaar plezier in te hebben om op het podium te staan. En dan was het voorbij, na minder dan een uur.
Tyler Ballgame heeft een onmiskenbaar groot talent, maar het muzikanten- en tourleven gaat hem duidelijk niet zo heel gemakkelijk af.
Ik hoop dat het maar een tijdelijk dipje is en dat hij niet hervalt in een zware depressie zoals die waar hij blijkbaar nog niet zo lang geleden uit gekropen is.
Na het einde van de show passeer ik zoals altijd langs de artiestenloges van de Botanique, waar je langs de achterkant van het gebouw meestal nog een blik kunt werpen op de band die je net gezien hebt. Zaterdag zat de begeleidingsband in de ene kleedkamer na te praten, terwijl Tyler - schoenen uit, benen omhoog - in zijn eentje in een andere kleedkamer in zijn telefoon zat gedoken.
Verzorg jezelf goed, Tyler Ballgame. Hopelijk tot nog eens.
Die maakte zeker indruk, maar liet me ook achter met zorgen over 's mans gezondheidstoestand.
Het was de eerste keer dat ik hem live zag, dus kan niet vergelijken met andere live performances van hem, maar van zodra hij (met een vijftal minuten vertraging) het podium van de nokvolle Rotonde opkwam, straalde zijn lichaamstaal en blik iets uit dat niet helemaal pluis was. Maar dan neemt hij de microfoon vast en haalt hij die zangstem van hem boven, en die prachtige stem heeft hij dus ook live. Zomaar. Schijnbaar moeiteloos.
Tussen de eerste paar nummers door bleef hij wat ongemakkelijk schuifelen tot hij weer kon beginnen zingen, maar na een paar tracks nam hij zowaar het woord voor een bindtekstje en hij maakte een sympathieke, wat meer relaxte indruk. Hij bracht ook opvallend veel nieuwe nummers in de eerste helft van de show, die meteen goed in de smaak vielen, waaronder ook twee intieme tracks met enkel pianobegeleiding. Bij deze laatste bleef zijn blik wel onafgebroken op de pianist en leek hij geen zin te hebben in afleiding vanuit het publiek.
Halverwege de show vertelde hij dat het inderdaad niet zo goed met hem ging. Dat hij vier weken aan het touren is en er nog drie te gaan had (hierbij moest hij duidelijk even slikken) en dat hij sinds kort last had gekregen van duizelingen, maar dat hij ging proberen de show af te werken.
En dat heeft hij gedaan. Met die indrukwekkende stem van hem. Met steun van een sympathieke begeleidingsband en vanuit het publiek. En tijdens een moment waarop hij zelf mee achter de piano kroop, leek hij er zowaar plezier in te hebben om op het podium te staan. En dan was het voorbij, na minder dan een uur.
Tyler Ballgame heeft een onmiskenbaar groot talent, maar het muzikanten- en tourleven gaat hem duidelijk niet zo heel gemakkelijk af.
Ik hoop dat het maar een tijdelijk dipje is en dat hij niet hervalt in een zware depressie zoals die waar hij blijkbaar nog niet zo lang geleden uit gekropen is.
Na het einde van de show passeer ik zoals altijd langs de artiestenloges van de Botanique, waar je langs de achterkant van het gebouw meestal nog een blik kunt werpen op de band die je net gezien hebt. Zaterdag zat de begeleidingsband in de ene kleedkamer na te praten, terwijl Tyler - schoenen uit, benen omhoog - in zijn eentje in een andere kleedkamer in zijn telefoon zat gedoken.
Verzorg jezelf goed, Tyler Ballgame. Hopelijk tot nog eens.
