Residentalien x Rewire 2026
15 jaar rewire alweer. Ik was nog bij de eerste editie en dan komt toch erg hard binnen hoe oud ik aan het worden ben. Van die editie rond de energiecentrale, nu al lang gesloopt, die behoorlijk uit het centrum lag worden geen zalen meer gebruikt en een band als Washed Out ga je er niet meer als dag headliner hier vinden. Alle zalen bevinden zich nu rond centrum den Haag vooral rond Chinatown. Perfect als je tussen bands wat wilt eten, ik was meer dumplings dan mens na de zondag, en soms is het lopen wat lang maar prima in te doen als je er op berekent. Het blijft een festival dus je gaat gebroken sets zien.
Festival sfeer zelf; top geluid overal, ontspannen sfeertje waar iedereen zichzelf kan zijn, zoals altijd divers publiek van hippe types en kalende mannen waar ik nu ook deel van uitmaakt. Eerste volle rewire sinds +-2017 en het voelt nog hetzelfde kwa festival sfeer terwijl praktisch met bijvoorbeeld de zalen zoveel verbeterd is. Ontzettend knap dat ze de sfeer kunnen vasthouden terwijl het festival toch wel op zijn eind punt van publiek wat het aan kan is. Volgend jaar zeker weer en spijt dat ik zoveel jaren niet heel het festival ben geweest. Kwam dit jaar kwa programming nog goed uit met treinen, jammer van my new band believe vooral, maar miste het nacht programma wel dus volgend jaar ook maar weer in den haag settelen. Maar goed muziek
Donderdag
Last minute nog een goedkope ticket gescoord voor de opening avond.
Caterina Barbieri with onciem was een mooie mix tussen live orkest en haar gelaagde ambient werk. Niet echt veel meer over te zeggen.
Daarna Caterina Barbieri solo met toffe visuals/lichtshow, vaker gezien altijd sterk. Wat meer open geluid dan normaal. Werkte perfect in de grote Amera zaal
Actress en Suzanne Caini beide meerdere keer los gezien maar de (computer) synth pioneer met de niet hokjes gebonden techno producer samen hebben een toffe ep uit met kurk droge synth slow techno, om het beestje een naam te geven, en dat werkte perfect live. Net de eentonigheid ontwijkend en altijd boeiend knap stukje verschillende generaties samenwerking waar Rewire altijd een aantal van heeft staan.
Vrijdag
Rasia k. vervangende Dagmar Zuniga met een extra set, had Dagmar graag gezien maar de andere set van Rasia kwam mij kwa planning niet uit dus mooie oplossing. Net als de plaat is het mooie erg dubby art-pop met Cobe Sey op bas/achtergrond vocalen wat een perfecte binnenkomer was.
Fine deed zijn naam eer. Het project is een soort TikTok versie van mazzy star met een flinke dosis shoegaze, niet negatief bedoeld maar het is vooral dromerige sfeer creëren wat ze prima doen maar live komt het gebrek van nummers die de middelmoot ontstijgen hard door.
Jim O'Rourke is een van de hoofdredenen dat ik dit jaar op rewire was, ik had de man nog nooit live gezien en ondanks zijn gitaar al eeuwen aan de wilgen hangt vindt ik zijn lossere vorm muziek ook vaak erg goed. Op rewire speelde hij samen met zijn vrouw Eiko Ishibashi, die solo ook top dingen maakt, losse versies van hun duo plaat van vorig jaar. Glitchy ambient met wat agressie momentjes gedreven door Eiko's dwarsfluit; spannend maar nooit extreem, prachtige set zeker in de zit setting van Amera's balletzaal.
Sorry hype/hiphop boys ik heb By Storm deze keer links laten liggen, ik heb injury reserve twee keer gezien en ze komen zeker terug. Dat kan niet gezegd worden van Sam Slater and guests play Lunng waar je toch ziet waarom rewire een uniek festival is. Complete prachtige audio visueel show met veel lichten, rook, prachtige beelden die laten zien waarom de grote zaal van Amera een perfecte toevoeging is en vooral Slater die met o.a Lucy Rialton en Maria W. Horn de interessante plaat een unieke live versie gaf. Hak op tak, noisy en dan weer extreem breekbaar liet het ook wel de mindere momenten van de plaat zien maar unieke en toffe show.
Tracey speelt mutant club pop die gaat van r&b na throwback electro clash allemaal live chaotisch gemixt. Rommelig maar dat is ook het grootste gedeelte van de charme, wat is sex life toch een hitje.
Armand Hammer kan ik kort over zijn; oerdegelijke show die lekker bij het publiek aansloeg. Denk wel de meest straightforward show van de dag maar dat is soms ook fijn. Shaped noise stond op de planning maar door mensen tegenkomen en op tijd naar de andere zaal te gaan laten schieten.
Mandy Indiana was een erg late toevoeging, grote kans omdat ze deze week nog 2 festivals in Nederland doen, maar met de geweldige nieuwe plaat onder hun arm zijn ze live er ook flink vooruit gegaan. Waar ik ze bij de eerste plaat nog wat onwennig live vond zijn ze nu zelfverzekerd en knalt hun gebroken industrial post punk er heerlijk in. Het is allemaal nog dansbaarder en energieker waardoor het me toch wakker hield na een volle dag den haag om 1 uur snachts. Top band, top show, ga ze zien deze zomer(affaire, motel mozaique, roadburn).
Zaterdag
Ash Fure deed zoals vorige keer experimenten met subwoofers, een plaat en microfoons die soms eentonig waren maar de toffe licht productie en de meer beat gedreven stukken maakte dit toch goed. Tof ook in de setting van het Nationaal Theater met zijn veels te krappe stoelen.
Lucy Rialton aantal keer live gezien en dat was altijd goed maar not a word from me deed me erg weinig. Het visuele effect met de draaiende spiegels en dwalend licht waren er tof maar muzikaal miste het de gelaagdheid die haar muziek altijd heeft. De stukken drone en cello vloeide nooit echt in elkaar over waardoor het was onsamenhangend was. Jammer.
The silver thread is een samenwerking tussen verschillende artiesten, o.a shackleton, die een mix tussen Zuid Indiaanse volksmuziek met electronica en saxofoon spelen. Met geweldige visuals van vervormde 35mm film kwam het hier goed binnen, erg fijn dubby zonder dat de spelers elkaar muzikaal overschreeuwen. Plaat gaat tof worden
Standing on the corner kreeg het voor elkaar 10 minuten te laat te zijn op een 45 minuten set. De grillige band lijkt op de nog uit te komen nieuwe plaat meer naar rafelige rock liedjes met lange jazzy intermezzos te nijgen dan voorheen. Niet alles werkt maar op de momenten dat het werkt is het interessant.
Stemeseder linninger was eerst vooral een tijd vuller voor mij maar bleek een van de festival hoogtepunten. Goede combo van clavier, drums, piano en eindeloze glitchy electronica dat ergens tussen moderne jazz en bijna breakbeat achtige dingen zweeft. Idioot hoe snel ze van ritmes kunnen veranderen.
Acopi's express eentonige droom pop met flinke post punk invloeden is goed maar live niet zo boeiend vooral door de ontbrekende variatie op de drum backing track en minimal band set-up. Los misschien prima maar op een festival als dit valt het wat in het niets.
Eten won van James k dus dan maar Sumac + moor mother voor een gedeelte van de set op de herhaling. Net als roadburn vorig jaar prima show.
Eraserhead x xiu xiu was meer geïnspireerd door de Lynch film dan dat de band met stukken van de film meespeelde. Veel meer ambient noise dan normale xiu concerten maar dit werkte goed voor mij zittend in de Danszaal. Rauw, hard, wat rommelig, matige visuals waar de shock mij nooit bereikte, erg xiu xiu. Meer iets te beleven dan te beschrijven.
Maar 1/3de van ratka met Mette Rasmussen kunnen zien maar na een mooie opbouw ging dat er heerlijk op tegenop.
Zondag
Wat vroeg op pad om in een uitpuilende 3345 de Cameron Picton van my new band believe in store te zien. Was tof maar zijn muziek schreeuwt toch echt om de volle band, hier was het akoestisch, die ik jammer genoeg moet missen.
Leila Bordreuil begon 15 minuten te laat dus maar 10 minuten van haar set kunnen zien die niet echt op gang kwam met saaie electronica drone zonder de cello die op de grond lag.
Juana Molina ooit met volle band op lgw gezien dus dat ze hier alleen met drummer/electronica man was een fijne afwisseling. Even eigenwijs als altijd met een geluid dat uniek, dansbare stotterende art-pop met invloeden vanuit iedere muzikale hoek, is zelf op rewire. Top show net als de nieuwe plaat.
Ongeveer 12 jaar geleden dat ik Aaron Dilloway voor het laatst live zag en de enigste verandering is vooral haar verlies. Hij is nog steeds meester van hoe je een noise show met diepgang en vermakelijk maakt door zijn eindeloze contact mics, gemicte stoel, 8 track tapes en van alles en nog wat terwijl hij zich alle bochten fysiek in wurmt. Precies hetzelfde als 12 jaar geleden nog steeds even goed
Moor mother and hieroglyphic being was een rommeltje dat nooit op gang kwam. Saai geschreeuw over beats die echt beter moesten zijn als je deze 2 samen zet. Gare set, leek als ze technisch er ook slecht uitkwamen. Ben op een gegeven momenten maar weg gelopen uit een best leeg gespeelde Paard.
Avondeten kunnen uitstellen met een stuk stevig bananenbrood dat het Korenhuis had en Ouri dan maar checken. Erg mooie lo-fi bedroom pop met toffe cello stukken en intersante invloeden van danspop tot Zuid-Aziatische volk muziek. Visueel niet spannend muzikaal staat het als een huis.
Toch nog een de halve set van oske ft Billy woods mee kunnen pakken. Erg toffe jazz met Industrial, Hiphop en ambient invloeden met toffe gast vocals van woods bij een aantal nummers met schurende draaitafels en saxofoon.
Terug naar korenhuis voor Jennifer Walton die na jaren bandlid/bijdrager van wat grotere indie namen is geweest met daughters vorig jaar een unieke art-pop plaat over rouw uitbracht. Live met band is het duidelijk dat het even geleden is dat ze in deze setup hebben gespeeld maar het draagt bij het prachtige dwarse eindeloos stijl wisselende optreden waar Walton in joker mode, haar woorden, zichzelf soms rond het podium werpt. Soms prachtig verstilt, dan weer volop gitaar herrie en dan weer gebroken piano pop. Top optreden, top plaat.
Rakta was net als gisteren heerlijke ritmische krautrock beat gedreven chaos. Niet veel anders dan toen ik ze eerder los zag.
Thomas Ankersmit op een (oude) batterij synths in de Lutherse Kerk was de perfecte afsluiter voor mij. Moeilijk, mooi, microtonal, vol sfeer, uniek, alleen op rewire zie je dit in een kerk.
